από το ioanninatoday

Φαίνεται πως η επαγγελματική αποκατάσταση μετά την αποφοίτηση αποκτάει άλλο νόημα στο ΤΕΙ Ηπείρου, σύμφωνα πάντα με δεκαεννιά πτυχιούχους Πληροφορικής & Μηχανικών Πληροφορικής, οι οποίοι κατήγγειλαν τη διαδικασία επιλογής έκτακτων εκπαιδευτικών στο Τμήμα Τεχνολογίας Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του ΤΕΙ Ηπείρου.

Ακόμη κι αν κάποιος έχει πτυχίο Ιατρικής, Βιολογίας, Φυσικής μπορεί να διδάξει μαθήματα πληροφορικής στο εν λόγω Τμήμα, αφήνοντας στις πιο πίσω θέσεις κατάταξης υποψηφίους που είναι απόφοιτοι πληροφορικής και άμεσα σχετιζόμενοι με το αντικείμενο…!!

Οι καταγγέλοντες δε δικαιώθηκαν ακόμη και μετά από ένσταση που κατέθεσαν προς το Τμήμα, όπως όριζε η διαδικασία και ζητούν από τη Διοίκηση του ΤΕΙ Ηπείρου να λάβουν γνώση των πρακτικών του Τμήματος που σχετίζονται με τις προσλήψεις, επιφυλασσόμενοι κάθε νόμιμο δικαίωμά τους.

Όλο το κείμενο της καταγγελίας…

Για το ίδιο θέμα δημοσιεύει σχετικά και ο Ηπειρωτικός Αγώνας

Πληροφορική με πτυχίο… Ιατρικής

«Με την παρούσα ενυπόγραφη αναφορά επιθυμούμε να καταγγείλουμε τη διαδικασία αξιολογικών κρίσεων και επιλογής επιστημονικών και εργαστηριακών συνεργατών, η οποία ακολουθήθηκε στο τμήμα Τεχνολογίας Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του ΤΕΙ Ηπείρου για το ακαδημαϊκό έτος 2011-2012» αναφέρουν οι επιστήμονες, στο έγγραφο που έχουν γνωστοποιήσει στη διοίκηση του ΤΕΙ από τις 12 Οκτωβρίου.

Θέτουν ζήτημα νομιμότητας των επιλογών και εξηγούν τα σημεία στα οποία στηρίζουν την προσφυγή τους: Το πρώτο έχει να κάνει την καθαυτή διαδικασία η οποία είναι εντελώς παράτυπη, το δεύτερο αφορά τα επιστημονικά κριτήρια επιλογής του προσωπικού ενώ οι επιστήμονες ενημερώνουν ότι έχουν ήδη προβεί σε περαιτέρω ενέργειες.

Πρώτον, καταγγέλλουν ότι η ανακοίνωση των αξιολογήσεων των υποψηφίων που έγινε στις 22 του περασμένου Ιουλίου, «δεν ήταν ούτε πλήρης, ούτε σύμφωνη με τα προβλεπόμενα από τη σχετική νομοθεσία. Οι πίνακες κατάταξης αποτελούνταν από κατατάξεις υποψηφίων ανά προσφερόμενο μάθημα και περιείχαν μόνο ονομαστικά τους υποψήφιους, χωρίς κάποια συνοδευτική πληροφορία που να τεκμηριώνει την κατάταξη». Επικαλούνται το Προεδρικό Διάταγμα 163 αρ. 2 για να ενισχύσουν την καταγγελία τους και συμπληρώνουν ότι, η προθεσμία υποβολής των ενστάσεων ήταν ουσιαστικά μόνο μια μέρα, τη Δευτέρα 25/7. «Κληθήκαμε να καταθέσουμε ενστάσεις χωρίς να γνωρίζουμε τα προσόντα των υπολοίπων υποψηφίων, έχοντας διορία μισής εργάσιμης μέρας και έχοντας την υποχρέωση να μεταβούμε μεσούντος του καλοκαιριού στην Άρτα» τονίζουν, προσθέτοντας ότι πολλοί εκ των υποψηφίων δεν μένουν καν στην Άρτα.

Ακόμα και… γιατροί;

Η σημαντικότερη καταγγελία τους, είναι ότι στον κατάλογο επιτυχόντων όχι μόνο υπάρχουν άτομα που δεν έχουν καν συναφή με την Πληροφορική βασικό τίτλο σπουδών, αλλά και συχνά, υποψήφιοι με πτυχίου Φυσικού για παράδειγμα, είναι ψηλότερα καταταγμένοι από πτυχιούχους Πληροφορικής.  «Είναι ενδιαφέρον επίσης, το γεγονός ότι στις κατατάξεις που ανακοίνωσε το εν λόγω τμήμα, έχει αφήσει εκτός υποψηφίους που δήλωσαν ενδιαφέρον για μαθήματα τα οποία άπτονται της επιστήμης των Μαθηματικών, χωρίς να έχουν αντίστοιχο βασικό τίτλο σπουδών» συμπληρώνουν και δεν σταματούν εκεί: καταγγέλλουν ότι εκτός από όλα τα άλλα, αναγνωρίστηκαν από το ΤΕΙ ως «συναφείς με την πληροφορική» τίτλοι σπουδών από τμήματα όπως… Μηχανικών Επιστήμης Υλικών, Βιολογικών Εφαρμογών μέχρι και Ιατρικής. Ειδικά για το τελευταίο ζήτημα παραπέμπουν σε απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου το 2004 για αντίστοιχη περίπτωση στο ΤΕΙ Λάρισας το 2004, με την οποία τελικά δεν επιτράπηκε η πληρωμή των εκπαιδευτικών που προσλήφθηκαν με αυτό τον τρόπο.  Οι υποψήφιοι ζητάνε από τη διοίκηση του ΤΕΙ να ελέγξει τις προσλήψεις, να τους δώσει τα πρακτικά του συμβουλίου του συγκεκριμένου τμήματος και επιφυλάσσονται για παν νόμιμο δικαίωμά τους.

Υπάρχουν.

Πού: ένα Τμήμα Τεχνολογίας περιφερειακού ΤΕΙ.

Τι: αφίσα και ανακοίνωση σε πίνακες ανακοινώσεων του Τμήματος για το Μεταπτυχιακά Πρόγραμμα σπουδών της Πληροφορικής του Α.Π.Θ [*]. Συγκεκριμένα την ανακοίνωση μπορείτε να τη δείτε στο επίσημο σάιτ του Μ.Π.Σ. [*] και αφορά τις αιτήσεις ενδιαφερόμενων που έγιναν πριν λίγο καιρό.

Γιατί:

Στην ανακοίνωση αναφέρεται ότι”Κατά το ακαδημαϊκό έτος 2011-2012 ο αριθμός εισακτέων στο ΠΜΣ για απόκτηση ΜΔΕ ορίζεται σε είκοσι έξι (26).”. Προφανώς ο ανταγωνισμός για το συγκεκριμένο μεταπτυχιακό είναι μεγάλος (ακόμα κι αν ζητάει το Τμήμα ~600 ευρώ/εξάμηνο δίδακτρα) και δύσκολα θα πίστευε κάποιος ότι στην προσπάθεια να βρεθούν ενδιαφερόμενοι να κάνουν μεταπτυχιακό στη Θεσσαλονίκη, μάλιστα Πληροφορικής, θα χρειαζόταν κάποιος να φτάσει να πάρει αποφοίτους ΤΕΙ. Όχι ότι δεν υπάρχουν και στα ΤΕΙ κάποιες -ομολογουμένως λίγες αναλογικά- περιπτώσεις φοιτητών που θα μπορούσαν να ανέβουν κάποια επίπεδα υψηλότερα επιστημονικά. Αλλά γιατί είναι τέτοια η προσφορά σε αριθμό των τελειόφοιτων ΑΕΙ κ’ Πολυτεχνείων που θα μπούσαν να πληρώουν άνετα τις θέσεις του μεταπτυχιακού (μην εξηγούμε τα αυτονόητα).

Τότε γιατί μπορεί κάποιος να ανάρτησε την ανακοίνωση; Η απάντηση μπορεί να βρεθεί στην -καθόλου μικρή- λεπτομέρεια της αίτησης όπου αναγράφονται τα απαραίτητα δικαιολογητικά για να εξεταστεί η αίτηση του υποψηφίου:

Παράβολο 60 € (κατόπιν συνεννόησης με τη Γραμματεία του Τμήματος Πληροφορικής).

Ναι καλά ακούσατε. Εδώ και χρόνια το συγκεκριμένο Τμήμα ζητά εκ των προτέρων ένα καθόλου μικρό ποσό μόνο και μόνο για να μπει στον κόπο να εξετάσει μία αίτηση.

Θα πει κάποιος: “εντάξει ρε μάγκα. κάποιος καμμένος πήγε και ανάρτησε την ανακοίνωση σε ένα ΤΕΙ, την οποία τη βρήκε στο ιντερνετ χωρίς καν να δει αυτό το κομμάτι ή τη διάσταση που δίνεις στο θέμα”. Η απάντηση είναι ότι:

α) Αντίστοιχα, ο ΚΑΠΟΙΟΣ δεν ανέβασε, μαζί με την παραπάνω, κάποια ανακοίνωση για δωρεάν Μ.Π.Σ. σε άλλες σχολές (και σε δίδακτρα και σε κόστος υποβολής αίτησης) που προσφέρονταν πολύ πιο κοντά στο συγκεκριμένο περιφερειακό ΤΕΙ. Άρα δε μπορεί το “τυχαίο” να αφορά μόνο ένα συγκεκριμένο μεταπτυχιακό.

β) Είναι πρακτική των ίδιων των τμημάτων να προωθούν σε γραμματείες διαφόρων άλλων τμημάτων τα “διαφημιστικά” τους για τα προγράμματα σπουδών που παρέχουν. Για την ακρίβεια είναι σχεδόν απίθανο κάποιος από οποιαδήποτε γραμματεία τμήματος ΑΕΙ/ΤΕΙ να βρίσκει ανακοινώσεις για μεταπτυχιακά κλπ ώστε να τις αναρτά προς τους φοιτητές. Αυτά το πολύ-πολύ να τα κάνουν τα κέντρα διασύνδεσης (αν και αυτά μέιλ λαμβάνουν και επαναπροωθούν!).

Συμπέρασμα:

Το Τμήμα Πληροφορικής του ΑΠΘ έχει κάνει παράδοση τα δίδακτρα στο Μεταπτυχιακό του. Τα δίδακτρα είναι έσοδα και τα έσοδα δίνουν κίνητρο για “διαφήμιση”. Την πατέντα την έχουν προχωρήσει παραπέρα και στέλνουν οι ίδιοι διαφημιστικά σε διάφορα Τμήματα. Το χειρότερο είναι ότι στέλνουν ακόμα και σε Τμήματα τα οποία εκ των πραγμάτων παράγουν απόφοιτους πολύ χαμηλότερου επιπέδου από τον ανταγωνισμό των υπόλοιπων υποψηφίων. Αυτό, σε συνδυασμό με το “παράβολο εξέτασης αίτησης”, αποτελούν μία ακόμα αρπαχτή πρώτης ποιότητας για το Τμήμα.

Τι θράσος, σε τι εποχή!

Άντε, ανακοινώσεις και σε αποφοίτους κολεγίων και ΙΕΚ!

Το δεύτερο άξιο λόγου είναι ότι είτε οι άνθρωποι στα ΤΕΙ (και γενικά στις σχολές που λαμβάνουν τα διαφημιστικά αυτά) δεν καταλαβαίνουν ούτε τα στοιχειώδη για το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να περνάει τελικά σαν ανακοίνωση προς τους φοιτητές οπότε αναρτάνε οτιδήποτε, ακόμα και εμπαικτικά για τους φοιτητές ανακοινωθέντα, είτε υπάρχουν άνθρωποι μέσα στα ΤΕΙ (η τις άλλες σχολές) που εξυπηρετούν τις γνωριμίες τους με Τμήματα όπως του ΑΠΘ.

Το πρώτο μοιάζει πιο πιθανό, το αποτέλεσμα όμως είναι ακριβώς το ίδιο αισχρό.

Μια φορά και ένα καιρό ήταν η Αννούλα…

Η Αννούλα κόρη ενός κομμουνιστή  που λόγο μετεμφυλιακών διώξεων έζησε δύσκολα παιδικά χρόνια με πολλές μετακινήσεις για να μπορέσουν  να επιβιώσουν οικογενειακώς.

Με την πτώση της χούντας οργανώσανε τη μαθητική κίνηση «ΑΕΜ Κομνηνός» θέλοντας και αυτοί να συμβάλλουνε σε όλες εκείνες τις συναρπαστικές αλλαγές που συνέβαιναν γύρω τους.

Στα φοιτητικά της χρόνια την συνάρπασε ο λόγος του Ανδρέα Παπανδρέου και η διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη, ενώ ταυτόχρονα εξελίσσεται σε μαχόμενη φεμινίστρια θέλοντας να….. αλλάξει τα πάντα γύρω της.
Ενεργό και οργανωμένο μέλος στη Νεολαία ΠΑΣΟΚ και συγχρόνως Πρόεδρος των Φοιτητών της Σχολής της και μέλος της σημαντικής τότε κίνησης γυναικών είχε την τύχη να ζήσει όλες τις εκφάνσεις του ελεύθερου πλέον φοιτητικού κινήματος.
Τις ατέλειωτες συζητήσεις στο αμφιθέατρο, τις συγκρούσεις με έντονα ιδεολογικά χαρακτηριστικά, τους αγώνες για δημοκρατικές ελευθερίες και μια καλύτερη ζωή, για ένα άλλο επίπεδο σπουδών, για την ισότητα των δύο φύλων.

Έτσι περνώντας τα χρόνια και οι καιροί ήρθε η επαγγελματική της αποκατάσταση και η πολιτική της διαδρομή σε αυτόν το δύσμοιρο τόπο…

Να διδάσκει στο ΤΕΙ Κοζάνης , στην εταιρία του Αντώνη Τρίτση και να εκλέγεται στην νομαρχιακή επιτροπή του πασοκ . Έπειτα   να εκλέγεται νομάρχης Καστοριάς , αναλαμβάνει την Προεδρία του ΕΟΜΜΕΧ και στη συνέχεια τη Γενική Γραμματεία Βιομηχανίας. Αργότερα εκλέγεται βουλευτής Κοζάνης και ορίζεται υφυπουργός ανάπτυξης.

Έπειτα φεύγει στα ξένα ως  Επίτροπος της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μετά από χρόνια γυρίζει ξανά στην Ελλάδα όπου εκλέγεται βουλευτής Αθηνών και στις τελευταίες εκλογές ορίζεται υπουργός παιδείας…

Από κει και περά αναδομεί και καταστρέφει την όποια παρεχόμενη  “δωρεάν” παιδεία υπήρχε μέχρι τότε…

Καταργεί το άσυλο ελεύθερης διακίνησης ιδεών την στιγμή που σύμφωνα με μαρτυρίες στο πεζοδρόμιο της πλατείας Συντάγματος, απέναντι από τη Βουλή, απαγορεύεται η συνάθροιση έστω και δύο ατόμων, με το επιχείρημα ότι η παρουσία ατόμων εκεί συνιστά συγκέντρωση, παράνομη στο μέτρο που δεν έχει ζητηθεί η σχετική άδεια από την αστυνομία.

Ενώ κάνοντας όλα αυτά χαριεντίζεται με φασίστες από τα έδρανα της βουλής

Και οι φοιτητές επιστρέφουν εν έτη 1896 να υπερασπίζονται το άσυλο και να επιδιώκουν την εθιμοτυπική του ύπαρξη στην συνείδηση της κοινωνίας .

Επίσης μη αρκούμενη σε όλα όσα δημιούργησε πλάθοντας τον γύψο γύρω από μια ελληνική κοινωνία που πνίγετε από τα βάρη μιας άκρατης καπιταλιστικής κρίσης  απαγορεύει στην εκπαιδευτική κοινότητα να έχει οποιαδήποτε πολιτική τοποθέτηση ή να κάνει οποιαδήποτε πολιτική τοποθέτηση.

Και με όλα αυτά ΤΟ ΠΟΥΛΙ ξανά προς τον ουρανό τραβά…

πηγή indymedia

πηγή Φ.Α.Κ πληροφορικής Ιωαννίνων

H κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και η υπ. Παιδείας, Α. Διαμαντοπούλου, ακολουθώντας πιστά τις συνθήκες της Μπολόνια και της Πράγας και συνεχίζοντας το «έργο» των προηγούμενων υπουργών, ανακοίνωσε το τελικό κείμενο για τις αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Το ύφος του νομοσχεδίου, ακολουθεί πιστά τις προηγούμενες προσπάθειες που έγιναν για αλλαγές στα ΑΕΙ/ΤΕΙ (νομοσχέδια Γιαννάκου), που είχαν ως σκοπό την δημιουργία ιδρυμάτων-ανώνυμων εταιριών και την παραγωγή πτυχιούχων-ανέργων. Καμία έκπληξη δεν προκαλεί, επίσης, η χρονική συγκυρία στην οποία η υπουργός διάλεξε για να «περάσει» το νομοσχέδιο. Μέσα Αυγούστου, με τα πανεπιστήμια κλειστά και τους φοιτητές στις πόλεις τους και με την «κοινή γνώμη» να έχει στραμμένη το βλέμμα της στις οικονομικές εξελίξεις γύρω από την «αντιμετώπιση» της κρίσης.

Ενώ αρχική πρόθεση του Υπουργείου ήταν η εισαγωγή των σπουδαστών σε σχολές αντί για τμήματα και η ύπαρξη ενός προπαρασκευαστικού πρώτου χρόνου, κάτι τέτοιο δεν θα ισχύσει, χωρίς όμως να αλλάζει η φιλοσοφία που θέλει την Σχολή -και όχι το Τμήμα- να αποτελεί την βασική διοικητική και ακαδημαϊκή μονάδα.  Ακόμη, θα λειτουργούν τρεις σχολές παράλληλα: μια προπτυχιακή, μια μεταπτυχιακή και μια δια βίου μάθησης. Πέρα της γραφειοκρατικής δομής που δημιουργείται, κάτι τέτοιο για να επιτευχθεί απαιτεί την ύπαρξη των κατάλληλων χώρων, τη στιγμή που πολλά τμήματα είναι «άστεγα».

Τα πτυχία, που στον νόμο αναγράφονται ως τίτλοι σπουδών θα παρέχονται από τις Σχολές και όχι από τα Τμήματα, γεγονός που ενδέχεται να έχει σοβαρή επίπτωση στην επαγγελματική αποκατάσταση των αποφοίτων.  Στην ουσία, ο φοιτητής θα στοχεύει στην συλλογή του απαραίτητου αριθμού πιστωτικών μονάδων(ECTS) ενώ απόφοιτοι ΙΕΚ και κολεγίων θα μπορούν να εισέρχονται στα δημόσια πανεπιστήμια με μόνη διαδικασία την αναγνώριση των ECTS.

 Επιπλέον, δύναται κάθε ίδρυμα να λειτουργεί τόσο εξ’ αποστάσεως προγράμματα σπουδών όσο και να οργανώνει προγράμματα σύντομου κύκλου (διάρκειας το πολύ δύο χρόνων). Αν και σε δηλώσεις της η υπουργός τόνισε ότι οι προπτυχιακές σπουδές θα είναι δωρεάν, σύμφωνα με τα όσα αναφέρει ο νόμος δεν θα ισχύει κάτι ανάλογο για τις παραπάνω δύο περιπτώσεις αλλά και για τα μεταπτυχιακά προγράμματα όπου θα επιβληθούν δίδακτρα.

Στο σημείο αυτό γίνεται αντιληπτό ότι οι κρατούντες προσπαθούν να “συμμορφώσουν”  τα πανεπιστήμια σύμφωνα με τις επιταγές της αγοράς. Αγορά που επιζητεί εργατικό δυναμικό με αποσπασματική και εξειδικευμένη γνώση που ίσως με τα σημερινά προσόντα τους να είναι χρήσιμοι, αλλά πάντα, εύκολα αναλώσιμοι, μιας και στο μέλλον το πιο πιθανόν είναι να χρειάζονται επανεκπαίδευση, με δικά τους πάντα έξοδα. Εξ’ ου λοιπόν και η έννοια της δια βίου μάθησης όπου πέρα από την αγορά των μεταπτυχιακών ανοίγει και η κερδοφόρα αγορά της σεμιναριακού τύπου γνώσης με το αέναο κυνήγι διδακτικών μονάδων και συνεχείς πιστοποίησης. Με απλά λόγια το κράτος θέλει και ως ένα βαθμό το έχει καταφέρει, να μετακυλήσει το κόστος εκπαίδευσης στου ίδιους τους εκπαιδευόμενους και παράλληλα να μετατρέψει το κοινωνικό αγαθό της Παιδείας σε ατομική υπόθεση(εκπαίδευση) του καθενός.

Επιπροσθέτως στο νομοσχέδιο εισάγεται η έννοια της “μερικής φοίτησης”, την οποία θα αποκτούν όσοι μπορούν να πιστοποιούν ότι εργάζονται. Το ερώτημα που θέτουμε είναι ποιο άραγε αφεντικό, ιδιαίτερα στην σημερινή εποχή που η μαύρη εργασία οργιάζει, θα παραδέχεται ότι για λογαριασμό του εργάζονται φοιτητές/τριες.

Ανώτατο όριο σπουδών – διαγραφές φοιτητών

 Τα Ν+2 χρόνια θα είναι το ανώτατο όριο για τους φοιτητές πλήρους φοίτησης και τα 2Ν για τους φοιτητές μερικής φοίτησης . Ακόμη όσοι δεν εγγράφονται για δύο συνεχόμενα εξάμηνα αλλά και όσοι υπερβαίνουν τα Ν+2 χρόνια (ή 2Ν για τους μερικής φοίτησης) ή έχουν αποτύχει σε προκαθορισμένο αριθμό εξετάσεων ενός μαθήματος θα διαγράφονται από τις σχολές τους.

Οι «αιώνιοι» φοιτητές, που παρουσιάζονται ως τα μαύρα πρόβατα του πανεπιστημίου, έχουν μπει για τα καλά στο στόχαστρο τόσο της τωρινής όσο και της προηγούμενη υπουργού. Όμως, πρέπει κάποιος να είναι αφελής για να πιστέψει σε επιχειρήματα του στυλ «θα πληρώνουμε τους φοιτητές για να κάθονται όσο θέλουν;»  ή  «τι δουλειά έχει στο πανεπιστήμιο 10 χρόνια αυτός;». Οι αιώνιοι φοιτητές (αφού έχουν χάσει την φοιτητική τους ιδιότητα, άρα και τα προνόμια) δεν κοστίζουν τίποτα σε κανένα. Αν θέλουμε πραγματικά ελεύθερο πανεπιστήμιο, είναι αδιανόητο να μπαίνουν χρονικοί φραγμοί στην διάρκεια φοίτησης.

Συγγράμματα

 Στο “δωρεάν” και “δημόσιο” πανεπιστήμιο που ευαγγελίζεται το ΠΑΣΟΚ και γλυκοκοιτάζουν Ν.Δ και ΛΑ.Ο.Σ, ήδη τα συγγράμματα που δικαιούται κάθε φοιτητής μειώθηκαν στο ελάχιστο. Σε εποχή υπό καθεστώς Δ.Ν.Τ. θα νοείται ως σύγγραμμα και το ηλεκτρονικό βιβλίο. Πράγμα που προϋποθέτει, όμως, την ύπαρξη υπολογιστών για τους σπουδαστές, εκτός και αν ακολουθήσουν τον δρόμο της φωτοτυπίας επωμίζοντας οι ίδιοι το κόστος, όπως γίνεται τώρα.

Επιπλέον στον νόμο αναφέρεται με αόριστο τρόπο η ενίσχυση των πανεπιστημιακών βιβλιοθηκών. Άραγε το υπουργείο παραπαιδείας θα είναι πιστό στις υποχρεώσεις του ή μελλοντικά θα αρχίσει τους εκβιασμούς όπως είχε κάνει παλαιότερα??? (δείτε περισσότερα εδώ και εδώ)

Χρηματοδότηση-Έρευνα

Δεδομένου ότι η χρηματοδότηση των Πανεπιστημίων τα τελευταία χρόνια συνεχώς μειώνεται αλλά και του ότι οι πόροι των ευρωπαϊκών προγραμμάτων φθάνουν σιγά-σιγά στο τέλος δεν αφήνει ερωτηματικά ποιες είναι οι προθέσεις της κυβέρνησης για το μέλλον. Πιο συγκεκριμένα, η όποια κρατική χρηματοδότηση θα κατανέμεται στα ιδρύματα βάση του βαθμού επίτευξης στόχων που έχουν συμφωνηθεί μεταξύ αυτών και της πολιτείας και του αριθμού των ενεργών φοιτητών. Ακόμη στο νομοσχέδιο δεν προβλέπεται δημόσια χρηματοδότηση για την διεξαγωγή έρευνας χωρίς “ανταποδοτικούς όρους” και στην γλώσσα των κρατούντων το “ανταποδοτικός” μεταφράζεται κατάλληλα, με το οικονομικό κέρδος.

Πέρα του ότι η ερευνητική δραστηριότητα θα αναπτύσσεται με ανασφάλεια, επιστήμες που δεν είναι κερδοφόρες (π.χ. θεωρητικές επιστήμες)  θα οδηγηθούν σε μαρασμό, ενώ έρευνα βασισμένη σε ιδιωτικά κεφάλαια δεν θα μπορεί να αναπτύσσεται αν αντιτίθεται στους γενικότερους  στόχους της επιχειρηματικής τάξης. Άλλο ένα σημείο το οποίο αξίζει προσοχής είναι η λεγόμενη “επώνυμη έδρα”. Σύμφωνα με τα όσα αναφέρει ο νόμος «για την ίδρυσή της απαιτείται η δωρεά στο ίδρυμα από οποιοδήποτε φυσικό ή νομικό πρόσωπο, ημεδαπό ή αλλοδαπό, κεφαλαίου για την κάλυψη των δαπανών της διδακτικής και γενικότερης επιστημονικής δραστηριότητας της έδρας». Βέβαια, από τη στιγμή που ζούμε σε μια κοινωνία που αρέσκεται όχι μόνο να ομιλεί αλλά και να ενεργεί βάση καπιταλιστικών όρων, το ποιος πληρώνει, δηλώνει και το αφεντικό της υπόθεσης, δηλαδή αυτόν που έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Το ζήτημα που εγείρει με την γενικότερη ερευνητική δραστηριότητα που αναπτύσσεται στα πανεπιστήμια, είναι τίνος συμφέροντα εξυπηρετεί. Τα επιχειρηματικά συμφέροντα του χρηματοδότη της ή του συνόλου της κοινωνίας;  Πολλά περιστατικά τόσο στην Ελλάδα αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο αποδεικνύουν ότι αυτά πολλές φορές όχι μόνο ενδέχεται να είναι αντικρουόμενα αλλά και το επιχειρηματικό κέρδος να είναι εις βάρος ακόμη και της δημόσιας υγείας.

Εν ολίγοις όταν απαγγέλλεσαι και επικαλείσαι την “αυτοτέλεια” και την “ανεξαρτησία” των ελληνικών πανεπιστημίων, όρους που χρησιμοποιεί για επικοινωνιακούς και μόνο λόγους η Διαμαντοπούλου, δεν είναι δυνατόν να επιδιώκεις την εξάρτηση της λειτουργίας τους βάση των επιχειρηματικών «χορηγιών». Και αυτό, για όλους τους λόγους που αναφέραμε παραπάνω.

Ποιος θα διαχειρίζεται την περιουσία των ιδρυμάτων;

 Τόσο η περιουσία του ιδρύματος όσο και τα γενικότερα οικονομικά ζητήματα(από την ακίνητη περιουσία και τις φοιτητικές παροχές μέχρι των προϊόντων έρευνας) θα διαχειρίζονται από μια Ανώνυμη Εταιρία που θα λειτουργεί με την μορφή Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου (Ν.Π.Ι.Δ) και η διοίκησή της θα είναι διορισμένη από το Συμβούλιο. Κάτι που δεν πρέπει να ξεχάσουμε και οφείλουμε να υπογραμμίσουμε είναι ότι ο σημερινός Υπουργός Οικονομικών Ε. Βενιζέλος σε άρθρο του με τίτλο «Ατζέντα 16″ στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 07/01/2007  και συγκεκριμένα στο σημείο 12 αναφέρει τα εξής: «Οφείλουμε να αντισταθούμε στην “πονηρή” πρόταση της μετατροπής των Δημοσίων Πανεπιστημίων σε ΝΠΙΔ, ώστε να μην τεθεί μελλοντικά ζήτημα εξίσωσής τους με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και επίκλησης των κανόνων του αθέμιτου ανταγωνισμού που θα καθιστά αντικοινοτικές τις κρατικές ενισχύσεις  προς τα δημόσια πανεπιστήμια αν αυτές δεν έχουν επεκταθεί και προς τα ιδιωτικά».

Η συγκεκριμένη δήλωση σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να είναι τυχαία, πόσο μάλλον όταν έχει γίνει από ένα υψηλόβαθμο στέλεχος της κυβέρνησης με την ιδιότητα του συνταγματολόγου. Ακόμη και αν το ΝΠΙΔ που θα συσταθεί δεν διαχειρίζεται τις κρατικές χρηματοδοτήσεις, οπότε να μην προκύψει η παραπάνω περίπτωση, μια μελλοντική τροποποίηση του νόμου σαν αυτές που περνάνε απαρατήρητες θα άνοιγε όχι παράθυρο αλλά ολόκληρη πόρτα..

Τέλος, αν στο μέλλον, το συμβούλιο της παραπάνω ανώνυμης εταιρίας κρίνει σκόπιμο είτε την επιβολή διδάκτρων σε προγράμματα που ήταν μέχρι πρότινος δωρεάν, είτε την περικοπή δαπανών που έχουν να κάνουν με τις φοιτητικές παροχές, κάτι τέτοιο θα γινόταν με το “γράμμα του νόμου”. Άλλωστε, σκοπός της κυβέρνησης, που αποτυπώνεται ξεκάθαρα και στο νομοσχέδιο, είναι η εισαγωγή ιδιωτών στην σίτιση και την στέγαση. Κάτι που προφανώς θα γίνει σταδιακά, μέχρι να επέλθει η πλήρης ιδιωτικοποίηση αφού η συγκεκριμένη αγορά δεν έχει «ανοίξει» ακόμα και στο εξωτερικό διακρίνεται για την κερδοφορία της.

Φοιτητικά Δάνεια

Άλλο ένα σημείο του νέου νόμου πλαισίου, που πραγματικά προκαλεί οργή, είναι τα λεγόμενα Φοιτητοδάνεια. Στους προπτυχιακούς θα χορηγούνται άτοκα, με εγγύηση του ελληνικού δημοσίου, ενώ στους μεταπτυχιακούς και στους υποψήφιους διδάκτορες με επιδότηση επιτοκίου από το Δημόσιο.

Το “σοσιαλιστικό” ΠΑΣΟΚ ακολουθώντας πιστά τα χνάρια της δεξιάς πολιτικής προτρέπει τα ελληνικά και μη νοικοκυριά να χρεωθούν ακόμη περισσότερο στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Ακόμη και αν τα δάνεια είναι άτοκα, δεν νοείται τράπεζα να δίνει τζάμπα λεφτά χωρίς κάποιο άμεσο ή έμμεσο κέρδος, με αποτέλεσμα οι απόφοιτοι να είναι αντιμέτωποι με την ανεργία αλλά και ένα χρέος που ολοένα θα αυξάνεται.

Ας ρίξουμε όμως μια ματιά τι έγινε στην Αμερική όπου τα φοιτητικά δάνεια θεσμοθετήθηκαν από το 1965. Τον Σεπτέμβριο του 2010 το συνολικό χρέος με μορφή φοιτητικών δανείων ισοδυναμούσε με 850 δις δολάρια, έχοντας μόλις ξεπεράσει για πρώτη φορά το χρέος από πιστωτικές κάρτες για περίπου 20 δις δολάρια. Και ανέρχεται με καταστροφικούς ρυθμούς, π.χ. με 25% το 2009, για να ανταποκριθεί στο αυξανόμενο κόστος των διδάκτρων και άλλων πανεπιστημιακών ανταποδοτικών τελών. Ούτε ακόμα κι η Μεγάλη Ύφεση δεν έβαλε τέλος σε αυτή την οικονομική έκρηξη. Αντιθέτως, ενώ το χρέος από πιστωτικές κάρτες σταθεροποιήθηκε, ο φοιτητικός δανεισμός συνέχισε να αυξάνεται για να καλύψει το αυξανόμενο κόστος ζωής και διδάκτρων, ιδίως από άνεργους εργαζόμενους που «γυρίζουν στα θρανία» προκειμένου να αποκτήσουν μια «καλύτερη», ή έστω κάποια, δουλειά στο μέλλον. (ένα εξαιρετικό κείμενο για το συγκεκριμένο θέμα θα βρείτε εδώ)

Πως θα διοικούνται τα πανεπιστήμια;

 Το νέο-εισαχθέν συμβούλιο διοίκησης, μπορεί να χαρακτηριστεί με έναν και μόνο όρο: ολιγαρχικό.

Είναι, μη-εφικτό, αντιδημοκρατικό και κοροϊδία για ένα ίδρυμα, να διοικείται από ένα κλειστό κύκλο 15 ατόμων. Το συμβούλιο (που μόνο συμβουλευτικός δεν είναι ο χαρακτήρας του – άλλο ένα επικοινωνιακό τρικ της υπουργού), συγκεντρώνει όλες τι εξουσίες, δηλαδή μπορεί να ελέγχει και να ασκεί εξουσία στους πάντες (πρύτανη, σύγκλητο,  κοσμητεία, σύλλογοι φοιτητών). Άρα, και πάλι, θα ήταν αφελής όποιος πιστεύει ότι το συγκεκριμένο διοικητικό μοντέλο θα πατάξει την αδιαφάνεια και την ασυδοσία στα πανεπιστήμια. Εδώ, υπάρχει κατάργηση των δημοκρατικών θεσμών και διαδικασιών.

Επίσης στο συμβούλιο θα συμμετέχουν και 6 ή 7 εξω- πανεπιστημιακοί, με μόνο κριτήριο επιλογής τους την αναγνώρισή τους ως προσωπικότητες. Με τις διαφαινόμενες  αλλαγές – κωλοτουμπες της τελευταίας στιγμής, στο νομοσχέδιο, δίνεται η δυνατότητα και σε πολιτικούς (πρώην ή νυν) να συμμετέχουν στο συμβούλιο διοίκησης.

Τα υπόλοιπα μέλη του συμβουλίου θα είναι 7 ή 8 πανεπιστημιακοί, οι οποίοι θα επιλέγονται, με κάποιον μαγικό τρόπο (στο νομοσχέδιο λέγεται αξιολόγηση), ώστε να συμμετέχουν στο συμβούλιο διοίκησης.

Το τελευταίο μέλος που θα συμμετέχει στο συμβούλιο θα είναι ένας(!) προπτυχιακός φοιτητής, ο οποίος θα εκλέγεται (έστω) από όλους τους φοιτητές του πανεπιστημίου. Με αυτό τον τρόπο η υπουργός θέλει να πατάξει τη διαφθορά των φοιτητικών παρατάξεων, το μόνο που κάνει όμως, είναι να την ενισχύει. Φανταστείτε, τι θα γίνεται κάθε χρόνο αν η κάθε παράταξη βάζει τον δικό της υποψήφιο για να συμμετέχει στο συμβούλιο. Το όργιο της μικροπολιτικής.

Άλλες παρατηρήσεις για τα διοικητικά του πανεπιστημίου

-      Ο πρύτανης μπορεί να μην ανήκει στην πανεπιστημιακή κοινότητα.

-      Δεν θα εκλέγεται από αυτούς που θα εκπροσωπεί.

-      Η σύγκλητος θα έχει εποπτικό ρόλο (σε περιορισμένα ζητήματα)

-      Η σύγκλητος θα εκφράζει γνώμη και δεν θα παίρνει αποφάσεις.

-      Περιορίζεται ή ακόμα και εκμηδενίζεται η δύναμη των φοιτητικών συλλόγων.

-      Το τμήμα κάθε σχολής θα έχει ελάχιστες αρμοδιότητες και δε θα μπορεί να καταρτίσει ούτε καν τον οδηγό σπουδών του.

-      Στο συμβούλιο, κανένα μέλος του δεν θα εκλέγεται δημοκρατικά και με συλλογικές διαδικασίες.

Πανεπιστημιακό Άσυλο

Στον νόμο, το άσυλο δεν προσδιορίζεται χωροταξικά, παρά μόνο κάνει λόγο για την κατοχύρωση της «ακαδημαϊκής ελευθερίας στην έρευνα και την διδασκαλία καθώς και της ελεύθερης έκφρασης και διακίνησης ιδεών». Ίσως να μην πρέπει να στεκόμαστε στην νομοθεσία για το αν θα υπάρχει άσυλο ή όχι καθώς αυτό κάθε φορά κρίνεται από τον συσχετισμό δυνάμεων στα πλαίσια της ταξικής πάλης και των κοινωνικών συγκρούσεων. Παρόλα αυτά η ιστορία έχει δείξει ότι το άσυλο ως θεσμός βοήθησε τα πρώτα στάδια της ανάπτυξης κινημάτων στους χώρους των πανεπιστημίων τα οποία αμφισβητούσαν την κυρίαρχη ιδεολογία.

Στην σημερινή εποχή που οι εξουσιαστές καταργούν τον θεσμό οφείλουμε την δημιουργία ισχυρού κινήματος εντός των πανεπιστημιακών χώρων. Είναι ηλίου φανερότερο ότι φοβούνται την νεολαία, το μέλλον της οποίας έχουν καταδικάσει. Η απάντηση της φοιτητικής κοινότητας πρέπει να είναι άμεση και σε καμία περίπτωση βραχύβια. Το φοιτητικό κίνημα οφείλει να ανασυγκροτηθεί τόσο για την ανατροπή του νομοσχεδίου όσο και για την διαμόρφωση του κατάλληλου προτάγματος, για την βελτίωση της ανώτατης εκπαίδευσης, μακροπρόθεσμα. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να γίνουν τα λάθη του 06-07 και να ξαναβρεθούμε στην ίδια κατάσταση με την παρούσα.

 Για τέλος να επισημάνουμε ότι εξουσιαστικές σχέσεις και τις σχέσεις ιδιοκτησίας της πνευματικής και μη εργασίας που παράγεται στα Πανεπιστήμια της χώρας υπήρχε εδώ και χρόνια. Στην δημόσια συζήτηση αυτά οφείλουμε να τα λάβουμε υπόψη αν θέλουμε να οραματιζόμαστε ένα Πανεπιστήμιο ανοιχτό στην κοινωνία.

Πηγή Φοιτητική Ανεξάρτητη Κίνηση Πληροφορικής

από tvxs.gr

Καταγγελίες για προνομιακές σχέσεις που στιγματίζουν τη διαχείριση προγραμμάτων μαμούθ του υπουργείου Παιδείας και που εμπλέκουν το Ερευνητικό Ακαδημαϊκό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών της Πάτρας, δημοσιεύονται σήμερα στον Τύπο.

Δημοσιεύματα κάνουν λόγο για σοβαρά ερωτήματα που εγείρονται αναφορικά με τον τρόπο επιλογής των φορέων που υλοποιούν έργα ύψους δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ. Κι αυτό καθώς ο ρόλος του εποπτεύοντος και του εποπτευόμενου στα εν λόγω έργα, όχι μόνο δεν είναι διακριτός αλλά αφορά στο ίδιο πρόσωπο.

Τα άρθρα αναφέρονται στη δυσφορία της ακαδημαϊκής κοινότητας για την προνομιακή, όπως τη χαρακτηρίζει, μεταχείριση που απολαμβάνει το Ερευνητικό Ακαδημαϊκό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών της Πάτρας.

Στο πλαίσιο της κριτικής αυτής, ότι δηλαδή το ΕΑΙΤΥ (Ερευνητικό Ακαδημαϊκό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών) αναλαμβάνει τα προγράμματα «φιλέτα», εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι στενοί δεσμοί που διατηρεί το συγκεκριμένο Ινστιτούτο, πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου και διευθυντής του οποίου τα τελευταία 15 χρόνια είναι ο καθηγητής του πανεπιστημίου Πατρών, Παύλος Σπυράκης, με την αρμόδια διεύθυνση του υπουργείου παιδείας που διαχειρίζεται τα μεγάλα ευρωπαϊκά πακέτα.

Ο προϊστάμενος της Ειδικής Υπηρεσίας Εφαρμογής Εκπαιδευτικών δράσεων του υπουργείου, ο οποίος υλοποιεί από την αρχή έως το τέλος όλα τα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα του ΕΣΠΑ που αφορούν στην αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος, Θεόδωρος Κομνηνός, εκτός από υψηλόβαθμος υπηρεσιακός παράγοντας είναι παράλληλα μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ΕΑΙΤΥ, διευθυντής της Τεχνικής Υπηρεσίας του Τομέα εκπαιδευτικής Τεχνολογίας και αναπληρωτής του Τομέα Ασφάλειας του ΕΑΙΤΥ.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στα δημοσιεύματα, την ώρα που ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής ανακοίνωνε τις εκλογές στις 2 Σεπτεμβρίου του 2009, ο τότε υπουργός Παιδείας Άρης Σπηλιωτόπουλος υπέγραφε προγραμματική συμφωνία με το Ινστιτούτο αναθέτοντάς του έργα ΕΣΠΑ συνολικού προϋπολογισμού 18 εκατομμυρίων ευρώ.

Η εφημερίδα «Το παρόν» είχε φέρει πρόσφατα στη δημοσιότητα πτυχές του νομοσχέδιο που προωθείται σύμφωνα με το οποίο προβλέπεται αρμοδιότητες που μέχρι σήμερα ανήκουν στο Υπουργείο Παιδείας και περιλαμβάνουν ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα ων μαθητών, και συγκεκριμένα οι αρμοδιότητες διαχείρισης, ανάπτυξης και επιχειρησιακής εκμετάλλευσης του συνόλου των κεντρικών υποδομών των ηλεκτρονικών υπηρεσιών και των ψηφιακών εφαρμογών και του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου (ΠΣΔ), να αποδοθούν στο ΕΑΙΤΥ (Ερευνητικό Ακαδημαϊκό Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών.

Πηγή http://www.epe.org.gr/

“κλικάρετε” στην εικόνα για περισσότερα..

επιπλέον εδώ θα βρείτε ενημερωτικό φυλλάδιο σχετικά με τα επαγγελματικά δικαιώματα των αποφοίτων του κλάδου από την Φοιτητική Ανεξάρτητη Κίνηση Πληροφορικής Ιωαννίνων

του Φώτη Αλεξάκου (από το σάιτ της Ένωσης Πληροφορικών Ελλάδος)

Τους τελευταίους μήνες η εκπαιδευτική κοινότητα της χώρας έχει γίνει μάρτυρας αρκετών “διαρροών” (κατά τους χαρακτηρισμούς του Υπουργείου Παιδείας) σχετικά με τους σχεδιασμούς της κ. Υπουργού γι’ αυτό που -μεγαλόσχημα κατά τη γνώμη μου- η κυβέρνηση αποκαλεί “Νέο Σχολείο”. Αν και επίσημα ( http://bit.ly/eQkoxq ) η Κυβέρνηση αρνείται ότι οι “διαρροές” έχουν σχέση με την πραγματικότητα, πολλοί είμαστε οι … δύσπιστοι και επιφυλακτικοί με τις “αρνήσεις” του Υπουργείου.

Αφορμή λοιπόν για την παρούσα ανάρτηση στάθηκε σχόλιο δημοσιογράφου Θεσσαλικού καναλιού σχετικά με το Πρόγραμμα Σπουδών του Νέου Σχολείου, ο οποίος επίσης φαίνεται να πιστεύει τις λεγόμενες “διαρροές”. Έτσι, πολύ πρόσφατα, σε μεσημεριανή εκπομπή του “Θεσσαλία TV” ακούστηκε η ακόλουθη άποψη: Στο Νέο Λύκειο η Ιστορία είναι απλώς μάθημα επιλογής και όχι βασικό μάθημα κορμού όπως ήταν έως τώρα, διότι η Κυβέρνηση και οι φίλοι της, Δυτικοί μας πιστωτές, επιθυμούν να μετατρέψουν την Ελλάδα και γενικότερα τις χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, σε χώρες καταναλωτών. Σε χώρες δηλαδή των οποίων οι πολίτες δεν θα έχουν τα απαιτούμενα πνευματικά εφόδια ώστε να κρίνουν τί τους είναι πράγματι απαραίτητο και πότε πρέπει να σταματούν τις αγορές τους. Η ιδέα είναι ότι ένας λαός που αγνοεί τόσο τη δικιά του, όσο και την Παγκόσμια Ιστορία δεν θα μπορεί να αντισταθεί σε ό,τι του “σερβίρουν” τα ΜΜΕ. Αν δεν έχεις καν ακούσει π.χ. για το Διαφωτισμό και τη Γαλλική Επανάσταση, δύσκολα θα διεκδικήσεις καλύτερες συνθήκες εργασίας και αντί να νοιώσεις την ανάγκη να ψυχαγωγηθείς επισκεπτόμενος μια γειτονική χώρα ας πούμε, θα προτιμήσεις να αγοράσεις ακόμη ένα πανάκριβο αξεσουάρ για το αυτοκίνητό σου.

Ασχέτως με το πόσο συμφωνώ ή διαφωνώ με την παραπάνω άποψη (κατά βάση συμφωνώ), η σκέψη αυτή με οδήγησε σε μια άλλη παρόμοια: Ο παραπάνω δημοσιογράφος ίσως να αγνοούσε ότι στο Νέο Λύκειο δεν θα υπάρχει Πληροφορική, τουλάχιστον όχι ως αυτόνομη επιστήμη όπως είναι στην πραγματικότητα. Πιθανότατα θα προστεθούν μαθήματα χρήσης Η/Υ σε κάποιες βαθμίδες της εκπαίδευσης (Δημοτικό, Γυμνάσιο), όμως η επιστήμη της Πληροφορικής εξοβελίζεται παντελώς από την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Πάντα σύμφωνα με τις “διαρροές”, τις οποίες τυχαίνει (;) κι ο γράφων να πιστεύει! Γιατί άραγε να συμβαίνει αυτό; Την ώρα που όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι η εποχή που ζούμε αποκαλείται “Εποχή της Πληροφορίας” (Information Era) κι ενώ η Κυβέρνηση και προεκλογικά και μετεκλογικά κοπτόταν (δια στόματος Πρωθυπουργού μάλιστα) ότι θα έκανε την Ελλάδα “το 2015 στις πρώτες χώρες στην Ευρώπη στην Πληροφορική” (ή κάπως έτσι: http://bit.ly/gIdMxp), αίφνης εξαφανίζει την Πληροφορική από την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια εκπαίδευση! Υπενθυμίζουμε εδώ ότι η εκμάθηση χρήσης Η/Υ δεν είναι Πληροφορική και ούτε καν επιστήμη (discipline), αλλά δεξιότητα (skill).

Μήπως θέλουν απλά να μετατρέψουν τους πολίτες της χώρας σε άβουλους καταναλωτές ηλεκτρονικών ειδών; Αυτούς που πολλοί αποκαλούμε “γκατζετάκηδες”; Μήπως ως έναν βαθμό το έχουν ήδη καταφέρει; Μήπως και οι ίδιοι οι κυβερνώντες είναι απλώς … “γκατζετάκηδες”; Μια ματιά στο πολύ πρόσφατο παρελθόν θα μας δείξει ότι μόνο καταφατικές μπορεί να είναι οι απαντήσεις σ’ αυτές τις ερωτήσεις. Μέχρι πρόσφατα, το Υπουργείο Παιδείας (της προηγούμενης κυβέρνησης) δαπανούσε σημαντικά ποσά (έστω και από Ευρωπαϊκά Προγράμματα) δωρίζοντας φορητούς υπολογιστές σε μαθητές Γυμνασίων. Η όλη ιστορία μάς παραπέμπει σε ιθαγενείς που δέχονται καθρεφτάκια και χάντρες ως δώρα των “τεχνολογικά ανώτερων” αποικιοκρατών. Σήμερα, πολύς λόγος γίνεται απ’ τους ιθύνοντες για “Ψηφιακό” Σχολείο και “Ψηφιακή” Τάξη (ποιός άραγε επινόησε τέτοιους απίθανους νεολογισμούς;) με πανάκριβα e-books, διαδραστικούς πίνακες και φορητούς Η/Υ για κάθε μαθητή. Ειρήσθω εν παρόδω: Ούτε κουβέντα για το πολύ φθηνό XO του OLPC project: (http://one.laptop.org/). Αλλά όλα αυτά χωρίς την Πληροφορική. Σαν να μοιράζεις χάρτες και υδρογείους σε μαθητές, αλλά να μην τους διδάσκεις καθόλου Γεωγραφία!

Ήδη η πλειοψηφία των νεώτερων συμπατριωτών μας έχουν μετατραπεί σε “χρυσούς” πελάτες διεθνών Οίκων όπως οι: HP, Sony, Nokia, Acer, Apple, ASUS, Microsoft, Oracle κλπ. Το κυβερνών κόμμα παρείχε συσκευές BlackBerry στα μέλη του, υπουργοί, βουλευτές και συνδικαλιστές (όλων των κομμάτων) είναι κάτοχοι state-of-the-art προϊόντων επικοινωνίας ή Πληροφορικής, έστω κι αν ελάχιστα γνωρίζουν για τη χρησιμότητά τους. Υπουργοί που πιστεύουν ότι Πληροφορική είναι να “ξέρεις να πατάς τα πλήκτρα”, ενδεχομένως αγνοούν ότι το Λειτουργικό Σύστημα του Blackberry που τους “παρέχει το κόμμα” είναι δημιούργημα Πληροφορικών που σπούδασαν αρκετά περισσότερα απ’ το να “πατάνε τα πλήκτρα”. Διευθυντές Δημοσίων Υπηρεσιών αγοράζουν υπηρεσίες Διαδικτύου (με έξοδα του κράτους εννοείται) χωρίς να γνωρίζουν τί σημαίνει εύρος ζώνης (bandwidth), αλλά απλά ζητάνε “αυτό με τα πολλά μεγα-μπι-πι-ες” για το γραφείο τους.

Όμως και παντού γύρω μας, αν παρατηρήσουμε τους συμπολίτες μας, θα δούμε ότι έχουμε μετατραπεί σ’ ένα έθνος άβουλων καταναλωτών. Δεκάδες κυκλοφορούν στις πλατείες και στις καφετέριες, πάντα με το υπερσύγχρονο laptop και την ADSM ταχύτατη σύνδεση για να παίζουν διαδικτυακό ποδοσφαιρικό στοίχημα, ποντάροντας ενίοτε σε ομάδες της Γ’ Νορβηγίας! Μαθητές Γυμνασίου (ή και Δημοτικού!) πέφτουν θύματα κλοπής με τους … τυχερούς δράστες να γίνονται ξάφνου κάτοχοι πανάκριβων κινητών τηλεφώνων ή ακόμη και Tablet PCs. Οι δε γονείς αδιαφορούν παντελώς για τις πιθανές ζημιές που η ακτινοβολία τέτοιων συσκευών μπορεί να προκαλέσει στην υγεία των παιδιών τους. Έφηβοι και νέοι περιορίζουν τα όνειρα και τις φιλοδοξίες τους στην απόκτηση του επόμενης γενιάς ηλεκτρονικού gadget, ακόμη κι αν αυτό τούς είναι στην ουσία άχρηστο. Η αυξανόμενη ανεργία οδηγεί νέους και συχνά πολύ μορφωμένους ανθρώπους, να πληρώνουν σημαντικά ποσά για την απόκτηση ενός ακόμη “πιστοποιητικού” στη “γνώση” του χειρισμού κάποιου (άσχετου συνήθως) προϊόντος λογισμικού, ελπίζοντας χάρη σ’ αυτό να προτιμηθούν από κάποιον εργοδότη. Υψηλόβαθμοι Δημόσιοι Υπάλληλοι κυριολεκτικά αγοράζουν μεταπτυχιακά ή και διδακτορικά στις “Νέες Τεχνολογίες” από Πανεπιστήμια της αλλοδαπής, προσπαθώντας να αυξήσουν τα τυπικά τους προσόντα μήπως ανέβουν κι άλλο στην … ιεραρχία.

Τα παραπάνω είναι μερικά μόνο σημάδια απ’ την επερχόμενη απόλυτη αλλοτρίωση της Ελληνικής κοινωνίας. Ας μας επιτραπεί μάλιστα να εισάγουμε κι εμείς έναν νεολογισμό στο παρόν υπερκείμενο: Ας ονομάσουμε “Ψηφιακή Αλλοτρίωση” αυτή την αποξένωση του ανθρώπου απ΄ τον εαυτό του και την υποδούλωσή του στα ψηφιακά προϊόντα. Μια αλλοτρίωση που η απαλοιφή της Πληροφορικής απ’ τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση σίγουρα θα επιταχύνει. Προς όφελος όλων των βιομηχανιών άλλων χωρών ΠΛΗΝ της Ελλάδας, των Ελλήνων και ιδιαίτερα των νεότερων απ’ αυτούς. Το ερώτημα -για όσους τουλάχιστον συμφωνούν με τους παραπάνω συνειρμούς του γράφοντα- είναι: Ποιά η θέση των Πληροφορικών απέναντι σ’ αυτές τις προσπάθειες; Τούτη τη στιγμή, η απάντηση μού φαίνεται απλή και … μονολεκτική: Αγώνας.

Είναι γεγονός ότι οι τελειόφοιοί Πληροφορικής παλαιότερα διορίζονταν δευτεροβάθμια εκπαίδευση με εξετάσεις πολύ χαμηλού επιπέδου μιας και οι ανάγκες ήταν μεγαλες. Εδώ και αρκετό καιρό όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει.

Οι Πληροφορική είναι ενα από τα πιό υπεράριθμα αντικείμενα αυτή τη στιγμή. Στα γραφεία Β/θμιας εκπαίδευσης αυτό είναι γνωστό εδώ και 2-3 χρόνια, αφού υπάρχουν 10-20 εκπαιδευτικοί που έχουν προσληφθεί και τους αναθέτουν έργο άσχετο της εκπαίδευσης (δουλειές γραφείου κλπ). Ταυτόχρονα βέβαια την Πληροφορική μπορεί να την διδάσκουν οι κατέχοντες “σεμιναριακές” βεβαιώσεις χρήσης Η/Υ Θεολόγοι, Γυμναστές και στην καλύτερη Μαθηματικοί και Φυσικοί. Στην παρούσα φάση όπου οι προσλήψεις εκπαιδευτικών έχουν παγώσει, και δεν προβλέπεται να αλλάξει κάτι τα επόμενα χρόνια, ουσιαστικά οι τελειόφοιτοι Πληροφορικής που προσβλέπουν στην εκπαίδευση δεν έχουν καμία πιθανότητα να διεκδικήσουν καν κάποια θέση.

Ο πίνακας των αποτελεσμάτων (διορισθέντων) που προέκυψε από τον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ που έγινε πριν 1,5 χρόνο είχε ισχύ μέχρι και τη φετινή χρονιά. Όμως η απορρόφηση ήταν τόσο μικρή που το ΥΠΕΠΘ παράτεινε την ισχυ του για έναν ακόμα χρόνο. Με άλλα λόγια ΑΣΕΠ για την Πληροφορική δε πρόκειται να γίνει τα επόμενα 1,5-2 χρόνια.

Ταυτόχρονα τα αιτήματα για συνταξιοδοτήσεις εκαπιδευτικών είναι πάρα πολλά. Εδώ να συμπληρώσουμε ότι επειδή η Πληροφορική είναι από τα νεότερα πεδία διδασκαλίας στα σχολεία είναι φυσικό και οι αντίστοιχοι εκπαιδευτικοί να μην είναι κοντά στη σύνταξη. Αυτό είναι ακόμα ένα σημάδι ότι δεν πρόκειται να ανοίξουν θέσεις Πληροφορικών στα σχολεία σύντομα… τουλάχιστον με την υπάρχουσα διαμορφωμένη κατάσταση.

Η Ένωση Πληροφορικών Ελλάδος (ΕΠΕ) παρενέβηκε και με επιστολή της (9/9/2010) στους αρμοδίους προτείνει το αυτονόητο: την εθελοντική μετάταξη των μη πτυχιούχων Πληροφορικής που διδάσκουν Πληροφορική στα πεδία των σπουδών τους. Το κείμενο της επιστολής θα το βρείτε [εδώ]. Ένα ενδιαφέρον σημείο της είναι ότι αναφέρει πως οι εθελοντικές μετατάξεις είναι ένα υπαρκτό φαινόμενο για τον κλάδο της Πληροφορικής, όπου εδώ και κάποιο καιρό οι οι εκπαιδευτικοί που δεν έχουν την απαραίτητη επιστημονική συνάφειαπροτιμούν να μεταταχτούν. Το αίτημα της ΕΠΕ είναι να ενθαρυνθεί το υπαρκτό αυτό φαινόμενο.

Θεωρούμε ότι η Πληροφορική δεν είναι σαφώς μόνο η εκπαίδευση. Αλίμονο αν ήταν έτσι! Η εκπαίδευση όμως είναι επίσης σαφές ότι αποτελεί έναν σημαντικό τομέα για επαγγελματική ενασχόληση των αποφοίτων και συνεπώς θα πρέπει οι Πληροφορικοί να παλέψουν για να διαμορφώσουν καλούς όρους για τη σωστή διδασκαλία των σχετικών μαθημάτων, για αξιοπρέπεια και σεβασμό προς την επιστήμη που έχουν σπουδάσει.