Προσπαθούμε να πάρουμε την Αριστερά στα σοβαρά.

Στην κυριολεξία στα σοβαρά!

Κοιτώντας το “τι” έχει μαζευτεί για να σχηματιστεί αυτό που αποκαλείται από το σύστημα “εθνοσωτήρια κυβέρνηση”, κι όχι μόνο τους εκπροσώπους των διαφορετικών μαγαζιών αλλά και όλους τους τσαρλατάνους που βρίσκονται πίσω και δίπλα τους, και το πόσο τυχοδιωκτική και συγκυριακή είναι η συνεργασία αυτή…

…αναπόφευκτα δημιουργείται το ίδιο αναπάντητο ερώτημα σε κάθε προοδευτικό άνθρωπο!

Είναι τόσο άρρωστα τα πράγματα στην Αριστερά που δε μπορεί να δημιουργηθεί μία συνεργασία σε προγραμματικό επίπεδο ώστε να υπάρξει ένα πραγματικά διαφορετικό πλάνο για την κοινωνία;

Είναι τόσο ιδεολογικά και κοινωνικά αποξενωμένα μεταξύ τους τα κομμάτια της και όλοι οι υπόλοιποι που δε μπορεί να υπάρχει σύγκλιση πουθενά και σε τίποτα και υπό καμία ανάγκη των καιρών;

Μας ικανοποιεί το θέαμα μίας πολιτείας που εκπροσωπείται από θεατρίνους που ούτε τις ατάκες τους δεν έχουν φροντίσει να μάθουν;

Μας ικανοποιεί να καθόμαστε και να εφευβρίσκουμε χαρακτηρισμούς για τους διαχειριστές που επιλέγει η ελίτ και να σπάμε πλάκα με την πάρτυ τους και την πάρτυ μας που τους ανεχόμαστε;

Μα πως να μας ικανοποιεί; Κι είμαστε κι εμείς υπέυθυνοι για όσα γίνονται!

Το θέμα πλέον είναι… όχι τι λέμε, αλλά τι κάνουμε

Συνέλληνες, το σχέδιο της κυβερνήσεως και των σιωνιστών αποκαλύπτεται.

Έχουμε φτάσει στον πάτο ως Έθνος. Έχουμε περιθωριοποιήσει ότι πιο πολύτιμο έχουμε κληρονομήσει από τους ένδοξους προγόνους ημών την Πίστη μας στον Ένα και Μοναδικό Αλληθινό… Τριαδικό Θεό μας.

Δοκιμαζόμεθα ποικιλοτρόπως.

Εκεί μας έχουν καταντήσει άνθρωποι όπως ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος το πρωί το παίζει έγκριτος Συνταγματολόγος…

… και το βράδυ ενδύεται στολή ροκά, φοράει περούκα -ξανθιά μάλιστα- και κορσέ για να κρύβει κιλά -μάλλον κάποιον ειδικό- και παριστάνει τον  ροκά!

Το δε ρεπερτόριο είναι αχαρακτήριστο αφού μας λέγει ότι “θα μας συναντήσει στην Κόλαση”!

Τουλάχιστον ο ίδιος ξέρει που θα πάει…

Συνέλληνες, ξυπνήστε! Έχουμε τον διαβολο Ροκαμπένυ στο πιο κρίσιμο Υπουργείο.

Κύριε Βενιζέλε, αν έχετε το Θεό σας να παραιτηθείτε αμέσως.

Δεν αντέχει άλλο το ανάδελφο γένος μας να προκαλεί τη Θεία Δίκη. Η Τιμωρία είναι κοντά!

.

Ο Ροκαμπένυ σε κατάσταση σατανιστικού αμόκ. Ενεργεί εμφανώς ως υποχείριο διαβολικών δυνάμεων.

Και επειδή το ιστολόγιον τούτο έχει συνάμα παιδαγωγικό χαρακτήρα, αναδημοσιεύουμε ένα χρήσιμο εχγειρίδιο αναγνώρισης των σατανικών ροκ μουσικών, ώστε να τις αντιλαμβάνεστε έγκαιρα, πριν είναι πολύ αργά!

ark/teo

Που αλέθει τις τροφές.

Όχι τίποτα άλλο, να μη τις καταπίνουμε αμάσητες και πνιγούμε!

Τραραραραραραραραραρααραραραρα, πσσσσσσσσσσσσσσσσσσς!

“Ο πρωθυπουργός λόγω της πολύπλευρης κοινωνικοπολιτικής κρίσης θα είναι ένα πρόσωπο…”

1. “αναγνωρίσιμο, με πολύχρονους αγώνες για τα δικαιώματα των εργαζομένων, για τα δικαιώματα των μειονοτήτων, μέσα στα κοινωνικά κινήματα και γνώστης της κοινωνικής πραγματικότητας”. (Λάθος απάντηση, ούτε να το σκέφτεσαι παλιό μαλάκα! Ακούς εκεί…)

2. “μη αναγνωρίσιμο, με πολύχρονη θητεία σε τραπεζικά ιδρύματα και διάφορους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, που θα έχει κάνει “Αμερική” και θα έχει αίσθηση για το τι θέλει η διεθνής αγορά και θα έχει άκρες στους επενδυτικούς κύκλους”. (Σωστή απάντηση, ορθολογική και σύγχρονη.)

Το μόνο σίγουρο είναι ότι, βάσει των μέχρι τώρα πληροφοριών, τον νέο πρωθυπουργό όχι δεν θα τον έχουμε εκλέξει… ούτε φατσικά δεν θα τον ξέρουμε. Το βιογραφικό του κυρίου που θα αναλάβει θα αποτελεί μία ακόμα νίκη για το Κεφάλαιο και τις Αγορές. Θα πρόκειται για “δικό τους άνθρωπο”. Άνθρωπο των Τραπεζών, που ναι μεν τεχνικά θα είναι καταρτισμένος και θα αντιλαμβάνεται πλήρως τις καταστάσεις που θα προκύπτουν, ΟΜΩΣ το προσόν αυτό θα το χρησιμοποιεί όχι για να διαπραγματεύεται ακόμα πιο σκληρά με τους δανειστές για χάρη μας, αλλά για να “ικανοποιεί” όσο γίνεται περισσότερο τους διεθνείς τυχοδιώκτες. (update: δείτε εδώ αλλά κι εδώ)

Αποθέωση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, για τους ένθερμους οπαδούς της και τους ανίδεους μικροαστούς, είναι η διάλυση της δημοκρατίας.

Να υπάρχει μόνο ένας. Και τι ένας! Ένας που θα είναι δύο στο πακέτο του ενός και με αθροιστική στήριξη καμιά 37%. Μιλάμε για πλειοψηφία όχι μαλακίες.

Φοβερός νικητής της συγκυρίας ο Σαμαράς…

Ξεκίνησε με απαίτηση για α) παραίτηση πρωθυπουργού και ανάληψη πρωτοβουλίας από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για να υπάρξει β) υπηρεσιακή κυβέρνηση χωρίς πολιτικά πρόσωπα που θα οδηγήσουν σε γ) εκλογές σε 6 εβδομάδες.

Τελικά του έμεινε να ζητάει το πρώτο για τον ΓΑΠ τον μακρύτερο και μάλιστα να του “αρκεί” να παραιτηθεί αφού δημιουργηθεί το νέο σχήμα και χωρίς ανάληψη πρωτοβουλιών από τον Π.τ.Δ! Σκληρός και άκαμπτος ο Αντωνάκης…

Το κείμενο που ανακοινώθηκε μεταξύ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ για τη συμφωνία να πάνε σε συνεργασία ήταν αστείο.

Από τη μία προσπαθούσε να πει ότι θα φτιάξουν μία κυβέρνηση που θα κυβερνά και θα κάνει ότι είναι απαραίτητο για να ησυχάσει το “θηρίο” και από την άλλη, όλα αυτά θα τα κάνει ενώ προετοιμάζει την κατάσταση για να πάμε σε εκλογές… Πολιτικός φρανκενσταϊνισμός.

Και η πλάκα είναι ότι τα στελέχη της ΝΔ ακόμα προσπαθούν να εξηγήσουν ότι θα συνεργαστούν χωρίς να… συνεργαστούν! Δηλαδή, φαντάζονται ότι με κάποιο μαγικό τρόπο θα έχουν και το επιχείρημα “για την Ελλάδα ρε γαμώτο” και όλο τον αντιμνημονιακό λόγο περί συνταγών, μαγείρων κλπ.

Ερώτημα: Αν όντως στην νέα κυβέρνηση δε βάλει στελέχη της η ΝΔ και στελεχωθεί μόνο από ανθρώπους από το ΠΑΣΟΚ και τεχνοκράτες που θα συν-εγκρίνει και η ΝΔ, και αν όντως επικυρώνει η ΝΔ ότι έρχεται στη Βουλή “χωρίς να το θέλει και πολύ αλλά, εδώ που φτάσαμε, για το καλό του τόπου”, τότε… πόσο θα διαφέρει αυτό από αυτό αυτό που τους ζητούσε ο ΓΑΠ τόσους μήνες. Δηλαδή, συναίνεση χωρίς καν κυβερνητική συνεργασία.

Σχιζοφρένεια?

Κατά τη ΝΔ, πάντως, η νέα κυβέρνηση θα έχει συγκεκριμένη εντολή,

και χρονικό ορίζοντα μέχρι να πάμε σε εκλογές μη το ξεχνάμε αυτό γιατί θυμώνει ο Αντωνάκης!

Λένε ότι μέχρι τις 19 Φεβρουαρίου που πιέζουν να είναι οι εκλογές μεσολαβούν περίπου 100 ημέρες. Ο Μιχελάκης, εκπρόσωπος της  ΝΔ, σε τηλεοπτικό δελτίο αφαιρούσε και τις ημέρες των γιορτών για να πει ότι είναι λίγος ο χρόνος της … συνεργασίας! Λες και δεν θα έχει σχολείο εκείνη τη μέρα οπότε “δε μετράει”, ή σαν τις γεροντοκόρες που αφαιρούν τα καλοκαίρια από την ηλικία τους.

Μήπως να αφαιρέσουμε και τα Σ/Κ, ή να το μετρήσουμε με ημερήσιο 8ωρο για να σας κάνουμε και σύμβαση ωριαίας αντιμισθίας;

Τους έχει θέσει υπόψιν τους τι μπορεί να γίνει μέσα σε 100 ημέρες στην παγκόσμια οικονομία; Έτσι, για παράδειγμα μήπως να θυμηθούν τι έγινε από τα τέλη Μαρτίου μέχρι τον Ιούνιο; Μήπως να θυμηθούν πόσες εξελίξεις είχαμε το τελευταίο τρίμηνο; Μήπως να τα βάλετε κάτω κύριοι να δείτε τι έγινε μόνο τις τελευταίες 15 μέρες;

Αξίζει να προβληματιστεί κανείς για το προς πού κατηφορίζει ο δημόσιος διάλογος, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά παγκόσμια ως αναφορά τις αντιδράσεις των λαών ενάντια στην παγκοσμιοποιημένη χρηματοπιστωτική μαφία.

Αρχίζουμε από τα μικρά του χωριού μας και καταλήγουμε στα μεγάλα και παγκόσμια που υπονοούνται από τον τίτλο του άρθρου.

Υπάρχει λοιπό στο Ελλάντα το πότε φίλτρο-πότε τοίχος των ΜΜΕ, τα οποία ΜΜΕ ακόμα κι όταν στριμώχνονται από τις καταστάσεις, βάζουν τόσα “ναι-μεν-αλλά” που το τελικό σχόλιο τους είναι “άλλα λόγια να αγαπιόμαστε”. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες είναι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους, στις απεργίες και τις παρελάσεις. Ο ελληνικός λαός δίνει την αμυντική  μάχη για την επιβίωσης του. Ο λαός που συναινεί 100% στο να γίνουν αλλαγές στο σάπιο κράτος της συναλλαγής, έχοντας ξεκινήσει ο ίδιος βάζοντας υποθήκη τον μικρό του εαυτό και συνηθίζοντας τη “δίαιτα” της φτώχειας… απαιτεί παράλληλα να αλλάξει άρδην το ίδιο το πολιτικό σύστημα της συναλλαγής;

Και τα στοιχεία είναι αποστομωτικά: το Μνημόνιο που ήδη έχουμε -κι όχι όποιες νέες καταστάσεις φέρουν οι νέες συμφωνίες του Οκτωβρίου- έχει στείλει ήδη 1 στους 11 συνανθρώπους μας στα συσσίτια. Και έπεται φυσικά η συνέχεια!

Η απλή λογική έχει αρχίσει να λειτουργεί: ο τρελογιατρός που μας πήγε ένα βήμα πριν τον τάφο δε μπορεί να αναλάβει την κρίσιμη εγχείριση στην ελληνική κοινωνία. Και αυτό το λέει ο λαός για τα μεν πολιτικά πρόσωπα, δυστυχώς όμως για το πολιτικό σύστημα, στη ρήση αυτή ο λαός δίνει πλέον προεκτάσεις στις βασικές πολιτικές αρχές του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.

Ενός καπιταλισμού που έχει μεταλλάξει και ενσωματώσει τις πιο αιμοβόρες ιμπεριαλιστικές πρακτικές επιβολής του στις θεσμικές και εξωθεσμικές χρηματιστηριακές λειτουργίες. Άλλοτε, επί αποικιοκρατίας, εγκαθιστούσε διοικήσεις, έφτιαχνε συντάγματα, έφτιαχνε υποδομές στο έδαφος των κατακτημένων για να μπορέσει να τους ελέγξει και να τους εκμεταλλευτεί. Πλέον αρκεί η παρουσία ενός τεχνικού διευθυντηρίου για να κάνουν κουμάντο μία αδύναμη χώρα.

Πάμε όμως στο θέμα μας. Να δούμε κάποιες εκδοχές της τέχνης των “ντόπερμαν της ενημέρωσης” (που λέει κι ο Στάθης) που δίνουν χρώμα στην κόλαση μας μαζί με τους εκπροσώπους του πολιτικού συστήματος.

.

1. Κανείς δε διαφωνεί πλέον στα “πάνσοφα” πάνελ

Παρακολουθούμε το εξής εντυπωσιακό, και ελπίζω να μην είμαστε οι μόνοι, ότι ανάμεσα στους πανελίστας των “σοβαρών” συζητήσεων και εκπομπών δεν διαφωνεί κανείς πλέον. Τουλάχιστον δεν καλείται να μιλήσει κανείς από τη ριζοσπαστική πλευρά. Μιλάω για την πλευρά που λέει όχι στο ευρώ ή που προβληματίζεται για το ότι είμαστε μέσα στην νομισματική ένωση. Την πλευρά που λέει τι διάολο κάνουμε σε μία Ευρώπη που είμαστε το 3% του ΑΕΠ, με λιγότερο μάλιστα χρέος και αναλογικά και συνολικά ως ποσό από πολλές χώρες της Ευρώπης, ακόμα και της ευρωζώνης, και μας έχουν καταστήσει “ειδική περίπτωση-σάκο του μποξ”. Τα πολύ άσχημα δημοσιονομικά στοιχεία που συνοδεύουν την οικονομία μας είναι γεγονός, αλλά δεν είναι να τρομάζουμε κιόλας ή να παίζουν ρυθμιστικό ρόλο για την παγκόσμια οικονομία.

Να θυμηθούμε πόσο έντονα λοιδορήθηκαν το περασμένο καλοκαίρι διάφορες τεκμηριωμένες απόψεις περί εξόδου από το ευρώ ώστε να πετύχουμε ανταγωνιστικότητα με υποτίμηση ενός εθνικού νομίσματος. Να θυμηθούμε και πόσο παίξανε -δικαίως, αλλά με ποιο τρόπο είναι το θέμα- τα ΜΜΕ την έκλαμψη της Α. Παπαρήγα όταν δήλωνε πριν λίγο καιρό ότι είναι “λάθος εποχή να φύγουμε από το ευρώ γιατί θα δεχθούμε μεγαλύτερες επιθέσεις από το κερδοσκοπικό Κεφάλαιο”. Με άλλα λόγια… κακό το αφεντικό αλλά μας παρέχει προστασία ο… πούστης!

Δε συζητάμε για τον Πρετεντέρη που δεν έχει στις πρώτες εκπομπές της σεζόν καν εκπρόσωπο της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Ακόμα κι ο Θοδωράκης είχε καλεσμένους τεχνικούς, οικονομολόγους, νομικούς, άλλους δήθεν “πνευματικούς” της αστικής τάξης, όλοι να καταλήγουν στο “εκτός της Ευρώπης… μαύρο φίδι που μας έφαγε”. Πουθενά άνθρωπος που να τα βάζει κάτω και να εκφράζει μία εναλλακτική διέξοδο. Η εκπομπή αυτή παίχτηκε μάλιστα σε επανάληψη μία ακόμα φορά. Κάποιες υποψίες προβληματισμών ανέφερε ο ίδιος ο Τσίμας σε μία δική του εκπομπή και ο “νεο-επαναστάτης” Χατζηνικολάου στις δικές του. Ο τελευταίος την προηγούμενη εβδομάδα παρέδωσε τα δύσκολα σε μία ομάδα καλών δημοσιογράφων που βρέθηκαν απέναντι στον Πάγκαλο, οι οποίοι όμως έμειναν στην τεχνική δημοσιογραφική κριτική στην κυβέρνηση και ήταν αδύνατο να μπουν σε τέτοια μονοπάτια (εδώ που τα λέμε δεν είναι και ο ρόλος τους με μοναδικό καλεσμένο τον Πάγκαλο).

Πάντως ο συσχετισμός των απόψεων είναι αυτός και σε δελτία και σχεδόν παντού. Οι μεγιστάνες των μίντια -βιτρίνες και προαγωγοί για τις άλλες δραστηριότητές τους- έχουν αποφασίσει ποιες είναι οι “χρήσιμες” φωνές και ποιες απόψεις πρέπει να τίθενται σε γνώση του λαού. Και αυτές καλούν. Είναι τόσο απλό!

Το ευτύχημα για τα ΜΜΕ ήταν ότι η Παπαρήγα ξύπνησε αλλιώς μια καλή ημέρα πριν τις απεργίες στα μέσα Οκτώβρη και τους επέτρεψε να “καλύπτουν” δημοσιογραφικά τις ανατρεπτικές θέσεις αυτές μέσα από αναφορές στις βιβλικού ύφους ανακοινώσεις του ΚΚΕ.

΄

2. Μετά τις απεργίες και την “καλή” αστυνόμευση αλά ΚΚΕ προσγειωθήκαμε στις παρελάσεις

Οι υπάλληλοι δημοσιογράφοι είναι πολύ εύκολο να στρεβλώσουν την κατάσταση και να τρομοκρατήσουν το λαό με κάθε ευκαιρία έκφρασης δυσαρέσκειας, μιλώντας για αναρχία (όχι με την ιδεολογική της έννοια) και πλήγμα στη δημοκρατία και τους θεσμούς. Η βασική πλατφόρμα στρέβλωσης είναι η σχεδόν αυτιστική αποκήρυξη της βίας, της λεκτικής βίας αρκετών ή της ελαφράς μορφής σωματική βία των ολίγων. Αυτό το μοτίβο συμπληρώνεται κατά περίσταση από δάφορα “προσωπικά δράματα” ρίχνοντας κι άλλα σκουπίδια στα μάτια του κόσμου.

Στις παρελάσεις κληθήκαμε να συμπονέσουμε έναν υπέργηρο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, έναν αποσυρμένο πολιτικό, βλέποντάς τον να συγκινείται ακούγοντάς να τον φωνάζουν “προδότη”. Αξιαγάπητος ο Κ. Παπούλια ως φιγούρα, αλλά η πολιτική στις μέρες μας δεν είναι για αποσυρμένους αλλά για μαχητές ζωντανούς που έχουν συναίσθηση του τι γίνεται και έχουν αντοχές σε διάφορες καταστάσεις. Όποιος δε μπορεί πρέπει να ΕΙΧΕ πάει σπίτι του. Ως υπέργηρο να τον συμπονέσουμε όσο του πρέπει, και ως πρώην αγωνιστή της αντίστασης. Όμως ως πολιτικό του σήμερα; Για χίλιους δύο λόγους πρέπει να μείνουμε αμετακίνητοι!

Εναλλακτικό “προσωπικό δράμα” ήταν και αυτό του Τρικαλινού βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Μαγκούφη.  (για την ιστορία το μαγκούφης βγαίνει από το μαγκαφάς, τουρκική mankafa δηλ “χοντροκέφαλος“). Αυτός ο “κύριος”, όχι μόνο κατ’ όνομα χοντροκέφαλος, παρουσιάστηκε στα δελτία αρχικά λέγοντας ότι τον λιντσάρανε ομάδες αποτελούμενες από ακροαριστερούς μαζί με το κίνημα “Δεν πληρώνω” όπου από κοντά ήταν και… ακροδεξιοί. Μάλιστα δήλωσε ότι γνώριζε και τον δράστη που ήταν από το χώρο του Συν/Σύριζα (διότι “τόσα χρόνια ξέρουμε την κοινωνία των Τρικάλων”) και ζήτησε να μην διωχθεί, μεγαλόψυχος ως είναι. Και τα δημοσιογραφικά ντόπερμαν φυσικά με ζήλο κατέκριναν την άνανδρη επίθεση του νεαρού προς τον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ διότι λέει πήγε πισώπλατα και του έριξε μία κατακεφαλιά…

Στη συνέχεια καταγγέλθηκε και αποδείχθηκε ότι ο νεαρός Δαλαμάγκας είναι όχι μόνο ΠΑΣΟΚ αλλά και στέλεχος της νεολαίας ΠΑΣΟΚ και γνωστός του βουλευτή. Όσο μπορούν να γνωρίζονται για να ποζάρουν μαζί με χαμόγελα σε εκλογικό κέντρο!

Την επομένη, λοιπόν, ο βουλευτής άρχισε να χαρακτηρίζει τον δράστη ως “θύμα προπαγάνδας που έχει ηθικούς αυτουργούς”. Ποιους άλλους… αυτούς που ξέρει ο κύριος αυτός από την κοινωνία των Τρικάλων. Το βιολί του δηλαδή να ενοχοποιεί άλλους πολιτικούς χώρους. Ιδού η ενδιαφέρουσα πόζα και των δύο:

Ο Δαλαμάγκας όμως προχώρησε παραπέρα και καθόλου άνανδρα δικαιολόγησε την πράξη του ως πολιτική κίνηση και δήλωσε πως θεωρεί την πολιτική του ΠΑΣΟΚ προδοτική!

Έκτοτε δεν παρατήρησα ζήλο στους Καψήδες και τα λοιπά ντόπερμανοειδή να ζητούν εξηγήσεις στην πραγματικά άνανδρη προβοκατόρικη ενέργεια του κύριου “Χοντροκέφαλου” να παραπληροφορήσει την κοινή γνώμη σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές.

.

3. Το κόλπο με τα ποσοστά κουρέματος

Παλιό και δε πιάνει πια όσο παλιά! Μας είπανε για 50% κούρεμα και η ανακλαστική σκέψη μας φαντάζομαι ήταν να το βάλουμε στην καθημερινότητά μας. Το πας από την καλή: ας πούμε χρωστάς 1000 ευρώ και κανονίζεις να πληρώσεις τα 500. Ως εδώ λες όλα καλά! Το πας κι από την ανάποδη: σου χρωστάνε 1000 ευρώ και συμφωνείς να πάρεις τα 500. Και μπαίνεις και στη θέση αυτού που χάνει λεφτά (ας πούμε χάνει γιατί εδώ τα φράγκα είναι και αέρας κοπανιστός γιατί δεν υπάρχουν τόσα τρις που λείπουν για να πατσίσουν τα χρέη της παγκόσμιας οικονομίας).

Έλα όμως που δεν είναι έτσι και όπως πολύ εύστοχα αναλύθηκε από δημοσιογράφους όπως ο Γ. Δελαστίκ, αφαιρώντας τα νέα χρέη μας από τους καιρούς του Μνημονίου (προς το ΔΝΤ και την Ε.Ε.) και διάφορα άλλα τμήματα των χρεών μας, το ποσό ελάφρυνσης απέχει πολύ από το 50% επί του συνόλου των ~360 δισ.. Ένα ακόμα τραγικό είναι ότι στα εξαιρούμενα από κούρεμα τέθηκαν τα χρέη του ελληνικού δημοσίου προς τις ελληνικές τράπεζες, διότι αν κουρεύονταν θα κατέρρεαν αμέσως.

Το ζήτημα είναι ότι θα κατέρρεαν έτσι κι αλλιώς αφού το δημόσιο δεν είχε να πληρώσει. Για να ανακεφαλαιοποιηθούν λοιπόν και να σωθούν οι τράπεζες συμφωνήθηκε να ξαναδανειστούμε ως κράτος τα χρήματα που χρωστάμε σε αυτές και να ξεπληρώσουμε το χρέος μας. Οπότε… με ένα λογιστικό τερτίπι αυτό που πετύχαμε είναι να μετατρέψουμε ένα εσωτερικό χρέος μας προς ελληνικές τράπεζες (ή παραρτήματα στην Ελλάδα) σε χρέος προς ξένους δανειστές… Προφανώς τα νέα δάνεια αυτά μετριάζουν το ποσό των 100δις που ακούμε ξανά και ξανά ότι μας χαρίστηκε!

Ούτε και αυτό το ακούσαμε ως μία συνολική ανάλυση από τα ΜΜΕ.

.

4. Η δημοσιογραφική αναλγησία για τους νεο-έφεδρους

30.000 έως 60.000 εργαζόμενοι στο δημόσιο ήταν το μέχρι πριν τη νέα συμφωνία του Οκτωβρίου ο νέος στρατός “εφέδρων εργαζόμενων” οι οποίοι θα αποχωρούσαν με διάφορους τρόπους. Με τα νέα δεδομένα μιλάμε για 150.000 εργαζόμενους και μεγάλη αρχή στο κούρεμα ανθρώπων θα γίνει μέσα στο σωτήριο έτος 2012.

Την ίδια διαολεμένη στιγμή φτάνουν στα αφτιά μας ειδήσεις περίεργες… Ότι για παράδειγμα 60.000 συνταξιούχοι -παρακαλώ- του ΙΚΑ αγνοούνται από το καλοκαίρι που ξεκίνησε η απογραφή των συνταξιούχων. Κατά πάσα περίπτωση πρόκειται για συγχωρεμένους που αφήσαν τις αμαρτίες τους στους επόμενους… μαζί με τη σύνταξή τους!

 Καλά τα αστειάκια, όμως δε μπορεί να χωνέψει η εργαζόμενη κοινωνία αυτό το παιχνίδι που έχει στηθεί στην πλάτη της. Αυτό που με επιτυχία εφαρμόστηκε σε κάθε δημόσια (να την πω κρατική καλύτερα γιατί δημόσια όπως το εννοώ δε μπορεί να ήταν από τις πολιτικές που έχουν το πάνω χέρι) παραγωγική δραστηριότητα. Δηλαδή, μία μεθοδευμένη παρακμή που οδηγούσε σε αποστροφή της κοινωνίας για την κατάντια και τελικά κατέληγε σε ξεπούλημα. Αυτή η πρακτική δε μπορεί να εφαρμόζεται σε ολόκληρη την οικονομική οντότητα της χώρας. Οδηγήθηκε και αφέθηκε σε τέτοια προκλητική παρακμή η χώρα, ώστε μία μεγάλη πόλη της Ελλάδας να τρέφεται με μαϊμού συντάξεις και κόστος για το ΙΚΑ περί τα 700-800 εκ. ευρώ ετησίως. Επιπλέον, ακούγονται αντίστοιχες καταστάσεις να ισχύουν και στα υπόλοιπα ασφαλιστικά ταμεία!

Όταν ως διαχειριστής δεν έχεις φροντίσει τα αυτονόητα, με ποια νομιμοποίηση προχωράς σε οικονομική εκτέλεση δεκάδες χιλιάδες οικογένειες;

Προφανώς ούτε και αυτό το ερώτημα αποτέλεσε κάποια αιχμή στα μίντια…

.

5. Το μεγάλο παραμύθι περί “εθνικού διχασμού”, ακόμα περισσότερο περί “εμφυλίου”

Μου προκαλεί τουλάχιστον αναγούλα να ακούω την άποψη αυτή. Δε με πειράζει να την ακούω από ανίδεους που παπαγαλίζουν ότι ακούνε. Αναγουλιάζω όταν την ακούω από αυτούς που ξέρω ότι ξέρουν τι λένε και πολύ περισσότερο “μυρίζομαι” το τι εννοούν. Και εξηγούμαι.

Ο δημοκράτης λαός πρέπει να αναρωτηθεί για μια σειρά πρακτικά ζητήματα πάνω στο θέμα του -όπως νομίζουν κάποιοι- επερχόμενου εμφυλίου,  αφού όπως λέγεται δεν οδηγούμαστε σε διέξοδο με το παρόν αστικό-κοινοβουλευτικό σύστημα εκπροσώπησης και συγκεκριμένα από τους σημερινούς εκφραστές του. Ιστορικά εμφύλιοι γίνονταν όταν τουλάχιστον δύο κομμάτια της κοινωνίας διαφωνούσαν ριζικά/ιδεολογικά για το πως πρέπει να οργανωθεί η κοινωνία. Ας πούμε απλά ότι πρέπει να έχουν διαφορετική αντίληψη για τα πράγματα ή να εξυπηρετούν διαφορετικά συμφέροντα τρίτων. Πιο σημαντικό είναι το ένα κομμάτι να διεκδικεί την επιβολή των ταξικών συμφερόντων του έναντι του άλλου, διότι ποτέ και κανένας πόλεμος δεν ήταν ανεξάρτητος από την διαφορά δυναμικού ανάμεσα στην άρχουσα τάξη και τις υπόλοιπες κοινωνικές τάξεις. Η διαφορά αυτή επέβαλλε και μία συγκρουσιακή αναμέτρηση και στήνονταν τα δύο στρατόπεδα!

Στην Ελλάδα του σήμερα το ερώτημα που τίθεται, δηλαδή το δίλημμα που θα μπορούσε να πολώσει στο έπακρο την ελληνική κοινωνία, είναι σχετικό με την εθνική/κοινωνική μας κυριαρχία και η τοποθέτηση των μελών της κοινωνίας θα γίνει πάνω σε αυτή τη διαχωριστική γραμμή. Το πρόβλημα που αντιλαμβάνομαι εγώ στην ύποπτη ανάλυση περί εμφυλίου είναι ότι το μπλοκ της άρχουσας τάξης της Ελλάδας, όντας φοβερά διασπασμένο και παραδομένο ολοκληρωτικά στις εσωτερικές και εξωτερικές αντιθέσεις του αποεθνικοποιημένου χρηματιστηριακού παζαριού, έχει αποκηρύξει προ πολλού το ζήτημα της εθνικής μας κυριαρχίας. Μας έχει εντάξει-παραδώσει στα χέρια των ξένων μηχανισμών του Κεφαλαίου. Έχει παραιτηθεί από την άλλοτε ζωτικής σημασίας εδαφική περιχαράκωση του, πίσω από μία εθνική οντότητα, ώστε να διαθέτει προνόμια εντός συνόρων. Είναι οι ιστορικές στιγμές που επαληθεύεται ότι “το χρήμα δεν έχει πατρίδα”.

Ακόμα και η ομάδα Σαμαρά που ποντάρει -βάσει των λεγομένων της- μαζί με τον Καρατζαφέρη στην επανασύσταση του εθνικού κεφαλαίου και της νέας εθνικής κεφαλαιοκρατικής τάξης, δεν έχει ουσιαστικά στηρίγματα στην αστική και μεγαλοαστικη τάξη η οποία απλά έχει ταυτίσει τα συμφέροντά της με αυτά που επιτάσσει η Ε.Ε. και οι παγκόσμιοι μηχανισμοί ελέγχου του χρήματος. Έχει ευθυγραμμιστεί με άλλα λόγια με την παγκόσμια ελίτ. Άλλωστε, για να παίξουν τον ρόλο του ντόπιου μεγάλου Κεφαλαίου που θα κάνει κουμάντο, οι βιομήχανοι και οι λεφτάδες πρέπει να αναλάβουν και την επιβίωση της Ελλάδας. “Αστο καλύτερα”, λένε, “έχουμε περισσότερα κέρδη και ηρεμία αν είμαστε με τους απέξω”. Απλά πράγματα!

Κατά συνέπεια, βάσει των σημερινών συνθηκών, δεν προκύπτει από πουθενά ότι απέναντι στις πλατιές λαϊκές μάζες των διαφόρων πολιτικών αποχρώσεων, οι οποίες αντιδρούν στον “οικονομικό γύψο”, μπορεί να βρεθεί μία αντίστοιχη υπολογίσιμη λαϊκή μερίδα ώστε να γίνει αυτό που λέμε… εμφύλιος πόλεμος. Δεν προκύπτουν ούτε η διαχωριστική γραμμή, ούτε τα ταξικά κριτήρια “νίκης και απολαβής” τα οποία μπορούν στην παρούσα φάση να αφορούν δύο μεγάλες αντίπαλες μάζες της κοινωνίας.

ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ…

… αυτό που εννοεί ο ποιητής δεν είναι στην κυριολεξία πόλεμος μεταξύ πολλών με πολλούς, αλλά των λίγων εναντίων πολλών. Και φυσικά με ότι μέσα διαθέτει η κάθε πλευρά. Και ξέρουμε ότι η πλευρά των λίγων και ισχυρών μπορεί να έχει ανά πάσα στιγμή τον στρατό.

Μόνο που αυτό -παλιολαμόγια της δεκάρας- λέγεται ΧΟΥΝΤΑ κι όχι ΕΜΦΥΛΙΟΣ!

Και φυσικά όσοι λένε τα περί εμφυλίου, ενώ έχουν προφανώς στο μυαλό τους μία χούντα, γιαυτό ακριβώς το θέτουν εκβιαστικά-τρομοκρατικά κι όχι ως προβληματισμό για μία επικίνδυνη στροφή της ιστορίας για τη δύσμοιρη χώρα μας.

.

6. Σε καιρούς δημοψηφίσματος…

Αδιαφορώ για τους λόγους που προσωπικά ανάγκασαν τον ΓΑΠ να προχωρήσει σε δημοψήφισμα. Τέτοιες τόσο ανοιχτά δημοκρατικές διαδικασίες από τόσο μη δημοκρατικές, σχεδόν ολιγαρχικές, δυνάμεις κρύβουν τις περισσότερες φορές σκοπιμότητες και παγίδες που μπορούν να το καταντήσουν κενό γράμμα τη λαϊκή συμμετοχή.

Όμως θα είναι λάθος να κρίνουμε την κίνηση αυτή μόνο με βάση αυτή τη διάστασή. Σίγουρα προέρχεται από μία εσωτερική διεργασία σε επίπεδο κορυφής στο ΠΑΣΟΚ. Είναι βέβαιο ότι υπάρχει μία ομάδα υψηλόβαθμων στελεχών που έχει συμφωνήσει. Είναι επίσης βέβαιο, τουλάχιστον λογικό, να έχει ο ΓΑΠ και “πλάτες” (αμερικάνικες στην προκειμένη περίπτωση”. Αν αποδειχθεί ότι δεν ισχύει κάποιο από τα δύο… θα μιλάμε για πολιτική αυτοκτονία. Όμως, ταυτόχρονα, η κίνηση αυτή αποτυπώνει κι ένα συσχετισμό των εξουσιαστικών ταξικών δυνάμεων που έρχεται σε αντίθεση με την τοποθέτηση των εν δυνάμει πολιτικών εκφράσεων των τάξεων αυτών.

Με πιο απλά λόγια: το ΠΑΣΟΚ έχει χάσει τη λαϊκή εργαζόμενη βάση του, όμως έχει κερδίσει με το παραπάνω την αστική τάξη και ακόμα παραπάνω τους μεγαλοαστούς. Αφήστε στην άκρη τα δημοσκοπικά μεγέθη, το ΠΑΣΟΚ στηρίζεται από όλα τα συγκροτήματα του Τύπου, από το μεγαλύτερο μέρος των παραγόντων της εγχώριας ελίτ η οποία δεν είναι απαραίτητα συνδεδεμένη με την επιχειρηματικότητα όπως την ασκεί ο μικροεπιχειρηματίας. Είναι τα τζάκια και οι νεόπλουτοι μεγιστάνες που οι δουλειές τους ξεφεύγουν από την ελληνική οικονομία, παρότι μέρος τους είναι εδώ, και είναι εξασφαλισμένοι ότι θα επιβιώσουν αν επιβιώσει το συνολικό παγκόσμιο σύστημα, ανεξάρτητα από εγχώριες πολιτικές αναταραχές.

Επίσης, ο ξύπνιος δεξιός πρέπει να είναι τώρα με το ΠΑΣΟΚ. Σε περίπτωση που τα ως ώρας μέτρα  καλούταν να τα εφαρμόσει η Ν.Δ. και μάλιστα η Ν.Δ. του Σαμαρά, στην Ελλάδα θα είχαμε δεκάδες νεκρούς. Το πιο δημοκρατικό προσωπείο είναι αναγκαίο για να αναγκάσεις την κοινωνία σε οπισθοχώρηση. Εκτός των άλλων απαλείφεις και την “πιο προοδευτική επιλογή” την οποία έστω θεωρητικά θα διέθετε  η κοινωνία έχοντας το ΠΑΣΟΚ στην αντιπολίτευση (μη κοροϊδευόμαστε αυτό ίσχυε πριν πέσει ο Καραμανλής)! Τώρα, μη έχοντας κάτι υπολογίσιμο να βρίσκεται πιο αριστερά της κυβέρνησης, πρακτικά φράσσεται ο δρόμος της ρήξης!

Εδώ λοιπόν έγκειται και η μεγάλη ασυμφωνία των συμφερόντων της αστικής τάξης και των τοποθετήσεων  των εκφραστών της. Η ΝΔ έπρεπε να είναι στο πλευρό του ΠΑΣΟΚ και η συγκυβέρνηση να έχει γίνει εδώ και καιρό. Το πιο τραγικό για το σύστημα είναι ότι ο Σαμαράς, μέσα στις φαντασιώσεις του κι αυτός,  ξεδιάντροπα σκιαγράφησε τον εμπαιγμό που πουλάει ο αστικός κοινοβουλευτισμός στην κοινωνία με επωνυμία προϊόντος “Δημοκρατία”. Όταν πριν λίγες ημέρες τον καλούσε ο ΓΑΠ να πάνε μαζί στις διαπραγματεύσεις των Βρυξελλών, ανάμεσα σε άλλα, του ξέφυγε κάτι που επιβεβαιώνει την σημαντική αυτή αντίφαση: “Η δημοκρατία πρέπει να έχει εναλλακτικές λύσεις. Δεν μπορεί ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να κάψει την προοπτική της χώρας για μια άλλη λύση“. Με άλλα λόγια ο Σαμαράς τοποθετείται στις εξελίξεις όχι σύμφωνα με τα άμεσα ταξικά συμφέροντα που εξυπηρετεί ως κόμμα, αλλά με βάση το συμφέρον μέρους της τάξης που εκπροσωπεί να συντηρηθεί το υπάρχον εξουσιαστικό μοντέλο-δικομματικό εκκρεμές.

Έτσι το έργο που βλέπουμε δημόσια κυριαρχείται ακριβώς από αυτή την αντίφαση: Με το δημοψήφισμα, αυτό  που επιχειρεί η μία πλευρά του συστήματος είναι η διάσπαση των υπο-μπλοκ της αστική τάξης που είναι προσκολλημένες στη μικροδιαχείριση του πολιτικού συστήματος και η δημιουργία ενός αστικού υπερκομματικού μπλοκ το οποίο θα υπερβεί τις αγκυλώσεις των ηγεσιών ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Και φυσικά αφού προτείνεται από τον ΓΑΠ, αν επιβληθεί αυτή η πλευρά θα τον έχει σίγουρα στο κάδρο τον ίδιο και το ΠΑΣΟΚ και θα παιχτεί η επόμενη μέραγ της ΝΔ -και πολύ περισσότερο για τον Σαμαρά0.

Η άλλη πλευρά, η ηγεσία της ΝΔ μαζί με αρκετούς από το ΠΑΣΟΚ, ποντάρουν όλες τις μάρκες στη διάσωση  του πολιτικού συστήματος διότι το θεωρούν απαραίτητη προϋπόθεση για οποιαδήποτε ανακατάταξη. Και επειδή έχουν περάσει οι εποχές που το ένα από τα δύο θα φάνταζε μονόδρομος… η μάχη θα πάει μέχρι το τέλος!

Προσωπικά πιστεύω ότι, αν υπάρχουν οι προϋποθέσεις του παρασκηνίου (εξωτερικές πλάτες και εσωτερικό υψηλόβαθμο μπλοκ στελεχών του ΠΑΣΟΚ), το επόμενο επεισόδιο που θα δούμε είναι ένα άμεσο ρήγμα στη Ν.Δ. Αν μείνει στην επικαιρότητα το θέμα του δημοψηφίσματος, θα τεθεί ανοιχτά θέμα Σαμαρά. Και αυτό θα γίνει είτε άμεσα με αμφισβήτηση του ρόλου του στη Ν.Δ. είτε με πιέσεις “ή κάνετε κυβέρνηση μαζί ΤΩΡΑ ή να περάσει ο επόμενος και εσύ Αντωνάκη πήγαινε στην Πολιτική Άνοιξη”.

Επί του πρακτικού πολιτικού ζητήματος ένα σύντομο σχόλιο: λαός που αρνείται μαζικά τα όνειρα των εχθρών του πρέπει να φροντίσει να φτιάξει και τις δομές ανάληψης πρωτοβουλιών, γιατί όχι και της ίδιας της εξουσίας! Χωρίς αυτές θα εγκλωβιστεί σε αδιέξοδα, πολιτικά και λογικά, και θα επιστρέψει να προσκυνήσει τον αφέντη! Είναι πρόκληση λοιπόν να δημιουργηθούν τα απαραίτητα πολιτικά σχήματα. Και αυτό δείχνει τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει η αριστερά, η οποία θα πρέπει να πάψει να εξομολογεί το λαό!

Ο λόγος στην Κοινωνία λοιπόν!

 Είνα.

Η ιστορία κάθε λαού, Θεός και δαίμονάς του!

Ο τίτλος της παραγράφου και του άρθρου συνολικά, λέει με λίγα λόγια αυτά που μπορεί να γράψει κανείς σε βιβλία ολόκληρα. Οι λαοί εκπαιδεύονται από τις εξουσίες στην εθνική περηφάνια πάνω στους θρύλους και τα κατορθώματα των προγόνων τους. Αντίστοιχα, εκφοβίζονται, τρομοκρατούνται και ψυχαναγκάζονται πάνω στους “μπαμπούλες” που διαμόρφωσε η ιστορία, στους οποίους έβαζε πάντοτε η άρχουσα τάξη το χεράκι της.

Για την προτεσταντική Γερμανία η οποία πάντοτε αναγεννιόταν μέσα από σκληρή δουλειά και πειθαρχία, Θεός της είναι ακριβώς αυτό. Μπαμπούλας της είναι να περιχαρακωθεί πολιτικά από την υπόλοιπη Ευρώπη και να κατηγορείται για Δ’ Ράιχ κλπ.

Για τις νεοφιλελεύθερες Η.Π.Α. Θεός είναι η ατομική ελευθερία που μπορεί να δικαιολογήσει σχεδόν τα πάντα. Μπαμπούλας είναι ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός (από τα λίγα κράτη που δεν έχουν εργατικό ή σοσιαλιστικό κόμμα αλλά το αποκαλούν “δημοκρατικό) και κάθε προσπάθεια κοινωνικής αλληλεγγύης γυρνάει το μύλο της προπαγάνδας για αντι-αμερικανισμό και κομμουνιστικό φόβο! Πρόσφατα επιφανείς ρεμπουμπλικάνοι κατηγόρησαν για “αντιαμερικανικό ταξικό πόλεμο” τα τμήματα της κοινωνίας που επιχειρούν να αμφισβητήσουν την πλουτοκρατία και τη χρηματιστηριακά ελεγχόμενη ελεύθερη αγορά.

Ε, μη το ψάχνουμε και πολύ! Στην Ελλάδα μας έχουν μάθει στο “η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει” και στον ηρωισμό των αρματωλών. Μπαμπούλας; Μα τι άλλο από την κατάλυση της δημοκρατικές που έχουμε ιστορικά ρέντα! Τις χούντες που κάθε φορά μας πήγαιναν 10άδες χρόνια πίσω επικαλείται τώρα και ο σκληρός εξουσιαστικός πυρήνας (μαζί με ένα κομμάτι “αστειευόμενων” ξένων)και φυσικά αντλεί ιδέες από το “ένδοξο παρελθόν” της.

Για διάφορους λόγους, είναι αλήθεια πως είναι πολλοί και σύνθετοι, το κίνημα των καταλήψεων φαίνεται για μία ακόμα φορά να μη μπορεί να αντέξει το κόστος που δημιουργεί ο αγώνας του. Από την μία πλευρά ο ανοργάνωτος κόσμος, εκτός εξαιρέσεων, αμύνεται με τρομερή ηττοπάθεια. Προσπαθεί να περισώσει ότι του έχει απομείνει. Το παιδί ακούει τη μαμά από το τηλέφωνο: “τελείωνε μία ώρα αρχίτερα, δεν έχουμε να σε στηρίζουμε για πολύ ακόμα” και κατεβάζει το κεφάλι. Δίκιο έχει και η οικογένεια, όμως όταν σε έχουν πάρει φαλάγγι τί είναι αυτό που σε κάνει να πιστεύεις ότι αυτό που προσπαθείς να περισώσεις δε θα στο πάρουν ούτως ή άλλως την επομένη με κόντρα-νέα μέτρα;

Από την άλλη πλευρά, οι “πρωτοπόρες” οργανώσεις της αριστεράς είναι χαμένες στη μετάφραση και βλέπουν πάλι τακτικίστικα την κατάσταση. Υπαρχει σοβαρή αδυναμία πολιτικής ανάλυσης του τι έχει συμβεί στην Ελλάδα τους τελευταίους μήνες. Ακόμα περισσότερο υπάρχει αδυναμία να αναλυθεί το γεγονός ότι εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου μαζεύονταν στις Πλατείες το περασμένο διάστημα και δεν υπήρξε αποτέλεσμα. Μάλιστα τις μέρες αυτές το “Μεσοπρόθεσμο”, το οποίο υποτίθεται πολεμάγαμε το καλοκαίρι,  ξαναγράφεται με ακόμα χειρότερους όρους για τους εργαζόμενους (π.χ. χαμήλωμα αφορολόγητου, μειώσεις συντάξεων, έκτακτες εισφορές, συγκεκριμενοποίηση εφεδρείας κλπ).

Έχοντας άλυτο πολιτικά το ζήτημα αυτό, είναι προφανές ότι όχι μόνο δε μπορούν να έχουν προσανατολισμό να βγάλουν τον κόσμο στους δρόμους ή έστω να τους κινητοποιήσουν, αλλά δεν έχουν καν ιδέα για το τι περίπου πρέπει να διεκδικήσει ο λαός άμεσα. Από πού να ξεκινήσει. Εξού και αγχώνονται σκεπτόμενοι “ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥΜΕ?” το οποίο τελικά σκοτώνει εν τη γεννέσει του όποια κινηματική προσπάθεια.

Σε δευτέρο επίπεδο, είναι αισθητή η έλλειψη στελεχών με προσόντα και κριτική/πολιτική ικανότητα που θα μπορούσαν να οργανώσουν τον κόσμο χωρίς ατζέντες. Χορτάσαμε από το στερεότυπο των ηγητόρων που φέρνουν τις αποφάσεις “έτοιμες καθαρογραμμένες”, μαθαίνουν και 5-10 τσιτάτα και στην πρώτη δύσκολη τα βάζουν με τον κόσμο που “δυστυχώς μέχρι εδώ μπορεί να πάει”. Ας μας λυπηθούν επιτέλους.

Δεν είναι μόνο οι ομαδούλες-οργανωσούλες της αριστεράς σε τέτοιο χάλι, στο κάτω κάτω οι περισσότερες από δαύτες δεν διαθέτουν μηχανισμό να κινήσουν τις αποφάσεις τους. Το ΚΚΕ, που δεν είναι ομαδούλα, βρίσκεται κι αυτό σε σοβαρή σύγχυση με αντιφατικές διαστάσεις στις τοποθετήσεις του. Επιλέγει να διατυμπανίζει το “ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ΤΑ ΝΕΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ”, βγάζει κόσμο στο Σύνταγμα και προπαγανδίζει τη γνωστή λύση της πληρωμής λογαριασμών στο παρακαταθηκών και δανείων ώστε να αποφεύγεται να πληρώνονται τυχόν ενσωματωμένα χαρατσια. Έχει την Κενέλλη να παρουσιάζεται με φρατζόλα και γάλα στο βήμα της βουλής,

και το Ριζοσπάστη να τα αναπαράγει όλα αυτά…

Αυτό βέβαια δεν εμποδίζει σε τίποτα την ΚΝΕ-ΜΑΣ να παρουσιάζεται στα Πανεπιστήμια/ΤΕΙ και στην ηλικιακή ομάδα που βάλλεται περισσότερο λόγω του αδιέξοδου μέλλοντος που την περιμένει, και να λέει “ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ”.

Αλήθεια ποιές?

Είναι ξενδιάντροπο να κλείνεις το μάτι στον γεροντάκο μιλώντας για επαναστάσεις ενώ τον νέο που είναι έτοιμος να κάνει ένα βήμα παραπέρα (σίγουρα όχι επανάσταση) να τον καθυλώνεις στην παπαρολογία του “υπάρχουν κι άλλα μέσα αγώνα” και να τον στέλνεις στην… επαναστατική εξεταστική Σεπτεμβίου!

Με τον τρόπο αυτό όχι μόνο αποδέχονται το νέο νομικό πλαίσιο, χρυσώνοντας τόν με τις γνωστές μπαρουφες περί μη εφαρμογής του στην πράξη, αλλα πιέζουν όλο το κίνημα να αποδεχθεί ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση έχει τη νομιμοποίηση και μπορεί να αναλάβει την πολιτική ευθύνη να κόψει τα εξάμηνα σε όλες τις σχολές της Ελλάδας. Στρατηγικά αν το δεί κανείς, θα έπρεπε να υπάρξει επιμονή πάνω στο θέμα του εξαμήνου. Διότι αυτό το οποίο αποτελεί σημείο πίεσης απο πλευράς κυβέρνησης, μπορεί με σωστές και μαζικές κινήσεις να της γυρίσει μπούμερανγκ.

Το ερώτημα είναι απλό: στις παρούσες πολιτικές και οικονομικές συνθήκες αν ξεπερνιόταν το χρονικό όριο που ορίζει ο νόμος για την εγκυρότητα του εξαμήνου, με τί κάκαλα θα αποφάσιζε το υπουργείο τέλη Σεπτέμβρη ότι όλοι χάνουνε εξάμηνα; Μια ακαδημαϊκή κοινότητα η οποία διεκδικεί -ορθά να έχει τουλάχιστον- τη δυνατότητα  να διαχειρίζεται τα θέματα διδασκαλίας/ύλης/τρόπων εξέτασης κλπ, θα έριχνε πίσω το μπαλάκι στην κυβέρνηση για το ποιός ευθύνεται για το κόστος της απώλειας των εξαμήνων. Και δε μπορεί παρά να ήταν ο νέος νόμος και η κυβέρνηση, που πριν μπει Οκτώβρης θα επιβάρυνε ακόμα περισσότερο τον οικογενειακό προϋπολογισμό, κι όχι οι νεολαίοι που αντιδρούν δίκαια για την κατάσταση στα ΑΕΙ/ΤΕΙ αλλά και τις συνολικές εξελίξεις.

Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους αριστε-ρούληδες.

Υπο αυτές τις συνθήκες αδυναμίας, το φοιτητικό κίνημα θα πρέπει να στραφεί σε πιο ακτιβιστικές λύσεις οι οποίες μπορούν να συσπειρώσουν και να φέρουν απτά κοινωνικά κέρδη. Κινήσεις στα όρια της νομιμότητας που θα δείξουν ότι ο μαζικός αγώνας μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς έστω σε δευτερεύοντα ζητήματα. Αυτό μπορεί να είναι η Πρόταση της κινητοποιούμενης νεολαίας, τη δεδομένη στιγμή, προς την κοινωνία που είναι σαστισμένη. Οι ενέργειες αυτές πρέπει να είναι καλά μελετημένες ως αναφορά την υλοποιησιμότητά τους, αλλά κυρίως τη στόχευση.

Όλα αυτά τα χρόνια ακούσαμε πολλή γενικόλογη “σύνδεση με την κοινωνία” από τους αριστερούληδες των οργανώσεων. Μία πρκτική η οποία ήθελε τους φοιτητές να είναι “με όλους”. Έχουμε ένα πρόσφατο παράδειγμα που μπορεί να οδηγήσει το “όλοι χωράνε”: αρκεί να θυμηθούμε πως η μία Πλατεία Συντάγματος έγινε δύο και οι δύο… καμία. Τώρα οι νέοι πρέπει να προσεγγίσουν την κοινωνία μέσω σωστών επιθέσεων στα παρασιτικά της τμήματα κι να πει όχι στα γενικόλογα προσκλητήρια για συμπόρευση. Επιθέσεις που θα δείξουν τα ταξικά χαρακτηριστικά του κοινωνικού αγώνα και που μπορούν να ενεργοποιήσουν βαθύτερες ζυμώσεις στα εργαζόμενα, ημιαπασχολούμενα και άνεργα τμήματά της. Σκοπός είναι να σαμποτάρουμε τους εκμεταλλευτικούς μηχανισμούς εκείνους που δημιουργούν -εκτός των άλλων- την αίσθηση ότι “κάποιοι θα πεθάνουν τελευταίοι αφού μας πεθάνουν πρώτα όλους εμάς”. Αυτή θα είναι και η “σύνδεση” με την θιγόμενη εργαζόμενη ή δυνητικά εργαζόμενη κοινωνία. Το να δημιουργηθεί μέτωπο ενάντια στα οικονομικά παράσιτα: τις ομάδες συμφερόντων που εκμεταλλεύονται την εργασία και συμπιέζουν το επίπεδο ζωής μας.

Είναι επίσης σημαντικό να έχουμε στο μυαλό μας ότι σε τέτοιες περιπτώσεις η επιλογή του ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ, ανάμεσα από διάφορες παρόμοιες επιλογές, είναι δευτερεύουσα. Το βασικό είναι να διαλέξουμε κάτι και να το ΚΑΝΟΥΜΕ. Όσο πιο μαζικά μπορούμε, με μεγαλύτερη επιτυχία. Γιαυτό πρέπει να γίνει η αρχή από απλά σχετικά πράγματα που είναι εφικτό να υλοποιηθούν. Η τεχνογνωσία που θα αναπτυχθεί με αφορμή μία δευτερεύουσα νίκη η οποία θα βασίζεται στη συμμετοχική δράση θα δημιουργήσει σίγουρα προοπτικές γιγάντωσης της μαζικότητας, σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο. Τη γιγάντωση την παρακολουθήσαμε και στο κίνημα των Πλατειών, όμως τώρα είναι ώρα να υπάρξει στόχευση και νίκες. Έστω μικρές.

Βέβαια, ίσως το μεγαλύτερο στοίχημα είναι να καταφέρουμε να ενεργοποιήσουμε το άνεργο κομμάτι της κοινωνίας το οποίο αποτελεί ένα τεράστιο αγωνιστικό κεφάλαιο. Με δεδομένη την υποτακτικότητα των συνδικάτων των εργαζομένων και την μη υπέρβασή τους από τα κάτω, η επίκληση της παραδοσιακής οργανωμένης αριστεράς (βλ. να βγάλουμε απεργίες, να πάμε σε σωματεία κλπ) δεν αρκεί. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας το πολιτικό επίπεδο και τη συνέπεια αυτών που τα προτείνουν και την επομένη υποτίθεται τα υλοποιούν (χιούμορ) τότε θα καταλάβουμε ότι συνολικά πρέπει να πούμε ΟΧΙ σε τέτοιου είδους αποτυχημένες εργολαβίες. Αν δε μπορούμε να κινητοποιήσουμε τους εργαζόεμνους πρέπει να μαζικοποιήσουμε ανέργους.

Διαβάστε στη συνέχεια για την κίνηση αλληλεγγύης στις αστικές μεταφορές

Μετάφραση μέρους άρθρου του World Street Journal (Europe) του Marcus Walker  (20 Σεπτεμβρίου 2011)

Ηράκλειο, Ελλάδα –  Την πρώτη φορά που οδηγήθηκε στην απελπισία, ο Βαγγέλης Πετράκης ήπιε ένα δηλητηριώδες παρασκεύασμα από μπύρα και βενζίνη.

Στο σημείωμα που άφησε δεν ανέφερε τα οικονομικά προβλήματα που είχε η επιχείρησή των φρούτων και λαχανικών που είχε, μιας και η οικογένεια του τα γνώριζε. Αντ’ αυτού, άφησε οδηγίες προς στα παιδιά του για το πως να φροντίζουν τα ζώα του. Το σημείωμα ξεκινούσε: «Βάλε την μάνα, σε άλλο σημείο από τα κουνελάκια».

Έπειτα είχε δεύτερες σκέψεις και κάλεσε τον γιο του, Στέλιο, που τον πήγε στο νοσοκομείο. Ο Πετράκης επιβίωσε αυτής της απόπειρας αυτοκτονίας. Αλλά η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας και η καταστροφή της επιχείρισης του σύντομα θα τον ωθήσουν σε μια πιο αποφασιστική προσπάθεια.

«Ήταν η ντροπή, ο φόβος, η υπερηφάνεια, και η αξιοπρέπεια», λέει ο γιος του. «Όποιον και να ρωτήσετε, θα σας πει ότι ήταν ένας άνθρωπος με αξιοπρέπεια».

Η μεταβολή του επίσημου δείκτη ανεργίας τα τελευταία χρόνια (πηγή: ΕΤΕ).

Μετά από δύο χρόνια κρίσης χρέους στην Ελλάδα, οι πολίτες της παραπαίουν από τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλονται για την πρόληψη της αδυναμίας πληρωμής του δημόσιου χρέους που θα μπορούσε να προκαλέσει χάος σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ο οικονομικός πόνος είναι η τιμή που η Ελλάδα και η Ευρώπη πληρώνουν για να υπερασπιστούν το ευρώ, το επίκεντρο των 60 ετών προσπάθειας για την ενότητα της ηπείρου. Αλλά, συνάμα με την συρρίκνωση της οικονομίας στην Ελλάδα, η κοινωνία της ξεφτίζει, εγείροντας ερωτήματα για το πόσο καιρό οι Έλληνες θα είναι σε θέση ακόμη να φέρουν αυτό το βάρος.

Τα αποτελέσματα των μέτρων σκληρής λιτότητας. Αριστερά το ΑΕΠ και δεξιά η Κατανάλωση (πηγή: Ελληνική Κυβέρνηση)..

Το ακαθάριστο εγχώριο προϊόν, κατά το δεύτερο τρίμηνο, μειώθηκε κατά περισσότερο από 7% σε σχέση με το προηγούμενο έτος, και εν μέσω περικοπών των δημοσίων δαπανών και των φορολογικών αυξήσεων προβλέπεται μια μείωση έως περίπου το 20% του ΑΕΠ. Η ανεργία είναι πάνω από 16%. Η εγκληματικότητα, η έλλειψη στέγης, η μετανάστευση και οι προσωπικές πτωχεύσεις είναι σε άνοδο.

Η πιο δραματική ένδειξη του πόνου στην Ελλάδα, ωστόσο, είναι το κύμα αυτοκτονιών.

Οι καταγεγραμμένες αυτοκτονίες έχουν σχεδόν διπλασιαστεί από πριν την κρίση σε περίπου 6 ανά 100.000 κατοίκους ετησίως, σύμφωνα με το ελληνικό υπουργείο υγείας και μια φιλανθρωπική οργάνωση που ονομάζεται Κλίμακα.

Περίπου 40% περισσότεροι Έλληνες αυτοκτόνησαν κατά τους πρώτους πέντε μήνες του τρέχοντος έτους σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο, λέει το υπουργείο Υγείας.

Αστυνομικοί προσπαθούν να σβήσουν τη φωτιά σε άτομο που αυτοπυρπολήθηκε στη Θεσσαλονίκη την περασμένη Παρασκευή. Ο πρώην ιδιοκτήτης μικρής επιχείρησης, ο οποίος είπε ότι έχει καταστραφεί από τα τραπεζικά δάνεια, τελικά επέζησε.

Άλλοι έχουν κάνει απόπειρες αυτοκτονίας. Την Παρασκευή, σύμφωνα με την ελληνική αστυνομία, ένας άνθρωπος στα 50 του, πνιγμένος από τα χρέη του, χρειάστηκε να νοσηλευτεί μετά τον αυτοπυρπολισμό του έξω από το υποκατάστημα μιας τράπεζας στη Θεσσαλονίκης.

Οι αυτοκτονίες έχουν επίσης αυξηθεί και σε μεγάλο μέρος της υπόλοιπης Ευρώπης από τότε που άρχισε η οικονομική κρίση, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό The Lancet, η οποία ανέφερε ότι η Ελλάδα είναι μεταξύ των που έχουν πληγεί περισσότερο.

Ενώ ορισμένες χώρες έχουν υψηλότερα ποσοστά καταγεγραμμένων αυτοκτονιών, συμπεριλαμβανομένων και των ΗΠΑ με πάνω από 10 ανά 100.000 κατοίκους, οι ειδικοί λένε ότι τα δεδομένα στην Ελλάδα υποεκτιμούνται σημαντικά καθώς το γεγονός μιας αυτοκτονίας φέρει ένα ισχυρό αρνητικό στίγμα μεταξύ των Ελλήνων. Η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία απαγορεύει την κηδεία σε αυτόχειρες, εκτός αν ο αποθανών ήταν ψυχικά ασθενής. Οι οικογένειες συνήθως καλύπτουν τους θανάτους από αυτοκτονία σαν ατυχήματα.

Μια τηλεφωνική γραμμή ψυχολογικής υποστήριξης, η φιλανθρωπική ομάδα Κλίμακα, δέχονταν περίπου 4 έως 10 κλήσεις την ημέρα, αλλά «τώρα υπάρχουν μέρες που έχουμε μέχρι και 100 κλήσεις», λέει ο ψυχολόγος, Άρης Βιολατζής.

Ο καλών έχει συχνά ένα συγκεκριμένο προφίλ: άνδρας, ηλικίας 35 έως 60 ετών και οικονομικά κατεστραμμένος. «Έχει χάσει, επίσης, την βασική του ταυτότητα ως συζύγου και προστάτη, και δεν μπορεί να είναι ο ίδιος άνθρωπος πια, σύμφωνα με τα πολιτιστικά μας πρότυπα», λέει ο κ. Βιολατζής.

Το Ηράκλειο, το εμπορικό κέντρο του νησιού της Κρήτης, είδε μια έξαρση τέτοιων θανάτων και αυτοκτονιών.

Ο κ. Πετράκης, ο έμπορος φρούτων και λαχανικών, ήταν μόνο μία από τις τρεις πρόσφατες απόπειρες αυτοκτονίας σε μια συγκεκριμένη λαχαναγορά της πόλης.

Τα θύματα ήταν κάποτε συνήθως άρρενες έφηβοι ή ηλικιωμένοι που αντιμετώπιζαν κάποια σοβαρή ασθένεια. «Υπό κανονικές συνθήκες οι περιπτώσεις αυτοκτονίας συχνά συνδυάζουν ένα μείγμα παραγόντων, όπως ψυχική ασθένεια κ.α», λέει η τοπική ψυχίατρος Εύα Μαρία Τσαπάκη.

Όμως, η οικονομική κατάρρευση έχει δημιουργήσει ένα «νέο φαινόμενο, εκείνο των επιχειρηματιών που δεν έχουν προηγούμενο ιστορικό ψυχικής νόσου και που βρίσκονται νεκροί βδομάδα παρά βδομάδα», λέει. «Είναι πολύ ασυνήθιστο».

Μέρος της εξήγησης, μερικοί ντόπιοι φαίνεται να πιστεύουν, βρίσκεται στο πλέγμα της πιστωτικής φούσκας και της Κρητικής ανδρικής ταυτότητας. Η ιστορία του νησιού της εξέγερσης κατά των ξένων κατακτητών, από τους Τούρκους και τους Ναζί, έχει εδραιωθεί ένα πολιτιστικό ιδανικό της ανδρικής δύναμης και υπερηφάνειας.

«Η υπερηφάνεια μας είναι τόσο υψηλή όσο ο Ψηλορείτης», το ψηλότερο βουνό του νησιού, λέει ο Γιάννης Τσεβαμπίνας, ένας τοπικός δικηγόρος. Ο πολιτισμός γεννά αυτοπεποίθηση, εξωστρέφεια και περιπετειώδεις χαρακτήρες, λέει, «αλλά όταν υπερηφάνεια χαθεί, μπορεί επίσης να γίνεις ευάλωτος».

(το άρθρο συνεχίζεται στην αρχική έκδοση μιλώντας εκτενέστερα για την περίπτωση του κ. Πετράκη)

μετάφραση: bill