Η απογραφή των δημόσιων υπαλλήλων και η κατάρρευση (;) του μύθου ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα στην οποία «πλεονάζουν οι δημόσιοι υπάλληλοι», είναι μια καλή αφορμή για κάποιες σκέψεις πάνω στην ιδεολογία.

Από το blog “Αφορμή”, ένα ενδιαφέρον άρθρο του Άγγελου Κ. με αρκετά στοιχεία για το ρόλο της ιδεολογίας της κυρίαρχης τάξης στον έλεγχο των εργαζόμενων μαζών. Το αναδημοσιεύουμε εδώ. Καλή ανάγνωση!

Κατ’ αρχήν ένας ορισμός: ιδεολογία είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεται ένα άτομο τον κόσμο που ζει. Η κυρίαρχη ιδεολογία, δηλαδή η ιδεολογία που πλειοψηφεί, είναι μια κατασκευή, δεν φυτρώνει στα μυαλά των ανθρώπων από μόνη της. Μέσω του εκπαιδευτικού συστήματος, των ΜΜΕ, μορφών μαζικής κουλτούρας όπως ο κινηματογράφος κ.λπ., η πλειοψηφία των ατόμων αποκτούν μια ορισμένη πεποίθηση για το πώς λειτουργεί ο κόσμος. Η πεποίθηση αυτή αντιστοιχεί στα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων. Δηλαδή η κυρίαρχη ιδεολογία έρχεται να επιβεβαιώσει στα μυαλά των ανθρώπων ως «αυτονόητες αλήθειες» τις προϋποθέσεις της οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας της άρχουσας τάξης.

Όπως γράφουν οι Μαρξ και Ένγκελς:

«Οι ιδέες της κυρίαρχης τάξης είναι σε κάθε εποχή οι κυρίαρχες ιδέες. Με άλλα λόγια, η τάξη που είναι κυρίαρχη υλική δύναμη της κοινωνίας, είναι ταυτόχρονα η κυρίαρχη πνευματική της δύναμη. Η τάξη που έχει στη διάθεσή της τα μέσα της υλικής παραγωγής, διαθέτει ταυτόχρονα τα μέσα της πνευματικής παραγωγής, έτσι ώστε, μιλώντας γενικά, οι ιδέες αυτών που δεν έχουν τα μέσα της πνευματικής παραγωγής υποτάσσονται σ’ αυτά. Οι κυρίαρχες ιδέες δεν είναι τίποτε άλλο από την ιδεατή έκφραση των κυρίαρχων υλικών σχέσεων, είναι οι κυρίαρχες υλικές σχέσεις που συλλαμβάνονται σαν ιδέες, άρα είναι η έκφραση των σχέσεων που κάνουν μια τάξη κυρίαρχη, επομένως οι ιδέες της κυριαρχίας της».[1]

Για να πραγματοποιήσει η κυρίαρχη ιδεολογία το ρόλο της πρέπει να εσωτερικευθεί από το άτομο: το άτομο να είναι πεπεισμένο ότι έφτασε σ’ αυτήν την ιδεολογικοποιημένη αντίληψη της πραγματικότητας όχι κατόπιν κάποιας επιβολής (κρατικής ή κομματικής προπαγάνδας) αλλά από μόνο του. Να θεωρεί ως δεδομένο ότι ούτε το εκπαιδευτικό σύστημα ούτε τα ΜΜΕ του επέβαλαν τις ιδέες που έχει. Το κάθε ξεχωριστό άτομο πρέπει να πιστέψει ότι οι ιδέες που έχει αποτελούν προϊόντα της δικής του παρατήρησης του κόσμου και μάλιστα επιβεβαιωμένες από την εμπειρία του στη βάση «αυτονόητων αληθειών», γιατί η «πραγματικότητα μιλάει από μόνη της».

Με αυτό τον τρόπο η κυρίαρχη ιδεολογία αποκτά τη δύναμή της. Ενώ η κυρίαρχη ιδεολογία σε πολύ μεγάλο βαθμό παράγεται και αναπαράγεται με συστηματικό τρόπο από τους μηχανισμούς του κράτους αλλά και από τις ίδιες τις πρακτικές της εκμετάλλευσης, για να γίνει η ιδεολογία του κάθε ξεχωριστού αποκαλούμενου «μέσου ανθρώπου» δεν χρειάζεται καμιά εξαντλητική διαδικασία αποδείξεων της ορθότητάς της: η έρευνα σε βιβλία, τα στατιστικά στοιχεία, η συστηματική προσπάθεια θεωρητικής και εμπειρικής στοιχειοθέτησης μιας άποψης, όλα αυτά είναι εντελώς άχρηστα. Όλα αντικαθίστανται από την «αυτονόητη αλήθεια» της κυρίαρχης ιδεολογίας. Όλα είναι εκ των προτέρων «αποδεδειγμένα».

Ασφαλώς, ακόμα και η κυρίαρχη ιδεολογία χρειάζεται κάποια εμπειρικά στοιχεία για να είναι αποτελεσματική στον «μέσο άνθρωπο». Αν δεν αντιστοιχούσε σε καμιά εμπειρική αλήθεια η κυρίαρχη ιδεολογία θα κατέρρεε ως χάρτινος πύργος. Αλλά αυτά τα εμπειρικά στοιχεία πρέπει να είναι αποσπασματικά, μερικά, να μην είναι ενταγμένα σε μια συστηματική θεωρητική κατασκευή. Κάτι τέτοιο θα κλόνιζε την «αυτονόητη αλήθεια» τους ανοίγοντας τη δυνατότητα μιας συστηματικής συζήτησης, άρα και την πιθανότητα ανατροπής τους, πράγμα που θα υπέσκαπτε τη δύναμη της ιδεολογίας, την εσωτερίκευσή της στο άτομο.

Η δύναμη της κυρίαρχης ιδεολογίας πηγάζει από την πολιτική εξατομίκευση των ατόμων που την εσωτερικεύουν. Ακριβώς επειδή η κυρίαρχη ιδεολογία υφίσταται για να ενισχύσει και να επιβεβαιώσει την ταξική κυριαρχία της άρχουσας τάξης, γι’ αυτό ακριβώς το λόγο πρέπει και να είναι η κυρίαρχη άποψη στα μυαλά της πλειοψηφίας των ατόμων, αλλά και ταυτόχρονα να επιβεβαιώνει μια ατομική, απολίτικη θεώρηση του κόσμου: «είμαστε όλοι υπεύθυνοι για την κατάσταση της χώρας», «η Ελλάδα είναι το κοινό μας σπίτι». Με άλλα λόγια, συμμετέχουμε ως ξεχωριστά και αυτόνομα άτομα στην κοινωνία, η κοινωνία είναι μια απλή συνάθροιση ατόμων. Με αυτό τον τρόπο η κυρίαρχη ιδεολογία μπορεί να πείσει για την «αναγκαιότητα» μέτρων που στρέφονται ευθέως κατά της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού και υπέρ της μειοψηφίας της άρχουσας τάξης, γιατί το άτομο δεν αντιλαμβάνεται τον εαυτό τους ως μέρος μιας τάξης αλλά ως εξατομικευμένο μέλος «της εθνικής κοινότητας», που έχει «προσωπική ευθύνη».

Αυτό αποκαλύπτει τον άλλο πυλώνα της δύναμης της κυρίαρχης ιδεολογίας. Τα άτομα που την αποδέχονται και την αναπαράγουν (αν δεν είναι οι επαγγελματίες γκεμπελίσκοι των ΜΜΕ, αλλά απλά μέλη των κυριαρχούμενων τάξεων) δεν το κάνουν από απλή άγνοια ή γιατί, ας πούμε, είναι αφελείς. Το κάνουν, πάνω απ’ όλα, γιατί είναι αδύναμοι, γιατί δεν βρίσκουν οποιαδήποτε άλλη εναλλακτική προοπτική. Πρόκειται για το «ρεαλισμό» των αδύναμων, των ηττημένων.

Η άρχουσα τάξη είναι κυρίαρχη για δυο κυρίως λόγους:

Πρώτον δεν είναι εξατομικευμένη. Είναι συγκροτημένη σε αυτόνομες οργανώσεις (π.χ. ΣΕΒ), έχει think tank (ινστιτούτα κοινωνικής έρευνας, οικονομικής και πολιτικής στρατηγικής), και βεβαίως το ίδιο το κράτος με τις κυβερνητικές ελίτ των κομμάτων εξουσίας να επιβάλουν τις πολιτικές που έχει ανάγκη η κυρίαρχη τάξη. Τα μέλη της άρχουσας τάξης, υπό μια έννοια, είναι εντελώς από-προσωποποιημένα, εκφράζουν περισσότερο συσχετισμούς δύναμης, εκμετάλλευσης και εξουσίας παρά προσωποπαγή υποκείμενα. Στην εξατομίκευση των αδυνάτων, η συλλογική, κοινωνική δύναμη των ισχυρών.

Δεύτερον, και εξ’ ίσου κρίσιμο, η άρχουσα τάξη έχει μια ιδεολογία που συνάδει με την κυρίαρχη θέση της στην κοινωνία: θεωρεί, και κατέχει τους πρακτικούς τρόπους να το επιβάλλει, ως «κοινωνικό καλό» ό,τι συμφέρει την ίδια απορρίπτοντας ό,τι θα την έβλαπτε. Επιβάλλει τα συμφέροντά της αδιαφορώντας για το κοινωνικό κόστος για τους κυριαρχούμενους. Υπάρχει μόνο ένα όριο. Ο φόβος της εξέγερσης των αποκάτω. Αλλά αυτός ο φόβος βρίσκεται υπό έλεγχο (μέσω των κατασταλτικών και ιδεολογικών μηχανισμών ή, αν τα πράγματα οξυνθούν, μέσω μερικών, αποσπασματικών [οικονομικών και πολιτικών] παραχωρήσεων). Το κριτήριο των πράξεών της είναι πάντοτε ένα και μοναδικό: τι συμφέρει στην ίδια, δηλαδή τι αναπαράγει την οικονομική και πολιτική της εξουσία. Η κυρίαρχη ιδεολογία προβάλλει την κοινωνία ως ένα «αδιαφοροποίητο ενιαίο όλον», ενώ στην πραγματικότητα είναι ένα πεδίο ταξικής κυριαρχίας και εκμετάλλευσης.

Το παρήγορο για τις κυριαρχούμενες τάξεις είναι ότι και η άρχουσα τάξη όχι απλά έχει ιδεολογία αλλά μπορεί να πέσει θύμα των ίδιων της των ιδεολογημάτων.

Από πολλές πλευρές μάλιστα η άρχουσα τάξη περισσότερο από τις άλλες τάξεις είναι ανίκανη να υπερβεί την κυρίαρχη ιδεολογία, γιατί αν για παράδειγμα η εργατική τάξη έχει κάθε συμφέρον να την υπερβεί (για να υπερβεί έτσι και την κοινωνική θέση που προσιδιάζει σε αυτή την ιδεολογία), η ιδεολογία και η συνείδηση της άρχουσας τάξης έχει σαν ανυπέρβλητο εμπόδιο, το ότι δεν μπορεί να υπερβεί μια ιδεολογία που προσιδιάζει στην ταξική της κυριαρχία (χωρίς έτσι να πάψει να είναι κυρίαρχη).

Γι’ αυτό και πολλές φορές οι πολιτικοί εκπρόσωποι της άρχουσας τάξης φέρονται με τόπο που φαινομενικά είναι γελοίος. Ο Τσόρτσιλ πίστευε ότι η μπολσεβίκικη επανάσταση ήταν προϊόν εβραϊκής συνομωσίας! Ωστόσο υπάρχει λογική εξήγηση: διαφορετικά θα έπρεπε να δεχτεί ότι οι καταπιεσμένοι εργάτες μπορούν να καταλάβουν την εξουσία και να λειτουργήσουν ένα κράτος από μόνοι τους. Θα έπρεπε να υπερβεί την κυρίαρχη ιδεολογία, για να αποδεχτεί ότι η εργατική τάξη μπορεί να φτιάξει μια άλλη κοινωνία. Η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που κυριάρχησε τις τελευταίες δεκαετίες οδήγησε σε «υπερβολικές» απορρυθμίσεις της αγοράς με αποτέλεσμα οικονομικές φούσκες κάθε είδους. Παρά τις προειδοποιήσεις ακόμα και καθεστωτικών οικονομολόγων η ιδεολογική αντιμετώπιση των πραγμάτων οδήγησε το σύστημα ένα βήμα πριν την κατάρρευση.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει ωστόσο να επισημανθεί ότι η κυρίαρχη ιδεολογία δεν χρειάζεται να είναι σωστή από την άποψη της θεωρητικής τεκμηρίωσης για να μπορεί να λειτουργήσει. Λειτουργεί επειδή είναι ήδη κυρίαρχη, δηλαδή είναι ήδη μη αμφισβητήσιμη από τις κυριαρχούμενες τάξεις. Οι κυριαρχούμενες τάξεις, ή τέλος πάντων όσοι από τις κυριαρχούμενες τάξεις θα μπορούσαν να αρθρώσουν ένα πειστικό ιδεολογικό λόγο για τα συμφέροντα των από κάτω, μοιραία θα βρίσκονταν αντιμέτωποι με την έλλειψη των κατάλληλων υλικών μηχανισμών και πόρων, αλλά κυρίως θα βρίσκονταν αντιμέτωποι με τα όπλα της αστυνομίας (όχι τα ιδεολογικά). Το βασικό επιχείρημα της κυρίαρχης ιδεολογίας είναι τα όπλα της αστυνομίας, όπως έγραφε και ο Γκράμσι.

.

Οι «πλεονάζοντες» δημόσιοι υπάλληλοι

Μπορούμε να ανιχνεύσουμε όλα τα παραπάνω στην απογραφή των δημόσιων υπαλλήλων. Όταν άρχιζε η απογραφή τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, καθοδηγούμενα από τους νεοφιλελεύθερους κυβερνητικούς μισθοφόρους και τα αφεντικά-ιδιοκτήτες των μέσων, διέδιδαν ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα είναι μεταξύ 1,5 με 2 εκατομμύρια. Το ίδιο νούμερο το πίστευαν και πάρα πολύς απλός κόσμος (μια βόλτα στο διαδίκτυο θα σας πείσει για την «κοινή πεποίθηση»). Χρόνια συστηματικής προπαγάνδας είχαν το αποτέλεσμα η υποτιθέμενη πληθώρα δημοσίων υπαλλήλων να αποκτήσει τη δύναμη του «αυτονόητου» και του «εμπειρικά δεδομένου». Ποτέ κανείς από τους προπαγανδιστές δεν χρειάστηκε να δώσει κανένα συγκεκριμένο και συνολικό στοιχείο για τους ισχυρισμούς του. Θα χρειάζονταν δυο στοιχεία για να τεκμηριωθεί η άποψη των «πλεοναζόντων δημοσίων υπαλλήλων». Ποιό είναι το ποσοστό των δημόσιων υπαλλήλων στο σύνολο του εργατικού δυναμικού, και δεύτερον, για να αποδειχθεί αν αυτό είναι μεγάλο, πόσο είναι το ποσοστό αυτό στις υπόλοιπες ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες.

Και τα δυο αυτά στοιχεία ήταν γνωστά και πριν την απογραφή, υπήρχαν και στις εκθέσεις της eurostat αλλά και του ΟΟΣΑ και των άλλων οικονομικών οργανισμών. Ο σκοπός της απογραφής ήταν άλλος:

«Λαθροχειρία από την πλευρά της κυβέρνηση αποτελεί η απόκρυψη της πραγματικής σκοπιμότητας της απογραφής. Η σύνδεση της απογραφής με την υπαγωγή στη λεγόμενη Ενιαία Αρχή Πληρωμών, αποτελεί τη βάση για νέες περικοπές εισοδημάτων στο όνομα ενός ψευδεπίγραφου ενιαίου μισθολογίου, με βάση την αρχή της «εξίσωσης προς τα κάτω». Εκεί θα αναζητηθούν, ενδεχομένως, τα «μαξιλάρια» για περαιτέρω μείωση των κρατικών δαπανών και πολύ περισσότερο στους «περίσσιους» υπαλλήλους των υπό συγχώνευση ή κατάργηση φορέων και υπηρεσιών. Επί της ουσίας, η τρόικα ΔΝΤ, Ε.Ε. και ΕΚΤ έχει στα χέρια της μια βάση δεδομένων για να υποδεικνύει προγραφές και «αποκεφαλισμούς» υπαλλήλων και υπηρεσιών, με πρώτα θύματα τους συμβασιούχους».[2]

Όταν τελικά τα αποτελέσματα της απογραφής έγιαναν γνωστά, ο αριθμός των δημόσιων υπαλλήλων βγήκε 768.009, ενώ απ’ αυτούς μόνιμοι υπάλληλοι είναι μόνο οι 625.738:

«Ως μόνιμοι υπάλληλοι του δημοσίου, δικαστικοί λειτουργοί και δημόσιοι λειτουργοί εγγράφηκαν 625.738 άνθρωποι, δηλαδή ποσοστό 82% του συνολικού αριθμού.

Επίσης, 53.833 εργαζόμενοι (7%) καταχώρησαν το ΑΦΜ τους ως υπάλληλοι ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου ενώ ως υπάλληλοι ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου δηλώθηκαν 44.811 (6%).

Ακόμη, ως συμβασιούχοι έργου εγγράφηκαν 14.345 (2%), αιρετοί δήλωσαν 12.609 (2%), επι θητεία 7.495 (1%) ενώ οι ωρομίσθιοι και ημερομίσθιοι έφτασαν τους 4.614 (1%).

Ως μετακλητοί καταχωρήθηκαν στην απογραφή 1.175, με έμμισθη εντολή 1.003, ως μέλη διοικητικών συμβουλίων 493 ενώ ως πρόεδροι, διευθύνοντες σύμβουλοι, διοικητές και υποδιοικητές οργανισμών 380».[3]

Τα πράγματα θα νόμιζε κανείς ότι ξεκαθαρίστηκαν χωρίς αμφιβολία. Ωστόσο, αμέσως το διαδίκτυο γέμισε από σχόλια ανθρώπων που συνέχιζαν να αμφιβάλλουν. Κάποιοι τόνιζαν ότι η απογραφή αφορούσε το στενό δημόσιο τομέα και όταν θα απογραφεί και ο ευρύτερος δημόσιος τομέας με τις ΔΕΚΟ τότε -ω! του θαύματος- θα αποκαλυφθεί ο «πραγματικός» αριθμός που θα είναι «1,5 έως 2 εκατομμύρια και βάλε»(!!).

Ωστόσο τα αριθμητικά δεδομένα είναι τελείως διαφορετικά απ’ όσο θα τα ήθελε η (κατευθυνόμενη) ιδεολογία. Πρώτον, ακόμα και ο αριθμός των 768.009 θα μειωθεί, έστω και λίγο, και δεύτερον οι δημόσιοι υπάλληλοι θα είναι, όπως εκτιμά πλέον η κυβέρνηση, πολύ λιγότεροι των αρχικών της εκτιμήσεων (εκτιμήσεις καθόλου αθώες, μιας και ο σκοπός ήταν να δικαιολογηθούν απολύσεις):

«Οι υπάλληλοι που μισθοδοτούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό ανέρχονται σε 768.009 άτομα, αριθμός ο οποίος ωστόσο εκτιμάται ότι θα μειωθεί- αν και ελάχιστα-, όταν ολοκληρωθεί η διασταύρωση των στοιχείων την οποία διενεργεί η κυβέρνηση.

Σε κάθε περίπτωση ο ακριβής αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων είναι πλέον γνωστός, γεγονός το οποίο ξεκαθαρίζει το τοπίο, αίρει οποιεσδήποτε παρανοήσεις και αποτρέπει διαστρεβλώσεις. Η ολοκλήρωση μάλιστα της απογραφής και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, η οποία εκτιμάται ότι θα ανεβάσει τον αριθμό των υπαλλήλων- μισθοδοτούμενων ή μη από τον κρατικό προϋπολογισμό- σε 950.000 ως και 1 εκατομμύριο, εκτιμάται ότι θα αποσαφηνίσει πλήρως την εικόνα των εργαζομένων στο Δημόσιο».[4]

Αλλά ας δούμε τι γίνεται με τα ποσοστά που προαναφέραμε πιο πάνω. Σύμφωνα με την Εθνική Στατιστική υπηρεσία της Ελλάδας (δες πίνακα 1) το εργατικό δυναμικό στην Ελλάδα ανερχόταν σε 4.939.700 άτομα το 2008.[5]

Πίνακας 1

Αν υπολογίσουμε το σύνολο όσων μισθοδοτήθηκαν από το δημόσιο, δηλαδή 768.009, τότε το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων στο σύνολο του εργατικού δυναμικού βρίσκεται στο 15,5%. Αν τους υπολογίσουμε με βάση τους μόνιμους μόνο (πράγμα που είναι κατά τη γνώμη μου το σωστότερο, γιατί οι υπόλοιποι είναι κυμαινόμενοι και εύκολοι στην περικοπή ή απόλυση τους), δηλαδή τους 625.738, τότε το ποσοστό πέφτει στο 12,6%. Το ποσοστό αυτό πέφτει κάτω του 10% αν ληφθεί υπ’ όψιν οι χιλιάδες των εργαζομένων στη παραοικονομία (κατ’ ορισμένους υπολογισμούς φτάνει το 30% της συνολικής οικονομίας).

Αλλά, για να γίνει πιο εμφανές το τι πραγματικά συμβαίνει, ας υπολογίσουμε τώρα τους μόνιμους υπαλλήλους του στενού και του ευρύτερου τομέα (μαζί με τις ΔΕΚΟ) σε 1.000.000 -πάρουμε σαν δεδομένο δηλαδή το μεγαλύτερο νούμερο των κυβερνητικών εκτιμήσεων που αναφέραμε λίγο προηγουμένως, και αυτό προς τα πάνω δηλαδή τους θεωρήσουμε όλους μόνιμους. Σε αυτήν την περίπτωση το ποσοστό των δημοσίων υπαλλήλων στο σύνολο του εργατικού δυναμικού θα ήταν στο 20%. Επαναλαμβάνω, το τελικό νούμερο θα είναι πολύ χαμηλότερο (αν ληφθεί υπ’ όψιν η παραοικονομία και το γεγονός ότι δεν είναι όλοι μόνιμοι υπάλληλοι), αλλά έστω και έτσι.

Οι παραπάνω αριθμοί δεν λένε και πολλά πράγματα αν δεν συγκριθούν με τους αντίστοιχους των άλλων αναπτυγμένων καπιταλιστικών κρατών. Το ποσοστό των δημόσιων υπαλλήλων στις χώρες αυτές κυμαίνεται μεταξύ 7% (το χαμηλότερο, και είναι στη νότιο Κορέα) και το υψηλότερο 30% που είναι στη Σουηδία.[6] Στην Ε.Ε. η απασχόληση στον δημόσιο τομέα αντιπροσωπεύει από το 10% (Γερμανία) ως το 30% Σουηδία (δες πίνακα 2)[7].

Πίνακας 2

Επομένως, ακόμα και αν λάβουμε ως σωστό ένα νούμερο γύρω στο 20% (που επαναλαμβάνω είναι υποθετικό και πολύ υπερτιμημένο) οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα δεν είναι πολλοί με βάση τις άλλες ανεπτυγμένες χώρες –ακόμα και στην ακραιφνώς νεοφιλελεύθερη Βρετανία το ποσοστό είναι 17,8%.

Και προσέξτε κάτι ακόμα πιο χτυπητό: οι μακράν περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι αναλογικά με τον πληθυσμό, βρίσκονται στις σκανδιναβικές χώρες. Τις χώρες δηλαδή που, παρ’ όλα αυτά, χτυπήθηκαν λιγότερο από τη σημερινή οικονομική κρίση (χώρες στις οποίες ακόμα υπάρχει ισχυρό κράτος πρόνοιας, τουλάχιστον συγκριτικά με τις υπόλοιπες).

Αλλά θα πρέπει εδώ να υπογραμμιστεί το εξής: το ελληνικό κράτος είναι πράγματι σπάταλο. Αλλά είναι σπάταλο στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των αφεντικών και στην προστασία αυτών των συμφερόντων. Ο μέσος πολίτης θα βρεθεί αντιμέτωπος με τεράστιες ελλείψεις στα νοσοκομεία που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία του (και πολλές φορές τη ζωή του). Θα ταλαιπωρηθεί σε τεράστιες ουρές στις δημόσιες υπηρεσίες και στα υπουργεία που θα πάει για να «εξυπηρετηθεί». Τα όσα δάση έχουν απομείνει κινδυνεύουν να εξαφανιστούν από τις ελλείψεις σε πυροσβεστικά μέσα και προσωπικό. Πως εξηγούνται λοιπόν αυτές οι ελλείψεις;

Στους 768.009 που μισθοδοτούνται από το δημόσιο θα πρέπει να λάβει κανείς υπ’ όψιν του ότι πάνω από 160.000 είναι όσοι υπηρετούν στα σώματα ασφαλείας και το μόνιμο προσωπικό των Ενόπλων Δυνάμεων. Στον ελληνικό στρατό υπάρχουν 55 ταξίαρχοι εν ενεργεία ενώ ο στρατός των ΗΠΑ έχει μόλις 58! Σε σχέση με τον πληθυσμό της η Ελλάδα είναι η χώρα με τον μεγαλύτερο αναλογικά πληθυσμό αστυνομικών στην Ευρώπη.[8]

Επίσης θα πρέπει να προστεθούν στο λογαριασμό τα εκατομμύρια ευρώ που πληρώνει το ελληνικό κράτος στους παπάδες, οι οποίοι είναι επίσης δημόσιοι υπάλληλοι.[9]

Αν κάνετε τις αφαιρέσεις θα δείτε ότι το ελληνικό κράτος έχει έλλειψη δημοσίων υπαλλήλων για την εξυπηρέτηση των πολιτών, αλλά πλεόνασμα στην αστυνόμευσή του…

«Το πραγματικό» ως ιδεολογικοποιημένη εικόνα

Στο σημείο αυτό θα επανέλθω πάνω στα ζητήματα που έθεσα στο αρχικό μέρος αυτής της δημοσίευσης. Στο θέμα της ιδεολογίας και του κρίσιμου ρόλου της στη διαμόρφωση της πραγματικότητας.

Βρισκόμαστε στη μέση μιας από της χειρότερες μεταπολεμικές οικονομικές κρίσεις. Πολλοί τη συγκρίνουν με αυτήν της δεκαετίας του 1930. Η κρίση αυτή θα μπορούσε (υπό την οπτική μιας Αριστερής κριτικής) να χαρακτηριστεί ως η επιβεβαίωση της αποτυχίας του νεοφιλελευθερισμού. Η απορρύθμιση των αγορών και της αγοράς εργασίας αντί να οδηγήσουν το σύστημα σε μια διαρκή και χωρίς όρια ανάπτυξη (όπως διεκήρυτταν οι νεοφιλελεύθεροι προπαγανδιστές), το έφεραν τελικά στο χείλος της καταστροφής. Η ασύστολη κερδοσκοπία του μεγάλου κεφαλαίου στην κτηματαγορά στις ΗΠΑ οδήγησε το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα στα πρόθυρα της κατάρρευσης στα τέλη του 2007. Χρειάστηκε η παρέμβαση του κράτους για να σωθεί το σύστημα. Κατά ορισμένες εκτιμήσεις μέχρι τώρα τα μεγάλα καπιταλιστικά κράτη έχουν ξοδέψει πάνω από 20 τρισεκατομμύρια δολάρια για να μην οδηγηθεί το σύστημα στον γκρεμό όπως τη δεκαετία του 1930. Τα κράτη καταχρεώθηκαν με αυτόν τον τρόπο, και τώρα βρισκόμαστε στη νέα φάση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, την κρίση του χρέους των κρατών. Το λογαριασμό καλούνται να τον πληρώσουν οι εργαζόμενοι των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών, χωρίς οι ίδιοι να ευθύνονται στο παραμικρό για την κρίση.

Η οικονομική κρίση έχει λοιπόν, ως προς την έκτασή της (και όχι μόνο), ομοιότητα με αυτήν του 1930. Προσέξτε ωστόσο μια προφανή διαφορά με το 1930: τότε είχαμε μια έκρηξη του εργατικού κινήματος σε παγκόσμιο επίπεδο, μια συνολική αμφισβήτηση του καπιταλισμού. Σήμερα αυτό δεν συμβαίνει. Πολλοί είναι οι λόγοι. Αλλά εδώ θα επικεντρωθώ σε έναν κυρίως που είναι άμεσα συνδεδεμένος με την κυρίαρχη ιδεολογία και τον τρόπο που κάνει τα άτομα να αναγνωρίζουν τον κόσμο.

Μετά την κατάρρευση των χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού» (στην πραγματικότητα των χωρών του κρατικού καπιταλισμού) υπήρξε μια αντίστοιχης έκτασης ιδεολογική υποχώρηση του εργατικού κινήματος. Ο «υπαρκτός καπιταλισμός» εμφανίζεται ως η μόνη δυνατή «πραγματικότητα». Απέναντι σε αυτόν καμιά άλλη εναλλακτική λύση δεν είναι εφικτή. Η αναζήτηση μιας άλλης κοινωνίας, του σοσιαλισμού, «έχει αποδειχθεί» ως ουτοπική και τρομακτική (τα καθεστώτα που «εφάρμοσαν το σοσιαλισμό» ήταν δικτατορίες). Ο καπιταλισμός είναι μονόδρομος.

Η ιδεολογική αυτή νίκη της άρχουσας τάξης έφτασε σήμερα στην έσχατη λογική της:

Ούτε καν ένας «καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο» δεν είναι εφικτός. Η πλειοψηφία των εργαζομένων καλείτε να εσωτερικεύσει αυτό το γεγονός με το να πειστεί ότι άλλη λύση από το να πληρώσει η ίδια το λογαριασμό της κρίσης δεν υπάρχει. Μπορεί να μην φταίνε οι εργαζόμενοι, «αλλά τι να κάνουμε;», πρέπει να ξεπληρωθούν τα κρατικά χρέη που έχουν συσσωρευτεί (για να διασωθούν οι καπιταλιστές). Δεν πρόκειται για μια απλή αντιστοίχηση της κυρίαρχης ιδεολογίας με το «πραγματικό»: «αποτυχία του σοσιαλισμού»-«επιτυχία του καπιταλισμού». Η επιτυχία της προπαγανδιστικής-ιδεολογικής προβολής προέρχεται από το γεγονός ότι η άρχουσα τάξη δεν έχει να φοβηθεί το αντίπαλό της δέος, τον κόσμο της εργασίας: χάνοντας ο τελευταίος τη δύναμη που δίνει η πίστη στη δυνατότητα μιας άλλης κοινωνίας, χάνει τελικά κάτι ακόμα πιο πολύτιμο. Την ικανότητα να αντιδράσει αποτελεσματικά στις άμεσες επιθέσεις που δέχεται.

Για τη κρίση δεν ευθύνονται οι μεγαλοκαρχαρίες, αλλά τα «εργατικά ρετιρέ», ιδιαίτερα οι δημόσιοι υπάλληλοι που είναι «πολλοί και τεμπέληδες». Τα ΜΜΕ υπό την καθοδήγηση της κυβέρνησης και των αφεντικών τους, περνούν το μήνυμα ότι άλλη λύση δεν υπάρχει παρά η εξίσωση όλων των εργαζομένων προς τα κάτω. Κατάργηση της μονιμότητας των δημόσιων υπαλλήλων για να μπορούν και αυτοί να απολύονται με την ίδια ευκολία με τους ιδιωτικούς. Μείωση των μισθών τους σε επίπεδα, αν είναι δυνατόν, και κάτω από του ιδιωτικού τομέα. Την ίδια στιγμή οι υποχρεωτικές (με εκβιασμούς των αφεντικών) μειώσεις των μισθών στον ιδιωτικό τομέα κυμαίνονται στο 10-20%. Ο εξισωτισμός όλων των εργαζομένων, ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, προς τα κάτω σ’ όλο του το μεγαλείο.

Κανείς δεν διανοείται να προτείνει το ανάποδο: εξισωτισμό όλων προς τα πάνω. Ο λόγος είναι γιατί αυτό θεωρείται «ουτοπικό». Και αυτό είναι όντος ουτοπικό, όχι γιατί μια «αντικειμενική» θεωρία το απαγορεύει, αλλά γιατί στον καπιταλιστικό κοινωνικό σχηματισμό όλα λειτουργούν υπέρ του κεφαλαίου και ενάντια στην εργασία. Στα γραφεία και τα εργοστάσια επικρατεί ο ολοκληρωτισμός του αφεντικού: απολύει ή προσλαμβάνει με βάση τα κέρδη του. Ο τρόμος της ανεργίας παραλύει τους εργαζόμενους, ιδιαίτερα λόγω της ανυπαρξίας κοινωνικής προστασίας. Το κεφάλαιο μπορεί να φύγει εκτός συνόρων, εκβιάζοντας και επιβάλλοντας τους δικούς του όρους με αυτή τη δυνατότητα (ούτως ή άλλως κεφάλαια φεύγουν εκτός Ελλάδας από το ξέσπασμα της κρίσης προεξοφλώντας ότι κάποια στιγμή το Ελληνικό κράτος θα αναγκαστεί να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους). Κοινώς, ο εξισωτισμός προς τα πάνω δεν είναι εφικτός λόγω ενός και μοναδικού λόγου: λόγω συσχετισμών δύναμης και όχι κάποιας «αναπόφευκτης αναγκαιότητας».

Η επιχειρηματολογία μου θα ξεκαθαριστεί μπαίνοντας στην ουσία του ζητήματος: «πλεονάζουν οι δημόσιοι υπάλληλοι στην Ελλάδα;». Παρ’ όλα όσα αναπτύξαμε παραπάνω με στοιχεία, ας υποθέσουμε ότι πράγματι πλεονάζουν. Ένα ισχυρό και με αυτοπεποίθηση εργατικό κίνημα σε περίοδο πραγματικής ανεργίας που πλησιάζει το 20%, θα απαιτούσε να παραμείνουν στη θέση τους και ακόμα να προσληφθούν και άλλοι. Να επιβληθεί απαγόρευση των απολύσεων σε όλον τον ιδιωτικό τομέα. Εργατικός έλεγχος σε όλη την οικονομία, να αναλάβουν τη διαχείριση των εργοστασίων που κλείνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι, να αναπτυχθεί ένα πλατύ κίνημα αυτοδιαχείρισης σε πανεθνικό επίπεδο που να μπορεί να στηρίξει την οικονομική επιβίωση μιας αυτοδιαχειριζόμενης οικονομίας. Να ανακοπή η δυνατότητα φυγής κεφαλαίων με κρατικοποίηση του χρηματοπιστωτικού τομέα.

Αν όλα τα προηγούμενα φαίνονται ουτοπικά, ο λόγος δεν είναι μια κάποια «αναγκαιότητα» αλλά η οργανωτική και ιδεολογική αδυναμία του εργατικού κινήματος. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η εμπράγματη εφαρμογή πολιτικών που σπέρνουν τη δυστυχία στους εργαζόμενους, ενώ παραδίδουν τα πάντα στον κόσμο του κεφαλαίου. Ο μόνος ρεαλισμός είναι η αποδοχή της επιστροφής στον 19^ο αιώνα!

Προσέξτε, την ίδια ώρα που έχουν δοθεί γύρω στα 78 δισεκατομμύρια ευρώ (32,5% του ΑΕΠ!)[10] στις τράπεζες σε εγγυήσεις του δημοσίου για να στηριχτούν, την ίδια στιγμή θέλουν να περάσουν στα μυαλά του κόσμου την ιδέα ότι για να σωθεί η «οικονομία της χώρας» πρέπει να μειωθούν οι «πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι», δηλαδή να απολυθούν άνθρωποι φτωχών οικογενειών ή να μην μπορούν να βρουν εργασία άνεργοι. Με άλλα λόγια, όχι μόνο δεν θίγονται τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, αλλά ζητάνε από τις οικογένειες των απλών εργαζομένων να συντηρήσουν οι ίδιες με δικό τους κόστος τον αυξανόμενο αριθμό των ανέργων.

Το κοντράστ γίνεται ακόμα πιο έντονο αν λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι οι τράπεζες, παρ’ όλη τη στήριξη που έχουν πάρει, εξακολουθούν να μην δανείζουν, εξακολουθούν να μην ρίχνουν χρήματα στην αγορά αλλά βάζουν τα λεφτά που παίρνουν σχεδόν δωρεάν από το κράτος σε ασφαλείς τοποθετήσεις ή καλύπτουν ανοιχτές θέσεις του. Το φαινόμενο δεν είναι ελληνικό μόνο:

«Το ρίσκο μιας νέας επιδείνωσης είναι εφιαλτικό, τη στιγμή που οι πόροι που διαθέτουν οι κυβερνήσεις είτε από φορολογικά έσοδα είτε από δανεικά πλησιάζουν τα όριά τους και καταφεύγουν στις μαζικές πωλήσεις κρατικών τίτλων. Όταν οι στρατιές των ανέργων συνεχίζουν να αυξάνονται, υπάρχει έκδηλη ανησυχία σε όλους τους λαούς. Η αντιμετώπιση της κρίσης έγινε με γενναία μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής και με τον πακτωλό τρισεκατομμυρίων δολαρίων που έριξαν οι κεντρικές τράπεζες στο τραπεζικό σύστημα για τη διάσωση των τραπεζών.

[…]

Τα «απύθμενα» προβλήματα των οικονομιών δεν έχουν τέλος, καθώς οι εμπορικές τράπεζες δεν έχουν επαναλάβει ακόμη τη δανειακή τροφοδότηση των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών».[11]

Η άρχουσα τάξη κινείται με βάση το άμεσο υλικό συμφέρον της, υποθέτοντας ότι οι ιδεολογικοί και κατασταλτικοί μηχανισμοί θα το επιβάλλουν ως «κοινό καλό». Τα ιδεολογήματα του «κοινωνικού συμφέροντος», της «κοινωνικής ευθύνης» ή των «αναπόφευκτων αναγκαιοτήτων» τα αφήνει για τους αδύναμους κυριαρχούμενους. Και όσο οι τελευταίοι θα βρίσκονται σε πλήρη αδυναμία αντιπρότασης, λόγω της οργανωτικής τους ανυπαρξίας, τόσο τα ιδεολογήματα μιας υποτιθέμενα «αναπόφευκτης αναγκαιότητας» θα είναι πάντοτε σε βάρος των εργαζομένων.

Πόσο αυτά τα ιδεολογήματα έχουν διεισδύσει στα μυαλά των εργαζομένων; Ας δούμε μια έρευνα που έγινε σε Ευρώπη και ΗΠΑ:

Δεν θα μπορούσε πιο ανάγλυφα να φανεί η δύναμη της κυρίαρχης ιδεολογίας για να αποκαλυφθεί η διαμόρφωση της πραγματικότητας και ως αποτέλεσμα των ιδεών που υπάρχουν στα μυαλά των ανθρώπων. Στις ΗΠΑ ο κόσμος πιστεύει πιο πολύ απ’ ότι στην Ευρώπη στα αστικά ιδεολογήματα. Στις ΗΠΑ το 60% πιστεύει ότι οι «φτωχοί είναι τεμπέληδες» ενώ το 70% πιστεύει ότι το εισόδημα καθορίζεται από τις «ικανότητες». Μόλις το 29% πιστεύει ότι οι φτωχοί είναι [κοινωνικά] εγκλωβισμένοι στη φτώχεια, επομένως για το 70% έχουν προσωπική ευθύνη που είναι φτωχοί.

Ο ίδιος παρανομαστής λοιπόν: στους φτωχούς αξίζει που είναι φτωχοί, οι πλούσιοι έχουν ικανότητες γι’ αυτό είναι πλούσιοι. Ο καπιταλισμός κατά βάση λειτουργεί σωστά. Το αποτέλεσμα αυτής της ιδεολογικής κυριαρχίας των αφεντικών στις ΗΠΑ είναι τραγικό για την πραγματική ζωή των εργαζομένων:

«Το ποσοστό ανεργίας […] έχει φτάσει το 9,5% [το επίσημο, γιατί το ανεπίσημο υπολογίζεται στο 20%]. Για πρώτη φορά μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι ΗΠΑ βιώνουν με τόσο δραματικό τρόπο το φαινόμενο της μακράς ανεργίας. Σε αυτό το 9,5% δεν περιλαμβάνονται εκείνοι που έχουν εγκαταλείψει την αναζήτηση εργασίας ή αυτούς που φυτοζωούν με λιγότερο από 100 δολάρια το μήνα και τρώνε τις αποταμιεύσεις τους. Το υπουργείο Γεωργίας υπολογίζει ότι 50 εκατομμύρια Αμερικανοί δεν έχουν αρκετά μέσα για να διατραφούν. Ένας στους 8 ενήλικες και 1 στα 4 παιδιά ζουν από τον ορό της κρατικής βοήθειας. Είναι αριθμοί που δεν μπορεί κανείς να φανταστεί για την πρώτη οικονομία του κόσμου. Η γνωστή Ελληνοαμερικανίδα κολουμνίστρια Αριάνα Χάφιγκτον προειδοποίησε ότι ελλοχεύει ο κίνδυνος να γίνουν οι ΗΠΑ χώρα του τρίτου κόσμου.

[…]

Στη Χαβάη για παράδειγμα, τις Παρασκευές μένουν τα σχολεία κλειστά για να εξοικονομήσει το κράτος χρήματα, στο Κολοράντο Σπριγκς, με 380.000 κατοίκους το 1/3 των φωτεινών σηματοδοτών είναι εκτός λειτουργίας για να εξοικονομηθεί ηλεκτρισμός».[12]

Δυστυχώς, και στην Ελλάδα τα πράγματα εξελίσσονται με ανάλογα δυσμενή τρόπο για τις δυνάμεις της εργασίας στο ιδεολογικό επίπεδο. Τα ευρήματα του καλοκαιρινού Ευρωβαρόμετρου δεν προοιωνίζουν τίποτα το θετικό:

«Οι μετρήσεις του εαρινού ευρωβαρόμετρου που ανακοινώθηκαν χθες από την Κομισιόν, έγιναν από τις 5 έως τις 28 Μαΐου σε όλα τα κράτη της Ε.Ε., δηλαδή ξεκίνησαν αμέσως μετά την ψήφιση του Μνημονίου στην Ελλάδα. Τα βασικά του συμπεράσματα είναι:

* Οι Ελληνες είναι οι πλέον απαισιόδοξοι ανά την Ε.Ε. αναφορικά με το πώς βλέπουν το παρόν της οικονομίας. Το 98% απαντά ότι είναι «κακό» έναντι 77% κοινοτικού μέσου όρου.

* Την ίδια θέση κατέχουμε και σε σχέση με τις προοπτικές απασχόλησης, με το 99% να βλέπει «μαύρες» ημέρες. Μάλιστα το 61% απαντά ότι τα πράγματα είναι «πολύ άσχημα», αναλογία που σε έξι μόνο μήνες χειροτέρευσε κατά 24%.

Δυσοίωνες είναι οι προβλέψεις των Ελλήνων και στην ερώτηση «τι περιμένετε να συμβεί τους επόμενους 12 μήνες». Το 70% (μεγαλύτερη αναλογία με διαφορά στην Ε.Ε.), αναμένει χειροτέρευση του οικονομικού τοπίου.

* Αύξηση των πιέσεων στην απασχόληση αναμένει το 74% με την απαισιοδοξία να έχει αυξηθεί κατά 32% μέσα σε ένα εξάμηνο.

* Το 56% εκτιμά ότι στην οικογένειά του η κατάσταση θα χειροτερεύσει, ενώ το 35% «βλέπει» χειρότερες ημέρες και στον εργασιακό του χώρο, έναντι μόνο του 11% σε κοινοτικό επίπεδο».

Ωστόσο το πολύ ανησυχητικό είναι η πεποίθηση για την «αναγκαιότητα» των μέτρων:

«*Το 70% λέει ότι πρέπει να γίνουν πιο πολλές μεταρρυθμίσεις για να αντιμετωπίσουμε το μέλλον και το 68% προσθέτει ότι οι αλλαγές αυτές πρέπει να γίνουν ακόμη και με θυσίες της παρούσας γενιάς.

* Το 80% των Ελλήνων δέχεται ότι δεν μπορούν να αναβληθούν τα μέτρα μείωσης του ελλείμματος και του χρέους (έναντι του 74% σε κοινοτικό μέσο όρο) και το 46% λέει ότι είναι έτοιμο να περιορίσει το επίπεδο διαβίωσης για να διασφαλίσει το μέλλον…».[13]

Μετά από αυτό δεν εκπλήσσει η αισιοδοξία του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε:

«Ψήφο εμπιστοσύνης όμως έδωσε χθες και ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, εκφράζοντας τη βεβαιότητά του ότι οι Έλληνες θα ξεπληρώσουν όλα τα δάνειά τους. Σε χθεσινή συνέντευξή του στην αυστριακή εφημερίδα “Κουρίρ” ο Σόιμπλε τόνισε ότι “οι Έλληνες έχουν ένα ασυνήθιστα σκληρό πρόγραμμα εξυγίανσης και επειδή δεν μπορούν να υποβαθμίσουν -όπως η Αργεντινή- το νόμισμά τους, τους δόθηκαν από την ευρωζώνη δάνεια ύψους 110 δισ. ευρώ -μια απόφαση που δεν ήταν καθόλου απλή”. Προσέθεσε ότι δεν έχει “καμία αμφιβολία ότι οι Έλληνες θα ξεπληρώσουν όλα τα δάνεια”».[14]

Θα φύγουν με ελικόπτερο;

Όταν η κυβέρνηση υπέγραψε το μνημόνιο με το ΔΝΤ και την Ε.Ε., κάποιοι προέβλεπαν ότι «αυτή η κυβέρνηση θα φύγει με ελικόπτερο» (από τους πρώτους που το είπε ήταν ο Αλέκος Αλαβάνος). Δυστυχώς η πρόβλεψή τους έχει πολλά στοιχεία ευχολογίου, επιθυμούν να πραγματοποιηθεί αυτό που απλά επιθυμούν να πραγματοποιηθεί.

Στον πραγματικό κόσμο, η άρχουσα τάξη κυριαρχεί με συνδυασμό μαστιγίου και ιδεολογικής πειθούς. Τα δυο αυτά στοιχεία είναι αξεδιάλυτα δεμένα μεταξύ τους. Αν δεν υπήρχε το μαστίγιο δεν θα υπήρχε και η ιδεολογική κυριαρχία και το ανάποδο.

Ωστόσο η σχέση μεταξύ των δυο είναι ανισοβαρής. Η άρχουσα τάξη έχει το στρατό, την αστυνομία, τους νόμους, το δικαστικό σώμα. Με αυτά επιβάλει τη θέλησή της, ακόμα και όταν δεν τα χρησιμοποιεί άμεσα. Η πιθανότητα-δυνατότητα να τα χρησιμοποιήσει υπάρχει στο μυαλό του κάθε απεργού, συνδικαλιστή, επαναστάτη, πράγμα που θέτει εξ’ αρχής τα όρια δράσης. Η βία είναι η βάση πάνω στην οποία εδράζεται κάθε εξουσία. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι εξ’ αρχής η νέα αστυνομική τακτική του Χρυσοχοΐδη αποτέλεσε από τους βασικούς πυλώνες της κυβερνητικής πολιτικής -«μηδενική ανοχή» σε οποιεσδήποτε δυνάμεις στα Αριστερά θα ξέφευγαν από τα ελεγχόμενα κοινοβουλευτικά πλαίσια και θα διακινδυνευόταν ενδεχομένως ένας νέος εργατικός Δεκέμβρης.

Επιβάλλοντας δια της βίας την εξουσία της η άρχουσα τάξη, έχει σαν επακόλουθο την ιδεολογική κυριαρχία. Οι κυριαρχούμενες τάξεις μαθαίνουν, με αυτό τον τρόπο, ότι το μόνο εφικτό είναι η κυριαρχία της άρχουσας τάξης και το αναπαράγουν και στο επίπεδο των ιδεών.

Μετά την υπογραφή του μνημονίου, παρά τις κινητοποιήσεις (και με τη βοήθεια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας) τα μέτρα όχι μόνο πέρασαν αλλά και βάθυναν (νέα μέτρα προστέθηκαν). Η ήττα φέρνει τον ιδεολογικό αποπροσανατολισμό. Αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι να εντυπώνεται στη μέση συνείδηση ότι τα μέτρα μπορεί «να είναι άδικα» αλλά είναι αναπόφευκτα και τελικά «αναγκαία».

Με άλλα λόγια η ιδεολογική κυριαρχία εκφράζει και τους δεδομένους συσχετισμούς δύναμης μεταξύ του κόσμου του κεφαλαίου και της εργασίας. Όσο οι εργατικοί αγώνες θα ηττώνται τόσο θα μεγεθύνεται η ιδεολογική κυριαρχία του κεφαλαίου.

Επομένως το κύριο καθήκον της Αριστεράς σήμερα είναι να συμβάλει στην ενίσχυση όσων αγώνων αναπτύσσονται ή θα αναπτυχθούν (ΔΕΗ, ΟΣΕ, νέες ιδιωτικοποιήσεις), να πάρει η ίδια η Αριστερά πρωτοβουλία για να ξεσπάσουν μαζικοί αγώνες. Να συμβάλει στην ενότητα, στο συντονισμό, στην ιδεολογική αποσαφήνιση και στράτευση σε έναν κοινό σκοπό όλων αυτών των επί μέρους αγώνων που θα ξεσπάσουν. Η δυνατότητα αντιστροφής της ταξικής επίθεσης που δέχονται οι δυνάμεις της εργασίας, εξαρτάται από τη δυνατότητα των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, να συμβάλλουν στη δημιουργία ενός εργατικού κινήματος που ιδεολογικά και σε επίπεδο αγώνων θα είναι αποφασισμένο να συγκρουστεί με τον καπιταλισμό για τα εργατικά συμφέροντα. Όταν ο αντίπαλος σου, μιλώντας συμβολικά, έχει τραβήξει περίστροφο και σε απειλεί θα πρέπει να τον αντιμετωπίσεις με ανάλογα μέσα και όχι με νεροπίστολα. Η άρχουσα τάξη χρησιμοποιεί όλα τα ιδεολογικά και κατασταλτικά μέσα για να γυρίσει τον κόσμο της εργασίας δεκαετίες πίσω. Δεν είναι δυνατόν να απαντηθεί αυτή η μαζική και συνολική επίθεση χωρίς αντίστοιχη συνολική απάντηση από τις δυνάμεις της εργασίας. Οι επί μέρους αγώνες θα πρέπει να αναχθούν στο γενικότερο στόχο της εργατικής εξουσίας και ανατροπής του καπιταλισμού.

Η πολιτική, ιδεολογική κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να αναστραφεί με πρωτοβουλίες όπως αυτές που φαίνεται να αναλαμβάνει ο ΣΥΡΙΖΑ κάτω από την ηγεμονία του ΣΥΝ. Την προσπάθεια δηλαδή μιας κεντρικής, εκλογικής καταγραφής και μάλιστα με Πασοκογενείς δυνάμεις, που εξ’ αρχής φέρουν τον σπόρο της διάψευσης και της απογοήτευσης. Όσο οι αγώνες παραμένουν παγωμένοι στη βάση, στο εργασιακό επίπεδο, τόσο θα κερδίζει η ιδεολογική κυριαρχία της άρχουσας τάξης και των εκπροσώπων της. Και επιπλέον, θα κινδυνεύουμε ούτε καν στο εκλογικό επίπεδο να μην καταγραφεί η δυσαρέσκεια του κόσμου της εργασίας.

Άγγελος Κ

Σημειώσεις

[2] http://edromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=2046:%EF%BB%BF%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AD%CF%82-%CE%BC%CE%B5-%CE%AC%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%B1-%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CF%8E%CE%BD&It

[3] http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=188530

[4] http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&artid=346376&ct=32&dt=01/08/2010

[5] http://www.statistics.gr/portal/page/portal/ESYE/BUCKET/General/ELLAS_IN_NUMBERS_GR.pdf

[6] http://www.oecdobserver.org/news/fullstory.php/aid/2874/Public_sector_jobs_.html

[7] http://129.3.20.41/eps/pe/papers/0507/0507011.pdf

[8] http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=29/11/2009&id=106805

[9] http://archive.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=10.02.2005,id=40515704

[10] http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=857:-25-lr-&catid=58:oikonomiki-politiki&Itemid=182

[11] http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyagor_2_27/08/2010_412735

[12] http://indy.gr/other-press/aboi-ipa-kathodon-pros-to-poythenabb

[13] http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=196760

[14] Στο ίδιο.

“Στα χρόνια του ΔΝΤ, οι Έλληνες έκαναν την πάπια.

Όταν θέλησαν να κακαρίσουν, ανακάλυψαν πως ήταν κότες.

Και έκατσαν στ’ αυγά τους.”

από Ράκος Κουρελάριος

Όρεξη να έχεις, λίγα γράμματα να ξέρεις και μια στάλα μυαλό στην κούτρα σου…

Τότε όπου σταθείς σε καθημερινή βάση νιώθεις τις αντιθέσεις της κατάστασης και στην Ελλάδα και σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι συστημικές αντιθέσεις που δε μπορεί πλέον να εξισορροπηθούν ούτε καν για λίγο.

.

Συμμορφώσου… και χάζευε το μπατιρντί του μαύρου χρήματος

Από τη μία οι κραυγές της “συμμόρφωσης” οι οποίες εδώ και μήνες έχουν εξισώσει τη διεκδίκηση και την απεργία με την εθνική προδοσία, πρακτικά ταυτίζοντας τους αφεντάδες με την πατρίδα, και από την άλλη τα φαινόμενα που δείχνουν ότι κανένα αντίκρυσμα δεν έχουν οι θυσίες του κόσμου. Ασχέτως του πως, ποιοι, γιατί, πότε έγιναν κάποιες απεργίες που ακύρωσαν μερικά δρομολόγια πλοίων προς τα νησιά του Αιγαίου αυτές χαρακτηρίστηκαν “Μεγάλη απώλεια εισροής χρήματος” από τα ΜΕΓΚΑ, τα ΑΝΤΕΝΝΑ, τα ΣΚΑΙα κλπ.

Έλα όμως που βάσει των στοιχείων που το ίδιο το κράτος τώρα ανακοινώνει, στις τουριστικές περιοχές η φοροδιαφυγή αγγίζει το 80%. Ma que μάυρο χρήμα λέμε? Με άλλα λόγια αυτό που έγινε είναι ότι τα ΜΜΕ απαίτησαν την καθήλωση του λαού στις καρέκλες του για να μπορέσουν οι τυχοδιώκτες να κάνουν αυτό που έκαναν πάντα. Να τα αρπάξουν χοντρά και μαύρα. Και για να αντιληφθεί κανείς για τι πράγμα μιλάμε, αρκεί να σκεφτεί το μέγεθος της φοροδιαφυγής που υπήρχε τα προηγούμενα χρόνια… το απόλυτο high score! Εδώ με τη σημερινή κατάσταση και το υποτιθέμενο κυνηγητό, κάνουν ένα ντου οι αρχές στα “διασκεδαστήρια” των νησιών (Μύκονο, της Πάρο, Σαντορίνη, Ρόδο, κλπ κλπ) και βρίσκουν κατά μέσο όρο πάνω από  100 παραβάσεις στο καθένα.

Και το γέλιο έχει και συνέχεια, γιατί είναι οι πισίνες των ιδιοκτητών των μαγαζιών αυτών  και των θαμώνων τους που βρίσκει το κράτος να είναι αδήλωτες στην Εκάλη, ενώ τους ίδιους πάλι βρίσκουν να χρωστάνε εκατομμύρια ευρώ στην Εφορία με μόνο το 10-15% να δείχνουν διάθεση να διακανονίσουν την πληρωμή των χρεών τους! Στην ίδια συνομμωταξία και οι γιατροί του Κολωνακίου με εισόδημα κάτω απο… 10.000 που προκλητικά αδιαφορούσαν για τα πρόστιμα των διαπιστωμένων παραβάσεών τους και συνέχιζαν να φοροδιαφεύγουν από το επόμενο κιόλας λεπτό του ελέγχου τους.

Κάτσε εσύ τώρα να μιλάς για τουριστικές υπηρεσίες στην Ελλάδα όταν αυτοί είναι οι αφρόκρεμα των επιχειρηματιών που παίζουν μπάλα. Και προπάντων μη τους χαλάς τη μπίζνα με τις αναταραχές που ορέγεσαι!

.

Η καθόλου αυθαίρετη γενίκευση

Το ίδιο μπορεί να το δει κανείς σχεδόν σε όλα τα πεδία της οικονομικής δραστηριότητας. Στους χοντρεμπόρους και τους μεσάζοντες που πνίγουν τον παραγωγό και παίρνουν το 80% του κέρδους από τα αγροτικά προϊόντα, στους λιανεμπόρους που διαμαρτύρονται για τα Κινέζικα προϊόντα και μαγαζιά διεκδικώντας να μείνουν μόνοι τους στην αγορά για να πουλάνε -τι άλλο- τα ίδια Κινέζικα προϊόντα και φυσικά να μη δίνουν αποδείξεις συναλλαγής. Στις ιδιωτικές υπηρεσίες εκπαίδευσης και κατάρτισης με τις κομπίνες των προγραμμάτων και την παραγωγή πτυχίων του κώλου (ΚΕΚ, ΙΕΚ, τώρα και “μεταλυκειακού επιπέδου”!), με όλες τις κερδοσκοπικές τάσεις των καρτέλ της αυτορυθμιζόμενης αγοράς η οποία έχει χρηματιστηριοποιήσει στο έπακρο ακόμα και τα προϊόντα πρώτης ανάγκης (θυμηθείτε τα καρτέλ, την επισιτιστική κρίση πριν λίγους μήνες και την τωρινή κερδοσκοπία με το σιτάρι),  λαχανικά… και πάει λέγοντας.

Ένα ακόμα ενδιαφέρον παράδειγμα που δείχνει ότι η τυχοδιωκτική συμπεριφορά του Κεφαλαίου δεν είναι χαρακτηριστικό ενός συγκεκριμένου επιπέδου οικονομικής δραστηριότητας, ότι δεν είναι για παράδειγμα τυχοδιώκτες μόνο οι “μπακάληδες”  της αγοράς αλλά ένα φαινόμενο που κλιμακώνει βάσει του μεγέθους του τζίρου και της γεωγραφικής δραστηριοποίησης του Κεφαλαίου. Μεγάλες εταιίρες με διεθνή παρουσία (Corporations) πουλάνε στην ΔΝΤελεγχόμενη Ελλάδα ακριβότερα από την Γερμανία της Μέρκελ. Γνωστές αλυσίδες που διαφημίζονται όλες ανεξαιρέτως με το “πουθενά φθηνότερα!” πουλάνε ακριβά αφού έρχονται όλες σε συννενόηση -ως καρτέλ- για το ΠΟΥ θα ορίσουν τον “ανταγωνισμό” που τους εξασφαλίζει τα περισσότερα κέρδη δείχνοντας ότι τα περί ελεύθερης αγοράς είναι για γέλια [*].
Τι αποδεικνύεται; Ότι το μόνο σημείο ισορροπίας του ιδιωτικού ανταγωνισμού είναι αυτό του συνεννοημένου υπερκέρδους!
.

Επιχείρηση και επένδυση σημαίνουν… σίγουρο κέρδος με κρατική εγγύηση !;;

Κατά τα άλλα το ΔΝΤ μας λέει ότι για να ανοίξει η αγορά πρέπει να ξεπουλήσουμε το βιός μας ως χώρα! Για να επενδύσει το ιδιωτικό κεφάλαιο στην παραγωγή ενέργειας πχ, δεν του κάνει η ορθάνοιχτη αγορά ενέργειας που υπάρχει στην Ελλάδα, αλλά πρέπει να υποχωρήσει η κρατική δραστηριοποίηση, δηλαδή να πουλήσει η ΔΕΗ μονάδες παραγωγής ενέργειας. Πάντως αλλιώς διαφημίζεται η έννοια της ελεύθερης κι ανταγωνιστικής αγοράς. Δε μπορεί ο “καλός” ανταγωνισμός για τους καπιταλιστές να είναι το “να κλείσει το μαγαζί του ο απέναντι για να μπορώ να ανοίξω το δικό μου μαγαζί!”. Δε μπορεί η επιχειρηματικότητα να είναι να στρώσουν το τραπέζι κράτος και λαός και να καλέσουμε για “δωρεάν γεύμα” τους τραπεζίτες και τους μεγαλο-καπιτάλες.

Και φυσικά δε ντρέπονται να τα πούνε όλα αυτά ανοιχτά. Βγαίνει λοιπόν ο πρωθυπουργός της Ελλάδας και πρόεδρος του κόμματος βιομηχάνων (ΣΕΒ) και λέει τα εξής ενόψη της φθινοπωρινής επικαιροποίησης του μνημονίου με το ΔΝΤ που από ότι φαίνεται φέρνει νέο σφίξιμο στο ζωνάρι (που θα έλεγε κι η Αλέκα):

“Η επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα υφίσταται την ταλαιπωρία της γραφειοκρατίας, τα βάρη της φορολογίας, τον λαβύρινθο της πολυνομίας, την αντιεπιχειρηματική νοοτροπία, τον ζηλότυπο κρατικό παρεμβατισμό. Oσο διατηρείται αυτό το ασφυκτικό, παρεμβατικό και διεφθαρμένο πλαίσιο τόσο οι επενδύσεις και η ανάπτυξη θα αποτελούν φευγαλέο όνειρο“.

“Αν δεν εγκαθιδρυθούν συνθήκες ανταγωνισμού σε όλους τους τομείς της αγοράς, και πρωταρχικά σε εκείνους που κυριαρχούνται από την κρατική επιχειρηματική δραστηριότητα και τις ρυθμιστικές παρεμβάσεις του κράτους, οι επιχειρηματικές δυνάμεις δεν μπορούν και δεν πρόκειται να κινητοποιηθούν“.

Γιατί κόπτονται ιδιαίτερα για τους τομείς που δραστηριοποιείται το κράτος; Μα είναι απλό. Το κράτος δραστηριοποιείται σε τομείς που αφορούν τη μάζα του κόσμου και αποτελούν νευραλγικούς τομείς για τον έλεγχο γενικότερα της οικονομίας. Δεν ελέγχει σαντουιτσάδικα και καφετέριες! Μιλάμε για λιμάνια, μέσα μεταφοράς,  υποδομές μεταφοράς, παραγωγή ενέργειας, τηλεπικοινωνίες, τραπεζικό τομέα, γραφειοκρατικές-ελεγκτικές υπηρεσίες (π.χ. εφορία, αστυνομία) και υπηρεσίες συντήρησης (π.χ. καθαριότητα χώρων, τεχνική υποστήριξη υποδομών) κλπ.  Εκεί λοιπόν υπάρχουν τα τρελά κέρδη γιατί οι δουλειές είναι σίγουρες και χωρίς να χρειάζεται να δημιουργήσει το Κεφάλαιο κάποιο νέο προϊόν το οποίο θα πρέπει και να προωθήσει στην αγορά. Απλά… χώνουν φράγκα και με απλό μάνατζμεντ και μερικούς ελαστικά απασχολούμενους να σου μία μηχανή παραγωγής πλούτου!

Αντίθετα, πόσο ρίσκο διατρέχει ένας ιδιώτης που ναι μεν έχει διαθέσιμο Κεφάλαιο αλλά επιλέγει να επεδύσει σε νέες τεχνολογίες, σε νέα προϊόντα, σε κάτι καινοτόμο? Τεράστιο. Όμως αυτός είναι ο λόγος που το Κεφάλαιο θεωρητικά ζητάει ανοχή από την Κοιωνία, για πάρει τα ρίσκα του και να δημιουργήσει ανάπτυξη! Όχι για να πάρει απλά τα “κλειδιά” ολόκληρων παραγωγικών τομέων για να μονοπωλήσει! 

Ε, λοιπον, αν το αναλύσει κανείς όλο το παραπάνω θα καταλήξει ότι το Κεφάλαιο παντού αλλά και στην χώρα μας καταγγέλει τον κρατισμό και την παρεμβατικότητα όμως οι διεκδικήσεις του ταιριάζουν σε ότι πιο κρατικοδίαιτο μπορεί να φανταστεί κανείς! Διότι αυτό λέει ο πρωθυπουργός Δασκαλόπουλος… “αν δε μας τα δώσετε ως κράτος στεγνα και χωρίς περιστροφές ώστε να κονομίσουμε, τότε κρατάμε τα λεφτά μας σε ασφάλεια στους φορολογικούς παραδείσους και θα λέμε πόσο αγαπάμε την Ελλάδα στα λόγια”.

.

Συμπεριφορές ολοκληρωτισμού απο το Κεφάλαιο; Έλαααα, δεν το πιστεύω!

Και επειδή η κουβέντα αυτή αποδεικνύει και τις αντιφάσεις του καπιταλισμού όταν μιλάει για περιορισμούς και μονοπώλια, πάμε να δούμε ένα πρόσφατο παράδειγμα.

Πριν λίγο καιρό πρώτο θέμα υπήρξε η μεταβίβαση της κρατικά ελεγχόμενης Ολυμπιακής στα χέρια του Βγενόπουλου με το πρόσχημα ότι μαζί με την Aegean θα δημιουργούσαν ανταγωνιστικό περιβάλλον και… το κέρδος θα το έχει ο καταναλωτής με μείωση τιμών! Έλα όμως που το κερδοσκοπικό κεφάλαιο έχει εκ φύσεως τάσεις ολοκλήρωσης, “από γονίδιο μέσα” που λέει και μια φωτισμένη ψυχή. Έτσι προχωρά πίσω από τις κουρτίνες η συγχώνευση Aegean και Olympic Airways που απλά θα μονοπωλήσουν τις εναέριες μεταφορες με ότι αυτό συνεπάγεται. Και κάθεται λοιπόν ο μαλάκας ο τηλεθεατής-καταναλωτής-ψηφοφόρος και βλέπει να δημιουργείται άλλο ένα καρτέλ, μπροστά στα μάτια του και μάλιστα με τη δική του περιουσία, από ποιούς; μα από αυτούς που διοργάνωναν σταυροφορίες ενάντια στον κρατικό έλεγχο και τα μονοπώλια!

Το θέμα δηλαδή για τον καπιταλισμό είναι ΠΟΙΟΣ θα ελέγχει τα μονοπώλια και όχι ΑΝ θα υπάρχουν τέτοια!

.Υπερσυγκέντρωση κοινωνικών δυνάμεων απέναντι στην υπερσυγκέντρωση πλούτου και εξουσίας

Αξίζει να σκεφτεί κανείς ποια όπλα έχει για να εκβιάσει η
κάθε μεριά και πως διαμορφώνεται το πλαίσιο για τις μάχες του μέλλοντος.
Δηλαδή αν σήμερα ο εκβιασμός του ΣΕΒ είναι αυτής της χυδαιότητας, τί θα
συμβαίνει μετά απο μιά -ας υποθέσουμε- δεκαετή διαχείριση του ΔΝΤ με
τεράστια ανεργία και απώλεια κάθε έννοιας προστασίας γα τους
εργαζόμενους;

Είναι σημαντικό να καταλάβει ο λαός ότι τα καρτέλ ναι μεν παρασιτούν
πάνω στο πολιτικό σύστημα και τον πλούτο που παράγει η κοινωνία, αλλά ταυτόχρονα
αποτελούν σχεδόν κατά απόλυτο βαθμό το ίδιο το σύστημα. Ο οπαδός της
αγοράς που απολογείται κατακρίνοντας τα “καρκινώματα” που δεν
αφαιρούνται από τους ανάξιους κρατούντες παρουσιάζει τον οργανωμένο τυχοδιωκτισμό του Κεφαλαίου ως ένα παράκεντρο
οικονομικο-πολιτικής εξουσίας. Στην ουσία όμως είναι τα
καρκινώματα κυβερνάνε και νομιμοποιούν κάθε μέρα και περισσότερο τη
ληστεία και τον παρασιτισμό τους με νόμους που πρέπει όλοι εμείς να
σεβόμαστε.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται το ρητορικό και συνάμα προβοκατόρικο ερώτημα: Θέλουμε ή δε θέλουμε να ισχύουν οι νόμοι για όλους;! Το ζήτημα είναι να ρωτάμε ποιοι ακριβώς είναι οι νόμοι που καθορίζουν σήμερα την “ευνομούμενη” κοινωνία και αν είναι τυχαίο ότι οι πιο ουσιαστικοί είναι αυτοί που ορίζονται από τους μεγιστάνες του πλούτου.

  Τα πράγματα είναι απλά (για να τα λές): μέλλον μπορεί να υπάρξει μόνο όταν απέναντι στην οικονομική ολοκλήρωση του κεφαλαίου ορθωθεί μία ακόμα πιο μεγάλη συγκέντρωση κοινωνικών δυνάμεων στη βάσει των συμφερόντων του λαού και της εργασίας. Ένα μέτωπο που θα αντιπαλέψει τον μονόδρομο του χρηματιστηριακού κανιβαλισμού που κάποιοι επέμεναν να ονομάζουν Τρίτο Δρόμο, αισίως Τέταρτο Δρόμο και σε λίγο δε θα τους φτάνουν τα δάχτυλά ποδιών και χεριών για να τον χαρακτηρίσουν.

Μια υπερσυγκέντρωση που θα ξεθεμελιώσει αξιακά και πολιτικά τη νόρμα του κέρδους που κυριαρχεί και θα κινέιται στην προοπτική της εγκαθίδρυσης θεσμών που θα ολοκληρώνουν την αλληλεγγύη και την δίκαιη κατανομή εργασίας και πλούτου στην κοινωνία!

Δεν τελεiώνει το καλοκαίρι!

Το Υπουργείο Εσωτερκών εκτιμάει ότι τα χρήματα των παραθεριστών δε θα τελειώσουν πριν τον ερχόμενο Οκτώβριο. Τουλάχιστον ευελπιστεί στη μείωση των θερμοκρασιών διότι μοιραία έχουν παρατηρηθεί πολλά περιστατικά αγοραφοβίας ακόμα και στους μη αγοραφοβικούς, μιας και στις ελληνικές δαντελωτές παραλίες των χιλιάδων χιλιομέτρων είναι πιο πολλοί οι ανθρώπινοι κώλοι από τα λέπια των ψαριών που κυκλοφορουν στα εθνικά μας ύδατα.

Η λαοθάλασσα που πλατσουρίζει στην θάλασσα της φύσης ξεπερνάει κάθε προηγούμενο. Η ανεργία χτυπιέται αποτελεσματικά με την πρόσληψη εποχιακών σερωιτόρων, παρκαδόρων και ναυαγοσωστών και θα είχε φτάσει κοντά στο μηδέν αν δεν ηταν δύσκολη η ευρεση αρκετών ανέργων οι οποίοι να πληρούν τα προσόντα των θέσεων βάσει των ISO PARALIAKH και ISO BAYWATCH. Υψηλόβαθμα στελέχη του ΑΣΕΠ σε πηγαδάκια συζητούν το πόσο δύσκολο είναι να βρεί κανείς το κατάλληλο ύψος, το μέγεθος μπούστου, το πλήρες ντεκαπάζ, κλπ για τη στελέχωση του Σώματος Μπανιστηριτζήδων και Ναυαγοσωστών Ελληνικών Παραλιών.

Το Υπουργείο Οικονομικών θεωρεί βέβαιο ότι με τη μείωση των θερμοκρασιών οι πλήστοι παραθεριστές θα μεταφερθούν σε πιο βουνίσια μέρη κατανέμοντας δίκαια την οικονομική δραστηριότητα του τουρισμού μας. Το σχέδιο το οποίο επεξεργάζονται οι αρμόδιοι είναι οι ναυαγοσώστες, σερβιτόροι να γίνουν εκχιονιστές και δάσκαλοι χειμερινών σπορ ώστε να κρατηθεί σε μηδνικά επίπεδα η ανεργία. Οι παρκαδόροι απλά θα συνηθίσουν να δουλεύουν σε χαμηλότερες θερμοκρασίες και μεγαλύτερο υψόμετρο.

Βλέποντας την κίνηση στα εμπορικά κέντρα των πόλεων να είναι στο ναδίρ, όχι λόγω έλλειψης χρημάτων αλλά λόγω παραθαλάσσιου διακοπαρίσματος των καταναλωτών, οι μικρομαγαζάτορες θα κλείσουν τα καταστήματά τους για να πάνε τελευταίοι για τα μπάνια… των καταστηματαρχών. Πληροφορίες αναφέρουν πως πολλοί δεν βλέπουν επισης το λόγο να γυρίσουν πριν τον βαρύ χειμώνα και προχωρουν μέχρι και σε ξενοίκιασμα των επαγγελματικών τους χώρων και την εκμετάλλευση των νέων τουριστικών ευκαιριών.

Ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δ.Δασκαλόπουλος, ανέφερε ότι η “Κυβέρνηση των Βιομηχάνων θα τα κατάφερνε καλύτερα από το χρεωκοπημένο πολιτικό σύστημα!”.

Ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ, Κ.Μίχαλος, δήλωσε ικανοποιημένος για τις νέες ακομα πιο ελαστικές μορφές εργασίας που επιτρέπουν αυτή την προσαρμοστικότητα στο “επιχειρήν”. “Η κινητικότητα ανθρώπινου δυναμικού και κεφαλαίου πόλη-παραλία-βουνό και πάλι απο την αρχή, μόνο καλό μπορεί να κάνει στον τόπο”, δήλωσε.

Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ, Γιώργος Καρατζαφέρης, δήλωσε ότι επιβεβαιώθηκε για αυτά που έλεγε πριν απο καιρό ότι “υπάρχουν πολλά λεφτά σε σεντουκια θαμμένα” τα οποία τώρα με τον ξέφρενο τουρισμό ξαναμπήκαν στην αγορά. Δυναμική ήταν επίσης η παρέμβασή του για την κακή ποιότητα των κινεζικών σωσιβίων τα οποία “δε προλαβαίνεις να τα φουσκώσεις και σκάνε” και επέριψε ευθύνες στους λιγοστους μετανάστες που έχουν απομείνει στη χώρα.

Η Χρυσή Αυγή οργάνωσε μία ακόμα εκστρατεία κατά των μεταναστών μικροπωλητών στις παραλίες χρησιμοποιώντας αρχαιοελληνικές κραυγές όπως το “ΑΑΑΑΑΑΑααααααα” που αφαρμόστηκε πρόσφατα στην οδό Ερμού των Αθωνών. Σε φυλλάδια που μοιράστηκαν αναγράφεται ότι “μόνο αν ξυπνήσει η Γενναία Ψυχή των Ελλήνων και κάνουμε ανθρώπινη φυλετικά καθαρή παραλιακή αλυσίδα ως άρια φυλή τότε θα εμποδίσουμε τις καραβιές των μισοπνιγμένων μεταναστών που έρχονται στην Ελλάδα για να την μετατρέψουν σε ένα μουσουλμανικό κρατίδιο”.

Η κυβέρνηση από την πλευρά της εξαπέλυσε πυρά κατά του Αντώνη Σαμαρά ο οποίος όπως πάει δε θα αφήσει κανέναν από όσους κυβέρνησαν επί Ν.Δ στη “μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη” και μετά οι αναφορές στο γκρίζο παρελθόν της δεν θα έχουν αντίκρυσμα. Μάλιστα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος συμβούλεψε τον Σαμαρά πως αν είναι να κάνει τέτοιες δραστικές αλλαγές τότε θα πρέπει να αλλάξει και το όνομα της παράταξης. “Αφού τη Νέα Δημοκρατία δε μπορεί να την μετονομάσει σε Νέα Νέα Δημοκρατία, ας την πει Πολιτική Άνοιξη”, είπε σε κύκλο δημοσιογράφων.

Η Αλέκα Παπαρήγα σε κόφι μπρέικ με τον Μαϊλη σχολίαζαν την “Πολυδιασπασμένη Δεξιά” η οποία, όπως έλεγαν,  έχει χάσει τον έλεγχο και δε μπορεί πλέον να διαχειριστεί τη πιο έντονη από ποτέ κρίση του Κεφαλαίου. Σε ερώτηση δημοσιογράφου από το θεματικό περιοδικό “Κυνήγι Ψηφοφόρου και Διασπασμένη Εργατική Ένότητα” για το αν την προβληματίζει ότι ακόμα και διασπασμένη η Δεξιά των ΠΑΣΟΚ-Διαγραμμένοι ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-Μπακογιάννη κυβερνά μαζί με το ΔΝΤ και διεκδικεί να διαμορφώσει κυβερνητικές πλειοψηφίες για το εγγύς μέλλον ενώ η διασπασμένη Αριστερά τον παίζει συστηματικά… απάντησε ότι “Όσο πουλάμε Ριζοσπάστη κρατάμε αναμμένη τη φλόγα της Επανάστασης του Προλεταριάτου. Όλοι αυτοί οι προδόες του λαού το μόνο που θα καταφέρουν είναι να κάνουν λίγο πιο δυσανάγνωστες τις ανακοινώσεις μας, διότι άλλιώς ‘γράφει’ στο χαρτί το ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΕΕ, αλλιώς το ΠΑΣΟΚ-Διαγραμμένοι ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΟΙΞΗ-Μπακογιάννη-ΛΑΟΣ-ΕΕ”. Τέλος τόνισε ότι η διαφορά της δημοκρατίας του κόμματος που θεωρεί ότι έχει την αντποροσωπεία του κομμουνισμού στην Ελλάδα και των αλλων κομμάτων είναι ότι: “στα άλλα κόμματα οι διαγραμμένοι ιδρύουν δικά τους κόμματα, σε εμάς τους ξεχνάει κι η μάνα τους λόγω των ισχυρών θέσεων του ΚΚΕ”. Και του ισχυρού κυνηγητού, λασπολογίας και λοιδωρίσμού, προσθέτουν οι κακές οι “αντικομμουνιστικές” γλώσσες! 

Πάτερ Παϊσιος… ο σοφός γέροντας και διαπιστευμένος από το Άγιο Πνεύμα προφήτης ο οποίος θέλει να μας ανοίξει τα μάτια, αλλά εμείς οι τυφλοί που κουβαλάμε όλα τα δαιμόνια τον αγνοούμε.

Για να είναι δίκαιος κάποιος, πριν αρχίσει να κρίνει τον Παϊσιο πρέπει να αναφέρει πως οτιδήποτε έχει γραφτεί για αυτόν είναι αναφορές τρίτων για τα όσα έλεγε. Ο ίδιος ο μοναχός ποτέ δεν έγραψε κάτι ολοκληρωμένο ο ίδιος και αυτό αφήνει πολλά περιθώρια για το τι και ποιού τα γραφόμενα μπορεί να παρουσιάζονται ως κηρύγματα του Παϊσιου. Οπότε είναι αυτονόητο ότι μπορούμε να κρίνουμε μόνο αυτό που παρουσιάζεται ως “Παίσιος”. Ταυτόχρονα όμως, αυτή η σημείωση δε σημαίνει ότι αφήνω κάποιο περιθώριο πιθανόητας να ήταν προφήτης ή σε επικοινωνία με οποιονδήποτε θεό και απλά κάποιοι τον σπιλώνουν με τα όσα του αποδίδουν.
Κάτι ενδιαφέρον που μπορεί να παρατηρήσει κανείς είναι ότι πολύ συχνά στην Εκκλησία (κάθε θρησκευτικού δόγματος)  καθιστώνται διάφοροι άνθρωποι τρισμεγιστοτιτανοτεράστιοι χωρίς να έχουν γράψει οι ίδιοι κάτι. Απλά κάποια κείμενα παρουσιάζονται, από άλλους μοναχούς, απο πιστούς, ακόμα και από την “παράδοση” -κάτι σαν τη μυθολογία ένα πράγμα- και μαζί με μία εκ των υστέρων και πάντα εκ του ασφαλούς αγιοποίηση του συγκεκριμένου προσώπου επιχειρείται να εισηχθούν στον τρόπο σκέψης των πιστών ως αναμφισβήτητες αλήθειες.

Και πετάγεται τώρα κάποιος και λέει: “Ασε ρε μεγάλε που θα πεις για τον Παϊσιο εσύ… ότι δεν έγραψε και τέτοια. Εδώ ο άνθρωπος ήταν άγιος μοναχός…”.

Νομίζω ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι αυτός ακριβώς ο τρόπος αντιμετώπισης της αμφισβήτησης της θρησκευτικής παραφιλολογίας. Υπάρχει μία συγκεκριμένη πατέντα: κατασκευάζονται δύο αλληλοστηριζόμενοι πόλοι για το θρησκευτικό “προϊόν”.

Ο ένας είναι το ίδιο το προφίλ του δήθεν άγιου, που μοσχοβολούσε όταν πέθανε, που αιωρούταν στο κελί του όταν προσευχόταν, που σε έβλεπε απο μακρυά και ήξερε τα πάντα για σένα, που ενώ δεν είχε τηλεόραση ήξερε τα πάντα για το τι κατάσταση επικρατούσε έξω, που πήγε ο “τάδε” -λένε- και του είπε “έτσι” και ο πατέρας του απάντησε “αλλιώς” (πώωωωωωωωω τι είπε τώρα),  ότι νήστευε 40 μέρες και δεν έπινε ούτε νερό -μόνο κόκα κόλα-… και άλλα τέτοια σημάδια αγιοσύνης!

Και ο δεύτερος πόλος είναι τα δήθεν γραφόμενα του δήθεν αγίου τα οποία είναι έτσι κατασκευασμένα ώστε σε κάθε 10 λέξεις να έχει 1 φορά τη λέξη Χριστός, 1 φορά τη λέξη Παναγία, 1 φορά τη λέξη Θεός, 1 φορά ταναφορά στους Άγιους Αποστόλους (ή αντιπροσωπεία τους), 1 αναφορά στις Γραφές, συν τις λέξεις Ελλάδα, Εκκλησία, Πίστη, Αλλόθρησκοι και Διάβολος… έκλεισε η δεκάδα. Όταν πας λοιπον να εκφέρεις μια άποψη που διαφωνεί με ένα τέτοιο κείμενο τότε απλά τα βάζεις όλους τους παραπάνω. Και ο “καλός” χριστιανός που σε ακούει να παλεύεις με το Θεό και όλο το… επιτελείο του δε μπορεί -ή δε θέλει- να διακρίνει τη διαφορά μεταξύ των γραφόμενων για τα άγια, κατά την θρησκεία που πιστεύει, και των ίδιων των άγιων στα οποία αναφέρεται η πίστη του.

Έτσι πάει να κρίνει κάποιος αυτά που έλεγε ο τάδε σοφός γέροντας… “μα τι λές αυτός ήταν άγιος και μπουρου μπουρου”,

πάει ο αλλος να πει ότι δεν βγαίνει απο πουθενά ότι ο γεροντας ήταν άγιος ώστε να προλάβει την προηγούμενη περίπτωση… “μα είναι δυνατόν να έχουν γραφτεί αυτά τα εμπνευσμένα και σοφά και άγια και χριστιανικά πραγματα από άνθρωπο που δεν ήταν άγιος??”

Εκ πεποιθήσεως θεωρώ ότι όσα αναφέρονται στα κείμενα αυτά είναι -το λιγότερο- κατασκευασμένες μπούρδες που τις αποδίδουν σε όποιον άγιο βρούν διαθέσιμο. Και προσωπικά ονειρεύομαι ένα μέλλον όχι όπως το βλέπει ο κάθε δήθεν  Παϊσιος: ζωφερό, με αίμα σκοτωμούς και επικράτηση των Ανώτερων Ελλήνων Χριστιανών, αλλά ένα μέλλον όπου όλα αυτά θα τα μαζέψουν κάποιοι και θα φτιάξουν την “θρησκευτική μυθολογία” η οποία ίσως διδάσκεται όπως και η αρχαίοελληνική μυθολογία.

Κι αν κάποιος νιώσει ότι πρέπει να υπερασπιστεί τη θρησκεία του θα του απαντήσω εμμέσως πως αν εγώ ήμουνα ο Χ Παϊσιος και ένας τρίτος με κατηγορούσε ότι δεν έγραψα ο ίδιος κάτι θα του απαντούσα “Καλά ρε μεγάλε, εδώ ολόκληρος Χριστός και δεν έγραψε ούτε το όνομα του κάπου, εμένα τον Χ Παϊσιο βρήκες να κατηγορήσεις;;”.

Και αυτό αποδεικνύει πως δουλεύει το μαγαζί Εκκλησία Α.Ε. στους αιώνας των αιώνων, από τους σαμάνους μέχρι και σήμερα σε όλα τα μέρη του μικρού κόσμου μας.

.

Προφητείες Παϊσίου για τα εθνικά θέματα

Όπως στην αρχή έγραφα, έψαχνα να διαβάσω κάτι φωτισμένο και τα διαμόνια μου με έριξαν πάνω στο, προφανέστατα, πόνημα κάποιου το οποίο αποδίδεται στον μοναχό-προφήτη Παϊσιο.

Καλη διασκέδαση! Και λίγος σχολιασμός στο τέλος…

=================================

Ο πατήρ Παΐσιος, ένας σύγχρονος μας προφήτης του Θεού, με την βαθιά του αγάπη για το Γένος μας, που το αποκαλεί Νέο Ισραήλ, προφητεύει με ενάργεια, προσθέτοντας νέα λεπτομερέστερα στοιχεία στις προφητείες τού Αγαθαγγέλου,Αγίου Κοσμά του Αιτωλοπροφήτη Ιεζεκιήλ.
φτάνοντας μέχρικαι τον

Τονώνει, με τις αλήθειες που του αποκαλύπτει το Άγιο Πνεύμα, εμάς τους σημερινούς ολιγόψυχους Έλληνες, που βαλλόμαστε σχεδόν από τους πάντες για την ελπίδα μας, που με χαρά διαλαλεί και ο ίδιος: ¨Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ‘ναι¨.
Το πιο κάτω κείμενο είναι αυτοτελές το 10^ο κεφάλαιο από το πρόσφατα εκδοθέν βιβλίο για τον Γέροντα: ¨Λόγοι χάριτος και Σοφίας¨ από τον Αγιορείτη π. Μακάριο Αγιαννανίτη.

.

ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΘΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΤΟΥΝΜΕ ΤΟΥΣ ΝΑΤΟΪΚΟΥΣ

Η φωτιά που άναψε στα Βαλκάνια θα επεκταθεί . Η σημερινή ρωσική ηγεσία θα ανατραπεί και οι Ορθόδοξοι λαοί των Βαλκανίων θα συγκρουστούν με τους Νατοϊκούς στο έδαφος της Τουρκίας, η οποία θα εξαφανιστεί από τον χάρτη . Η Κύπρος θα δεχθεί προσωρινό ράπισμα από τους Τούρκους . Μέσα όμως από την Γενική Σύρραξη θα ξαναγεννηθεί το «Βυζάντιο».

Τα πάντα διοικούνται από τον Θεό Λόγο , δεν τα διοικούν οι Αμερικανοί , ούτε οι Εβραίοι … Αυτοί επικρατούν μια φορά , διότι το επιτρέπει ο Θεός για να παιδεύει τους δικούς του .

Ο παλαιός Ισραήλ , οι παλαιοί ευσεβείς , που ήταν Εβραίοι , εκπαιδεύτηκαν επτάκις . Και εβδομήκοντα χρόνια ήσαν αιχμάλωτοι στους Χαλδαίους (τους σημερινούς Πέρσες).

Μόλις τελείωσε ο κανόνας τους επανήλθαν . Ήταν μια παιδεία , ένα ράπισμα για να τους ξυπνήσει ο Θεός . Αυτοί , οι Εβραίοι , ήταν ο παλαιός Ισραήλ .

Σήμερα ο νέος Ισραήλ είμεθα εμείς . Η δική μας παιδεία όμως είναι εβδομηκοντάκις επτά και όχι επτάκις , διότι εμείς είχαμε τη γνώση .Το εβδομηκοντάκις επτά , που είναι η αιχμαλωσία μας (1453 Άλωση Κων/πόλεως ) από το Ισλάμ , τώρα ακριβώς τελειώνει . Αυτός ήταν ο κανόνας του Θεού για τις αμαρτίες μας .

Ένα παρόμοιο είχε γίνει με τον ρωσικό λαό . Πριν 50 χρόνια μαζί με τον γέροντα μου, τον Ιωσήφ τον Έγκλειστο, συναντήσαμε ένα Ρώσο μοναχό , γέροντα . Για να τον ενισχύσουμε για τα δεινά του ρωσικού λαού και την δοκιμασία των πιστών από τον κομμουνισμό , θελήσαμε να του δώσουμε θάρρος , λέγοντας του λόγια παρηγοριάς . Αυτός όμως λέει : «Δεν είναι τίποτα , κανόνας είναι που θα κρατήσει εβδομήντα χρόνια». Εσύ πως το ξέρεις ; ρωτήσαμε . Και η απάντηση του : «Το 1917 , όταν επεκράτησε ο κομμουνισμός , ο Χριστιανισμός εκηρύχθει εκτός νόμου , και όποιος σκότωνε Χριστιανούς ήταν ήρωας . Οι χριστιανοί πανικοβλήθηκαν και οι μεν πλούσιοι εδραπέτευσαν προς την Ευρώπη , οι δε άλλοι έτρεχαν στους ναούς, ελπίζοντας ότι ο Θεός θα κάμει θαύμα για να τους σώσει .Σε ένα μεγάλο ναό , των Αγίων Αποστόλων , μπήκαν πέντε περίπου χιλιάδες Χριστιανοί.

Οι μπολσεβίκοι όταν τους βρήκαν έβαλαν φωτιά στο ναό . Ένας από τους χριστιανούς δεν πέθανε . Είχε κατορθώσει να ανέβει ψηλά στους τρούλους και έμενε δίπλα από ένα παράθυρο και ανέπνεε . Αυτός λοιπόν μου είπε , ότι όταν ήρθε η ώρα που άρχισε ο κόσμος να πεθαίνει , κλαίγανε και φωνάζανε , παρουσιάστηκαν οι Δώδεκα Απόστολοι και τους είπαν ότι δεν μπορούν να βοηθήσουν , διότι δεν το επιτρέπει ο Θεός . Είναι κανόνας για τις αμαρτίες μας που θα κρατήσει 70 χρόνια ».

Αυτά μας είπε ο Ρώσος μοναχός 50 χρόνια πριν . Το διάστημα που διέρρευσε από τότε , είχα σχεδόν ξεχάσει τα λόγια του . Όταν όμως έπεσε ο χάρτινος πύργος του «ανατολικού ευδαιμονισμού » , τότε το θυμήθηκα . Κάθισα και μέτρησα και είδα ότι ήταν ακριβώς εβδομήντα χρόνια . Τώρα και ο δικός μας κανόνας των εβδομηκοντάκις επτά τελειώνει και θα επανέλθουν . Τώρα ο πνευματικός νόμος θα εφαρμοσθεί πολυτρόπως .

Πρώτα θα παιδεύσει ο Θεός τους μεγάλους εχθρούς της Ορθοδοξίας , που είναι ο Ισλαμισμός και ο Καθολικισμός . Αυτοί που αμείλικτα χτυπούν την Ορθοδοξία, τώρα θα εκλείψουν . Ακόμα και αυτοί που κατέστρεψαν τον Βυζαντινό Πολιτισμό δεν είναι οι Τούρκοι που τον κατέστρεψαν, είναι οι σταυροφόροι , οι Ευρωπαίοι , οι καθολικοί που ενίσχυσαν τους Τούρκους για να καταστρέψουν το Βυζάντιο .Τους απογόνους τους , λοιπόν , θα τους μαζέψει ο Θεός εκεί μέσα και θα σφαγούν εκεί . Εσείς είστε νεότεροι και θα το δείτε , αφού θα είστε εν τη ζωή . Τώρα θα γίνει η Μεγάλη Σύρραξη , ο Αρμαγεδών . Αυτό που τώρα ξεκίνησε στα Βαλκάνια δεν θα σταματήσει .

Εκείνος που θα το εμποδίζει να απλωθεί είναι η διαιρεμένη ρώσικη ηγεσία η οποία πλευρίζει τους Αμερικανούς . Όμως ο ρωσικός λαός θα τους ρίξει και οι χριστιανικοί λαοί των Βαλκανίων θα προελάσουν .

Οι Ρώσοι θέλουν τώρα να βγουν στη Μεσόγειο . Αυτό θα είναι το ελατήριο. Όμως δεν θα είναι αυτή η πραγματική αλήθεια . Η αλήθεια είναι ότι ο Θεός τους προσκαλεί ως όργανα Του . Κατεβαίνοντας αυτοί θα σβήσουν και θα αφανίσουν την τούρκικη λαίλαπα μέσα σε μια εβδομάδα . Κι όταν κατέβουν οι φίλοι της Τουρκίας (οι απόγονοι δηλαδή των σταυροφόρων ) το ΝΑΤΟ , για να τη σώσουν , τότε εκεί θα γίνει , η μεγάλη Σύρραξη και θα σφαγούν .

Η Κύπρος θα δεχτεί ράπισμα από τους Τούρκους (γιατί τώρα είναι ανέγγιχτη), αλλά θα είναι προσωρινό. Η Τουρκία θα σβήσει , αλλά δεν θα υπάρχει ούτε μια σελίδα στην παγκόσμια ιστορία που να φέρνει στη μνήμη ότι υπήρξε αυτή η καταραμένη φυλή .

Αγαπώ πολύ την πατρίδα μου και λυπούμαι πολύ που σήμερα τα Ελληνόπουλα ντρέπονται να πουν πως είναι Έλληνες . Η λέξη «Έλληνας» δεν αποδίδει φυλετισμό . Η λέξη «Έλληνας » αποτελεί φυλετισμό για κάθε άλλον πλην των Ελλήνων . Τώρα όμως δεν είμεθα Έλληνες , είμεθα Ρωμαίοι , είμεθα Βυζαντινοί , είμεθα Θεανθρωπιστές . Ανεβήκαμε πιο ψηλά .

Είναι κρίμα , γιατί σήμερα κατόρθωσε ο διάβολος κι αιχμαλώτισε τις ηγεσίες. Κλαίω την Ελλάδα . Δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο σήμερα . Η Ελλάδα για να σωθεί , πρέπει όλοι οι ηγέτες της όπου και αν βρίσκονται , να πάνε εξορία .Να φύγουν , γιατί παρόντες μολύνουν .

Σήμερα πουλήθηκαν όλα . Έχει κατορθώσει ο «Διεθνής Σιωνισμός » με τα προγράμματα που κάνει εδώ και 180 χρόνια , να εφαρμόσει σήμερα τα σχέδια του .

Σήμερα όμως που όλοι γονατίσαμε και δεν υπάρχει ελπίς , θα επέμβει ο Θεός των πατέρων μας για τα αίματα των Μαρτύρων μας και τα λείψανα των Αγίων μας. Το αίμα το Ελληνικό που χύθηκε για την Ορθοδοξία , εάν ενωθεί σήμερα θα γίνει πλωτό ποτάμι , να πνίξει τους κανίβαλους που λέγονται «μεγάλοι».

Όταν έγινε η πρώτη διάσπαση του ατόμου και κατασκευάστηκε η ατομική βόμβα , άκουσα ο ίδιος τον Αϊζενχάουερ να δηλώνει : «Σήμερα ευρισκόμεθα στα προπύλαια της ελληνικής μαθηματικής » .Είπε την αλήθεια ο κανίβαλος !

Όσο για την κατάσταση στην πρώην Γιουγκοσλαβία , αυτή είναι προϊόν του Βατικανού .Είναι οι «ευλογίες » του Πάπα , του «μεγάλου χριστιανού» . Τα νοήματα όλων αυτών συλλαμβάνει ο διεθνής σιωνισμός , το διεθνές χρηματιστήριο που ονομάζεται Αμερική . Αμερική δεν υπάρχει . Οι σιωνιστές είναι η Αμερική .Αυτοί λοιπόν αφού λάβουν τα μηνύματα τα σατανικά , το προωθούν στο Βατικανό , αυτό τα μετατρέπει σε σχέδια και στην συνέχεια καλεί το Ισλάμ να τα εφαρμόσει. Αυτός είναι ο τρόπος που λειτουργούν σήμερα τα σατανικά σχέδια . Αυτοί κατόρθωσαν και αιχμαλώτισαν τους ηγέτες μας .

Οι ελπίδες μας είναι μόνο στον Θεό . Κι εσείς να ζείτε χριστιανικά , γιατί σας λέω υπεύθυνα –και θα το δείτε- ότι δεν έχουμε μέρες . Αυτό που ανάβει τώρα στα Βαλκάνια θα συνεχιστεί . Αυτό θα είναι η αφετηρία μέσω της οποίας ο Θεός , με το δικό Του τρόπο , θα ελευθερώσει τους χριστιανούς και θα τους υψώσει πάλι στην γραμμή τους . Και θα επανέλθει το Βυζάντιο. Και ξέρετε γιατί ; Διότι οι Ευρωπαίοι λαοί θα ξαναενωθούν . Ποιος θα τους καθοδηγεί ; Δεν κρατάει κανείς . Μόνο εμείς κρατάμε την Ορθόδοξη πίστη .

==============================================

Με μία φράση:  φασιστικές, ρατσιστικές και ιμπεριαλιστικές παπαριές που θα ονειρευόταν να μπορεί να βγεί και να πει ο Άνθιμος από άμβωνος ακόμα και σήμερα.

Από την αρχή ως το τέλος το κείμενο είναι άξιο μελέτης. Μίσος για αλλόθρησκους και αλλοεθνείς. Εκδικητικός. Διψά για αίμα. Αλλά το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι αλλού…

Συγκεκριμένα θεωρώ ως το πιό επικίνδυνο στοιχείο σε τέτοιου είδους κείμενα την ταύτιση των όσων γίνονται ή θα γίνουν από ανθρώπους με τον ίδιο τον Θεό με εναν έμμεσο τρόπο. Όλο αυτό το παραλλήρημα στο παραπάνω κείμενο ο φερόμενος ως Παϊσιος δεν το φορτώνει στου αγγέλους και τους αγίους που πιστεύει οι οποίοι θα έρθουν πχ να σφάξουν τους Τούρκους ή τους Ναοϊκούς, αλλά στους ανθρώπους τους “καλούς χριστιανούς” χριστιανούς που θα ακολουθούν το λόγο του θεού!

Στην αρχή το γράφει απροκάλυπτα:

“Τα πάντα διοικούνται από τον Θεό Λόγο , δεν τα διοικούν οι Αμερικανοί , ούτε οι Εβραίοι … Αυτοί επικρατούν μια φορά , διότι το επιτρέπει ο Θεός για να παιδεύει τους δικούς του .”

Δε γράφει κυβερνά ο θεός αλλά κυβερνά ο λόγος του. Άρα ότι γίνεται θα γίνεται με βάσει το λόγο του θεού. Κι αν άυριο πχ οι Ρώσσοι κατέβουν προς τη Μεσόγειο όχι δεν θα είναι τα ιμπεριαλιστικά δικά τους συμφέροντα αλλά θα υλοποιούν το σχέδιο του θεού. Θα ενεργούν βάσει του λόγου του.

Ε… τα ίδια έλεγε κι ο Μπους…

Το βίντεο που ακολουθεί είναι μια δεκάλεπτη εικονογράφησή μίας διάλεξης που έκανε για την οικονομική κρίση.

απο το site του DLN

DLN: Ας αρχίσουμε με μία κλασική ερώτηση. Υπάρχει μία σε μάκρος συζήτηση για το αν είναι κατάλληλο να χρησιμοποιείται ο όρος “ελεύθερο” σε σχέση με το ελεύθερο λογισμικό. Τελικά, τι σημαίνει η λέξη “ελεύθερο” και γιατί είναι τόσο σημαντικό να χρησιμοποιείται αντί του προσδιορισμού “λογισμικό ανοιχτού κώδικα”, όταν αναφερόμαστε στο κίνημα ελεύθερου λογισμικού;

RMS: Το ελεύθερο λογισμικό έχει να κάνει με την ελευθερία. Ελεύθερο λογισμικό σημαίνει λογισμικό που σέβεται την ελευθερία σου. Πιο συγκεκριμένα, ελεύθερο είναι το λογισμικό που σου δίνει τέσσερις θεμελιώδεις ελευθερίες:

(0) Την ελευθερία να τρέχεις το πρόγραμμα λογισμικού όπως επιθυμείς.

(1) Την ελευθερία να μελετάς και να τροποποιείς τον πηγαίο του κώδικα.

(2) Την ελευθερία να διαμοιράζεις ακριβείς αντιγραφές αυτού.

(3) Την ελευθερία να διαμοιράζεις αντιγραφές του προγράμματος, όπως το έχεις τροποποιήσει.

Για περισσότερες λεπτομέρειες δες τον ορισμό του ελεύθερου λογισμικού στο http://www.gnu.org/philosophy/free-sw.el.html.

Στη δεκαετία του ’90, καθώς το ελεύθερο λειτουργικό σύστημα GNU/Linux κέρδιζε σε δημοφιλία, δημιουργήθηκε μία διένεξη στην κοινότητα του ελεύθερου λογισμικού ανάμεσα σε δύο ομάδες με διαφορετικές πολιτικές απόψεις. Υπήρχαν κάποιοι από εμάς που θεωρούσαν σπουδαίες τις αξίες της ελευθερίας και της κοινότητας και κάποιοι που έδιναν βάρος μόνο στη χρηστικότητα του λογισμικού.

Το 1998, η δεύτερη ομάδα επέλεξε το σλόγκαν “λογισμικό ανοιχτού κώδικα”, έτσι ώστε να αποφύγει κάθε αναφορά στην ελευθερία των χρηστών κατά την περιγραφή του ελεύθερου λογισμικού. Οι άνθρωποι που χρησιμοποιούσαν αυτόν τον όρο επιθυμούσαν να αποφύγουν κάθε σύνδεση με την ιδέα της ελευθερίας.

Από το 1998, ο όρος “ελεύθερο λογισμικό” συμβολίζει την καμπάνια μας για ελευθερία και αναφέρεται σε προγράμματα λογισμικού που πληρούν τα παραπάνω κριτήρια αυτής της ελευθερίας. Ενώ ο όρος “λογισμικό ανοιχτού κώδικα” περιγράφει περίπου τα ίδια είδη προγραμμάτων λογισμικού αλλά τονίζοντας μόνο τις χρηστικές τους δυνατότητες.

Δες στο http://www.gnu.org/philosophy/open-source-misses-the-point.el.html για περισσότερες εξηγήσεις σχετικά με τη διαφοροποίηση ανάμεσα στο ελεύθερο λογισμικό και στο λογισμικό ανοιχτού κώδικα.

DLN: Οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης μετατρέπονται όλο και περισσότερο σε διαχειριστές της διαδικτυακής δραστηριότητας των ανθρώπων. Το ότι κάποιες από αυτές τις ιστοσελίδες χρησιμοποιούν ελεύθερο λογισμικό για να καταγράφουν, να επεξεργάζονται και να μορφοποιούν τη δραστηριότητα των χρηστών, δεν αποτελεί για εμάς ανακούφιση αλλά, αντιθέτως, μας βάζει σε σκέψεις.

RMS: Οι ιδιοκτήτες αυτών των υπηρεσιών έχουν δικαίωμα να έχουν τον έλεγχο των δικών τους υπολογιστών και κάτι τέτοιο είναι μόνο δυνατό αν το λογισμικό, που χρησιμοποιούν, είναι ελεύθερο. Αν οι ιδιοκτήτες αυτοί παραχωρήσουν τον έλεγχο των διαμετακομιστών τους σε κάποια άλλη εταιρεία, με το να χρησιμοποιούν ιδιωτικά λογισμικά, αυτό έχει επιπτώσεις σε εσένα ως χρήστη.

Εντούτοις, με την ίδια λογική, το γεγονός ότι οι ιδιοκτήτες τέτοιου είδους υπηρεσιών έχουν έλεγχο των υπηρεσιών, που παρέχουν, λόγω χρήσης ελεύθερων λογισμικών, δεν διασφαλίζει από μόνο του ότι αυτοί θα παρέχουν τις υπηρεσίες τους με τρόπο που θα σέβεται την ελευθερία σου.

DLN: Πιστεύεις ότι η προώθηση της άδειας χρήσης GNU Affero GPL (σημ.: μία από τις άδειες χρήσης του FSF) αρκεί για να περιορίσει τη ζημιά;

RMS: Σε καμία περίπτωση. Είναι αδύνατο να λύσεις έτσι, δηλαδή με μία άδεια χρήσης, το πρόβλημα του πώς οι ιδιοκτήτες των ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης θα παρέχουν τις υπηρεσίες τους. Λόγου χάρη, μία τέτοια άδεια χρήσης, όπως η GPL, δεν μπορεί να τους σταματήσει από το να καταχρώνται τα προσωπικά δεδομένα, που τους παραχώρησες.

Η άδεια χρήσης GNU Affero GPL ή σκέτο AGPL στοχεύει να λύσει ένα διαφορετικό πρόβλημα που μπορεί να εμποδίζει την πρόοδο ελεύθερων λογισμικών για διαδικτυακούς διαμετακομιστές. Κάνει χρήσιμη δουλειά αλλά αυτή η δουλειά δεν έχει κάποια σχέση με τον περιορισμό των καταχρήσεων, στις οποίες το Facebook τώρα προβαίνει.

DLN: Αν όχι, τότε λοιπόν ποιοι θεωρείς πως είναι οι όροι για τη δημιουργία μίας “ελεύθερης όπως η ελευθερία” υποδομής κοινωνικής δικτύωσης;

RMS: Το κύριο ζήτημα ηθικής για μία ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης είναι το ότι θα πρέπει να σέβεται την ιδιωτικότητά σου, όπως εσύ θέλεις. Αυτό όμως το ζήτημα είναι κάτι τελείως διαφορετικό από τα θέματα που αγγίζει το ελεύθερο λογισμικό.

Παρ’ όλα αυτά, τέτοιες ιστοσελίδες θα πρέπει να είναι λειτουργικές και για χρήστες που χρησιμοποιούν αποκλειστικά ελεύθερα λογισμικά. Για παράδειγμα, δεν πρέπει να “τρέχουν” βίντεο σε πρότυπα Flash η MPEG4, γιατί τέτοια πρότυπα προβάλλουν εμπόδια για τα ελεύθερα λογισμικά.

Περαιτέρω, τέτοιες ιστοσελίδες θα πρέπει να διευκολύνουν τους χρήστες να παίρνουν πίσω ή να σβήνουν όλα τα προσωπικά δεδομένα, που έχουν παραχωρήσει.

DLN: Για πολλούς το επιχειρείν για το ιδιωτικό κέρδος είναι κάτι τελείως διαφορετικό από το να κάνεις καλό στην κοινωνία. Είναι δυνατός ένας συμβιβασμός μεταξύ των δύο μέσα από τις πρακτικές του κινήματος του ελεύθερου λογισμικού; Πού πιστεύεις ότι θα πρέπει να τραβήξουμε τη διαχωριστική γραμμή;

RMS: Γενικώς, το ιδιωτικό κέρδος δεν είναι κάτι ούτε άξιο επαίνου ούτε κατ’ ανάγκη βλαπτικό. Είναι απλώς ένας τρόπος να κάνεις πράγματα που σου προσφέρουν ευχαρίστηση. Ανάλογα με το ποια πράγματα σου δίνουν ευχαρίστηση, η δραστηριότητά σου μπορεί να είναι είτε άξια επαίνου είτε βλαπτική είτε ηθικά ουδέτερη (π.χ. Αν ξοδέψω μια ώρα σε διάβασμα, αυτό με ευχαριστεί και δεν είναι ούτε άξιο επαίνου ούτε βλαπτικό. Αν ξοδέψω μια ώρα για την καμπάνια υπέρ του ελεύθερου λογισμικού, αυτό και με ευχαριστεί και είναι, κατά τη δική μου γνώμη, άξιο επαίνου).

Η ανάπτυξη ιδιωτικών λογισμικών είναι μία δραστηριότητα κοινωνικά βλαπτική, γιατί εντάσσεται σε ένα σχέδιο κυριαρχίας πάνω στους άλλους. Συμπεριλαμβάνει αναγκαία μία κακομεταχείριση των χρηστών ανεξαρτήτως του κινήτρου που κρύβεται πίσω από αυτή. Όποιο λοιπόν και αν είναι το εσωτερικό κίνητρο –ιδιωτικό κέρδος, κακία ή η απλή επιθυμία για τον έλεγχο των άλλων ή οτιδήποτε άλλο– μία τέτοια δραστηριότητα είναι ανήθικη.

Η ανάπτυξη ελεύθερου λογισμικού είναι ένα παράδειγμα επιχείρησης που δεν βασίζεται στην κυριαρχία πάνω σε άλλους. Οι χρήστες, που επιθυμούν προγράμματα λογισμικού, θα ανακαλύπτουν σε γενικές γραμμές ότι θα πρέπει να πληρώνουν προγραμματιστές να τα γράφουν, επειδή αλλιώς κανείς δεν θα μπει στον κόπο να τα γράψει. Αν οι προγραμματιστές παραδίδουν τα προγράμματα λογισμικού στους χρήστες ως ελεύθερο λογισμικό, θα μπορούν να πληρώνονται χωρίς να κακομεταχειρίζονται τους πελάτες τους.

DLN: Πιστεύεις ότι κάποιες μορφές του copyright θα πρέπει να καταργηθούν; Αν ναι, σε ποιους τομείς και τι είδους σύστημα θα πρότεινες προς αντικατάσταση; Θεωρείς επίσης ότι μία διάκριση στα πλαίσια του copyright ανάμεσα σε εμπορική και μη χρήση είναι επιθυμητή;

RMS: Κάποια έργα εξυπηρετούν καθαρά πρακτικές εργασίες (λ.χ. λογισμικά, συνταγές, επιμορφωτικά έργα, έργα αναφοράς, γραμματοσειρές κ.λπ.). Πιστεύω ότι τέτοιου τύπου έργα πρέπει να είναι ελεύθερα. Εντούτοις, αν απλώς καταργήσουμε το copyright, δεν θα πετύχουμε τον στόχο μας, καθώς οι ιδιωτικές συμβάσεις μεταξύ εταιρειών και χρηστών είναι ένας άλλος τρόπος για την περιχαράκωση των πνευματικών έργων με ιδιωτικά δικαιώματα. Αναλόγως, και στην περίπτωση των προγραμμάτων λογισμικού υπάρχουν άλλες μέθοδοι πέρα από το copyright, όπως η παρακράτηση του πηγαίου κώδικα και η εισαγωγή κανόνων ελέγχου μέσα στα ίδια τα προγράμματα λογισμικού, ώστε να “κλειδώνουν”, αν ο χρήστης επιχειρεί την εγκατάσταση τροποποιήσεων. Ένας άλλος τρόπος ιδιωτικοποίησης των λογισμικών είναι οι πατέντες. Με αυτές μάλιστα η επίθεση μπορεί να διεξαχθεί από κάποιον που δεν είναι ούτε χρήστης ούτε συγγραφέας του αντίστοιχου προγράμματος.

Για άλλα είδη πνευματικών έργων, όπως για έργα γνώμης ή έργα τέχνης, η πρότασή μου είναι να αλλάξουμε τους νόμους περί copyright, δίνοντας το δικαίωμα σε όλους να μοιράζονται τέτοια έργα, εφόσον έχουν δημοσιευθεί, υπό τον όρο ότι το κάνουν αυτό με μη εμπορικό τρόπο. Αυτό όμως δεν συνεπάγεται ότι πρέπει να καταργήσουμε εντελώς τους νόμους περί copyright.

DLN: Μία από τις χειρότερες απειλές που αντιμετωπίζει το κίνημα προέρχεται από τις πατέντες λογισμικού. Πριν κάποια χρόνια η κινητοποίηση των κινημάτων κατάφερε να εκτροχιάσει την προσπάθεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης να εισάγει τις πατέντες λογισμικού στο Ευρωπαϊκό δίκαιο. Ωστόσο, ακόμη και σήμερα το Ευρωπαϊκό Γραφείο Ευρεσιτεχνίας διαρκώς απονέμει τέτοιες πατέντες, καταστρατηγώντας ρητές εξαιρέσεις του λογισμικού από το περιεχόμενο των πατεντών. Τι πιστεύεις πάνω σε αυτά;

RMS: Οι πατέντες λογισμικού είναι επικίνδυνες για όλους τους προγραμματιστές. Η διαδικασία του να συγγράψει κανείς ένα πρόγραμμα λογισμικού συνεπάγεται αναγκαία το συνδυασμό χιλιάδων ιδεών. Αν βρίσκεσαι σε μία χώρα, που επιτρέπει τις πατέντες λογισμικού, κάθε μία από αυτές τις ιδέες δημιουργεί την πιθανότητα να εναχθείς. Αν η ιδέα σου είναι ήδη πατενταρισμένη, ο κάτοχος της πατέντας μπορεί να σε ενάγει που την εφαρμόζεις. Μπορείς να εναχθείς από εταιρείες, με τις οποίες δεν είχες ποτέ σχέση, ίσως και δεν είχες ποτέ ακούσει. Υπό αυτές τις περιστάσεις, η συγγραφή ενός μεγάλου προγράμματος καταντά όπως το να περάσεις μέσα από ένα ναρκοπέδιο.

Η κατάσταση γίνεται ακόμη χειρότερη όταν αντικείμενα πατεντών γίνονται τα πρότυπα επικοινωνίας. Λόγου χάρη, το πρότυπο MP3 έχει πατενταριστεί σε πολλές χώρες. Τα πρότυπα βίντεο MPEG2 και MPEG4 είναι επίσης πατενταρισμένα. Αυτοί που διαμοιράζουν ελεύθερα προγράμματα, τα οποία κάνουν χρήση τέτοιων προτύπων, έχουν απειληθεί με αγωγές. Έτσι, κάθε φορά που βάζεις ένα βίντεο στο YouTube, το οποίο κάνει χρήση του προτύπου MPEG4, κάνεις ζημιά στην κοινότητα ελεύθερου λογισμικού (ελπίζουμε το YouTube να αλλάξει πρότυπο).

DLN: Ο κώδικας, δηλαδή τα πρότυπα και το λογισμικό, αποτελούν το νόμο στα ψηφιακά περιβάλλοντα. Το ελεύθερο λογισμικό και τα ανοιχτά πρότυπα είναι οι καλύτεροι τρόποι που έχουμε αναπτύξει μέχρι σήμερα για τον εκδημοκρατισμό του κυβερνοχώρου. Πιστεύεις ότι υπάρχει μία σύνδεση μεταξύ του ελεύθερου λογισμικού και της δημοκρατίας στην ψηφιακή εποχή; Ποιες είναι κατά τη γνώμη σου οι επιπτώσεις από την ευρεία χρήση ιδιωτικών λογισμικών και “κλειστών” προτύπων σε αυτό το ζήτημα;

RMS: Με το λογισμικό υπάρχουν δύο πιθανότητες: είτε οι χρήστες θα ελέγχουν το πρόγραμμα λογισμικού είτε το πρόγραμμα θα ελέγχει τους χρήστες. Οι χρήστες ελέγχουν το πρόγραμμα, όταν το λογισμικό είναι ελεύθερο. Ένα ιδιωτικό πρόγραμμα ελέγχει τους χρήστες, ενώ το πρόγραμμα αυτό το ελέγχει ο ιδιοκτήτης του. Το τελικό αποτέλεσμα είναι ότι τα ιδιωτικά λογισμικά δίνουν στους ιδιοκτήτες του απαράδεκτη κυριαρχία πάνω στους χρήστες.

Ένα πρόγραμμα ελεύθερου λογισμικού αναπτύσσεται δημοκρατικά, υπό τον έλεγχο των χρηστών, επειδή κάθε χρήστης είναι ελεύθερος να συμμετέχει στην κοινωνική απόφαση για το μέλλον αυτού. Αντιθέτως, ένα ιδιωτικό πρόγραμμα λογισμικού αναπτύσσεται υπό τον απόλυτο και αποκλειστικό έλεγχο αυτού που εκάστοτε το αναπτύσσει. Έτσι, η δημοκρατία στην ψηφιακή εποχή απαιτεί απαραίτητα ελεύθερο λογισμικό.

Το ελεύθερο λογισμικό μας προσφέρει έναν επιπλέον τρόπο να αντιστεκόμαστε σε κάποια είδη επιτήρησης και περιορισμού των δραστηριοτήτων μας, που μπορεί να διεξάγονται μέσα από τα λογισμικά τα εγκατεστημένα στους υπολογιστές μας. Πολλά ιδιωτικά λογισμικά έχουν ιδιαίτερα ανήθικα στοιχεία, ώστε να κάνουν κάτι τέτοιο. Τέτοια λογισμικά περιλαμβάνουν τα Windows, το Adobe Flash player, το Macintosh, το iGroan (“iPhone”), το iBad (“iPad”) και το Amazon Swindle (“kindle”). Τα περισσότερα κινητά τηλέφωνα έχουν πίσω πόρτες, που επιτρέπουν μία εταιρεία να εγκαθιστά τροποποιημένο λογισμικό, και τέτοια λογισμικά μπορεί να χρησιμοποιηθούν για σκοπούς επιτήρησης.

Από την άλλη, το ελεύθερο λογισμικό δεν μπορεί να αποτρέψει γενικώς την επιτήρηση και τους τεχνολογικούς περιορισμούς. Για παράδειγμα, αν χρησιμοποιείς κινητό τηλέφωνο, το σύστημα επικοινωνίας μπορεί να εντοπίζει το στίγμα σου μέσα από την τριγωνοποίηση της θέσης σου, κάθε φορά που το κινητό σου εκπέμπει σήμα. Η ενεργοποίηση του κινητού δεν είναι αναγκαία, για να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ο μόνος επαρκής τρόπος να αποφεύγεις τον εντοπισμό της θέσης σου είναι να βγάζεις τις μπαταρίες.

Θεωρώ τέτοιες συσκευές εντοπισμού θέσης μία προσβολή κατά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και γι’ αυτό αρνούμαι να έχω μία τέτοια.

DLN: Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο τρόπος παραγωγής, που αναπτύχθηκε κατά την παραγωγή κώδικα από το ελεύθερο λογισμικό, θα μπορούσε ίσως να εφαρμοσθεί και σε άλλους τομείς της οικονομίας, ακόμη και για την παραγωγή υλικών αγαθών. Αυτό δίνει ελπίδα για ένα μέλλον πέρα από τον καπιταλισμό, την εκμετάλλευση και τον ιεραρχικό καταμερισμό εργασίας. Πιστεύεις ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατό;

RMS: Το ελεύθερο λογισμικό δεν είναι ένας “τρόπος παραγωγής”. Δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος τρόπος παραγωγής σε σχέση με το ελεύθερο λογισμικό. Ελεύθερο λογισμικό σημαίνει λογισμικό που διαμοιράζεται χωρίς να υποδουλώνει τον χρήστη. Το πώς αυτό το λογισμικό φτιάχνεται είναι κάτι που δεν έχει σημασία στον χαρακτηρισμό του ελεύθερου λογισμικού.

Οι υπέρμαχοι του λογισμικού ανοιχτού κώδικα, καθώς δεν επιθυμούν να συζητήσουν το ζήτημα στο πλαίσιο του σεβασμού των ελευθεριών των χρηστών (δεν θέλουν να πουν ότι οι χρήστες αξίζουν την ελευθερία), έχουν αναπτύξει μία διαφορετική γραμμή επιχειρηματολογίας, που επικεντρώνει στη συνεργατική ανάπτυξη των προγραμμάτων λογισμικού. Ισχυρίζονται ότι αυτή η μέθοδος ανάπτυξης –που είναι δυνατή μόνο αν το λογισμικό τουλάχιστον προσεγγίζει τα χαρακτηριστικά του ελεύθερου– παράγει λογισμικό ανώτερης ποιότητας. Αν έχουν δίκιο, αυτό πιστεύω ότι είναι μία σημαντική πτυχή, ωστόσο θεωρώ ότι δεν είναι κάτι τόσο σημαντικό όσο η ελευθερία αυτή καθεαυτή. Έτσι, το ελεύθερο λογισμικό δεν προϋποθέτει τη χρήση ενός τέτοιου τρόπου ανάπτυξης αλλά, εφόσον κανείς τον βρίσκει χρήσιμο, φυσικά ας κάνει χρήση του.

Η συνεργατική δημιουργία έχει εφαρμοστεί και σε άλλα εγχειρήματα εκτός του τομέα των προγραμμάτων λογισμικού. Για παράδειγμα, έργα λόγου όπως η Wikipedia, αναπτύσσονται συνεργατικά. Εντούτοις, δεν πιστεύω ότι κάτι τέτοιο μπορεί να εφαρμοστεί στην παραγωγή υλικών αγαθών, όπου πολλή επαναλαμβανόμενη και βαρετή δουλειά είναι αναγκαία.

Πολλοί άνθρωποι γράφουν λογισμικό και το καθιστούν χρήσιμο σε άλλους, απλώς για να έχουν τη χαρά του να κάνουν κάτι τέτοιο, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι δεν βρίσκονται υπό πίεση να διαθέτουν το χρόνο τους για κάτι άλλο. Μπορεί να ξοδεύουν ακόμη και 12 ώρες τη μέρα κάνοντας κάτι τέτοιο, εθελοντικά, επειδή το βρίσκουν συναρπαστικό. Ωστόσο, αμφιβάλλω αν πολλοί άνθρωποι θα δουλεύουν έτσι σε εργασίες που δεν προσφέρουν ευχαρίστηση, όπως σε μία γραμμή παραγωγής ή σερβίροντας φαγητό. Πιστεύω ότι θα πρέπει να πληρώνουμε τους ανθρώπους, ώστε να κάνουν παραπάνω από λίγα λεπτά μίας τέτοιας δουλειάς τη μέρα.

Ακόμη και κάποιο είδος λογισμικού μπορεί να μην προσφέρει ενδιαφέρον για τους εθελοντές – όπως κάποιο λογισμικό υπό παραγγελία για μία περιττή χρήση.

DLN: Κατά τη γνώμη μας αυτό που κάνει το ελεύθερο λογισμικό ιδιαίτερα σημαντικό είναι η στενή του σχέση με την αξία της κοινοτικής παραγωγής, κινητοποιούμενης από το αίσθημα των ανθρώπων για αλληλεγγύη μεταξύ τους. Αυτές είναι δύο θεμελιώδεις ηθικές αξίες των αναρχικών και ελευθεριακών σοσιαλιστικών κινημάτων σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας τους. Πιστεύεις ότι πολιτικοποιώντας τη συζήτηση σχετικά με το ελεύθερο λογισμικό δια μίας τέτοιας οδού θα βοηθούσε ή όχι το κίνημα;

RMS: Υπάρχουν στοιχεία αναρχισμού στο κίνημα του ελεύθερου λογισμικού, συνδυασμένα με στοιχεία σοσιαλισμού και καπιταλισμού. Η αναρχική πλευρά αφορά στο ότι ως χρήστης είσαι ελεύθερος να κάνεις ό,τι θέλεις.

Ένα ελεύθερο πρόγραμμα, μόλις δημοσιευτεί, είναι διαθέσιμο σε όλη την κοινωνία και είναι κατ’ αποτελεσματικό τρόπο δημόσιο αγαθό. Δεν δημοσιεύεται κάθε ελεύθερο πρόγραμμα αλλά ο οποιοσδήποτε χρήστης μπορεί να το δημοσιεύσει. Έτσι, προωθώντας το ελεύθερο λογισμικό τείνουμε στο να το καθιστούμε δημόσιο αγαθό και αυτό έχει μία σοσιαλιστική πλευρά.

Υπάρχουν όμως και καπιταλιστικές πλευρές. Λόγου χάρη, το ελεύθερο λογισμικό σέβεται την ιδιωτική ιδιοκτησία. Με το ελεύθερο λογισμικό η αντιγραφή, που κάνεις, σου ανήκει – αντίθετα με λογισμικά ευρείας χρήσης, οι προγραμματιστές των οποίων διακηρύττουν ότι κάθε αντιγραφή αυτών τους ανήκει. Είσαι ελεύθερος να δώσεις δωρεάν ή να πουλήσεις μία αντιγραφή, εναλλακτικά και εντός ενός υλικού φορέα. Είσαι επίσης ελεύθερος να παρέχεις υπηρεσίες υποστήριξης και υπάρχουν πολλές επιχειρήσεις ελεύθερου λογισμικού, που το κάνουν αυτό.

Βάζοντας όλα τα παραπάνω μαζί, θεωρώ ότι οι αναρχικοί και οι ελευθεριακοί σοσιαλιστές έχουν καλούς λόγους να απορρίπτουν ιδιωτικά λογισμικά και να επιμένουν υπέρ του ελεύθερου λογισμικού αλλά θα ήταν λάθος (και βλαπτικό για το κίνημα του ελεύθερου λογισμικού) να λέμε ότι το ελεύθερο λογισμικό είναι μία αναρχική δραστηριότητα.

DLN: Πιστεύεις ότι είναι επιθυμητό οι προγραμματιστές να μπορούν να βγάζουν τα προς το ζην από το ελεύθερο λογισμικό; Αν ναι, ποιους τρόπους απασχόλησης θα τους σύστηνες; Θεωρείς ότι μία βιομηχανία λογισμικού σε άνοδο, η οποία θα παράγει αποκλειστικά ελεύθερο λογισμικό, είναι δυνατή χωρίς ευρύτερες κοινωνικές αλλαγές;

RMS: Οι εθελοντές μπορούν να αναπτύσσουν έναν πλούτο προγραμμάτων ελεύθερου λογισμικού για κάθε δυνατό σκοπό αλλά είναι πολύ χρήσιμο να μπορούμε επιπρόσθετα να πληρώνουμε και προγραμματιστές να δουλεύουν πάνω σε αυτά. Έτσι, είμαι χαρούμενος που υπάρχουν εταιρείες που κάνουν κάτι τέτοιο.

Σχεδόν όλη η βιομηχανία λογισμικού καταπιάνεται με την ανάπτυξη λογισμικού ειδικών χρήσεων κατά παραγγελία, κάθε φορά για έναν συγκεκριμένο πελάτη. Όπως εξήγησα παραπάνω, ακόμη και σε έναν κόσμο όπου το λογισμικό θα είναι πλήρως ελεύθερο, ο πελάτης θα πρέπει να πληρώνει για να γίνει μία τέτοια δουλειά.

DLN: Η διαρκής και γεωμετρική αύξηση στις απαιτήσεις υλισμικού (hardware) που παρατηρείται σε σχέση με ιδιωτικά λογισμικά αναγκάζει τους χρήστες Η/Υ σε όλο τον κόσμο να κάνουν διαρκείς αναβαθμίσεις στον εξοπλισμό τους. Αυτή είναι κατά τη γνώμη μας μία πρακτική που ωφελεί τις εταιρείες υλισμικού και λογισμικού αλλά αποδεικνύεται εξαιρετικά βλαπτική για το περιβάλλον. Θα μπορούσε το ελεύθερο λογισμικό με το διαφορετικό σύστημα αξιών και τρόπους παραγωγής του να είναι μία λύση στο ζήτημα αυτό;

RMS: Το ελεύθερο λογισμικό μπορεί να μειώνει το πρόβλημα αυτό, καθώς κανείς δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο κίνητρο να φτιάχνει ελεύθερο λογισμικό που θα έχει μεγαλύτερες υπολογιστικές απαιτήσεις. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι τα συστήματα λογισμικού δεν θα γίνονται μεγαλύτερα –δεν είμαστε τέλειοι– αλλά τουλάχιστον το κίνητρό μας είναι να αποφεύγουμε κάτι τέτοιο.

Το λειτουργικό σύστημα GNU/Linux στη δεκαετία του ’90 ήταν αντικείμενο θαυμασμού, επειδή μπορούσε να “τρέχει” επαρκώς σε μηχανήματα που ήταν πολύ μικρά για τις απαιτήσεις των Windows. Το GNU/Linux έγινε πολύ μεγαλύτερο το 2000 με την προσθήκη γραφικών φιλικών προς το χρήστη, όπως τα GNOME και KDE. Νομίζω ότι το μέγεθός του δεν μεγαλώνει πολύ σήμερα αλλά δεν κρατώ λογαριασμό για κάτι τέτοιο.

DLN: Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα είναι στη μέση μίας σοβαρής οικονομικής κρίσης. Πιστεύεις ότι η παραγωγή, χρήση και διάχυση του ελεύθερου λογισμικού θα μπορούσε να είναι μία ανάμεσα στις πολλές λύσεις σε μικρά πράγματα της κοινής μας ζωής, που συνδυασμένες όλες μαζί θα μπορούσαν να μας ανοίξουν έναν εναλλακτικό δρόμο για την έξοδο από την κρίση;

RMS: Το ελεύθερο λογισμικό είναι ζήτημα ελευθερίας όχι τιμής. Δεν είναι απαραίτητα δωρεάν. Οι εταιρείες μπορεί να πωλούν αντιγραφές του και υπηρεσίες υποστήριξης. Αλλά το ελεύθερο λογισμικό αποσοβεί το να πληρώνεις ενοίκιο για τη χρήση του. Έτσι, η χρήση του μπορεί να σημαίνει εξοικονόμηση χρημάτων για τους κατοίκους κάποιου τόπου. Η εξαφάνιση του ενοικίου δεν εξαφανίζει όλα τα έξοδα της χρήσης του λογισμικού. Αλλά τα υπολειπόμενα έξοδα (εγκατάστασης, υποστήριξης, εκπαίδευσης) μπορούν να πληρωθούν σε εγχώριους παρόχους και δεν δημιουργούν εξαγωγές χρήματος στο εξωτερικό.

Ωστόσο, τι ποσοστό του ελλείμματος της Ελλάδας μπορεί να μειωθεί με κάτι τέτοιο; Δεν γνωρίζω αλλά υποθέτω ότι πρόκειται για ένα πολύ μικρό ποσοστό.

Πιστεύω ότι αυτό που η Ελλάδα έχει περισσότερο τώρα ανάγκη είναι να εντοπίσει τους πλούσιους που αποφεύγουν την πληρωμή φόρων. Προτείνω να απαιτήσετε από την κυβέρνηση το εξής: για κάθε ευρώ που χάνεται από τις αυξήσεις σε φόρους, το κράτος θα πρέπει να ενισχύει με ένα ευρώ τις κοινωνικές παροχές. Αν τα έσοδα από τους φόρους αυξηθούν κατά ένα εκατομμύριο ευρώ, τότε ένα εκατομμύριο ευρώ πρέπει να δοθεί για κοινωνικές δαπάνες. Με μία τέτοια συμφωνία, οι πολίτες της Ελλάδας θα ξέρουν ότι η ενίσχυση της φοροδότησης θα ωφελήσει τελικά την κοινωνία και θα βοηθήσει στην ήττα του ΔΝΤ.

Στη συνέχεια μπορείτε να διαβάσετε ένα άρθρο του Άλμπερτ Αϊνστάιν με τίτλο “Γιατί σοσιαλισμό” το οποίο δημοσιεύτηκε στο 1ο τεύχος του Αμερικανικού περιοδικού Monthly Review, το 1949. Το διαβάσαμε στο tvxs.gr το οποίο το αναδημοσίευσε από το erodotos.wordpress.com.

Διαβάζοντάς το μπορεί να διακρίνει κανείς μία καθαρή πολιτική προσέγγιση η οποία αποφεύγει να αναφερθεί σε “ιδεολογικές σχολές”. Δε μιλάει πουθενά για Μαρξισμό ή για οποιονδήποτε άλλο θεωρητικό του σοσιαλισμού, για διαλεκτική -παρότι με αυτή αναλύει το θέμα του- ή οποιοδήποτε άλλο εργαλείο σκέψης των εκφραστών του σοσιαλισμού. Ίσως να παίζει ρόλο αυτό που προς το τέλος αναφέρει:

Οι σκοποί και τα προβλήματα του σοσιαλισμού δεν είναι τόσο απλά και η σαφής κατανόησή τους έχει μέγιστη σημασία στο μεταβατικό μας αιώ­να. Δεδομένου ότι στις σημερινές συνθήκες η ελεύθερη, ανεμπόδιστη συζήτηση των πρo­βλημάτων αυτών βρίσκεται πρακτικά υπό απαγόρευση, νομίζω ότι η έκδοση του περιοδικού αυτού («Monthly review») Θα προσφέρει στην κοινωνία μεγάλη υπηρεσία

να δείχνει γιατί κάποια “ονόματα” ήταν κόκκινο πανί για την τότε εποχή.

Παρόλα αυτά, εμφανώς συγκλίνει σε μεγάλο βαθμό στη βασική μαρξιστική θέση των σοσιαλιστών: ότι τα προβλήματα του καπιταλισμού είναι δομικά. Ενυπάρχουν σε αυτόν και λόγω της αναπόφευκτης υπερσυγκέντρωσης πλούτου και εξουσίας στους καπιταλιστές παραγωγούς (ιδιοκτήτες της παραγωγικής μηχανής των κοινωνιών) αντιστοίχως αναπόφευκτα παρουσιάζονται κοινωνικά προβλήματα, αδικία, και ακόμα χειρότερα οι λεγόμενες “ληστρικές φάσεις” όπου οι ισχυροί παραμερίζοντας όλους τους κοινώς αποδεκτούς κανόνες (μεταξύ λαών ή κοινωνικών τάξεων θα πρόσθετε κανείς) επιτίθενται στους ανίσχυρους για να αρπάξουν όσα περισσότερα μπορούν…

Τον Αϊνστάιν τον μαθαίνουμε στα σχολεία ως ένα από τα πιο “προχωρημένα” επιστημονικά μυαλά που έδωσαν ώθηση στην ανθρωπότητα τον περασμένο αιώνα. Είναι άξιο παρατήρησης το γεγονός ότι άνθρωποι σαν αυτόν γίνονται αντικείμενο μελέτης στα σχολεία μονάχα για τις ανακαλύψεις, ή το καλλιτεχνικό τους έργο κάποιοι άλλοι, σχεδόν ποτέ όμως για αυτά που σκέφτονταν σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Όταν μάλιστα διαβάζουμε άρθρα σαν το επόμενο, τότε καταλαβαίνουμε και το ΓΙΑΤΙ δεν μαθαίνουμε περισσότερα για αυτούς από το σχολείο της “νεοφιλελεύθερης αγοράς” που -στην Ελλάδα- τον κομμουνισμό τον αναφέρει το βιβλίο των χριστιανοθρησκευτικών ως “αντιχριστιανική αίρεση” και οι κυρίαρχη τάση στην Ε.Ε είναι να ταυτίζουν το σοσιαλισμό-κομμουνισμό με τον ναζιστικό μισάνθρωπο ολοκληρωτισμό του Χίτλερ.

Ότι ο Αϊνστάιν ήταν προοδευτικός άνθρωπος είναι γνωστό. ‘Όμως το συγκεκριμένο κείμενο που να αναλύει βασικές σκέψεις του για τα κοινωνικο-οικονομικά συστήματα είναι αρκετά ενδιαφέρον.
Καλή ανάγνωση!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γιατί Σοσιαλισμός

Ας εξετάσουμε πρώτ’ απ’ όλα το ζήτημα αυτό από την άποψη της επιστημονικής γνώσης. Μπορεί να φανεί ότι δεν υπάρχουν ουσιαστικές μεθοδολογικές διαφορές ανάμεσα στην αστρονομία και την οικονομία: οι επιστήμονες και στους δύο τομείς προσπαθούν να ανακαλύ­ψουν τους νόμους, που έχουν γενική εφαρμογή σε ορισμένες ομάδες φαινομένων; για να κά­νουν την αμοιβαία σχέση των φαινομένων αυτών όσο γίνεται πιο κατανοητή.

Αλλά τέτοιες με­θοδολογικές διαφορές υπάρχουν στην πραγματικότητα. Η ανακάλυψη των γενικών νόμων στον τομέα της οικονομίας είναι δυσκολότερη γιατί τα υπό παρατήρηση οικονομικά φαινόμε­να, επηρεάζονται συχνά από πολλούς παράγοντες, που είναι πάρα πολύ δύσκολο να εκτιμη­θούν ξεχωριστά. Εκτός από αυτό, η πείρα που συγκεντρώθηκε από την αρχή της λεγόμενης πολιτισμένης περιόδου της ανθρώπινης ιστορίας, υποβάλλονταν και υποβάλλεται, ως γνω­στόν, σε σοβαρές επιδράσεις και περιορισμούς όχι μόνο οικονομικού χαρακτήρα. Για παρά­δειγμα, οι περισσότερες μεγάλες δυνάμεις στην ιστορία οφείλουν την ύπαρξη τους στις κατα­κτήσεις. Οι λαοί κατακτητές εδραιώνονταν νομικά και οικονομικά ως προνομιούχα τάξη στην κατακτημένη χώρα… Πουθενά δεν έχει ξεπεραστεί πραγματικά εκείνο που ο Βέμπλεν απο­καλεί «ληστρική φάση» ανάπτυξης της ανθρωπότητας. Ορισμένα οικονομικά γεγονότα, που παρατηρούμε, αφορούν τη φάση αυτή και μάλιστα οι νόμοι, που μπορούμε να εξάγουμε από αυτά, δεν είναι εφαρμόσιμοι σε καμιά άλλη φάση. Δεδομένου ότι ο πραγματικός σκοπός του σοσιαλισμού είναι ακριβώς να ξεπεράσει τη «ληστρική φάση» στην ανάπτυξη της ανθρωπότη­τας και να προχωρήσει προς τα εμπρός, η οικονομική επιστήμη στη σημερινή κατάστασή της μπορεί να ρίξει μόνο ένα πολύ ασήμαντο φως στη σοσιαλιστική κοινωνία του μέλλοντος.

Δεύτερο, ο σκοπός του σοσιαλισμού είναι κοινωνικοηθικός. Η επιστήμη δεν μπορεί να δη­μιουργεί σκοπούς και είναι ακόμη λιγότερο ικανή να τους εμφυσήσει στους ανθρώπους. Το μέγιστο που μπορεί να κάνει η επιστήμη είναι να προσφέρει τα μέσα για την επίτευξη ορισμέ­νων σκοπών. Αλλά αυτοί καθ’ αυτοί οι σκοποί επιτυγχάνονται από προσωπικότητες με υψηλά ηθικά ιδανικά και, αν οι σκοποί αυτοί δεν είναι θνησιγενείς αλλά βιώσιμοι και ισχυροί, τους υποστηρίζουν και τους αναπτύσσουν πολλοί άνθρωποι, που καθορίζουν εν μέρει υποσυνείδητα την αργή εξέλιξη της κοινωνίας.

Λόγω των αιτίων αυτών οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί και να μην υπερεκτιμούμε την επιστήμη και τις επιστημονικές μεθόδους, όταν η υπόθεση αφορά ανθρώπινα προβλήματα. Δεν πρέπει επίσης να σκεφτόμαστε ότι μόνο οι ειδικοί έχουν το δικαίωμα να διατυπώνουν τη γνώμη τους για τα ζητήματα οργάνωσης της κοινωνίας.

Τελευταία ακούγονται πάρα πολλές φωνές ότι η ανθρώπινη κοινωνία περνάει κρίση, ότι η σταθερότητά της έχει κλονιστεί σοβαρά. Η κατάσταση αυτή χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι τα άτομα αδιαφορούν ή ακόμα και εχθρεύονται τις μικρές ή μεγάλες ομάδες όπου ανή­κουν. Για να δείξω τι εννοώ, επιτρέψτε να επικαλεστώ την προσωπική μου πείρα. Πρόσφατα, συζητώντας με έναν έξυπνο και αξιόπιστο άνθρωπο για την απειλή πολέμου που, κατά τη γνώμη μου, θα αποτελούσε σοβαρό κίνδυνο για την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας, διαπί­στωσα ότι μόνο μια υπερεθνική οργάνωση μπορεί να μας προφυλάξει από τον κίνδυνο αυτό. Σχετικά με αυτό ο συνομιλητής μου, μου είπε πολύ ήρεμα και ψυχρά: «Μα γιατί φοβόσαστε τόσο την εξαφάνιση της ανθρώπινης φυλής;».

Είμαι βέβαιος ότι μόλις έναν αιώνα πριν κανείς δε θα έκανε παρόμοια παρατήρηση με τό­ση ευκολία. Πρόκειται για δήλωση ανθρώπου που μάταια προσπαθούσε να βρει ισορροπία μέ­σα του και έχασε πρακτικά την ελπίδα για επιτυχία. Ποια όμως είναι η αιτία; Υπάρχει διέξοδος;

Ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα προσωπικότητα και κοινωνικό ον. Ως προσωπικότητα προσπαθεί να προστατεύσει τη δική του ύπαρξη και την ύπαρξη των οικείων του, να ικανοποιήσει τις προσωπικές τους επιθυμίες και να αναπτύξει τις ικανότητές του. Σαν κοινωνικό ον επιδιώ­κει να κερδίσει την αναγνώριση και την αγάπη των άλλων ανθρώπων, να συμμεριστεί τις χαρές τους, να τους παρηγορήσει στη λύπη, να καλυτερέψει τους όρους ζωής τους. Μόνο η ύπαρξη αυτών των διαφόρων, συχνά αντιφατικών επιδιώξεων καθορίζει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του ανθρώπου και από τους ιδιόμορφους συνδυασμούς τους εξαρτάται ο βαθμός που το άτομο μπορεί να πετύχει την εσωτερική ισορροπία και να συμβάλει στην ευημερία της κοινωνίας. Εί­ναι εντελώς δυνατό η σχετική δύναμη των δυο αυτών επιδιώξεων να είναι βασικά προσδιορι­σμένη από την κληρονομικότητα. Αλλά η προσωπικότητα διαμορφώνεται οριστικά στο περι­βάλλον, όπου ο άνθρωπος βρίσκεται στη διαδικασία της ανάπτυξής του, από τη διάρθρωση της κοινωνίας όπου μεγαλώνει, από τις παραδόσεις της κοινωνίας αυτής, από το πώς εκτιμά τους διάφορους τύπους συμπεριφοράς. Η αφηρημένη έννοια «κοινωνία» σημαίνει για το ατομικό ανθρώπινο ον το σύνολο των άμεσων και έμμεσων αμοιβαίων σχέσεων με τους σύγχρο­νούς του και με όλες τις προηγούμενες γενεές. Το άτομο είναι σε θέση να σκέπτεται, να νοι­ώθει, να προσπαθεί να εργαστεί αυτοτελώς, αλλά εξαρτάται τόσο πολύ από την κοινωνία στη φυσική, διανοητική και συναισθηματική ύπαρξή του, που είναι αδύνατο να σκέπτεται γι’ αυτήν ή να την κατανοεί εκτός των πλαισίων της κοινωνίας. Η «κοινωνία» αυτή εξασφαλίζει στον άν­θρωπο τροφή, ενδυμασία, κατοικία, εργαλεία εργασίας, τον προικίζει με γλώσσα, με τις μορ­φές και το βασικό περιεχόμενο των σκέψεων. Η ζωή του είναι δυνατή χάρη στην εργασία και στα επιτεύγματα πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων στο παρελθόν και στο παρόν, όλων εκεί­νων που κρύβονται πίσω από τη μικρή λέξη «κοινωνία» …

0 άνθρωπος κατά τη γέννησή του χάρη στην κληρονομικότητα αποκτά βιολογική σύστα­ση, που πρέπει να τη θεωρούμε καθορισμένη και αμετάβλητη, η οποία περιλαμβάνει φυσικές επιδιώξεις που είναι χαρακτηριστικές για τα ανθρώπινα όντα. (Όπως αναφέραμε παραπάνω, η βιολογική φύση του ανθρώπου δεν μπορεί να αλλάξει για πρακτικούς λόγους). Εκτός από αυ­τό, στη διάρκεια της ζωής του αποκτά πολιτιστική ψυχοσύνθεση, που την παίρνει από την κοι­νωνία μέσω της επικοινωνίας και με πολλά άλλα είδη επίδρασης… Η κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπινων υπάρξεων μπορεί να διαφέρει πολύ ανάλογα με τα επικρατούντα πολιτιστικά πρότυπα και τύπους οργάνωσης που κυριαρχούν στην κοινωνία. Σε αυτό ακριβώς βασίζουν τις ελπίδες όσοι επιδιώκουν να καλυτερέψουν την τύχη του ανθρώπου: οι άνθρωποι δεν είναι κα­ταδικασμένοι λόγω της βιολογικής τους ψυχοσύνθεσης να αλληλοεξοντώνονται ή να παραδί­δονται στο έλεος της σκληρής και αναπόφευκτης μοίρας.

Αν αναρωτηθούμε πώς πρέπει να αλλάξουμε τη διάρθρωση της κοινωνίας και του πολιτι­σμού της για να γίνει πιο ευνοϊκή η ανθρώπινη ζωή, πρέπει να θυμούμαστε ότι πάντα υπάρ­χουν ορισμένες συνθήκες που δεν μπορούμε να τις αλλάξουμε. Πολύ περισσότερο, οι τεχνολογικές και δημογραφικές διαδικασίες μερικών τελευταίων αιώνων δημιούργησαν συνθήκες που είναι επίσης αμετάβλητες. Στις περιοχές με μόνιμο και πυκνό πληθυσμό η παραγωγή των αναγκαίων για τη ζωή αγαθών προϋποθέτει υποχρεωτικά τον καταμερισμό της εργασίας και μια μεγάλη συγκέντρωση παραγωγικού μηχανισμού. Η εποχή που τα άτομα ή συγκριτικά μι­κρές ομάδες μπορούσαν να έχουν πλήρη επάρκεια, η οποία όταν κοιτάμε στα περασμένα μας φαίνεται τόσο ειδυλλιακή, έφυγε μια για πάντα. θα είναι απλώς μια μικρή υπερβολή αν πούμε ότι από την άποψη της παραγωγής και κατανάλωσης η ανθρωπότητα αποτελεί σήμερα κιόλας μια παγκόσμια κοινότητα.

Τώρα μπορώ να προσδιορίσω σύντομα την ουσία της σημερινής κρίσης. Πρόκειται για τη στάση του ατόμου απέναντι στην κοινωνία. Το άτομο συνειδητοποιεί σε μεγαλύτερο βαθμό παρά ποτέ άλλοτε την εξάρτησή του από την κοινωνία. Όμως δεν εκλαμβάνει την εξάρτηση αυτή ως θετικό φαινόμενο, ως οργανική σχέση, ως προστατευτική δύναμη, αλλά μάλλον ως απειλή κατά των φυσικών του δικαιωμάτων ή ακόμα και κατά της οικονομικής του ύπαρξης. Πολύ περισσότερο, η θέση του στην κοινωνία είναι τέτοια που οι εγωιστικές επιδιώξεις του αυξάνουν συνεχώς, ενώ οι κοινωνικές, πιο αδύνατες από τη φύση τους επιδιώξεις του, όλο και πιο πολύ καταρρέουν. Όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα από τη θέση τους στην κοινωνία υποφέ­ρουν από τη διαδικασία αυτή. Αιχμάλωτοι του εγωισμού τους, χωρίς οι ίδιοι να το αντιλαμβάνονται, νοιώθουν ανυπεράσπιστοι, μοναχικοί, στερημένοι από την ικανότητα, με αφέλεια, απλά και απερίσκεπτα να χαίρονται τη ζωή. 0 άνθρωπος μπορεί να βρει νόημα στη ζωή – που είναι τόσο σύντομη και γεμάτη κινδύνους – μόνο αφιερώνοντας τον εαυτό του στην κοινωνία.

Η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας, όπως υπάρχει σήμερα, είναι κατά τη γνώμη μου η πραγματική πηγή του κακού. Βλέπουμε μια τεράστια μάζα παραγωγών που πα­σχίζουν ακατάπαυστα να αφαιρέσουν ο ένας από τον άλλο τους καρπούς της συλλογικής εργασίας τους – όχι με τη βία, αλλά σύμφωνα με τους νόμιμα καθιερωμένους κανόνες. Από την άποψη αυτή είναι σημαντικό ότι τα μέσα παραγωγής, δηλαδή όλες οι παραγωγικές δυνάμεις, απαραίτητα για την παραγωγή καταναλωτικών εμπορευμάτων, καθώς και οι ολοένα νέες επενδύσεις μπορούν να είναι νόμιμα και κατά το μεγαλύτερο μέρος αποτελούν ατομική ιδιοκτησία ξεχωριστών προσώπων.

Για απλοποίηση θα αποκαλώ στη συνέχεια «εργάτες» όσους δεν ανήκουν στους ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής, αν και αυτό δεν αντιστοιχεί πλήρως στη συνηθισμένη χρήση του όρου αυτού. 0 ιδιοκτήτης μέσων παραγωγής είναι σε θέση να αποκτά εργατική δύναμη. Χρησιμοποιώντας τα μέσα παραγωγής, ο εργάτης παράγει νέα εμπορεύματα που γίνονται ιδιοκτησία του καπιταλιστή. Εδώ έχει ακριβώς σημασία η συσχέτιση της πραγματικής αξίας αυτού που ο εργάτης παράγει και εκείνου που του πληρώνουν. Όσο καιρό η σύμβαση εργασίας είναι «ελεύθερη», αυτό που παίρνει ο εργάτης δεν καθορίζεται από την πραγματική αξία των παραγόμενων από αυτόν εμπορευμάτων, αλλά από τις ελάχιστες ανάγκες του και την προσφορά και ζήτηση εργατικής δύναμης από τους καπιταλιστές. Έχει σημασία να καταλάβουμε ότι ακόμη και στη θεωρία η αμοιβή του εργάτη δεν καθορίζεται από την αξία αυτού που έχει παράγει.

Βρισκόμαστε μπροστά στην τάση του ιδιωτικού κεφαλαίου προς την όλο και μεγαλύτερη συγκέντρωση. Εν μέρει λόγω του ανταγωνισμού των καπιταλιστών, εν μέρει γιατί η ανάπτυξη της τεχνολογίας και ο αυξανόμενος καταμερισμός της εργασίας ενθαρρύνουν το σχηματισμό μεγαλύτερων παραγωγικών μονάδων σε βάρος των μικρών. Αποτέλεσμα της ανάπτυξης αυτής είναι η ολιγαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου, η κολοσσιαία εξουσία του οποίου δεν μπορεί να ελέγχεται αποτελεσματικά ακόμη και σε μια δημοκρατική κοινωνία. Αυτό συμβαίνει, γιατί τα μέλη των νομοθετικών οργάνων εκλέγονται από τα πολιτικά κόμματα, τα οποία χρηματοδοτούνται και επηρεάζονται βασικά από τους ιδιώτες επιχειρηματίες, που επιδιώκουν για πρακτικούς σκοπούς να απομακρύνουν το εκλογικό σώμα από τους νομοθέτες. Σαν αποτέλεσμα οι αντιπρόσωποι του λαού δεν υπερασπίζονται αποτελεσματικά τα συμφέροντα των μη προνομιούχων ομάδων του πληθυσμού. Πολύ περισσότερο, στις υπάρχουσες συνθήκες οι ιδιώτες επιχειρηματίες ελέγχουν αναπόφευκτα τις κύριες πηγές πληροφόρησης (τύπο, ραδιόφωνο, εκπαίδευση). Για το λόγο αυτό, ο απλός πολίτης είναι πολύ δύσκολο και στις περισσότερες περιπτώσεις απλώς αδύνατο να καταλήξει σε αντικειμενικά συμπεράσματα και να ασκεί με εξυπνάδα τα πολιτικά του δικαιώματα.

Η κατάσταση που επικρατεί στην οικονομία, βασιζόμενη στην καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία, χαρακτηρίζεται επομένως από δυο κύριες αρχές: πρώτο, τα μέσα παραγωγής (κεφάλαιο), αποτελούν ατομική ιδιοκτησία και οι ιδιοκτήτες τα διαχειρίζονται κατά την κρίση τους. Δεύτερο, η σύμβαση εργασίας είναι ελεύθερη. Φυσικά από την άποψη αυτή δεν υπάρχει καθαρή καπιταλιστική κοινωνία.

Πρέπει ιδιαίτερα να σημειώσουμε ότι οι εργάτες, χάρη στη μακροχρόνια και έντονη πολιτική πάλη σημείωσαν επιτυχίες εξασφαλίζοντας σε ορισμένες κατηγορίες εργατών «βελτιωμένη» μορφή ελεύθερης σύμβασης εργασίας. Αλλά η σημερινή οικονομία στο σύνολό της διαφέρει κατά πολύ από τον «καθαρό» καπιταλισμό.

Η παραγωγή πραγματοποιείται για χάρη του κέρδους και όχι για το όφελος, αλλά δεν υπάρχει εγγύηση ότι όλοι, όσοι θέλουν και μπορούν να εργαστούν, θα μπορέσουν σίγουρα να βρουν δουλειά. Σχεδόν πάντα υπάρχει στρατιά ανέργων. 0 εργάτης φοβάται συνεχώς να μη χάσει τη δουλειά του. Επειδή οι άνεργοι και οι χαμηλόμισθοι εργάτες δεν αποτελούν προσο­δοφόρα αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών εμπορευμάτων είναι περιορισμένη με αποτέλε­σμα να υπάρχουν σοβαρές δυσκολίες. Η τεχνική πρόοδος οδηγεί συχνά στην αύξηση της ανεργίας και όχι στην ελάφρυνση από τα βάρη της εργασίας. 0 προσανατολισμός στο κέρδος σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό των καπιταλιστών είναι η αιτία της αστάθειας στη συσσώ­ρευση και τη χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, πράγμα που οδηγεί σε όλο και πιο σοβαρές κα­ταστάσεις ύφεσης. 0 απεριόριστος ανταγωνισμός οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερη σπατάλη εργασίας και έτσι παραμορφώνει την κοινωνική συνείδηση των ανθρώπων, όπως ανάφερα πιο πάνω.

Θεωρώ την παραμόρφωση αυτή των προσωπικοτήτων το μεγαλύτερο κακό του καπιταλι­σμού. Ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα πάσχει από αυτό το κακό. Το υπέρμετρο αίσθημα του ανταγωνισμού εμφυτεύεται στους φοιτητές, που τους μαθαίνουν να θέτουν υπεράνω την επιτυχία, ως προετοιμασία για τη μελλοντική καριέρα.

Είμαι πεισμένος ότι μόνο ένας δρόμος υπάρχει για να μπει τέλος σε όλο αυτό το κακό, δη­λαδή τη δημιουργία της σοσιαλιστικής οικονομίας με το αντίστοιχο σε αυτή σύστημα παιδείας, προσανατολισμένης σε κοινωνικούς σκοπούς. Σε μια τέτοια οικονομία η κοινωνία κατέχει τα μέσα παραγωγής και τα διαχειρίζεται με βάση το σχεδιασμό. Η σχεδιασμένη οικονομία προσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινωνίας, κατανέμει την εργασία στους ικανούς για εργασία και εγγυάται τα μέσα προς το ζειν για κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί. Αντί για την εξύμνηση της εξουσίας και της επιτυχίας, όπως γίνεται στη σημερινή μας κοινωνία, η παιδεία που συμπληρώνεται με την ανάπτυξη των εσωτερικών ικανοτήτων της προσωπικότητας, θα αποβλέπει στην ανάπτυξη σε αυτή της συναίσθησης της ευθύνης για τους άλλους ανθρώ­πους.

Ωστόσο, πρέπει να θυμούμαστε ότι η σχεδιασμένη οικονομία δε σημαίνει ακόμα σοσιαλι­σμός. Η σχεδιασμένη οικονομία αυτή καθεαυτή μπορεί να συνοδεύεται από την πλήρη υποδούλωση της προσωπικότητας. Η επίτευξη του σοσιαλισμού απαιτεί την επίλυση ορισμένων εξαιρετικά δύσκολων κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων. Πώς, λόγου χάρη, παίρνοντας υπό­ψη το βάθεμα της συγκέντρωσης της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας θα αποτραπεί η με­τατροπή της γραφειοκρατίας σε δύναμη που κατέχει την πλήρη εξουσία. Πώς θα προστατευ­τούν τα δικαιώματα του ατόμου και ταυτόχρονα να υπάρχει εγγύηση ενός δημοκρατικού αντί­βαρου στην εξουσία της γραφειοκρατίας. Οι σκοποί και τα προβλήματα του σοσιαλισμού δεν είναι τόσο απλά και η σαφής κατανόησή τους έχει μέγιστη σημασία στο μεταβατικό μας αιώ­να. Δεδομένου ότι στις σημερινές συνθήκες η ελεύθερη, ανεμπόδιστη συζήτηση των προβλημάτων αυτών βρίσκεται πρακτικά υπό απαγόρευση, νομίζω ότι η έκδοση του περιοδικού αυτού («Monthly review») Θα προσφέρει στην κοινωνία μεγάλη υπηρεσία.

Η προκήρυξη που έστειλε στα «ΝΕΑ» η Σέχτα Επαναστατών, με την οποία αναλαμβάνει την ευθύνη για τη δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

«Η Σέχτα Επαναστατών οπλίζεται ξανά. Στο σημερινό κόσμο το πιο βίαιο πράγμα είναι να μένεις απαθής. Όλη μας η ζωή κατακλύζεται από τη βία. Και όταν δεν είναι η βία των μπάτσων, των κρατητηρίων, των φυλακών, τότε τα πράγματα είναι ακόμα πιο ύπουλα. Μιλάμε για μια βία χωρίς αίμα. Για την βία της εικόνας, των διαφημίσεων, της καταναλωτικής μαστούρας, των ψυχοαδιέξοδων, της μοναξιάς. Ζούμε σε άθλιες πόλεις, τρώμε πλαστικό φαγητό, ενημερωνόμαστε με κατασκευασμένες ειδήσεις, ψωνίζουμε τυποποιημένα προϊόντα, εργαζόμαστε σε αηδιαστικές δουλειές, θαυμάζουμε κάλπικα πρότυπα, φτιάχνουμε τα μικρά ιδιωτικά κελιά μέσα στα σπίτια μας με την χαρούμενη επίπλωση.

Εμείς κουραστήκαμε από αυτό το κενό ζωής. Είπαμε φτάνει πια… όχι άλλες ξοφλημένες μέρες… όχι άλλες ταπεινώσεις στη δουλειά… όχι άλλες δανεικές προσευχές για καληνύχτα…

Ετσι πριν 1,5 χρόνο φτιάξαμε την Σέχτα Επαναστατών, που έγινε το όχημα διαφυγής μας απ΄ τη γαμημένη ησυχία του κόσμου- φυλακή που ζούσαμε. Δυο- τρία όπλα για αρχή, μερικά βιβλία και κάποιες παραβατικές γνώσεις από προηγούμενες εμπειρίες του παρελθόντος, συνδυάστηκαν με αρκετά «κιλά» αποφασιστικότητας και την σιγουριά της συνείδησης που έλεγε: ή άνθρωπος ή γουρούνι, ή μαχητής ή υπόδουλος, ή επανάσταση ή συμβιβασμός με την παραίτηση.

Και έτσι ξεκινήσαμε.

Όταν ζεις σε έναν ατέρμονο αγώνα, σε κάνει να οξύνεις τις ικανότητες και την σκέψη σου, ενώ ταυτόχρονα σου προσφέρει την ευχαρίστηση ότι έχεις αντιτεθεί στη μοίρα που προορίζανε για σένα.

Όμως θέλαμε κάτι παραπάνω…

Επιζητούσαμε το άλμα για την έφοδο στον ουρανό. Μετά το τρίτο μας χτύπημα, θέσαμε στον εαυτό μας το ζήτημα της αναβάθμισης της δράσης μας, που εμπεριείχε κάποιες απαραίτητες προϋποθέσεις. Έτσι περάσαμε σε μια δημιουργική αφάνεια με σκοπό να αναδυθούμε πιο ικανοί, πιο ουσιαστικοί, πιο επικίνδυνοι. Σε αυτό το διάστημα αρκετοί από εμάς εκπαιδευτήκαμε στα όπλα, μάθαμε νέες τεχνικές, διαβάσαμε, ενημερωθήκαμε για άγνωστες μέχρι τότε καταστάσεις αγώνα, ανταλλάξαμε εμπειρίες και σκεπτικά με άλλους μαχητές και ανεφοδιαστήκαμε στον υλικοτεχνικό τομέα.

Παράλληλα οι υπόλοιποι μαχητές μας δεν έμειναν ανενεργοί. Δημιούργησαν ένα απαραίτητο δίκτυο πληροφοριών, συνέλεξαν στοιχεία, φρόντισαν την συνειδητή αεργία μας και πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στο σκοπό της Επανάστασης και στην αξιοπρέπεια του εαυτού τους.

Έτσι από εδώ και πέρα θέλουμε να είμαστε τρομακτικά συνεπείς σε ότι λέμε και να μεταφέρουμε ένα μήνυμα σε όλους τους επιφανείς φορείς της κοινωνίας και τους γορίλες τους. «Η Σέχτα Επαναστατών δεν θα αφήσει ούτε ένα χιλιοστό ασφαλούς εδάφους στη ζωή σας. Τα όπλα μας είναι γεμάτα και έτοιμα να “μιλήσουν”… Αν τα επιχειρήματα κάνουν τον ιδρώτα να κυλάει, οι αποδείξεις θα κάνουν να χυθεί αίμα…». Πλέον δε μιλάμε για ένοπλη προπαγάνδα, αλλά την εφαρμόζουμε στην πράξη. Η πρόσφατη επίθεση μας δεν στηρίχτηκε σε προπαγανδιστικούς λόγους, αλλά στην απόφαση να τερματίσουμε την άθλια καριέρα αυτού του τύπου.

Ο ένοπλος αγώνας δεν απολογείται και δεν προφασίζεται την υποκρισία του ανθρωπισμού και το ιδανικό της ανθρώπινης ζωής. Η επανάσταση είναι πόλεμος για την οικοδόμηση ενός αυτόνομου υπαρξιακού κώδικα μακριά απ΄ την υποκρισία του σύγχρονου τρόπου ζωής.

Η ανθρώπινη ζωή είναι μια μεταβλητή, ένα εμπόρευμα στον κόσμο του θεάματος που άλλοτε την κατασπαράσσει εξορίζοντας την στα μπουντρούμια των φυλακών, στα μοναχικά αδιέξοδα, στις ουσίες των εξαρτήσεων και άλλοτε την υπερασπίζεται ως το «ιδανικό» που χάθηκε απ΄ τα όπλα των τρομοκρατών.

Όμως σημασία δεν έχει μόνο αν ζεις, αλλά και το πως ζεις. Η πραγματική αξία βρίσκεται στις επιλογές που κάνει ο καθένας στη ζωή του. Εκεί κρινόμαστε όλοι. Ο Σωκράτης Γκιόλιας έκανε τις επιλογές του και εμείς τις δικές μας. Αυτός επέλεξε να ζήσει σαν τρωκτικό στο βασίλειο της λάσπης του άθλιου κύκλου του και εμείς ως λύκοι έξω από την αγέλη.

Ας δούμε λοιπόν ποιος ήταν πραγματικά ο «ανυποψίαστος» και «αφύλακτος» Σωκράτης Γκιόλιας.

Από νωρίς μπασμένος στα κόλπα της δημοσιογραφικής πανούκλας θήτευσε για αρκετά χρόνια στο μετρ της δήθεν ανεξάρτητης «αποκαλυπτικής» δημοσιογραφίας Μάκη Τριανταφυλλόπουλο ως φίλος, συνεργάτης και αρχισυντάκτης των εκπομπών του. Παράλληλα διετέλεσε «στέλεχος» της νέας σχολής του ελληνικού πρωταθλητισμού. Του πρωταθλητισμού που είχε ειδίκευση στο παράνομο εμπόριο ντοπαϊνης (κολλητός του Χρήστου Τζέκου που ξέρει καλά από «σκόνες»), στα ντοπαρισμένα ρεκόρ (κουμπάρος με τον Κώστα Κεντέρη που του προσέφερε δημοσιογραφική κάλυψη στο γνωστό «ατύχημα» που είχε με το άλλο αθλοπρεζάκι την Κατερίνα Θάνου) και φυσικά στο νταραβέρι αξιωμάτων- αποκατάστασης όλης της γνωστής πρωταθλητικής κλίκας είτε στα σώματα ασφαλείας, είτε στον πολιτικό στίβο (φιλαράκι του αθλητήβουλευτή Κουκοδήμου, της αποτυχημένης υποψήφιας Πατουλίδου και άλλων). Ο καθένας φυσικά μπορεί να φανταστεί και τις κομπίνες όλων αυτών με πολύτιμο συνεργάτη τον Σωκράτη Γκιόλια στην εταιρία με την επωνυμία ΣΕΓΑΣ που όλοι οι παραπάνω αποτελούσαν τις επιφανείς προσωπικότητες του. Ιδιαίτερα στην εποχή που μεσουρανούσε το «εθνικό όραμα» των ολυμπιακών αγώνων του 2004 στήθηκε στο ΣΕΓΑΣ το μεγάλο φαγοπότι τόσο με τις «χρυσές» χορηγίες και τις κρατικές επιχορηγήσεις όσο και των μυστικών οικονομικών συμφωνιών κάτω από το τραπέζι με μεγαλοεργολάβους και κατασκευαστικές εταιρίες.

Όμως ο «ανυποψίαστος» Σωκράτης Γκιόλιας ήταν πολυθεσίτης. Ο ίδιος, ήταν γνωστός θρησκόληπτος στους κύκλους του και υπήρξε μόνιμος επισκέπτης- παράγοντας ακόμα μιας γνωστής εταιρίας. Ήταν έμπιστος συνεργάτης της Αθωνικής πολιτείας, ενώ ταυτόχρονα η ρασοφόρος νυφίτσα Εφραίμ ήταν ο πνευματικός του. Γι΄ αυτό όταν ξέσπασε το γνωστό σκάνδαλο των παπαδερών στο Βατοπέδι ο Γκιόλιας πάντα έμπαινε μπροστά ως ασπίδα προστασίας για να στηρίξει το παραμάγαζο τους.

Ο τύπος ήταν κυριολεκτικά με τον σταυρό στο χέρι.

Από εκεί και πέρα ο βασικός λόγος της επίσκεψής μας στο σπίτι του ήταν η κυρίαρχη θέση που κατείχε στην ηλεκτρονική μορφή της νέας δημοσιογραφίας.

Με την ραγδαία εξάπλωση του internet και την ολοένα αυξανόμενη προτίμηση ιδιαίτερα των νέων για την ενημέρωση τους από αυτό, δεν άργησε και η εκμετάλλευση του από τα γνωστά λαμόγια της δημοσιογραφίας. Πέρα από τα επίσημα ειδησεογραφικά site που συνήθως είναι ηλεκτρονική μορφή ήδη γνωστών εφημερίδων δημιουργήθηκαν και τα πρώτα ενημερωτικά blogs. Η αμεσότητα της ενημέρωσης που προσφέρουν ήταν το βασικό χαρακτηριστικό που τα ανέδειξε σε δημοφιλείς ιστοσελίδες. Αυτή η μεγαλύτερη ελευθερία έκφρασης αξιοποιήθηκε και από άτομα που ζούσαν σε απολυταρχικά καθεστώτα σαν προσπάθεια διάρρηξης της λογοκρισίας που επιβαλλόταν από την κυβέρνηση. Σε αντίθεση με τους παραπάνω ανθρώπους, η ίδια ανωνυμία εκμεταλλεύτηκε από συστημικούς δημοσιογράφους όπως ο Γκιόλιας, ο Παπαγιάννης κ. α σαν μέσο εκβιασμού και συκοφάντησης για την στήριξη συγκεκριμένων επιχειρηματικών συμφερόντων που τους χρηματοδοτούν. Η πράξη μας δεν έχει να κάνει με την εναντίωση μας στην ανωνυμία των blogs καθώς αντιθέτως την προτάσσουμε και την θεωρούμε απαραίτητη σαν ασπίδα προστασίας εχθρών του καθεστώτος και ως υγιή συνθήκη πραγματικά εναλλακτικών αυτοδιαχειριζόμενων μέσων ενημέρωσης. Ο Γκίολιας το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν συγκαταλεγόταν στους εχθρούς του καθεστώτος, αλλά ήταν το αφεντικό που κρυβόταν πίσω από την ανωνυμία του blog troktiko ασκώντας από αυτό την συστημική προπαγάνδα του.

Ο Γκιόλιας πρώην συνεργάτης του «μαχητικού» Μάκη Τριανταφυλλόπουλου αλλά και άξιος συνεργάτης της δημοσιογραφικής σχολής Κωστόπουλου- Αναστασιάδη (απενοχοποίηση του σύγχρονου lifestyle με κίνητρο την οικονομική επιτυχία και τον νεοελληνικό τσαμπουκά) είχε αυτό που χρειαζόταν. Απ΄ τη μία η δημοσιογραφία της «κοινωνικής ευαισθησίας», των «αποκαλύψεων» και των «καταγγελιών» κι από την άλλη ο τσαμπουκάς στο σερβίρισμα, ένα κοκτέιλ θράσους, lifestyle με άποψη, σύγχρονου νεοσυντηρητισμού, ενός κρυμμένου (ή και φανερού) φασισμού, μιας δήθεν σάτιρας, όχι απλά απέναντι στην εξουσία, αλλά κυρίως ενάντια σε αυτούς που δεν έχουν φωνή να απαντήσουν στη λάσπη που εξαπέλυε εναντίον τους.

Οι πιο πρόστυχες προσβολές και τα πιο συκοφαντικά ψέματα για το αντάρτικο πόλης, μπήκαν στην πρώτη γραμμή των δημοσιευμάτων του troktikou. Μέχρι και ο αδελφός του Περικλής, ως διευθυντής της Ρrince Οliver, απάντησε προκλητικά και ειρωνικά παραφράζοντας την συνθηματολογία της εξέγερσης του Δεκέμβρη, σε μια ενέργεια εμπρησμού που είχε ως στόχο την εταιρεία του.

Το ίδιο το αφεντικό του troktikou είχε ορίσει τον εαυτό του δικαστή και απένειμε ποινές σε συλληφθέντες μέσα από το blog του. Μετά το διαζύγιο απ΄ τον μέντορα του Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, ο Γκόλιας αυτόνομος πλέον και με την πιο ισχυρή θέση στη δημοσιογραφική blogoσφαιρα γίνεται ειδικός σύμβουλος του Δημήτρη Κοντομηνά, που συγκαταλέγεται στην οικονομική μαφία της ελλάδας, γνωστός και από την εμπλοκή του με το σκάνδαλο της interamerican. Επίσης το τελευταίο διάστημα δούλευε ως γενικός διευθυντής του ραδιοσταθμού Θέμα radio του ξεφτιλισμένου χοντροκοιλαρά Θέμου Αναστασιάδη. Η απαρίθμηση των βρόμικων ιστοριών του δημοσιογραφικού σιναφιού όπως και οι εσωτερικές κόντρες μεγαλοδημοσιογράφων και εκδοτών με χαρακτηριστικό παράδειγμα την τριπλέτα Θέμου- Γκιόλια- Κοντομηνά, με το αδελφάτο Χατζηνικολάου- Τριανταφυλλόπουλου- Κουρή θα μπορούσαν να γεμίσουν πολλές σελίδες.

Ο δημοσιογραφικός κόσμος είναι ένας κουβάς γεμάτος σκατά που με την κίνηση μας απλώς τον ελαφρύναμε.

Φυσικά το αφεντικό του troktikou ως επαγγελματίας ρουφιάνος γνώριζε καλά τις πιθανές συνέπειες και τα «εργατικά ατυχήματα» που θα μπορούσαν να του συμβούν. Ο Σωκράτης Γκιόλιας ήταν τόσο «ανυποψίαστος» που είχε φροντίσει μόνος του να επιβεβαιώσει ότι αποτελεί στόχο. Ιδιαίτερα μετά τη βόμβα στα Πατήσια και το θάνατο του Αφγανού τόσο ο ίδιος, όσο και τα κωλόπαιδα που είχε για συνεργάτες του, χρησιμοποίησαν το καμουφλάζ των δήθεν ανώνυμων σχολίων αναγνωστών στο troktiko ώστε να απειλήσουν ανοικτά οποιονδήποτε εναντιωνόταν στον οχετό ψεύδους που εξαπέλυαν συστηματικά. Συγκεκριμένα κι αφού είχαν προηγηθεί οι αποκλειστικές φωτογραφίες με το σκοτωμένο παιδί, προνόμιο της αγαστής συνεργασίας του Γκιόλια με την αντιτρομοκρατική, «αναγνώστης» του troktikou έγραψε σε σχέση με την οργή που συγκέντρωσε πάνω στο πρόσωπο του ο «ανυποψίαστος»…- δηλαδή τι θα έπρεπε να κάνει ο Γκιόλιας και ο κάθε Γκιόλιας. Να έχει μαζί του όπλο και να ρίξει σε όποιον κινείται ύποπτα για να προστατεύσει τη ζωή του;- Αλλά ας μην γινόμαστε υπερβολικοί. Ο Γκιόλιας δεν χρειαζόταν να πυροβολήσει ο ίδιος για να προστατευτεί. Αυτό θα το αναλάμβαναν οι 2 αστυνομικοί συνοδοί ασφαλείας που του είχαν παραχωρηθεί και τους χρησιμοποιούσε εναλλάξ μέχρι το θάνατο του γουρουνιού στην Κατεχάκη.

Συγκεκριμένα ο «αφύλακτος» Γκιόλιας, ο δημοσιογράφος που κατήγγειλε το σύστημα προστασίας υψηλών προσώπων λέγοντας πως οι αστυνομικοί πρέπει να είναι μάχιμοι στο δρόμο κι όχι να συνοδεύουν ως Φιλιππινέζες, υποψήφιους στόχους, είχε τους δικούς του ένοπλους γορίλες.

Παλιομαλάκες τη αντιτρομοκρατικής αν μπορείτε τώρα διαψεύστε τα παρακάτω στοιχεία…

Το αφεντικό του troktikou τις καθημερινές από Δευτέρα ως Παρασκευή κατά την μετακίνησή του με αυτοκίνητο μάρκας smart με αριθμό κυκλοφορίας ΙΗΡ 5121 (το ο ποίο άλλαξε τις τελευταίες εβδομάδες με άλλο smart με αριθμό ΙΜΡ 3142) συνοδευόταν πάντα από μηχανή ασφαλείας.

Πιο συγκεκριμένα ο Γκιόλιας ξεκινούσε καθημερινά απ΄ το σπίτι του στην οδό Δαιδάλου 21 μεταξύ 12.10-12.25 για να μεταβεί στη ραδιοφωνική εκπομπή του πάντα αργοπορημένος. Ένα 20λεπτο πριν, πλησίαζε στο σπίτι του και στάθμευε στην αθέατη γωνία Νυμφών και Δαιδάλου μηχανή συνοδού ασφαλείας με τον αναβάτη της, που ακολουθούσε το smart σε απόσταση 5-10 μέτρων όταν αυτό ξεκινούσε. Ο Γκιόλιας διέθετε 2 Φιλιππινέζες- γορίλες που άλλαζαν μεταξύ τους συνήθως ανά βδομάδα. Ο πρώτος ήταν νεαρός 25-30 χρονών με fitness στυλάκι, που συνήθως χάζευε παίζοντας με το κινητό του και χρησιμοποιούσε μηχανή μαύρη-ασημί μάρκας ΤDΜ, ενώ ο δεύτερος ήταν πιο έμπειρος, 40άρης γκριζομάλλης, είχε αγαπημένη συνήθεια να διαβάζει εφημερίδα πάνω στη μηχανή, να περπατάει σαν να έχει καρπούζια στις μασχάλες, ενώ χρησιμοποιούσε κι αυτός μηχανή on-off transalp με αριθμό κυκλοφορίας ΧΧΚ 389. Τονίζουμε πως ο Γκιόλιας για να μην στιγματιστεί στη γειτονιά ότι έχει συνοδούς, τους υποχρέωνε να σταθμεύσουν στη γωνία με την Νυμφών που δεν γίνονταν αντιληπτοί, ώστε να μην φανεί κι ο ίδιος ασυνεπείς με τα όσα έγραφε.

Τα πράγματα άλλαξαν όταν ψόφησε ο βλάκας στην Κατεχάκη. Προφανώς οι νέες οδηγίες καθώς και η εξουσιοδότηση στους συνοδούς ασφαλείας να ρυθμίζουν το πόστο τους και τη διαδρομή του υποψήφιου στόχου, έδωσε τη δυνατότητα στους γορίλες, να αλλάξουν θέση. Έτσι τον τελευταίο καιρό η πρώτη συνοδευτική μηχανή στάθμευε ακριβώς απέναντι απ΄ την πολυκατοικία του troktikou, τσέκαρε όσους περνούσαν, ενώ λίγα λεπτά πριν ξεκινήσει ο Γκιόλιας ερχόταν κι η δεύτερη μηχανή. Ο Γκιόλιας αφού πλεον καταδεχόταν να τους καλημερίσει ξεκινούσαν όλοι μαζί σαν μια ωραία «συντροφιά». Συνήθως μπροστά το ΤDΜ για να τσεκάρει τη διαδρομή με απόσταση 5-10 μέτρων, στη μέση ο Γκιόλιας με το smart και πίσω ο 40άρης με την transalp.

Η αρχική μας σκέψη ήταν να τους χτυπήσουμε μαζί. Χρησιμοποιώντας βαρύ όχημα θα εμβολίζαμε την πρώτη μηχανή πατώντας τον γορίλα και με διαφορετική δύναμη πυρός θα «ράβαμε» τους άλλους δύο. Περισσότεροι στόχοι, περισσότερη αποτελεσματικότητα. Γνωρίζαμε επακριβώς τη διαδρομή τους και η Εθνάρχου Μακαρίου που ακολουθούσαν μετά τη Δαιδάλου με τα διαχωριστικά παρτέρια βόλευε μια χαρά για το «τρακάρισμα» και τον εγκλωβισμό τους. Γρήγορα όμως απορρίψαμε αυτό το σενάριο, γιατί ο συγκεκριμένος δρόμος που ήταν ιδανικός για τέτοιο καρτέρι, έχει μέτρια προς πυκνή ροή αυτοκινήτων, περαστικών και δυο ρεύματα κυκλοφορίας με συνέπεια να υπήρχε κίνδυνος για άλλους ανθρώπους, γεγονός που δεν επιδιώκουμε ποτέ. Γιατί είναι άλλο πράγμα η οξεία κριτική που ασκούμε στην κοινωνική παρακμή κι άλλο η διαδικασία της στοχοποίησης. Οι στόχοι μας είναι πάντα σαφείς και τα όπλα μας σημαδεύουν συγκεκριμένα κεφάλια, για αυτό δεν θα ρισκάραμε να υπάρξει λάθος άνθρωπος χτυπημένος. Έτσι προτιμήσαμε να πάμε εμείς σπίτι του παρά να συμβεί οτιδήποτε σε μια συμπλοκή στο δρόμο και να χτυπηθεί κάποιος άσχετος. Το τι ακριβώς ειπώθηκε στο θυροτηλέφωνο ώστε να εξασφαλίσουμε όχι μόνο ότι θα κατέβει, αλλά θα ΄ρθει μόνος του χωρίς να συνοδεύεται από τη σύζυγό του, είναι κάτι που δεν χρειάζεται να δημοσιοποιηθεί για αρκετούς λόγους. Εδώ όμως να προσθέσουμε πως η γνωστή τηλεπερσόνα Γιάννης Μαρακάκης, δικηγόρος του deal και του Γκιόλια, που βγαίνει στα τηλεπαράθυρα για να κλείσει καμιά δουλειά, να μην μας τα πρήζει με τις παπαριές του περί βιτρίνας της Σέχτας σε πληρωμένο συμβόλαιο θανάτου, γιατί θα του χαρακώσουμε το πρόσωπο, μιας και οι σφαίρες μας είναι πιο πολύτιμες από τέτοιους ηλίθιους. Επιστρέφοντας να επισημάνουμε πως απορρίψαμε επίσης το ενδεχόμενο να διαρρήξουμε την πολυκατοικία και να εκτελέσουμε τον Γκιόλια μέσα στο διαμέρισμά του. Ήταν βασικό μας μέλημα να μην πάθει το παραμικρό η σύζυγός του και φυσικά το μικρό παιδί.

Ο καθένας μας έχει το τέλος που του αναλογεί και τα παραπάνω άτομα δεν μας φταίνε σε τίποτα. Άλλωστε η πρακτική των πολιτικών εκτελέσεων είναι ξεκάθαρη και συγκεκριμένη. Ποτέ δεν πρόκειται να εμπλακούν και να κινδυνέψουν από επίθεση μας άτομα του οικογενειακού και συγγενικού περιβάλλοντος ενός στόχου που δεν έχουν συμμετοχή στις επιλογές και τα βρώμικα συμφέροντά του, ακόμα και αν αυτό μας υποχρεώσει να ακυρώσουμε τον σχεδιασμό μας. Ένας αντάρτης πόλης δεν είναι ένας ψυχρός εκτελεστής. Όταν επιλέξει να πυροβολήσει, δεν χτυπάει το πρόσωπο αυτό καθαυτό, αλλά τις επιλογές του συγκεκριμένου ανθρώπου, το αξίωμα που κατέχει, τις αποφάσεις που έχει πάρει, τα συμφέροντα που εξυπηρετεί. Δεν τίθεται ζήτημα απλά επί του προσωπικού. Ο ένοπλος μαχητής χτυπάει τους φορείς του συστήματος που πλέον δεν έχουν το δικό τους ξεχωριστό πρόσωπο, αλλά μια συγκεκριμένη θέση που υπερασπίζονται. Ο ένοπλος μαχητής δεν πυροβολεί ανθρώπους, πυροβολεί ενάντια στο ίδιο το σύστημα.

Ο Γκιόλιας ήταν ένα απ΄ τα πολλά ονόματα μεγαλοδημοσιογράφων που έχουμε συλλέξει πληροφορίες για τα σπίτια τους, τα οχήματα τους, τη φύλαξη τους, τα αγαπημένα τους στέκια- ρεστοράν μέχρι και το που παίζουν τένις (το ΄πιασες το υπονοούμενο Χατζη-μαλάκα του alter;).

Όλοι αυτοί οι δικαστές που έχουν μικρόφωνα και μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες αγορεύουν, δικάζουν και καταδικάζουν, θα μάθουν τι σημαίνει ο φόβος να περνάει στο δικό τους στρατόπεδο. Για αυτό παράλληλα συμβουλεύουμε κι όλους τους αυτόπτες μάρτυρες, η απάντηση τους σε κάθε ερώτηση να είναι μόνο μία «Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα…» οτιδήποτε άλλο θα εκληφθεί ως συνεργασία με την αστυνομία και αυτό δεν είναι αποδεκτό.

Τέλος θέλουμε να υπενθυμίσουμε πως στην τρίτη μας ανακοίνωση είχαμε γράψει «Ο υπέρτατος σχεδιασμός και το καθήκον ενός αντάρτη πόλης είναι να αποδιοργανώσει το εσωτερικό της χώρας του, να πλήξει την εθνική οικονομία, να κιβδηλώσει την δημόσια εξωτερική εικόνα…».

Ηελλάδα εδώ και μήνες βρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα με την προσφυγή στο ΔΝΤ και το οικονομικό της έλλειμμα. Μια απ΄ τις πιο προσοδοφόρες πηγές εισροής χρήματος είναι ο τουρισμός της καλοκαιρινής περιόδου. Η εκτέλεση του συγκεκριμένου δημοσιογράφου σε συνδυασμό με τις αντάρτικες ενέργειες του τελευταίου χρόνου πιστεύουμε ότι διαμορφώνει μια αρνητική εικόνα στο εξωτερικό για την ασφάλεια της ελληνικής επικράτειας και χτυπάει την εθνική βιομηχανία του τουρισμού. Οι τουρίστες πρέπει να μάθουν ότι η ελλάδα δεν αποτελεί πλέον ασφαλές μετόπισθεν του καπιταλισμού. Επιδιώκουμε να μετατραπεί σε εμπόλεμη ζώνη επαναστατικών διαδικασιών με εμπρησμούς, σαμποτάζ, μαχητικές πορείες, βομβιστικές επιθέσεις, ένοπλες εκτελέσεις και όχι σε τόπο προορισμού διακοπών και αναψυχής. Έχουμε πόλεμο με τη δημοκρατία σας. Όσον αφορά την οικονομική κρίση και το μοιρολόι της κοινωνίας για το δυσοίωνο μέλλον της, δεν δίνουμε δεκάρα τσακιστή. Ένας κόσμος που διαμαρτύρεται για τα νέα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα, δίχως πρώτα να έχει εξεγερθεί ενάντια στην νοηματική φτήνια της ίδιας της ζωής μέσα στο σύστημα, μας είναι αδιάφορος και άξιος της μοίρας του.

Δεν έχουμε δανειστεί τίποτα απ΄ τον κόσμο σας για να νιώσουμε ότι το χάνουμε ή το χρωστάμε.

Αν αυτό που διακυβεύεται στην συνείδηση των ανθρώπων τώρα είναι η απώλεια ενός σταθερού μισθού και μιας σίγουρης σύνταξης δείχνει ότι αυτός ο κόσμος έχει ήδη πεθάνει. Γιατί πρώτα έχασε τις επιθυμίες του, την αξιοπρέπεια του, τον εγωισμό του, τα όνειρα του, τη συνείδηση του, τα συναισθήματα του και τότε δεν νοιάστηκε πραγματικά κανείς. Όταν όμως απειλούνται οι δανεικές του προσευχές για την μίζερη ψευδαίσθηση της ιδιοκτησίας του και ξεσηκώνεται, τότε οι μέρες του είναι μετρημένες. Γιατί ζυγιάστηκαν και βρέθηκαν λειψές και ανάπηρες νοήματος.

Εμείς ως Σέχτα Επαναστατών πιστεύουμε πως μόνο μέσα από την ολοκληρωτική καταστροφή του κράτους και των σημερινών δομών θα μπορέσει να ανατείλει μια νέα προοπτική ζωής. Μια ζωή νέων ανθρώπινων σχέσεων, χωρίς εξουσία, χωρίς σύνορα, χωρίς θρησκεία, χωρίς διαχωρισμούς. Μια ζωή που δεν θα κυβερνά το χρήμα ούτε θα βασιλεύει η ιδιοκτησία. Μια ζωή μακριά από ψεύτικα είδωλα, καταναγκασμούς και συμβάσεις.

Προωθούμε ένα νέο πολιτισμό που οι αξίες του βρίσκονται στην ισοτιμία, στην αξιοπρέπεια, στην τιμή, στον αλληλοσεβασμό, στην αλληλεγγύη, στην απελευθέρωση. Ο άνθρωπος μπορεί και πρέπει να δημιουργήσει έναν νέο τρόπο ζωής και έκφρασης. Να εναρμονιστεί με το φυσικό περιβάλλον, να πλημμυρίσει από συναισθήματα, να αφεθεί στις απολαύσεις, να γίνει δημιουργός του κόσμου του… Η ανθρώπινη επικοινωνία πρέπει να απελευθερωθεί απ΄ τις τηλεφωνικές γραμμές και τις επίπεδες οθόνες, οι ανθρώπινες χειρονομίες να αποκτήσουν ξανά τη ζεστασιά τους και να απαλλαχθούν απ΄ τις τυπικότητες και την επαναληψιμότητα, η ζωή να αποκτήσει μια περιπετειώδη περιπλάνηση και να απαγκιστρωθεί απ΄ την γραφειοκρατική της εκδοχή. Βέβαια όλα αυτά ακούγονται ουτοπικά, αν επενδύεις όλη σου τη δράση σε ένα μελλοντικό όραμα και αγνοείς το σήμερα.

Την απάντηση τη δίνει ο ίδιος ο καθρέφτης…

Μη ρωτάς λοιπόν πως θα αλλάξουν τα πράγματα. Γίνε εσύ ο ίδιος η απάντηση στο ερώτημα. Εμείς προτείνουμε τον ολοκληρωτικό εκμηδενισμό και την ισοπέδωση των εξουσιαστικών σχέσεων και του κυρίαρχου πολιτισμού. Μόνο μέσα από τα χαλάσματα και τα ερείπια των σύγχρονων αστικών κέντρων μπορεί να ανθίσει ένας νέος τρόπος ζωής. Οι επαναστατικές οργανώσεις είναι οι μικρές προεικονίσεις ενός τέτοιου μέλλοντος. Όμως όπως είχαμε αναφέρει σε προηγούμενο κείμενο μας ακόμα κι αν δεν έρθει αυτό το μέλλον, εμείς θα το έχουμε γευτεί, ζώντας με τον δικό μας ανορθόδοξο τρόπο στο σήμερα. Και αυτή η περιπέτεια, το ταξίδι προς την απελευθέρωση αξίζει την κάθε του στιγμή…

Γι΄ αυτό η πρότασή μας στο τώρα είναι σαφής. Όσοι άνθρωποι θέλουν να αρνηθούν έμπρακτα την τυραννία του συστήματος, ας περάσουν απ΄ τα λόγια στην πράξη. Σύντροφοι οργανωθείτε, φτιάξτε ομάδες, συλλογικοποιείστε τις επιθυμίες σας, οπλιστείτε, διαβάστε, επικοινωνήστε, αρνηθείτε τους ρόλους και τις ηγεμονίες, καταργείστε τη δουλειά και περάστε στη στρατηγική του ένοπλου αγώνα.

Οι σημερινοί αντάρτες πόλης οφείλουν να ξεπεράσουν την κοινωνιστική κληρονομιά του προλεταριάτου και να ανακηρύξουν ως επαναστατικό υποκείμενο τους ίδιους τους τους εαυτούς τους, τους συντρόφους τους και όλους όσους αμφισβητούν έμπρακτα το πραξικόπημα της εξουσίας στις ζωές μας, δίνοντας ουσιαστικό προβάδισμα στη ζωή κι όχι στις οικονομικές αναλύσεις. Στις διαδικασίες που προωθούν την ένοπλη πάλη κερδίζουμε στιγμές απελευθερωμένου χρόνου, καθώς μόνο αυτές επιτρέπουν τη ανάκτηση της χαμένης αξιοπρέπειας και ανοίγουν τον δρόμο για μια εσωτερική ελευθερία. Έτσι ο καθένας μπορεί να αναδιατυπώσει την ατομική του ταυτότητα μέσα στην κοινωνική ζωή και να γίνει ένοπλος μαχητής της επανάστασης.

«Ως εδώ.- Ο χειμώνας μας γεμίζει θλίψη, η άνοιξη μας μολύνει και το καλοκαίρι νιώθουμε ασφυξία. Εδώ και καιρό μας πνίγει τα ρουθούνια η μπόχα από τα γραφεία, τους αντιδραστήρες, τα εργοστάσια και τους αυτοκινητόδρομους. Τα φίμωτρα μας δεν έχουν πια ωραία γεύση, είναι σαν λουκάνικο περιτυλιγμένο με πλαστικό καλώδιο. Η μπύρα που πίνουμε είναι μπαγιάτικη, ίδια με την μικροαστική ηθική. Δεν θέλουμε πια να κάνουμε σε όλη μας τη ζωή την ίδια δουλειά να έχουμε το ίδιο πρόσωπο. Αρκετές διαταγές μας έχουν δώσει, αρκετά έχουν ελέγξει τη σκέψη, τις ιδέες, το σπίτι και τα διαβατήριά μας, αρκετά μας έχουν σπάσει τα μούτρα. Δεν θα τους αφήσουμε άλλο να μας καλουπώνουν, να μας καταστείλουν, να μας ισοπεδώνουν.-ΤΟΥΣ ΣΠΑΜΕ ΟΛΟΥΣ ΣΤΟ ΞΥΛΟ-…

ως την παραλία του tun nichts (δεν κάνω τίποτα…)

(κάλεσμα Γερμανών αυτόνομων)

Υ.Γ.1. Επειδή γνωρίζουμε πως ένα θυμωμένο γουρούνι βρωμάει περισσότερο από το συνηθισμένο, να πούμε δυο λογάκια στους μαλάκες της ομάδας ΔΙΑΣ. «Τσογλανάκια επειδή το παίζετε ψευτόμαγκες, κάποια στιγμή σε κάποιον τυχαίο από εσάς θα του ανοίξουμε νέες κουμπότρυπες στη στολή του. Και να έχετε το νου σας, γιατί έχουμε ένα μικρό «πρόβλημα»… είμαστε τρομακτικά συνεπείς σε αυτά που λέμε…». Άλλωστε ενδεικτικό των προθέσεων μας, είναι το σημείο που επιλέξαμε να αφήσουμε την ανακοίνωσή μας, σε απόσταση 30 μέτρων ευθείας βολής από το φυλάκιο και την πρόσοψη του Α.Τ. Νίκαιας.

Υ.Γ. 2 Προς όλους τους υπεύθυνους φυλακών, διευθυντές, εισαγγελείς, σωφρονιστικούς υπαλλήλους και κοινωνικούς λειτουργούς, σας προειδοποιούμε πως αν δεν αλλάξετε άμεσα τη στάση σας και δεν σταματήσετε να ταλαιπωρείτε βασανισμένους φυλακισμένους ανθρώπους, θα μπείτε σε λίστα προτεραιότητας ώστε να παραδειγματιστούν οι υπόλοιποι. Ιδιαίτερα για κάποιους από εσάς γνωρίζουμε μέχρι και το τι ώρα παίρνετε τα χάπια σας. Κόψτε τους τσαμπουκάδες που κάνετε με την απαγόρευση αδειών και τα κομμένα επισκεπτήρια, να σέβεστε τους φυλακισμένους και να μην παραβιάζετε τα δικαιώματα τους γιατί σε διαφορετική περίπτωση και σε ανυποψίαστο χρόνο θα δεχτείτε επίσκεψη των μαχητών της Σέχτας Επαναστατών με οριστική μεταγωγή στον άλλο κόσμο.

Μαχητές της επανάστασης ο εχθρός έχει όνομα, ψάξτε διευθύνσεις…

ΕΝΟΠΛΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑ ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ »

Την καλύτερη στιγμή για τους καρχαρίες της εκπαίδευσης ήρθε η νομιμοποίηση των ιδιωτικών μαγαζιών τους τα οποία προσωρινά θα λέγονται “εκπαιδευτηρίων μεταλυκειακής εκπαίδευσης” και ως αναμένεται λίαν συντόμως… “ανωτεροτατότατης εκπαίδευσης”.

Αρχικά την είδηση αναδημοσιεύουμε από μέρος ανάρτησης του neolaia.gr:

Το Υπουργείο Παιδείας απέστειλε δελτίο τύπου σχετικά με τα ΚΕ.Μ.Ε. (Κέντρα Μεταλυκειακής Εκπαίδευσης) στα οποία η Υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου χορήγησε άδεια λειτουργίας. Η Άννα Διαμαντοπούλου, μετά τις εισηγήσεις του Εθνικού Κέντρου Πιστοποίησης, υπέγραψε σήμερα, Τρίτη, 27/07/2010, τις νέες άδειες λειτουργίας των Κέντρων Μεταλυκειακής Εκπαίδευσης. Υπεγράφησαν 30 άδειες από τις 40 αιτήσεις που είχαν υποβληθεί. 40 κολέγια είχαν εγκριθεί πέρσι από τον Άρη Σπηλιωτόπουλο, αλλά η αδειοδότηση ακυρώθηκε.

Η Υπουργός κατά τη διάρκεια Συνέντευξης Τύπου για τα ΚΕ.Μ.Ε. ανέφερε:

«Θέλω να πιστεύω -αυτή είναι η φιλοδοξία μας- ότι μέσα από μια προσπάθεια εκσυγχρονισμού, απόλυτης αξιοκρατίας, καθαρών και διαφανών διαδικασιών, μπαίνουν κανόνες σε ένα χώρο που επί δεκαετίες λειτουργεί απολύτως παράνομα, με έναν τρόπο που δημιουργούσε προβλήματα σε όλους και ουσιαστικά στους σπουδαστές.

Θεωρώ ότι σήμερα μπαίνει μια γραμμή. Από εδώ και πέρα υπάρχουν κανόνες οι οποίοι θα ισχύουν και θα τους γνωρίζουν όλοι, τόσο αυτοί οι οποίοι παίρνουν την ευθύνη και την επιλογή του να επενδύσουν και να λειτουργήσουν στο χώρο της μεταλυκειακής εκπαίδευσης, όσο οι γονείς και οι μαθητές».

Τα κολέγια που πήραν άδεια, είναι:

ΠΙΝΑΚΑΣ 1

ΚΕΝΤΡΑ ΜΕΤΑΛΥΚΕΙΑΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΠΟΥ ΧΟΡΗΓΗΘΗΚΑΝ ΑΔΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Τα κολλέγια που δεν αδειοδοτήθηκαν, είναι τα εξής:

============================

Σχόλιο:

Η  πολιτική του “πατάω σε δύο βάρκες” συνεχίζεται. Από τη μία ο όρος “μεταλυκειακή εκπαίδευση” που ως προσφώνηση δηλώνει σαφέστατα χαμηλότερη βαθμίδα εκπείδευσης από τα ανώτατα ιδρύματα. Από την άλλη τα credits -οι πιστωτικές μονάδες εκπαίδευσης- που τεμαχίζουν τις γνώσεις σε δεξιότητες δίχως πλαίσιο επιστημονικό και που αναμφίβολα θα κατεδαφίσουν τις βαθμίδες εκπαίδευσης. Από τη μία η δήθεν προστασία των δημόσιων ιδρυμάτων μας από τα εκπαιδευτήρια-”παραμάγαζα”, από την άλλη ο “σεβασμός” στην ευρωπαϊκή νομοθεσία των εκβιαστικών οδηγιών.

Αν αφαιρέσουμε το ουσιαστικό πολιτικό κομμάτι του θέματος , του πως δηλαδή θέλουμε να δομείται η εκπαίδευση και από ποιους να οργανώνεται και να υλοποιείται, και πάμε στο καθαρά διαχειριστικό, σαφώς και θα βρούμε θετικό ότι τα κέντρα αυτά υπάγονται στο Υπουργείο Παιδείας, (σημείωση: υπάγονταν στο Υπ. Ανάπτυξης με παλιότερο νόμο ου ΠΑΣΟΚ) και θα μπουν έστω κάποιοι στοιχειώδεις όροι και κανόνες στη λειτουργία τους. Όμως, δε θα πρέπει να αδιαφορούμε για το ότι  τα παραμάγαζα αυτά θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στις κοινωνικές-εργασιακές  εξελίξεις τις αμέσως επόμενες 2 δεκαετίες. Η Η νομιμοποίηση αυτή είναι σαφώς αντισυνταγματική στη βάση της. Είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα όπου η νομοθεσία και το σύνταγμα ξεχειλώνονται (βλ. τον όρο “μεταλυκειακή εκπαίδευση”  ώστε να νομιμοποιηθεί η ανάγκη της αγοράς χωρίς ταυτόχρονα να καταφέρνει επ ουδενί να ηθικοποιηθεί η εξέλιξη αυτή στα μάτια της κοινωνίας.

Η χρονιά που νομιμοποιούνται τα μαγαζιά αυτά είναι κρίσιμη. Η οικονομική κρίση θα κάνει την εκαπαιδευση των παιδιών των λαϊκών στρωμάτων όνειρο θερινής νυκτός. Μπορεί η βάση του 10 να καταργήθηκε, ορθά ως αναφορά το παιδαγωγικό κομμάτι αλλά και το συζητήσιμο κριτήριο του βαθμού-ορίου προαγωγής στην τριτοβάθμια, όμως αντίστοιχα μαγαζιά ήξερε να στήνει και το ελληνικό κράτος όλα αυτά τα χρόνια. Πολλά από τα ΤΕΙ που μοιάζουν ιδρύματα άλλης χώρας, λόγω χρηματοδότησης, οργάνωσης, κάκιστης λογικής και νοοτροπίας βάσει της οποίας λειτουργούν από τους υπευθύνους και από μεγάλη μερίδα φοιτητών που αναπαράγουν τα φαινόμενα αυτά, θα είναι οι αποδέκτες φοιτητών οι οποίοι έχουν από λίγες έως πάρα πολλές ελλείψεις στο γνωστικό τους υπόβαθρο. Και φυσικά εκεί το μόνο που δε θα μπορεί να τους προσφερθεί είναι περιβάλλον μορφωτικής εξέλιξης.
Εκεί επάνω θα στηθεί η αγορά για να κάνει τις καλύτερες κονόμες θέτοντας στις οικογένειες διλήμματα…

…το ΤΕΙ 500 χλμ μακρυά από το σπίτι σου και με μηνιαίο κόστος 700 ευρώ -όσο ένας καλός μισθός στην εποχή του ΔΝΤ- το οποίο έχει αφήσει το κράτος στο έλεός του;

Η’ το “πάρε τώρα μεταλυκειακής εκπαίδευσης αλλά απο αύριο αναγνωρισμένο ΑΕΙ” κολέγιο που θα πηγαίνεις με το αστικό της πόλης σου, πιθανόν και με μικρότερο αθροιστικό κόστος από αυτό της δημόσιας κατ’ όνομα παιδείας;

Και το κόστος θα γίνει ακόμα μικρότερο για τη φοίτηση σ’ αυτά τα ιδιωτικά παραμάγαζα! Όταν μαζευτούν οι νόμιμοι ιδιώτες-συνοργανωτές της ανώτατης παιδείας και διεκδικήσουν το μέρισμά τους στις δημόσιες επενδύσεις που διοχετεύονται στην τριτοβάθμια -έστω μεταλυκειακή- εκπαίδευση. Κι αν δουν ότι δεν τα καταφέρνουν… θα παρέμβει η Ε.Ε. ως ένα ΔΝΤ επί των εκπαιδευτικών θεμάτων να επιβάλει την τάξη. Θα αρχίσουν κι εκεί τα λάπτοπ, τα επιδόματα ενοικίου, ακόμα κι η άμεση χρηματοδότηση από τον κρατικό κορβανά των επιχειρήσεων αυτών ανάλογα με τον αριθμό των φοιτητών που θα εγγράφονται. Για κάποιους που δυσκολεύονται να πιάσουν το νόημα αρκεί να αναφέρουμε το παράδειγμα των ιδιωτικών ιατρείων όπου π.χ. ένας ασφαλισμένος μπορεί να απολάβει ιατρικές υπηρεσίες με επιλογή του εκεί αντί για κάποιο δημόσιο νοσοκομείο κι έτσι το κράτος πληρώνει το συμφωνημένο αντίτιμο στον ιδιώτη γιατρό. Μπορεί ως μηχανισμός να μην είναι της ίδιας σπουδαιότητας, δηλαδή μία επίσκεψη σε ιδιωτικό ιατρείο σε σχέση με την πολυετή φοίτηση σε ιδιωτική επιχείρηση εκπαίδευσης, αλλά ως μηχανισμός κρατικής χρηματοδότησης των ιδιωτών είναι απολύτως ίδιος.
Έχουμε να δούμε πολλά!

Κατά τα άλλα, η υπουργός Άννα Διαμαντοπούλου συνεχίζει με ζήλο την παρακαταθήκη που άφησαν οι προκάτοχοί της στο υπουργείο λίγης εκπαίδευσης και περίσσιας θρησκοληψίας. Έχει και αυτή το παιδί της σε ιδιωτικό σχολείο, όπως κι η Μαριέττα (ο Σπηλιωτόπουλος δεν έχει παιδιά σίγουρα στην κατάλληλη ηλικία), ο Γεράσιμος Αρσένης και άλλοι πολλοί. Ίσως θα πρέπει να μπει κάποια στιγμή ως πρώτο και μεγαλύτερο προσόν των υποψηφίων για τη θέση αυτη να μην έχουν παιδιά δικά ους στα ιδιωτικά σχολεία και πανεπιστήμια. Μα τόσο δύσκολο πια να βρεις έναν…;…;;

Και μιας και το πιάσαμε το θέμα αυτό αναδημοσιεύουμε κλείνοντας ένα άρθρο του Βαξεβάνη που έτσι λαϊκά κι απλά λέει αυτά που βαριόμαστε να γράψουμε μόνοι μας και τα σκέφτεται όλος ο κόσμος (πλην του πόσο συμπαθητική μας φαίνεται η κυρα Άννα).

Τέτοιες μέρες, το 2001, βρισκόμασταν στον απόηχο της συνόδου των G8 στη Γένοβα της γειτονικής Ιταλίας.  Οχτώ πρόεδροι θα βρίσκονταν (μαντρωμένοι) στο Palazzo Ducale για   να καθορίσουν τις τύχες των λαών του κόσμου… Στην ιστορία του κινήματος ενάντια στη σύγχρονη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, οι μέρες αυτές έμειναν στη μνήμη ως οι χειρότερες , από πλευράς καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Πολλοί διαδηλωτές τραυματίζονται και συλλαμβάνονται απο τις δυνάμεις της “τάξης”. Οι καραμπινιέροι βαρούν  αδιακρίτως και στο ψαχνό. Η αστυνομία ΔΟΛΟΦΩΝΕΙ εν ψυχρώ… κάνει εφόδους σε σπίτια, κοινωνικά κέντρα και κτίρια όπου στεγάζονται μέσα ενημέρωσης και νομικές υπηρεσίες τόσο κατα τη διάρκεια της συνόδου όσο και μετά. Χαρακτηριστική η έφοδος  στo σχολείο Diaz.

Ακολουθεί άρθρο απο τα αρχεία της  Ελευθεροτυπίας 29/07/2001

“Αγαπημένη μου Δουλτσινέα,

με δυο σφαίρες στο κεφάλι πυροβολήθηκε η θέληση των Ανθρώπων να αντισταθούν στην πολιτική του διαρκούς κέρδους. Θανατώθηκε προς στιγμή μέσα απ’ το άψυχο σώμα του 23χρονου Κάρλο Τζουλιάνι, που αφού εκτελέστηκε εν ψυχρώ από τους δούλους, των κυρίων που ζουν στα παλάτσα, ξανασκοτώθηκε από τις ρόδες του τζιπ, που πέρασε από πάνω του για σιγουριά. Οτι δεν θα ξανασηκωθεί να τους πετάξει τον πυροσβεστήρα, φωνάζοντάς τους κατάμουτρα την Αλήθεια που φρικιάζουν ν’ ακούσουν. Οτ’ είναι τυλιγμένοι με πανοπλίες παλιάτσικες, σηματάκια, κορδονάκια, φιγουρατζίδικα εξαρτήματα μιας αποκριάς που κορδώνεται μπροστά στον καθρέφτη, και προσπαθεί να ντύσει το μηδέν με κάτι που να το κάνει μισό, έστω, ένα.

Αλλά ο τρόμος παραμένει. Ζωγραφισμένος στις πανοπλίες που μαρτυρούν τη γύμνια. Εξοπλισμοί στο κεφάλι για προστασία από όπλα που κανείς ποτέ διαδηλωτής δεν έχει. Εξοπλισμοί στο σώμα για προστασία από όπλα, που κανείς ποτέ διαδηλωτής -ούτε οι ακραίοι- δεν έχει. Εξοπλισμοί στα πόδια για προστασία από όπλα, που κανείς ποτέ πολίτης -ούτε οι ακραίοι- δεν έχει. Εξοπλισμοί στα χέρια για προστασία απ’ τις πέτρες και για απάντηση στις πέτρες σφαίρες, χημικά, ραβδιά, για έναν πόλεμο, που κανείς διαδηλωτής δεν άνοιξε με όπλα.

Ενας κινούμενος τρόμος, τρομοκρατημένος, φοβισμένος μέχρι τη ραχοκοκαλιά, ένα κινούμενο καθοδηγούμενο εκπαιδευμένο να κινείται από ένα μόνο ένστικτο: το φόβο. Αυτόν που του εμπνέει ο καλογυαλισμένος κύριος με το κουστούμι μέσα στην απαστράπτουσα λιμουζίνα που παριστάνει τον εκπρόσωπο του λαού. Κι αυτός, ένα φοβισμένο ανθρωπάκι, με ξεχωριστή αντρειοσύνη όταν απέναντι κουνάει το δάχτυλο στον αφελή, αμόρφωτο, εκβιαζόμενο απ’ την ανεργία της κόρης ψηφοφόρο, αλλά πρόθυμο ταραγμένο οσφυοκάμπτη, όταν του κουνήσει το δάχτυλο το πραγματικό αφεντικό, που κρύβεται -ή δεν κρύβεται- πίσω από την αναπαυτική πολυθρόνα των μπίσνες.

Των κάθε είδους μπίσνες. Από αυτές που πωλούνται ως δημόσιο συμφέρον μέχρι εκείνες που βαφτίζονται εθνικό συμφέρον, κοινοτικό συμφέρον, διεθνής εικόνα, παγκόσμια ισορροπία, νέα τάξη πραγμάτων, που είναι τόσο παλιά όσο παλιός είναι και ο πρώτος πρωτόγονος που αμφισβήτησε τη γεροντοκρατία των σπηλαίων.

Οταν με ρωτάνε το ίδιο πάντα ερώτημα, σκέφτομαι την ίδια πάντα απάντηση. Θυμάσαι στις παλιές φτωχικές γειτονιές πόσο κοντά, πόσο ζεστά ήταν οι άνθρωποι μεταξύ τους; Πόσο συχνά γελούσαν, τραγουδούσαν, κλαίγαν αντάμα, εμπιστεύονταν τον μπακάλη, ελέγχανε τον μανάβη και τον φούρναρη; Θυμάσαι πόσο αφεντικά ήταν του σπιτικού τους;

Κοίταξε γύρω σου. Κοίτα τον εαυτό σου, το σπίτι σου. Και μέτρα. Κοίταξε τον πατέρα σου και τη μάνα σου. Και ρώτα μια νύχτα ειλικρινά το μέσα σου. Σαν αφεντικό του εαυτού σου και της φαμίλιας σου, σαν ελεύθερος άνθρωπος να διαλέγεις, να ορίζεις την τύχη σου, σαν ευτυχισμένος, γεμάτος, πλήρης άνθρωπος, είσαι μπροστά ή πίσω απ’ τους γόνους σου;

Και μέτρα και το ποσοστό της ευθύνης που σου αναλογεί, που αναλογεί στον καθένα μας για το πιο μεγάλο έγκλημα που διαπράττουμε κάθε μέρα, κάθε στιγμή σε βάρος της ίδιας μας της ζωής: Ανεχόμαστε. Αδιαμαρτύρητα. Υποτελικά. Αβουλα. Ανεχόμαστε. Αυτό είναι το όπλο των εκμαυλιστών μας. Οτι ανεχόμαστε. Γι’ αυτό καθείς που δεν ανέχεται είναι απειλή μεγάλη. Γι’ αυτό ο Τζουλιάνι, και κάθε Τζουλιάνι έπρεπε να πεθάνει. Και να συνθλιβεί για σιγουριά.

Οσο πιο πολύ τον πατάτε, τόσο πιο βαθιά φυτρώνει στο χώμα. Κι όσο πιο βαθιά φυτρώνει, τόσο πιο μεγάλο γίνεται το λουλούδι του.

Κάρλο Τζουλιάνι, σε έσπειρε όπως πάντα το χέρι του θεριστή. Και σε ποτίζουν όπως πάντα τα δάκρυα των άδολων Ανθρώπων. Θα γίνεις το άνθος μιας ακόμη καλλιέργειας. Στα χωράφια απ’ όπου παίρνουμε τον καρπό της Ελπίδας. Για ένα καλύτερο αύριο”

=========

Σίγουρα ο Τζουλιάνι δεν ήταν ο πρώτος (και δυστυχώς ούτε ο τελευταίος) νεκρός της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Ίσως ο πρώτος Ευρωπαίος του αιώνα μας. Πρέπει και έχουμε χρέος να αναφέρουμε την ακτιβίστρια Susanne Bendotti που χτυπήθηκε από αυτοκίνητο και σκοτώθηκε, στη προσπάθειά της να διασχίσει τα γαλλο-ιταλικά σύνορα με σκοπό να φτάσει στην διαδήλωση της Γένοβας.

Τη  Maria Jose Olivastri (συνδικαλίστρια)  , η οποία συμμετείχε στις διαδηλώσεις και το πτώμα της βρέθηκε σε ένα κανάλι της Πάδοβας 2 βδομάδες αφότου τελείωσε η σύνοδος. Η ιατροδικαστική έρευνα μαρτυρά ότι η Μaria βιάστηκε, βασανίστηκε και στραγγαλίστηκε. Η υπόθεση έκλεισε  με τελικό πόρισμα ότι η δολοφονία της δεν ήταν πολιτική.

Τον Eduardo Parodi, στενό φίλο του Carlo Giuliani, που  πέθανε λίγους μήνες μετά τη σύνοδο (για την ακρίβεια στη Ζυρίχη αφότου είχε συμμετάσχει στην διαδήλωση της 2ας Φεβρουαρίου ενάντια στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ της Νέας Υόρκης) αφού αντιμετωπίζε σοβαρά προβλήματα υγείας που συνδέονται με τη χρήση αερίου CS(τα γνωστά δακρυγόνα)

Και σίγουρα ο κατάλογος αυξάνει με εκθετικούς ρυθμούς αν ρίξουμε μια ματιά στην Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική…

*Σχετικά με το χρονικό της συνόδου μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ

Επιπλέον στο tvxs.gr: Αποζημίωση χωρίς δικαίωση για την οικογένεια του Κάρλο