ΑΘΩΟΣ ΜΑΓΚΑΣ ΚΑΙ ΠΙΤΣΙΡΙΚΑΣ

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ‘ΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΜΑΣ

ΕΝΟΧΟΣ ΕΝΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ

ΟΥΤΕ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΗΤΑΝ ΟΥΤΕ ΚΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ

Σε συνέντευξή του στο Βήμα ο Αλαβάνος κάλεσε για ακόμη μια φορά σε μια αριστερή συμμαχία με στόχο την κατάληψη της εξουσίας και μια λαική κυβέρνηση που θα “πει όχι στη Μέρκελ για την 6η δόση”. Όλα αυτά φάνταζαν ελπιδοφόρα σχέδια… πριν την Πέμπτη.

Καπάκι ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ και καλεί τους Οικολόγους πράσινους για σύνταξη κοινού πλαισίου δράσεων, από τα πάνω προς τα κάτω. Πληροφορίες σχετικά με το αν το Κ.Κ.Ε. θα συμπεριληφθεί / ηγηθεί αυτών των δράσεων παραμένουν ανεπιβεβαίωτες.

Συντρόφους στο έργο τους δεν ψάχνει μόνο η αριστερά αλλά και η κυβέρνηση. Συναίνεση από μεγαλοεκδότες ζήτησε ο ΓΑΠ. Θετικό είναι αυτό. Τα πράγματα σκουραίνουν.

Άλλοι ψάχνουν συμμαχίες και άλλοι πρωινό. Και πλέον δεν είναι λίγοι. Καταστάσεις παρόμοιες με αυτές της Αργεντινής μοιάζουν τόσο κοντινές. Δυστυχώς.

Η Κατσέλη πήρε το ρόλο του καλού μπάτσου. Ούτε αυτή σώζεται από αυτή της την στάση. Συνένοχος ήταν μέχρι τώρα. Απλά το κοντέρ σταμάτησε(;) ενώ της Βάσως-μιλάω-με-λυγμούς-αλλά-ψηφίζω συνεχίζει να γράφει.

Για τα γεγονότα της Πέμπτης και το ρόλο που έπαιξαν και θα παίξουν τα έχουν πει πολλοί και καλύτερα από μας. [1] [2]

Χοντρά χοντρά:

- το γεγονός ότι υπήρχε νεκρός διαδηλωτής είναι τραγικό. Το γεγονός ότι το Κ.Κ.Ε. το εκμεταλλεύεται πολιτικά είναι εξοργιστικό.

- το Κ.Κ.Ε. για ακόμη μια φορά έπαιξε το μπάτσο του κινήματος (150.000 και πλεον ανθρώπων), έδειξε πως είναι ένα πλήρως συστημικό κώμα που στόχος του είναι η διατήρηση του συστήματος.

- οι αναρχικοί που έδρασαν (και όχι γενικά και αόριστα οι αναρχικοί – ούτε ασφαλίτες, έλιωσε κι αυτή η καραμέλα) ανέλαβαν για ακόμα μια φορά εργολαβία την αντίδραση του κόσμου στην φασιστική αντίληψη του Κ.Κ.Ε. περι διαδήλωσης.

- οι οργανώσεις της αριστεράς στην πλειοψηφία τους καταδίκασαν “αναρχικους, προβοκάτορες, ασφαλίτες, παρακρατικούς” για τη στάση τους και δεν είπαν κουβέντα για το Κ.Κ.Ε. Ειδικά για τους ΣΥ.ΡΙΖ.Α και ΑΝΤ.ΑΡ. ΣΥ.Α η ευκαιρία να διαχωρίσουν τη θέση τους από τις πρακτικές του Κ.Κ.Ε. που χρόνια καταδικάζουν, αλλά και να βάλουν στη θέση της την άλλη πλευρα χάθηκε. Η εικόνα να ψάχνουν συμμάχους σε ολοκληρωτικά κόμματα με ολοκληρωτικές λογικές είναι το λιγότερο θλιβερή. Αίσχος…

Μέσα σε όλο αυτό τον χαμό η είδηση του θανάτου – εκτέλεσης του Καντάφι πέρασε στα ψιλά. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο που κατέκλυσαν το διαδίκτυο δείχνουν όχι μόνο τη φρίκη του πολέμου αλλά και την εκδικητικότητα του καπιταλισμού σε συμμάχους που πλέον του είναι άχρηστοι.

Η Ε.Τ.Α. αποκήρυξε την ένοπλη δράση της, ξανά. Ο Θαπατέρο είπε όχι στην “μόνιμη και γενική κατάπαυση του πυρός”, ξανα.

Ο δήμαρχος της Ρώμης απαγόρευσε τις πορείες για ένα μήνα, λόγω του φόβου επανάληψης των επεισοδίων της 15ης Οκτώβρη. Τα συνδικάτα εμφανίστηκαν διχασμένα στο άκουσμα της απόφασης. Κάποια είπαν πως δεν πρέπει να εμποδίζεται η ελεύθερη έκφραση του κόσμου και κάποια ότι η απαγόρευση δεν απαγορεύει κάτι. Ας ελπίσουμε η ιταλική κοινωνία να αντιδράσει παρακάμπτοντας τους αυτόκλητους εκπροσώπους της. Άλλωστε η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Όταν υπάρχει…

Ο άλλος συνεπιβάτης

” «Μα γιατί τους λένε απλώς υπόπτους;» αναρωτιόταν ένας φίλος που παρακολουθούσε τα της 17Ν από ξένο πρακτορείο. «Αφού ομολόγησαν». «Απλούστατα, αγαπητέ μου», ήθελα να του απαντήσω, «διότι σε μια δημοκρατία η απόδειξη ενοχής γίνεται στο δικαστήριο και όχι στα πρωτοσέλιδα». Θα μπορούσα και να προσθέσω: «Και οι αρχές διώκονται, όταν παρανομούν, με την ίδια επιμέλεια και πείσμα όπως οι κοινοί εγκληματίες. Και ο Τύπος δεν μπορεί, ατιμωρητί, να διασύρει πολίτες χωρίς αποδείξεις».

Αχ, η Δημοκρατία. Τα ξέρουμε δα τα κουσούρια της, Την ταξική της προέλευση και φύση. Την υποκρισία της. Τη διαφθορά, ανικανότητα, αλαζονεία των λειτουργών της. Την καλπάζουσα παρακμή της. Τα εγκλήματα εξωτερικής πολιτικής που διαπράττει.

Αλλά αν μας δίδαξε κάτι η ιστορία της 17Ν αυτό είναι το παντελές αδιέξοδο που υπάρχει έξω από την ατελέστατη αυτή Δημοκρατία. Οτι τη μάχη μας για την ολοκλήρωση της Δημοκρατίας πρέπει να τη δώσουμε εντός των τειχών. (Και με τα μέσα που τώρα μας προσφέρει η τεχνολογία. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.)

Πρέπει να πω ένα-δυο πράγματα για τον εαυτό μου. Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες ζω και δουλεύω στις ΗΠΑ – τον μισητό αυτόν στόχο της 17Ν. Η σχέση μου με τη χώρα εκείνη (που είναι τώρα και πατρίδα μου) έχει τέτοια ιστορία, ένταση και πολυπλοκότητα που δεν μπορεί να εξαντληθεί, ούτε καν να συνοψισθεί όπως της αρμόζει, σε ένα άρθρο. Σίγουρα οι ΗΠΑ ήταν το σχολειό μου σε ό,τι αφορά τη Δημοκρατία – από την Ελλάδα έφυγα, βλέπετε, το 1973…

Αλλά αυτή η μακρόχρονη ουσιαστική απουσία μου από την Ελλάδα δεν με προφύλαξε από δύο επεισόδια επαφής με τη συναρπαστική σάγκα της ντόπιας τρομοκρατίας. Το δεύτερο επεισόδιο ήταν πρόσφατο, φαιδρό, και ακατανόητο: Προ μηνών, σε ένα έντυπο που το λένε «Καρφί», το όνομά μου αναφέρθηκε, τελείως παράλογα και ανεξήγητα, σε μια λίστα υπόπτων για συμμετοχή στη 17Ν!

Αλλά σήμερα πρέπει να γράψω για την πρώτη μου επαφή με την τρομοκρατική βία στην Ελλάδα. Ενα καλοκαίρι λοιπόν πριν από χρόνια έκανα διακοπές στα ελληνικά νησιά, καταλήγοντας στην όμορφη Ιο. Για την επιστροφή μου στον Πειραιά επιβιβάστηκα στο πλοίο «Πήγασος» – που είναι κατά τύχην και το όνομα του αγαπημένου μου μπαρ στην Ιο.

Τι αλλόκοτο ταξίδι! Πρώτα πρώτα κράτησε 11 ολόκληρες ώρες, σαν πτήση από την Καλιφόρνια. Περίπου διπλάσια από το κανονικό. Λες και το πλοίο καθυστερούσε – είχε πάρει μια μυστηριώδη εντολή να καθυστερήσει – όσο είναι δυνατόν. Μέχρι να καταστρωθούν κάποια ερεβώδη σχέδια – να αναθεωρηθούν ίσως λόγω κάποιας απρόβλεπτης παρουσίας στη σκηνή του σχεδιαζόμενου εγκλήματος.

Στις καμπίνες της πρώτης θέσης, η μουσική ήταν στη διαπασών (καμία σχέση με το εναλλακτικό ροκ, όλο πάθος και φρεσκάδα, του άλλου «Πήγασου»…) και οι καμαρότοι, νευρικοί, δήλωναν ανίκανοι να τη χαμηλώσουν.

Και οι συνεπιβάτες! Στο σαλόνι της πρώτης θέσης καθόταν η κυρία Σημίτη, επιστρέφοντας από τη Σίφνο. Πρόσφυγας μάλλον κι αυτή από τη βάρβαρη και ακατανόητα επίμονη μουσική στις καμπίνες. Η σύζυγος του τότε φρέσκου Πρωθυπουργού. Ενός πολιτικού που ανέδινε – τότε – μια τέτοια αξιοπρέπεια και ικανότητα που απειλούσε να κλονίσει ακόμη και τους ορκισμένους κυνικούς σαν κι εμένα. Να μας κάνει να ελπίζουμε – ίσως, και γιατί όχι; – σε μια καινούργια αρχή, σε ένα κράτος πραγματικής προόδου, Δημοκρατίας. Δικαίου.

Τον συνεπιβάτη που ήταν ο πραγματικός πρωταγωνιστής του παράξενου δράματος δεν τον είδα ποτέ. Εμεινε κλεισμένος στην καμπίνα 53. Σαν να φοβόταν για τη ζωή του. Η μουσική να του σπάει τα νεύρα. Ηταν ο Χριστόφορος Μαρίνος.

Τότε δεν ήξερα τίποτα γι’ αυτόν, αμφιβάλλω αν είχα ακούσει καν το όνομά του – ακόμη και τώρα ελάχιστα ξέρω. Φοιτητής στην Πάτρα. Αναρχικός. Μαζί με τον Πρέκα στο μπαλκόνι – εκεί τη γλίτωσε και δεν δολοφονήθηκε. Το κράτος τον ρίχνει επανειλημμένα στη φυλακή, αλλά η Δικαιοσύνη τον αθωώνει. Κατηγορείτο εκείνη την εποχή – φαίνεται πάλι χωρίς αποδείξεις – για μια νυχτερινή επίθεση στα κεντρικά γραφεία του ΠαΣοΚ, για τον τραυματισμό ενός αστυνομικού.

Ποιοι τον παρακολουθούσαν; Ποιοι τον απειλούσαν; Ποιος, παρακολουθώντας, ανήμπορος, τους τρομοκράτες να αλωνίζουν τη χώρα για 20 χρόνια, έχασε τελικά την ψυχραιμία του; Ή ποιος αποφάσισε να τιμωρήσει παραδειγματικά το τσογλάνι που τόλμησε να τραυματίσει αστυνομικό, να τα βάλει με το κόμμα; (Ή, να το ρωτήσουμε κι αυτό, μήπως το παλικάρι έσπασε πράγματι από την καταδίωξη, όπως είπαν μετά οι αρχές;)

Ο Χριστόφορος Μαρίνος, 29 ετών, θέλησε να φύγει μακριά, σ’ ένα νησί. Αλλά το πεπρωμένο του τον ακολούθησε στον «Πήγασο». Και μέσα στο πλοίο, όταν αυτό γύρισε τελικά στον Πειραιά, έχασε τη ζωή του. Ηταν 23 Ιουλίου 1996. Πριν από έξι χρόνια ακριβώς.”

* Το άρθρο το έγραψε ο κ. Χρήστος Παπαδημητρίου ,καθηγητής του Τμήματος Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ και δημοσιεύτηκε στο βήμα στις 28/07/2002

Η αφίσα του Ε.Α.Μ. για τον Νίκο

Αύριο είναι η επέτειος της μνήμης του αγωνιστή καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα. 20 χρόνια πάνε από τη δολοφονία του από το δεξιό παρακράτος το οποίο στην Πάτρα είχε πάρει την κατάσταση στα “χέρια” του για να στηρίξει την κυβέρνηση Καραμανλή. Επικεφαλής τα υψιλά στην κομματική ιεραρχία στελέχη της Ν.Δ. στην περιοχή: νεολαίοι, όπως τότε ήταν ο Καλαμπόκας, ο Σπίνος, ο Μαραγκός κ.α, αλλά πίσω τους οι επιφανείς δεξιοί παράγοντες της περιοχής: νομάρχης, βουλευτές, κλπ.

Τόσα χρόνια ο Τεμπονέρας είναι στα χείλη των νεολαίων σε κάθε αγώνα τους. Δολοφονήθηκε άλλωστε έξω από το σχολείο που εργαζόταν όπου και πήγε να προστατέψει τους μαθητές του οι οποίοι είχαν καταλάβε ιτο σχολικό συκρότημα και δέχονταν επίθεση από ορδές ακροδεξιών τραμπούκων, υπό την καθοδήγησητης ΟΝΝΕΔ Αχαϊας.

Τόσα χρόνια λοιπόν στην Πάτρα το συλλαλητήριο διοργανωνόταν με επιτυχία από την οργάνωση που ανήκε ο Νίκος, το ΕΑΜ. Φέτος για πρώτη φορά η ευθύνη για την διοργάνωση του καθιερωμένου συλλαλητητίου πέρασε στις ΟΛΜΕ – Δ.Ο.Ε οι οποίες, είναι ευχή όλων, να συνεχίσουν με συνέπεια να τιμούν και να αναδεικνύουν τον καθηγητή Νίκο ως σύμβολο των λαϊκών αγώνων και κυρίως των αγώνων της νεολαίας στο χώρο της Εκπαίδευσης-Μόρφωσης. Είναι άξιο λόγου ότι για τον Τεμπονέρα κανένας όλα αυτά τα χρόνια δεν έκανε “διαχείριση” της μνήμης του. Ως σύμβολο των λαϊκών αγώνων ήταν και παραμένει αποκλειστικά κτήμα της κινητοποιημένης κοινωνίας για το δικαίωμα στην εργασία και την μόρφωση.

Ακολουθεί το δελτίο τύπου – κάλεσμα του ΕΑΜ:

==================

ΚΑΛΕΣΜΑ-ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ 9 ΓΕΝΑΡΗ «2011».

20 χρόνια μετά το ΓΕΝΑΡΗ του «’91»
Ο ΝΙΚΟΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ μας ενώνει στους αγώνες του ΣΗΜΕΡΑ.

Στους αγώνες ενάντια στις δυνάμεις της νέας κατοχικής αρμοστείας,της οικονομικής,

πνευματικής και εθνικής εξαθλίωσης, του ολοκληρωτισμού, του κοινωνικοπολιτικού

εκφασισμού, της ηθικής εξαχρείωσης.

Ο Νίκος Τεμπονέρας αποτελεί σημαντική κοινή αναφορά του λαού και της νεολαίας

όλων των προοδευτικών δημοκρατικών δυνάμεων της γνώσης και της εργασίας για

δημοκρατική, προοδευτική, διέξοδο από τη διαλυτική καπιταλιστική κρίση απέναντι

στο μαύρο μέτωπο του νεοφιλελευθερισμού και του νεοφασισμού.

Καλούμε το λαό και τη νεολαία

στην αγωνιστική συγκέντρωση μνήμης και τιμής

που οργανώνουν η ΟΛΜΕ – Δ.Ο.Ε.

την Κυριακή 9 Γενάρη στις 6μ.μ. στο σχολικό συγκρότημα

Ν. Τεμπονέρα (Ψηλά Αλώνια) Πάτρα.

ΕΑΜ
Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο

5/1/2011

Τον Ιούνη ο Ματίας επισκέφτηκε την Ελλάδα και ετοίμασε ένα αφιέρωμα στις καταλήψεις αλλά και γενικότερα στο ελληνικό κίνημα για το σουηδικό περιοδικό “Brand”. Το αφιέρωμα βασίστηκε κυρίως σε συνεντεύξεις αλλά και στις προσωπικές εμπειρίες του Ματίας.

Το μεταφράσαμε και το παρουσιάζουμε παρακάτω. Κάποια σημεία ίσως να μην είναι μεταφρασμένα με ακρίβεια. Είναι η πρώτη προσπάθεια μετάφρασης ξενόγλωσσου κειμένου και ευελπιστούμε να ακολουθήσουν κι άλλες.

Περιμένοντας την καταιγίδα

Του Ματίας Βογκ

Οικονομική κρίση, συγκρούσεις και απεργίες. Αλλά και κατειλλημένα πάρκα, προσφορά μαθημάτων σε καταλήψεις και θερινοί κινηματογράφοι. Το ελληνικό επαναστατικό κίνημα προσπαθεί να βρεί το ρόλο του, διαμέσου μιας εθνικής κατάρρευσης.

- Κάψτε τη βουλή, λέει κάποιος από την καφετέρια. Ανακατεύτηκε με περιέργεια στην συζήτησή μας. Ο Γιάννης έχει απλώσει έναν χάρτη στο τραπέζι και μου δείχνει που βρίσκονται οι διάφορες καταλήψεις στην Αθήνα.

- Αυτές οι καταλήψεις, συνέχισε. Τι κάνουν όλες αυτές οι καταλήψεις πραγματικά; Αν εσείς οι αναρχικοί θέλετε πράγματι να βοηθήσετε το κόσμο εναντίον των πολιτικών που μας εξαπατούν καθημερινά, κάψτε τη βουλή. Αυτό θα μπορούσε να είναι αποτελεσματικό.

Όπου και να πας ο κόσμος σχολιάζει, θέλουν να συζητούν την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. Την οικονομική κρίση, τις περικοπές, τα πακέτα στήριξης και την προδοσία των πολιτικών. Όλοι έχουν άποψη.

- Αυτό είναι το πρόβλημα, μου λέει ο Γιάννης. Ο κόσμος έχει δικαίως κουραστεί με ολόκληρο το πολιτικό κατεστημένο, και τώρα στρέφονται σε μας. Θέλουν εμάς να λύσουμε την κατάσταση για αυτούς, ρωτώντας γιατί δεν κάνουμε περισσότερα. Αλλά εμείς δεν θέλουμε να γίνουμε νέοι πολιτικοί αντιπρόσωποι που δρουν εκ μέρος άλλων. Θέλουμε να δράσουμε και να αγωνιστούμε με την κοινωνία και όχι για την κοινωνία.

Το πρόσωπου του Ιανού

Βόμβες και καταλήψεις. Επιθέσεις εναντίον της αστυνομίας και αυτοοργάνωση στις γειτονιές, είναι το πρόσωπο του Ιανού των ελληνικού αναρχικού κινήματος. Ένα μαχητικό και την ίδια στιγμή μαζικό κίνημα με στέρεες βάσεις. Με την αυτοοργάνωση σαν κοινή αρχή σε όλες τις προσπαθείς, ασχέτως με το αν στρέφονται επιθετικά εναντίον της εξουσίας ή στη δημιουργία εναλλακτικών δομών. Αλλά φτάνουν αυτές οι δύο πλευρές για να μπορέσουν να δράσουν στην εκτεταμένη πολιτική κρίση που προκάλεσε την ελληνική οικονομική καταστροφή;

- Όλο το νέο κύμα καταλήψεων που εξαπλώθηκε κατά τη διάρκεια της εξέγερσης του Δεκέμβρη, το αποκαλούμε «τα παιδιά του Δεκέμβρη». Όχι μόνο στην Αθήνα αλλά σε όλη την Ελλάδα, λεει ο Στράτος όταν τον συναντώ στη Θεσσαλονίκη.

Η δολοφονία του 15-χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια τον Δεκέμβρη του 2008 από την αστυνομία, ξύπνησε μια τεράστια αντίδραση. Η δολοφονία χτύπησε μια ευαίσθητη χορδή σε πολύ κόσμο και η τρεμάμενη αντήχηση της παλλόταν για αρκετές βδομάδες. Σε κάθε πόλη οι νέοι ήταν στους δρόμους, έσπαγαν πολυτελή καταστήματα και επιτίθονταν στους αστυνομικούς. Η Ελλάδα καιγόταν στην μεγαλύτερη διαμαρτυρία που είχε γίνει μετά την πτώση της δικτατορίας. Μια ολόκληρη γενιά ριζοσπαστικοποιήθηκε στη διάρκεια αυτών των εβδομάδων, βγήκε στους δρόμους – και στράφηκε στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά. Τα γεγονότα του Δεκέμβρη άνοιξαν καινούργιες προοπτικές, για τα κινήματα και για όλη την κοινωνία, πιστεύει ο Στράτος. Το κοινό αίσθημα ότι ένα αθώο αγόρι σκοτώθηκε από το κράτος μεταμορφώθηκε σε συλλογική οργή.

- Ο σπόρος έχει σπαρθεί σε μια μεγάλη έκταση. Τώρα εμείς τους καλλιεργούμε. Πρώτη φορά σε πέντε χρόνια βλέπουμε αποτελέσματα που πρόκειται να αξιοποιηθούν.

Ο Στράτος και ο Μάριος συμμετέχουν στην Αντιεξουσιαστική Κίνηση στην Θεσσαλονίκη, ή Α.Κ. όπως τη λένε εν συντομία στα ελληνικά. Όταν συνάντησα την ομάδα της Θεσσαλονίκης μόλις είχαν καταλάβει ένα σχολείο. Η εκκλησία, στην οποία ανήκει το σχολείο, συμμετείχε και αυτή στην οικονομική διαφθορά και επέλεξε να κρατήσει χαμηλό προφίλ όσον αφορά την κατάληψη του κτηρίου ώστε η συντήρησή του να μην επιβαρύνει περισσότερο την οικονομική κατάσταση της. Η οικονομική κρίση και η διαφθορά ανοίγουν έτσι ορισμένα κενά.

- Ασχολούμαστε με τη δημιουργία ενός ελευθεριακού σχολείου εδώ. Υπάρχουν φοιτητές που έρχονται μόνοι τους και διδάσκουν τα μαθήματα που ξέρουν από την παιδαγωγική της απελευθέρωσης του Freire, λεει ο Μάριος.

Η Α.Κ. έχει ήδη πειραματιστεί με την αυτοοργανωμένη διδασκαλία για δυο χρόνια, με μια κριτική διδασκαλία χωρίς διαγωνίσματα ή εξετάσεις. Το εγχείρημα είχε μεγάλη επιτυχία αλλά το μέρος ήταν πολύ μικρό και τον Φεβρουάριο κατεδαφίστηκε από μια φασιστική βομβιστική επίθεση.

Νέοι δρόμοι

Η ΑΚ σχηματίστηκε εν μέσω της παγκοσμιοποίησης σε μία προσπάθεια να βρεθούν πιο ανοιχτές πολιτικές φόρμες δράσης για εξωκοινοβουλευτικούς ακτιβιστές. Στην Ελλάδα, όπως σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η εξωκοινοβουλευτική αριστερά συμμετέχει σε ένα ευρύτερο μαύρο μπλοκ και γενικά στην κοινωνία παρατηρείται μία νέα τάση πειραματισμού σε συμμετοχικές μεθόδους/διαδικασίες.

Στην ΑΚ δεν κάνουμε ποτέ κλειστές καταλήψεις στέγης, αντιθέτως έχουμε ως στόχο καταλήψεις όπως ανοιχτοί κοινωνικοί χώροι όπου όλοι μπορούν να πάρουν μέρος. Για εμάς, το θέμα είναι να αγωνίζεσαι με την κοινωνία, όχι για την κοινωνία. Όπου ο αγώνας συνεχίζεται, εμείς θα είμαστε εκεί, λέει ο Στράτος.

Ξανά οι ίδιες λέξεις. Να παλεύεις με την κοινωνία. Η Αυτοοργάνωση ως μία επωδός.

Η ΑΚ ενδιαφέρεται περισσότερο για την κοινωνία παρά για το αναρχικό κίνημα. Μέσα στην κοινωνία πολλοί αρχίζουν να ενεργούν αυτοοργανωμένα, αμεσοδημοκρατικά. Ο λαός έχει πάψει να πιστεύει μάταια σε μία μελλοντική καριέρα, στα πλούτη, στο να γίνει ο ίδιος επιχειρηματίας και γενικά στο ότι ο καπιταλισμός μπορεί να λύσει προβλήματα. Υπάρχει μία ρωγμή στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία και πάνω σε αυτό πρέπει να δράσουμε τώρα ώστε να την διευρύνουμε, λέει ο Στράτος.

Οι αντιεξουσιαστές έχουν για αυτό παραμερίσει τους ιδεολογικούς όρους και τις ταμπέλες. Οι ιδεολογίες προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν την κοινωνία για τους σκοπούς τους. Δεν είναι μόνο το ότι δεν υποστηρίζουμε τις ιδεολογίες αλλά είμαστε και ενάντια σε αυτές. Μία ιδεολογία συχνά παρατάσσεται ενάντια στην κοινωνία και σαν συμβαίνει αυτό δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε σταλινικούς και αναρχικούς. Οι αναρχικοι μπορούν πολύ εύκολα να δημιουργήσουν τα νέα γκούλαγκ έχοντας εμμονή στην ασυμβίβαστη πολιτική του καθαρού αναρχικού, λέει ο Στράτος.

Νομίζω ότι ακούγεται λίγο μπερδεμένο. Δεν είναι ακόμα και αυτή η αντι-ιδεολογία μια ιδεολογία από μόνη της η οποία αν μη τι άλλο κρύβει τους στόχους και τις συζητήσεις μιας ομάδας; Πώς μπορεί κάποιος να αναλύσει το επόμενο βήμα που θα χρειαστεί να γίνει;

Για ποιό βήμα μιλάς; Δεν μπορούμε να πούμε κάτι τέτοιο, δεν έχουμε κάποιο υπερπλάνο. Το σημαντικό είναι η άποψη της κοινωνίας να αλλάξει και εμείς να μαστε παρόντες σε αυτή την αλλαγή. Και σίγουρα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε από τη θεωρία, ακόμα και τις παλιές θεωρίες, για να κατανοήσουμε τις σχέσεις εκμετάλλευσης στο τρίγωνο κράτος, κοινωνία, καπιταλισμός. Αλλά δε χρειαζόμαστε μια ιδεολογία που να προκαθορίζει την δράση μας ή να λειτουργεί σαν ταυτότητα.

Δε χρειάζεται κανένα νέο μανιφέστο. Αυτό πρέπει να δημιουργηθεί σε συνεργασία με την κοινωνία.

Πίσω από τα οδοφράγματα

Οι αναρχικοί δουλεύουν με διαφορετικό τρόπο. Οι καταλήψεις τους θυμίζουν περισσότερο φρούρια με οδοφράγματα και προστατευτικά. Η κατάληψη Σκαραμαγκά στα Εξάρχεια της Αθήνας ξεκίνησε στην αρχή του έτους. Πάω να χτυπήσω και η κεντρική είσοδος είναι κλειστή, ολόκληρο το ισόγειο είναι κλεισμένο και συρματοπλέγματα εμποδίζουν τον κόσμο να ανέβει. Αλλά στο πίσω μέρος ο Γιώργος που φτιάχνει τσιμέντο, κάνει ένα διάλειμμα και με βάζει μέσα στο σπίτι μέσα από έναν λαβύρινθο, από την πίσω πόρτα και μου δείχνει το κτήριο. Οι αναρχικοί του Σκαραμαγκά συμμετείχαν στην κατάληψη του Πολυτεχνείου στην Αθήνα κατά τη διάρκεια των γεγονότων του Δεκέμβρη. Όταν η κατάληψη τελείωσε, αποφάσισαν να καταλάβουν ένα καινούργιο χώρο. Μου δείχνει τους φθαρμένους τοίχους τους οποίους φτιάχνουν.

- Αυτό είναι ένα ιστορικό κτήριο και δεν πρέπει να κατεδαφιστεί. Όμως το ότι είναι δύσκολο να ανακαινιστεί και το ότι είναι τόσο κεντρικά το κάνει πολύ ακριβό για να αγοραστεί. Έτσι παρέμεινε νεκρωμένο και άδειο για πολλά χρόνια, μέχρι που το πήραμε εμείς πριν εφτά μήνες, λέει ο Γιώργος.

Τα οδοφράγματα είναι αναγκαία επειδή η κατάληψη είναι κοντά στο να κλείσει όταν η αστυνομία εντείνει το κυνήγι εναντίον των αναρχικών. Οι ακτιβιστές του Σκαραμαγκά συμμετέχουν συχνά στις μεγάλες διαδηλώσεις με το όνομα “Κύκλος της Φωτιάς”, και έχουν γίνει γνωστοί γιατί είναι στην πρώτη γραμμή σε όλες τις μαχητικές συγκρούσεις στις διαδηλώσεις.

Ο Σκαραμαγκάς δεν έχει ανοιχτές συνελεύσεις, αλλά ο Γιώργος δεν συμφωνεί με το ότι οι αναρχικοί είναι περισσότερο “κλειστοί” σε σχέση με τους αντιεξουσιαστές. Σε άλλες περιοχές της πόλης οι αναρχικοί “δουλεύουν” πιο κοντά στους κατοίκους.

- Στα Πετράλωνα οι κάτοικοι έχουν κάνει μόνοι τους μια δική τους κατάληψη που λειτουργεί σαν τοπικό σημείο συνάντησης. Τώρα σκέφτονται να πάνε ένα βήμα παραπέρα και να αρχίσουν εκστρατεία «αυτομείωσης» των τιμών στα τρόφιμα στα σούπερ μάρκετ της περιοχής. Προτιμούμε βέβαια να μην πληρώνουμε τίποτα και να παίρνουμε αυτά που χρειαζόμαστε. Αλλά θεωρούμε ότι είναι ένα βήμα μπροστά όταν οι κάτοικοι ξεκινούν την «αυτομείωση» τιμών, λέει ο Γιώργος.

Λέω ότι θα προχωρήσω στο στέκι της ΑΚ στο Νοσότρος μερικά τετράγωνα μακριά. Ο Γιώργος σουφρώνει τα χείλια και με προειδοποιεί:

- Να τους προσέχεις αυτούς, είναι αριστεροί. Τους λέμε ρεφορμιστές αναρχικούς, λέει.

Το Πάρκο του Λαού

Στο κέντρο των Εξαρχείων, ανάμεσα στα μαγαζιά και τα πανεπιστημιακά κτήρια, βρίσκεται σε εξέλιξη ένα άλλο είδος κατάληψης. Ένας εγκαταλειμμένος κατεδαφισμένος χώρος έχει καταληφθεί και μετατραπεί σε ένα τοπικό πάρκο. Περίπου τριάντα άτομα έχουν συναντηθεί για να συζητήσουν την καθημερινή διαχείριση του πάρκου. Η περιοχή είχε μείνει έρημη για αρκετό χρονικό διάστημα μετά την κατεδάφιση ενός νοσοκομειακού κτηρίου. Ο δήμος είχε αόριστα σχέδια για την κατασκευή γραφείων εκεί αλλά εν αναμονή της απόφασης, η εγκαταλειμμένη περιοχή είχε γίνει ως επί το πλείστον ένας τόπος συγκέντρωσης των κοινωνικά αποκλεισμένων καθιστώντας την περιοχή μη ασφαλή για τους κατοίκους. Τον Μάρτιο έγινε μια έκκληση για να μαζευτεί κόσμος στην περιοχή έτσι ώστε ο χώρος να γίνει κοινόχρηστος. 800 άτομα εμφανίστηκαν, γκρέμισαν τους φράκτες και τις μεγάλες διαφημιστικές πινακίδες εκεί γύρω και πραγματοποιήθηκε μια μεγάλη συγκέντρωση με θέμα το τι ήθελαν να κάνουν με την περιοχή. Στη συνέχεια ίδρυσαν το πάρκο Ναβαρίνου. Ο Γιώργος, η Αριάδνη και η Μελανή άφησαν τη συνέλευση και κάθισαν για να μιλήσουν μαζί μου.

- Στόχος μας είναι να δημιουργηθεί μια εναλλακτική ενάντια στην κατανάλωση. Εδώ μπορούμε να έχουμε δραστηριότητες που δεν βασίζονται στην ανάγκη κάποιου να αγοράσει πράγματα για να καθίσει και να κοινωνικοποιηθεί, λέει η Αριάδνη και ρίχνει μια ματιά στα μαγαζιά και τα μπαρ που βρίσκονται στο δρόμο.

- Από τότε που άνοιξε το πάρκο, τα εμπορικά μαγαζιά έχουν πραγματικά αρχίσει να χάνουν πελάτες, ο κόσμος αντιθέτως έρχεται εδώ. Εδώ έχουμε όλη την ώρα δωρεάν δραστηριότητες που μπορεί να συμμετέχει ο καθένας, συνέχισε η Αριάδνη.

Στο πάρκο προγραμματίζονται συναυλίες, διαλέξεις, συζητήσεις, λειτουργεί καλοκαιρινό σινεμά και καλοκαιρινές κατασκηνώσεις για παιδιά. Ρωτάω αν βλέπουν το πάρκο σαν ένα μέρος του κοινωνικού κινήματος διαμαρτυρίας που είναι εν εξελίξει, πως φαίνεται η αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών και του κινήματος.

- Στην αρχή ήταν πολλοί αναρχικοί που συμμετείχαν και είχαν καταλάβει το πάρκο, είχαν στήσει μια μαύρη σημαία. Μετά από πολλές συζητήσεις την κατεβάσαμε, δεν θέλαμε μια ετικέτα στο πάρκο. Πολλοί ομολογουμένως είναι αναρχικοί αλλά όχι όλοι. Αυτή η πολιτική της αυτοοργάνωσης, δηλαδή το ότι οι άνθρωποι έρχονται σε επαφή μεταξύ τους διαχειρίζονται οι ίδιοι τις καταστάσεις, είναι βέβαια τελείως πειραματική. Το πάρκο πρέπει να καθαρίζεται, οι δραστηριότητες πρέπει να οργανώνονται, όλοι πρέπει να μοιράζονται το κόστος, λέει ο Γιώργος.

- Αυτές οι δραστηριότητες δίνουν χαρακτήρα στο πάρκο και κάνουν τον κόσμο να έρχεται εδώ. Έτσι παίρνουν μια εικόνα του τι μπορεί να γίνει με την αυτοοργάνωση, ένα θετικό παράδειγμα. Το πάρκο αναπτύσσεται βέβαια όλη την ώρα, υπάρχει συνεχής αλληλεπίδραση γύρω από το τι θέλουμε από αυτό και του τι συμβαίνει, λέει η Αριάδνη.

- Νομίζω ότι αυτό είναι το πώς αρχίσει πραγματικά μια επανάσταση, λέει η Μελανή ελπιδοφόρα. Δεν θέλουμε να κάνουμε τα πράγματα για την κοινωνία, αλλά με την κοινωνία.

Στα σουηδικά ΜΜΕ τα Εξάρχεια έχουν απεικονιστεί ως μια εστία εξέγερσης, όπου καίγονται αυτοκίνητα της αστυνομίας κάθε βράδυ και σημειώνονται αντιπαραθέσεις. Στην προσπάθεια να καταπνίξουν αυτό το νέο κίνημα, τα Εξάρχεια έχουν στρατιωτικοποιηθεί από το κράτος. Οι αστυνομικές μονάδες περιπολούν τους δρόμους και τα οχήματά τους τοποθετούνται ως σημεία ελέγχου έξω από τα κτήρια του πανεπιστημίου όπου και απαγορεύεται σύμφωνα με νόμο να μπουν μέσα. Οι καταλήψεις είναι δύσκολο να χτυπηθούν αλλά αντιθέτως ένα ανοιχτό πάρκο είναι εύκολος στόχος. Το οποίο και γίνεται επανειλημμένα.

- Η αστυνομία συνήθως έρχεται εδώ άμεσα όταν συμβαίνει κάτι κάπου στα Εξάρχεια. Στην αρχή κακοποιούσαν τον κόσμο και συνελάμβαναν πολλούς. Τώρα οι κάτοικοι έχουν αρχίσει να αντιδρούν με θυμό σ’ αυτή την κατάσταση, λέει η Αριάδνη. Οι επισκέπτες του πάρκου έχουν σταματήσει να τρέχουν όταν έρχεται η αστυνομία αλλά στέκονται εκεί και διενεργούν από κοινού. Αυτοί που μένουν στην συνοικία κάνουν πολλές αγωγές κατά της αστυνομίας για την παρενόχληση στο χώρο. Αυτό έχει περιορίσει την αστυνομία αρκετά.

- Έχουμε κάνει επίσης μια κοινή δήλωση σαν πάρκο Ναβαρίνου, μαζί με το Νοσότρος και αρκετές άλλες πρωτοβουλίες, ότι δεν θα ανεχτούμε αντικοινωνικά εγκλήματα όπως εμπορία ναρκωτικών καταστροφές και κλοπές στην περιοχή. Τα Εξάρχεια έχουν ήδη αρκετά κακή φήμη και δεν θέλουμε να επηρεαστούν οι κάτοικοι, λεει ο Γιώργος.

Αλλά τα Εξάρχεια είναι επίσης μια πολύ δημοφιλής εναλλακτική γειτονιά στο κέντρο της πόλης της Αθήνας, ανάλογη του Kreuzberg ή του Möllevången. Δεν είναι επικίνδυνο να επιταχυνθεί ο «εκσυγχρονισμός»;

- Αυτό είναι ένα ακόμα δίλημμα που αντιμετωπίζουμε. Πετύχαμε με την αισιοδοξία μας να δημιουργήσουμε κοινότητες και ασφαλείς γειτονιές επιταχύνοντας τον εκσυγχρονισμό. Και αυτό γίνεται ένα αποτυχημένο παράδειγμα, με αυξημένη ανασφάλεια, που κάνει κακό στο κίνημα και διώχνει τον κόσμο μακριά από εμάς. Αυτή είναι η αντίφαση στην οποία πρέπει να δουλέψουμε, λεει ο Γιώργος.

- Ελπίζουμε ότι το αντιεμπορικό σχέδιο με το πάρκο, στρέφει την αγορά μακριά από το ενδιαφέρον για κέδρος στη περιοχή. Οι περισσότεροι κάτοικοι πιστεύουν ότι έχει γίνει πιο ασφαλής και σίγουρη η γειτονιά από τότε που δημιουργήσαμε το πάρκο, λέει η Αριάδνη. Από την άλλη αρκετοί πιστεύουν ότι υπάρχει πάρα πολύ φασαρία, πολλή δράση και πολιτική και έχουν απομακρυνθεί.

Κατάληψη βοτανικού

Παρόλο που το επίκεντρο της διαμαρτυρίας βρίσκεται στα Εξάρχεια, δεν περιστρέφονται τα πάντα γύρω από αυτή την περιοχή. Το καινούριο μετά την “Εξέγερση του Δεκέμβρη” ήταν ότι οι καταλήψεις εξαπλώθηκαν στα προάστια και διασταυρώθηκαν με κινήματα και συνελεύσεις γειτονιάς.

Το 2008 ήταν ένας χρόνος κατά τον οποίο δόθηκε η ευκαιρία στα κοινωνικά κινήματα να αναδειχτούν. Τα οικολογικά ζητήματα ήταν συχνά στο κέντρο της δράσης των κινημάτων γειτονιάς, πολλές φορές έγιναν αγώνες για την προστασία πάρκων, για να σταματήσει η κατασκευή πάρκινγκ ή μεγάλων σούπερ μάρκετ. Υπήρξαν καμπάνιες εναντίον της ιδιωτικοποίησης και των ιδιωτικών κατασκευαστικών εταιριών και για την ανάγκη κοινόχρηστων χώρων ακόμα και στα προάστια. Στην Πετρούπολη μετά από πρωτοβουλία της Α.Κ. ένας βοτανικός κήπος έχει καταληφθεί και έχει γίνει ένα σημαντικό τοπικό σημείο αναφοράς. Όταν πήγα εκεί, συνάντησα ανθρώπους όλων των ηλικιών στον κήπο. Υπήρχαν παιδιά που έπαιζαν και κυρίες που έπιναν τον καφέ τους και συζητούσαν. Κάποια παιδιά βοηθούσαν μια ομάδα νέων να χωρίσουν σε κομμάτια το χαλασμένο θερμοκήπιο και να ξεκινήσουν ένα σύστημα άρδευσης.

Άρχισα να μιλάω με τον Μάκη, τον Γιώργο και την Μαρία, άλλα αμέσως είχα δεκαπέντε άτομα γύρω μου οι οποίοι μπήκαν στη συζήτηση και εξέφρασαν τις απόψεις τους για την κατάσταση.

- Προτού να έρθω στον Βοτανικό Κήπο δεν ήμουν πολιτικά ενεργός, λέει ο Μάκης. Αλλά σ’ αυτό τον χώρο είναι εύκολο να επικοινωνήσει κάποιος με τον κατοίκους της περιοχής. Όλοι περνάνε από εδώ για να δουν τι γίνεται. Είναι ένας ελκυστικός χώρος, δίπλα σε ένα πάρκο και μια παιδική χαρά, οπότε είναι εύκολο για κάποιον να περάσει από εδώ απλά για να δει τι συμβαίνει. Οι συνελεύσεις είναι ανοιχτές έτσι και εγώ επισκέφθηκα τον χώρο και έμεινα.

- Το κτήριο και ο κήπος ήταν βανδαλισμένα όταν τα καταλάβαμε. Ο δήμος είχε αρχίσει ένα έργο στην γειτονιά με λεφτά από την Ε.Ε., αλλά όταν η χρηματοδότηση τελείωσε άφησαν τον κήπο να παρακμάσει. Τα πάντα ήταν κατεστραμμένα, στον κήπο τα βράδια έμεναν τοξικομανείς και κανείς δεν ερχόταν εδώ. Αυτό που κάναμε ήταν να πάρουμε πίσω τον χώρο για τους πολίτες, λέει η Μαρία.

Ακριβώς όπως και στις άλλες καταλήψεις, μια σειρά ανοιχτών δραστηριοτήτων ξεκίνησε: παραδίδονται μαθήματα ξένων γλωσσών, υπάρχει μια θεατρική ομάδα και θερινός κινηματογράφος, δραστηριότητες για παιδιά και πολιτικές συζητήσεις. Επίσης ο κήπος έχει χωριστεί σε κομμάτια. Ο Ιούλιος και ο Αύγουστος συνήθως είναι “νεκροί” μήνες λόγω των καλοκαιρινών διακοπών. Αλλά ο Βοτανικός ενέτεινε τις προσπάθειες ώστε να υπάρχουν δραστηριότητες για τους νέους ολόκληρο το καλοκαίρι.

- Πολλοί έχουν κουραστεί με το να είναι απλά θεατές και καταναλωτές. Εδώ μπορεί κάποιος να συμμετέχει ενεργά στη δημόσια σφαίρα, δεν πρόκειται για ένα καταναλωτικό χώρο. Εδώ προσφέρουμε κάτι που ο κόσμος έχει ανάγκη. Αλλά το δύσκολο είναι να τους πείσεις όλους να συμμετέχουν και όχι απλά να παίρνουν. Το πώς να ενθαρρύνεις κάποιον να συμμετέχει, αυτό είναι το πρόβλημα που προσπαθούμε να λύσουμε, λέει ο Γιώργος.

Με κοιτάει σοβαρά και συνεχίζει:

- Δε θέλουμε να παλέψουμε για την κοινωνία, χωρίς αυτή.

Γενική απεργία

Η αυτοοργάνωση σε τοπικό επίπεδο είναι ενδιαφέρουσα. Αλλά πώς δρουν οι αναρχικοί και οι αντιεξουσιαστές στις μεγάλες πορείες που γίνονται για την οικονομική κρίση και την επιδείνωση της κατάστασης που προβλέπεται; Από τον Φεβρουάριο, που τα οικονομικά μέτρα δημοσιεύθηκαν, έχει γίνει τουλάχιστον μία μεγάλη πορεία και αρκετές απεργίες, κάθε μήνα. Ορισμένες οργανώθηκαν με “βαριά καρδιά” από το συνδικαλιστικό κίνημα, το σοσιαλιστικό κόμμα ΠΑ.ΣΟ.Κ. βρίσκεται ακόμα στην κυβέρνηση και είναι αυτοί οι οποίοι αποφασίζουν σχετικά με τα μέτρα που θα παρθούν. Η κινητήρια δύναμη των κινητοποιήσεων είναι το ελληνικό κόμμα Κ.Κ.Ε., κομμουνιστές της παλιάς σχολής, μαζί με την συνδικαλιστική οργάνωση ΠΑ.ΜΕ.. Το Κ.Κ.Ε. δε συνεργάζεται ποτέ με τους υπόλοιπους αριστερούς και οργανώνει πάντα τις δικές του πορείες και απεργίες, και παρόλα αυτά είναι ένα μαζικό κίνημα.

Παίρνω ένα ταξί για να πάω στην διαδήλωση που γίνεται λόγω της γενικής απεργίας. Ο ταξιτζής μου λέει πως αυτοί μόνο απεργούν όταν τα λεωφορεία δουλεύουν και αντίστροφα. Αλλιώς θα δημιουργούνταν χάος, λέει. Είναι κάπως παράξενο το συναίσθημα να πηγαίνεις σε μια τέτοια διαδήλωση όπου συμμετέχουν 10.000 άτομα σε μπλοκ συνδικαλιστικών ενώσεων και αριστερών οργανώσεων. Η Α.Κ. έχει το δικό της μπλοκ και οι αναρχικοί από την κατάληψη Σκαραμαγκά συμμετέχουν στο μπλοκ του “Κύκλου της φωτιάς”. Στις διαδηλώσεις κατεβαίνουν τουλάχιστον μαζί όλοι οι εξωκοινοβουλευτικοί ακτιβιστές. Ένα τετράγωνο παρακάτω βλέπουμε τη διαδήλωση του Κ.Κ.Ε. που έχει περίπου 10.000 κόσμο και κινείται παράλληλα με μας προς τη Βουλή – χωρίς όμως να συναντιόμαστε. Τα άτομα που βρίσκονται στην περιφρούρηση τους κουβαλάνε όλοι ξύλα με ένα μικρό κόκκινο λάβαρο στην κορυφή. Συναντώ τη Μαριάννα από την τροτσκιστική οργάνωση Σπάρτακος. Μου μιλάει σχετικά με το πως είναι χωρισμένο το ελληνικό κίνημα διαμαρτυρίας ενάντια στην κρίση παρά τις μαζικές διαδηλώσεις.

- Τα συνδικάτα πάνε εν τέλει πίσω από το ΠΑ.ΣΟ.Κ., ενώ το Κ.Κ.Ε. είναι τρομερά σεχταριστικό και υπερασπίζεται την οικοδόμηση ενός μεγάλου μετώπου διαμαρτυρίας. Την ίδια στιγμή υπάρχει το Κ.Κ.Ε.-ΠΑ.ΜΕ., το οποίο εστιάζει αποκλειστικά στην παραγωγή και στην οργάνωση στους χώρους εργασίας. Τα υπόλοιπα κοινωνικά κινήματα, αριστεροί και αναρχικοί οργανώνονται μόνο σε επίπεδο γειτονιάς και στο φοιτητικό κίνημα, συμπληρώνει.

Το Κ.Κ.Ε. και τα συνδικάτα έμειναν εκτός της κοινωνικής έκρηξης τον Δεκέμβρη του 2008, ενώ το αναρχικό κίνημα “ανέβηκε”. Αλλά δούλεψαν αρκετά σκληρά για να επανακτήσουν τη χαμένη τους δύναμη, λέει. Στις κινητοποιήσεις για την οικονομική κρίση, ο ρόλος των αναρχικών έχει μάλλον περιοριστεί στις αντιπαραθέσεις με την αστυνομία και στα επεισόδια.

Οι πορείες γίνονταν μεγαλύτερες κάθε μήνα την άνοιξη. Η μεγαλύτερη ήταν στις 5 Μαΐου με 200.000 κόσμο, τέτοια πορεία είχε να γίνει στην Ελλάδα από την πτώση της δικτατορίας 30 χρόνια πριν, λέει. Αλλά από τότε έχει μειωθεί η συμμετοχή.

Ένας από τους λόγους είναι ότι το καλοκαίρι δεν “ευνοεί” τις πορείες. Αυτή είναι η πρώτη από τότε που γύρισε ο κόσμος από τις διακοπές του και οι περικοπές και οι επιπτώσεις άρχισαν να γίνονται αισθητές. Έτσι θα υπάρξει ξανά αναβρασμός. Αλλά υπάρχει ακόμα ένας σοβαρός λόγος για την μείωση της συμμετοχής στις πορείες. Κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης της 5ης Μαΐου, έριξαν οι αναρχικοί, όπως συνηθίζουν, μολότοφ σε τράπεζες. Αυτή τη φορά αυτή η κίνηση αποδείχθηκε καταστροφική. Σε μία από τις τράπεζες ήταν κλειδωμένοι μέσα τρεις εργαζόμενοι και πέθαναν από ασφυξία λόγω του καπνού. Μία απίστευτη τραγωδία.

- Είμαστε εμείς ως κίνημα που σκοτώσαμε αυτά τα άτομα από τη στιγμή που αποδεχόμαστε αυτές τις τάσεις στο κίνημα, λέει ο Στράτος από την Α.Κ. Δυστυχώς η βία έχει γίνει φετίχ για πολλούς αναρχικούς.

Η επιθετικότητα πρέπει να φτάνει σε ένα επίπεδο ώστε όλοι να μπορούν να συμμετέχουν και να την χρησιμοποιούν. Δεν μπορεί να χρησιμοποιείται μόνο από μια μαχητική πρωτοπορία, συνεχίζει και αναφέρει τις νέες ένοπλες αριστερές οργανώσεις που έχουν σχηματιστεί στην Ελλάδα. Όταν διάφορες κοινωνικές ομάδες χρησιμοποιούν τη βία το κάνουμε κι εμείς. Εφόσον η βία έχει κάποιο νόημα. Για παράδειγμα τον Δεκέμβρη η βία ήταν μαζική και εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Ελλάδα, ακόμα και σε μικρές πόλεις. Όλοι ήταν θυμωμένοι με την κυβέρνηση.

Οι αναρχικοί στον ταξικό αγώνα

Το κινηματικό εκκρεμές ταλαντώνεται από την ενίσχυση μιας “επιθετικής πολιτικής” (επιθέσεις, σαμποτάζ, συγκρούσεις, αποκλεισμοί), μέχρι στο να ποντάρει σε μια πιό “θεσμική πολιτική” (καταλήψεις, αυτοοργάνωση, κινήματα γειτονιάς). Αλλά είναι αυτό αρκετό? Όταν οι συντάξεις μειώθηκαν και τα όρια συνταξιοδότησης ανέβηκαν, όταν η δουλειά για τους δημόσιους υπάλληλους μερικής απασχόλησης και οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων μειώθηκαν, λόγω του ότι το κράτος ακολουθώντας τις οδηγίες του Δ.Ν.Τ. έπρεπε να μειώσει τις δαπάνες και τον προϋπολογισμό ποια πρέπει να είναι η απάντηση του κινήματος; Το κομμουνιστικό κόμμα, χρησιμοποιώντας την ανεπίσημη οργάνωση του στα εργατικά, είναι αυτό το οποίο οργανώνει διάφορες μορφές αντίδρασης στους χώρους εργασίας, ενώ οι ελευθεριακές ομάδες έχουν το δικό τους “τομέα ευθύνης”: οι αντιεξουσιαστές δημιουργούν εναλλακτικές μορφές οργάνωσης στις γειτονιές και οι αναρχικοί επιτίθενται στα σύμβολα του κράτους.

Προσπαθώ να ρωτήσω όλους τους Έλληνες ακτιβιστές που συναντώ πως είναι η κατάσταση στους χώρους εργασίας. Αλλά η εξωκοινοβουλευτική αριστερά συναντά δυσκολίες στο να προσεγγίσει αυτό τον χώρο. Απλά προβαίνουν σε δράσεις συμπαράστασης και αλληλεγγύης προς μεμονωμένες εργατικές αδικίες.

- Εμείς συμμετέχουμε στην προσπάθεια να δημιουργηθούν διάφορα συμβούλια εργαζομένων, μια μορφή οργάνωσης στην οποία συναντώνται εργαζόμενοι διαφόρων ειδικοτήτων. Αυτή τη στιγμή υπάρχει ένα είδος συνάντησης στην οποία συμμετέχουν άνθρωποι που δουλεύουν στα εστιατόρια και μια άλλη που συναντιέται κόσμος που δουλεύει στα ταχυδρομεία και κούριερ, λέει ο Γιώργης από τον Σκαραμαγκά.

Η Α.Κ. μιλάει για την ισπανική CNT πολλές φορές και αναρωτιέμαι γιατί οι αντιεξουσιαστές δεν έχουν ιδρύσει μια συνδικαλιστική ένωση. Το μαυροκόκκινο πανό τους άλλωστε προσδιορίζει μια σαφή σχέση με τη CNT. Αλλά ο Πέπε ένας από τους ιδρυτές της Α.Κ. είναι σκεπτικός.

Το κράτος είναι ο εχθρός και ο κόσμος έχει αρχίσει να χάνει την πίστη του στο σύστημα, έτσι είναι η κοινωνία που πρέπει να ζούμε, λέει. Επίσης δεν υπάρχει κάτι πλέον να πάρουμε από τις παλιές ιδεολογίες, είτε πρόκειται για τον συνδικαλισμό είτε για τον αναρχισμό.

Αν και τίποτα δεν είναι σταθερό στον αναρχισμό όσον αφορά τη σχέση του απέναντι στο κράτος, σκέφτομαι. Η αυτοοργάνωση στην κοινωνία είναι σημαντική, αλλά πώς μπορεί ένα κίνημα να χτίσει μια αποτελεσματική αντίρροπη δύναμη χωρίς να έχει αναλύσει την εκμετάλλευση που δημιουργεί ο καπιταλισμός και χωρίς να οργανωθεί στην παραγωγή; Ο Πέπε με κοιτάει προφανώς ενοχλημένος.

- Ο Μαρξ οδήγησε μόνο στα γκούλαγκ, αν είναι αυτό που θες να ακούσεις, απαντά. Οι αναλύσεις για τον καπιταλισμό δεν ισχύουν πλέον. Επίσης ο μεγαλύτερος εργοδότης στην Ελλάδα είναι το κράτος. Κάθε σύγκρουση στον εργασιακό τομέα γίνεται αυτόματα πολιτική και αυτοί που διαμαρτύρονται στρέφονται εναντίον του κράτους.

Ίσως να μην είναι περίεργο παίρνοντας υπόψη αυτή την άποψη, ότι οι αναρχικές ιδέες εξαπλώνονται. Όπως και το ότι στον δημόσιο τομέα το κομμουνιστικό κόμμα έχει τα ισχυρότερα σωματεία. Στις γενικές απεργίες συμμετέχουν κυρίως δημόσιοι υπάλληλοι και αρκετά λιγότεροι ιδιωτικοί.

Τι πρέπει να γίνει;

Είναι δύσκολο να πούμε τι πρέπει να κάνουμε στρατηγικά για την κατάσταση που υπάρχει αυτή τη στιγμή, λέει η Μαριάννα από τον Σπάρτακο. Αυτό που πρέπει να γίνει άμεσα είναι να απαλλαγούμε από το δάνειο του ΔΝΤ και το μνημόνιο. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ κέρδισε τις εκλογές με κεϋνσιανές υποσχέσεις για κράτος πρόνοιας, αλλά τώρα επιβάλλει μια νεοφιλελεύθερη πολιτική περικοπών. Οι άνθρωποι ζούνε μέσα σε έναν οικονομικό τρόμο, έχουν παραλύσει. Πολλοί άνθρωποι λόγω του ότι η Ελλάδα είναι χρεοκοπημένη βλέπουν τα μέτρα ως μόνη λύση έστω κι αν δεν τους αρέσουν. Πώς να τους εξηγήσουμε ότι ένας άλλος δρόμος είναι εφικτός; Χωρίς να καταφέρουμε να στραφούν στη δεξιά και να εμφανιστούν ρατσιστικά φαινόμενα.

- Είμαστε στην ίδια κατάσταση με αυτή της Αργεντινής το 2001, όταν το ΔΝΤ πήρε τον έλεγχο των οικονομικών του κράτους, λέει ο Στράτος από την ΑΚ. Πλέον δεν πρόκειται για μια οικονομική κρίση αλλά μια κρίση ολόκληρου του συστήματος. Οι άνθρωποι έχουν χάσει εντελώς την πίστη στο πολιτικό σύστημα και στα πολιτικά κόμματα που υπερασπίζονται το παλιό σύστημα. Υπάρχει μια απίστευτη κούραση για την ολοκληρωτική λεηλασία του κράτους πρόνοιας.

- Ο πρωθυπουργός έχει ζητήσει ενίσχυση από τη Γαλλία και τη Γερμανία σε περίπτωση που ξεσπάσει κοινωνική επανάσταση. Πρέπει ακόμα να δούμε τι θα συμβεί όταν θα αρχίσει να υποφέρει και να αισθάνεται ανασφάλεια η μεσαία τάξη, πως θα αντιδράσουν. Η ελληνική μεσαία τάξη είναι περίπου 1 εκατομμύριο άτομα, αλλά τώρα μειώνονται και “δημιουργούνται” προλετάριοι, λέει ο Στράτος.

Ο Στράτος όπως και η Μαριάννα είναι ανήσυχοι σχετικά με το πώς θα εκδηλωθεί αυτή η κοινωνική δυσαρέσκεια.

- Είτε θα πάει προς μια μορφή κανιβαλισμού, όπου ο καθένας θα κοιτάξει να σώσει τον εαυτό του, είτε ο κόσμος θα αρχίσει να στρέφεται στη δύναμη της συλλογικότητας. Αν η κοινωνία πάψει να πιστεύει στο να είναι κοινωνία και ότι αυτό που ισχύει είναι ο καθένας για τον εαυτό του, τότε πρέπει απλά να παραδοθούμε, τότε είμαστε χαμένοι.

Και η Μαρία από τον Βοτανικό Κήπο βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος.

- Πώς να καλλιεργηθεί η αξία της αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων αυτή την εποχή που η αλληλεγγύη μετατρέπεται σε ατομικισμό; Η έννοια της αυτοοργάνωσης υπάρχει σε όλους, έτσι η “αλληλοβοήθεια” του Κροπότκιν εμφανίζεται ως μια εφικτή επιλογή, λέει.

Έτσι όλα τα πειράματα αυτοοργάνωσης, άμεσης δημοκρατίας και αυτονομίας έχουν νόημα, θέλουν να πουν. Μέσα από αυτά τα πειράματα εξαπλώνεται η εμπειρία του να δρας συλλογικά και δημιουργείται βήμα-βήμα ένα γενικό αίσθημα αλληλεγγύης στην κοινωνία ως αντίβαρο στην ατομική αντίδραση ενάντια στην κρίση.

Μεγάλες ερωτήσεις που πρέπει να απαντηθούν άμεσα για να βρεθούν λύσεις. Και πάντα η πρόταση είναι η ίδια. Αυτοοργάνωση, αυτοοργάνωση, αυτοοργάνωση.

Η γενική απεργία έχει τελειώσει αλλά ήδη μια ακόμα σχεδιάζεται. Περιμένοντας να τελειώσει το θερμό καλοκαίρι για να ρθει ένα ακόμη θερμότερο φθινόπωρο, κάνω μια τελευταία βόλτα στην καλοκαιρινή Αθήνα στα Εξάρχεια προσπαθώντας να χαθώ. Λίγο παρακάτω σε μια αλάνα που έχει μετατραπεί σε σημείο συνάντησης βρίσκω μια σουρεαλιστική ομάδα της Αθήνας. Συζητούν για τα άρθρα στήριξης προς τις κοινωνικές διαμαρτυρίες που πρόκειται να γράψουν και το πως θα πάει η νέα τους πειραματική παράσταση ποίησης.

- Δε θέλουμε να δρούμε για το ακροατήριο χωρίς αυτό, λένε οι σουρεαλιστές.

- Ζήτω! φωνάζω.

Ιστορικό

Το αναρχικό κίνημα στην Ελλάδα είναι νέο. Μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Ελλάδα είχανε έναν εμφύλιο (1946-1949) και μία δικτατορία (1967-1974). Η αριστερά ήταν για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα παράνομη. Προς τα τέλη του 20ου αιώνα δημιουργήθηκαν οι πρώτες αναρχικές ομάδες και οι πρώτες καταλήψεις έγιναν τη δεκαετία του 90 κυρίως στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη. Αλλά το κύμα των φοιτητικών καταλήψεων το 2005-06 ενάντια στις αλλαγές στην δομή του πανεπιστημίου διέδωσε τον αναρχισμό στο φοιτητικό κίνημα. Μετά το Δεκέμβρη 2008 ο αναρχισμός έγινε μαζικό φαινόμενο.

Το 2001 ιδρύθηκε η Αντιεξουσιαστική Κίνηση (Α.Κ.), κουρασμένοι από την απουσία δόμησης του αναρχικού κινήματος και εμπνευσμένοι από το βιβλίο του Μάρει Μπούκτσιν “Κοινωνικός αναρχισμός ή lifestyle αναρχισμός”. Έγιναν οργανώσεις σε 7 πόλεις και βασίστηκαν στις ανοιχτές συνελεύσεις. Η εφημερίδα τους Βαβυλωνία που διανέμεται δωρεάν και τυπώνεται σε 12.000 αντίτυπα, μόλις έγινε εβδομαδιαία από μηνιαία που ήταν πριν.

Η Ελλάδα από την περίοδο της χούντας ως τον 20ο αιώνα έχει μια παράδοση ομάδων αντάρτικου πόλης οι οποίες κάνουν βομβιστικές ενέργειες εναντίον θεσμικών αρχών και πρεσβειών. Η δράση τους μειώθηκε κατά τη δεκαετία του ’00 αλλά έχει ανέβει ξανά μετά τον Δεκέμβρη του 2008. Οι δυο νεότερες και πιο γνωστές ομάδες είναι ο “Επαναστατικός Αγώνας” και η “Σέχτα Επαναστατών”.

Στις 13 Δεκεμβριου οργανώθηκε στη Στοκχόλμη μια εκδήλωση για τον ελληνικό Δεκέμβρη του ’08. Η εκδήλωση έγινε στο κτήριο του αναρχοσυνδικάτου SAC οι οποίοι μας παραχώρησαν το χώρο χωρίς καλά καλά να μας ξέρουν και χωρίς πολλές ερωτήσεις. Η διαφορά νοοτροπίας και κουλτούρας με τον αντίστοιχο χώρο στην ελλάδα είναι εμφανής, χωρίς να υπονοώ πως εκεί είναι καλύτερα ή χειρότερα, απλά διαφορετικά.
Η συμμετοχή για μια “απολιτίκ” χώρα όπως η Σουηδία ήταν αναμενόμενη πάνω κάτω.  Σύνολο περίπου 50 ατομα καμια 30αρα έλληνες και οι υπόλοιποι ξένοι – σουηδοί, γάλλοι, λατινοαμερικάνοι κ άλλοι.

Αρχικά έγινε μια παρουσίαση σχετικά με την κατάσταση της ελλάδας προ Δεκέμβρη ώστε να έχουν οι έλληνες της σουηδίας και οι ξένοι μια καλύτερη εικόνα για τα πιθανά αίτια της εξέγερσης.

Στη συνέχεια προβάλλαμε το βίντεο “Uprising in Greece” που δημιούργησε η κολλεκτίβα the butterfly and the chair.

Μετά την προβολή ακολούθησε ενδιαφέρουσα κουβέντα σχετική με το πριν και το μετά του Δεκέμβρη αλλά και σχετικών καταστάσεων σε άλλες χώρες, κυρίως Γαλλία και Λατινική Αμερική. Αυτό που πολλοί φυσικά ήθελαν να μάθουν ήταν γιατί και πώς έληξε η εξέγερση, αν ήταν απλά ένα ξέσπασμα ή κάτι παραπάνω και επίσης πολλοί τόνιζαν πως περίμεναν “μαθήματα” από το Δεκέμβρη. Δόθηκαν πολλές απαντήσεις από έλληνες που είτε παρακολουθούσαν απο μακριά τα γεγονότα είτε βρίσκονταν στο δρόμο εκείνες τις μέρες διαφορετικές μεταξύ τους και αυτό ήταν πιστεύω ένα από τα κέρδη της βραδιάς.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό της κουβέντας ήταν πως οι Ευρωπαίοι έψαχναν απαντήσεις από τον Δεκέμβρη ενώ οι λατινοαμερικάνοι καταλάβαιναν πιο εύκολα τον αυθορμητισμό του κινήματος, την δυσκολία να αποτυπώσει ξεκάθαρα πολιτικά μηνύματα αλλά και το ότι ξεπέρασε τα πολιτικά σχήματα όλων των χώρων. Επίσης εξήγησαν πως τα κινήματα βάσης που έχουν αναπτυχθεί στην λατινική αμερική δεν περιορίζονται στους “διάσημους” zapatistas ή στην κατάληψη της εξουσίας στη βολιβία και στη βενεζουέλα.

Ένα προσωπικό συμπέρασμα της βραδιάς ήταν πως αν κοιτάξουμε προς την λατινική αμερική, τις δομές οργάνωσης των κινημάτων εκεί, τους τρόπους δράσης και αντίδρασης μπορούμε να βρούμε αρκετές εναλλακτικές μορφές και τρόπους αγώνα αλλά και πολιτικές που μπορούν να αλλάξουν την κινηματική δράση που εδώ και χρόνια είναι πάνω κάτω η ίδια στην Ευρώπη.

Κλείσαμε την εκδήλωση με την υπόσχεση να συνεχιστούν εκδηλώσεις και η ανταλλαγή και σύνθεση απόψεων μεταξύ μας.

Highlights της βραδιάς:
- Η απορία γιατί τόσα σκυλιά στην πορεία και γενικά στους δρόμους :)
- Η συνεχής μετάφραση όλης της εκδήλωσης (κουβέντας και βίντεο) από έναν σύντροφο σε άλλους που δε μιλούσαν αγγλικά. Ο ίδιος μας πρότεινε να συμμετέχουμε σε σουηδικές εκδηλώσεις αφού πάντα θα βρεθεί κάποιος να κάνει τη μετάφραση στα αγγλικά.

Ένας χρόνος συμπληρώθηκε από την επίθεση στην Κωνσταντίνα Κούνεβα με καυστικό υγρό.

Εκτός από το να βελτιωθεί η υγεία της ώστε να μη χρειάζεται στενή ιατρική παρακολουθηση, ευχόμαστε να μη συμβεί ξανά τέτοιο περιστατικό εργοδοτικής τρομοκρατίας.

Απαιτεί ολόκληρη η κοινωνία να βρεθούν οι ένοχοι που σχεδίασαν και εκτέλεσαν το άνανδρο και απάνθρωπο σχέδιο ενάντια στην Κωνσταντίνα. Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΕ ΣΤΟΧΟ ΓΙΑΤΙ ΕΙΧΕ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΚΑ

• ΓΥΝΑΙΚΑ
• ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ και μάλιστα σε ΕΡΓΑΣΙΑ με ΧΑΜΗΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ
• ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΑ
• … ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΡΙΑ !!

Η κοινωνία επίσης χωρίς αποφάσεις δικαστηρίων έχει ενοχοποιήσει, για αυτή και παρόμοιες επιθέσεις εναντίων συνδικαλιστών εργαζομένων, τον εργασιακό μεσαίωνα που καθιέρωσαν οι κυβερνήσεις την τελευταία μιάμιση  δεκαετία με μία σειρά νόμων και θεσμικών παρεμβάσεων στο εργατικό δίκαιο και τις μορφές σχέσεων εργασίας. Ελλαστική απασχόληση, ολιγόωρη ημερίσια απασχόληση, ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι, συλλογικές συμβάσεις εργασίας, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Είναι πραγματικά άξιο ανάλυσης. Η ΕΛΛΑΣ κατάφερε να μην πάρουν έκταση οι καταστροφές ειδικότερα στην Αθήνα. Όμως την εβδομάδα που διανύσαμε έχουν καταγραφεί δεκάδες (με επιοίκεια πάντα) περιστατικά αυθαιρεσίας και στυγνών τραμπουκισμών από πλευράς υπαλλήλων του ελληνικού κράτους – αστυνομικών.

Μηχανόβιοι ΔΕΛΤΑδες να ορμάνε πισώπλατα και μή κατά πάνω στον κόσμο που διαδηλώνει και να προκαλούν σοβαρούς τραυματισμούς [*] (τουλάχιστον 5 περιστατικά), μπάτσος να ξαναβγάζει όπλο όχι για προστατευθεί από επίθεση αλλά για να εφορμήσει κατά του πλήθους [*], κουκουλωμένοι μπάτσοι όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και στην Κρήτη (Χανιά) [*][*], όπου παρά το γεγονός ότι οι μασκοφόροι έπαιρναν εντολές από τον παρακάτω εικονιζόμενο αναπληρωτή αστυνομικό διευθυντή Χανίων Στέφανο Καψωμενάκη, ο αστυνομικός διευθυντής Βασίλειος Στεφανουδάκης δήλωνε: “Εκτιμώ ότι δεν είναι οι κουκουλοφόροι εκτός υπηρεσίας…“,

αναίτιες εκατοντάδες συλλήψεις [π.χ *]… και άλλα και άλλα.

Είναι γνωστό ότι σχεδόν όσοι προσήχθησαν πέρσι σε ένα ταραχώδη μήνα, μαζεύτηκαν από την αστυνομία φέτος σε 4-5 μέρες (περίπου 900 άτομα). Από αυτούς κατηγορίες απαγγέλθηκαν σε περίπου 150 από τους οποίους κάποιοι σίγουρα θα αθωωθούν. Οπότε μιλάμε για εκατοντάδες τρομοκρατικές προσαγωγές χωρίς ίχνος στοιχείου παραβατικότητας! Ποιος να ψέξει όμως το “αποτελεσματικό” πλάνο του Χρυσοχοϊδη;;

Μέσα σε όλα αυτά, είχαμε για μία ακόμα φορά τη φοβερή “αναστάτωση” των ΜΜΕ για το κάψιμο της ελληνικής σημαίας, το οποίο σε πολλές χώρες δεν διώκεται καν ποινικά (π.χ ΗΠΑ) διότι θεωρείται πράξη αντίθεσης με την πολιτική του κράτους-κυβέρνησης. Στη μετα-Χριστοδουλική Ελλάδα όπου έχουν κατασκηνώσει οι κάθε λογής Καρατζαφέρηδες στα ΜΜΕ, αποτελεί “σοκαριστικό” γεγονός για το οποίο θα πρέπει να απολογούνται οι χιλιάδες συμμετέχοντες σε μία διαδήλωση!

Ας επανέλθουμε στις προσαγωγές. Πώς να μη φτάσουμε στον αριθμό αυτό, όταν έγιναν τραγελαφικές “δήθεν” συλλήψεις, όπως ενός νεαρού που έβγαζε βόλτα το σκύλο του, ή ακόμα χειρότερα ενός άλλου νεαρού που τον μαζέψανε με τις πιτζάμες επειδή είχε βγει να πετάξει τα σκουπίδια. Φαίνεται μετά τη “ζαρντινιέρα” έχουν υπάρξει και συνέχειες στα κατορθώματα κάποιων καλόπαιδων της Α/Δ Θεσσαλονίκης. Και δε φτάνει αυτό, του πλασάρανε και μία τσαντούλα με μολότοφ για να έχουνε να λένε [*]. Το περιστατικό πήρε έκταση αφού βγήκε το υλικό που έδειχνε πώς παράνομα του φορτώσανε την τσάντα οι αστυνομικοί. Η ΕΛΑΣ ζήτησε ήδη συγγνώμη (τι άλλο να έκανε) [*].

- Γιατί πετάς μολότοφ με πιτζάμες και παντούφλες?? [*]

Τελικά, το στομφώδες ύφος αμεροληψίας και αυστηρότητας του Χρυσοχοϊδη μεταφράζεται σε ανομία και παραβατικότητα από τα σώματα ασφαλείας. Και επειδή πολλές από τις παραπάνω υποθέσεις έχουν πάρει το δρόμο των … ΕΔΕ αναρωτιέται κανείς …

πόσες ΕΔΕ χρειάζεται η ελληνική αστυνομία του agent Xrisochoides για να εξασφαλίσει την ασφάλεια των πολιτών??

Ίσως περισσότερες ακόμα κι από τις προσαγωγές που έγιναν!

Και τελικά βάσει όλων αυτών τί προσβάλει περισσότερο την ελληνική κοινωνία?? Οι μπαχαλάκηδες ή οι εντεταλμένοι τραμπούκοι του κράτους που όταν δε γράφουν για κράνος τα παπάκια δέρνουν μετανάστες, χτυπάνε μαθητές και δηλητηριάζουν με αέρια το κέντρο κάθε μεγάλης πόλης??

από  dosepasa.wordpress.com

Αγαπητέ Αλέξανδρε ή Αλέξη, αν προτιμάς.

Κλείνει στις 6/12 ένας χρόνος από το αδόκητο πέρασμα σου από εδώ, εκεί που είσαι τώρα. Στο διάστημα αυτό αλλάξαν κάποια πράγματα. Μετά από εκείνο το γεγονός στην οδό Τζαβέλλα (που τώρα έχει το όνομά σου) πολύς κόσμος θύμωσε λυπήθηκε και εξεγέρθηκε. Σχολεία και πανεπιστήμια τελούσαν υπό κατάλυψη και  το κέντρο της Αθήνας είχε παραλύσει από την ασυγκράτητη αγανάκτηση του κόσμου, κυρίως των παιδιών της γενιάς μας.

Η διαμαρτυρία αυτή που κάποιοι τη λένε εξέγερση αμαυρώθηκε από έκτροπα που κάναν χουλιγκάνοι, ασφαλίτες, άνθρωποι που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, και κομπλεξικοί. Η κοινή γνώμη έστρεψε την προσοχή από την ουσία της διαμαρτυρίας στα επεισόδια, με τους γνωστούς-πασίγνωστους βασικούς υπεύθυνους δημοσιογράφους και «πνευματικούς» ανθρώπους. Τα κόμματα της αριστεράς δείξαν πολύ λίγα σε αυτή τη κατάσταση ενώ έπρεπε να πρωτοστατούν. Το ΚΚΕ το οποίο παραδοσιακά τηρεί επιφυλακτικότητα στην αυθόρμητη εξέγερση έσπευσε να διαχωρίσει τη θέση του με χωριστές πορείες και (εκούσια ή ακούσια) τήρησε στο όνομα της ιδεολογικής καθαρότητας στάση νομιμοφροσύνης και ήταν ανασχετικός παράγοντας. Ο Συνασπισμός από την άλλη αφού αμφιταλαντεύτηκε και διαχωρίστηκε στο θέμα αυτό, άλλοι λέγαν συμπαραστεκόμαστε άλλοι «χαλάστηκαν» και με την κατάληψη των πανεπιστημίων και τις πορείες. Φάνηκε δυστυχώς ότι προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την «εξέγερση» για να πάρει ψήφους από τον νέο κόσμο (μέσω του Σύριζα) και να στατολογήσει μέλη η νεολαία του.

Παρόλα αυτά ο περσινός  Δεκέμβρης δίδαξε πολλά. Κατ’ αρχάς απέδειξαν οι επόμενες μέρες ότι το τελευταίο γεγονός που έζησες δεν ήταν τυχαίο.

Πολλοί νέοι φυλακίστηκαν λόγω της αγανάχτησής τους αυτής, μετανάστης λίγους μήνες αργότερα ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου, προσάγονται στην ασφάλεια καθημερινά πολίτες λόγω «ύποπτης φάτσας».  Αλέξη να ξέρεις ότι είσαι το σύμβολο της γενιάς σου. Μιας γενιάς που δέχεται ριπές από παντού και δεν μπορεί να τις σταματήσει όλες. Πληρώνει η γενιά μας μια κρίση στην οποία δεν έχει κανένα μερίδιο ευθύνης. Την αναγκάζουν να μένει σε ένα περιβάλλον κατεστραμένο από τις πυρκαγιές, την αδιαφορία των αρμοδίων και τον εύκολο πλουτισμό. Την ταίζουν όλη μέρα σκουπίδια μέσω των εφημερίδων των τηλεοράσεων και εσχάτως και του internet. Την αφήνουν στο έλεος της παχυσαρκίας που τη μαστίζει και θα την οδηγήσει εκεί που είσαι, κάμποσα χρόνια πριν από την ώρα της. Μιας γενιάς, που ήδη κομμάτι της βασσανίζεται από καρκίνο στα νοσοκομεία των παίδων και στα ειδικά κέντρα. Που χάνει την ζωή της στη άσφαλτο. Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν, είτε λόγω αδιαφορίας, είτε ακόμα χειρότερα επειδή παράγουν πλούτο. Αυτό το κίνημα που πυροδοτήθηκε τότε έσβησε λίγο πρόωρα και άδοξα. Όμως αποτέλεσε ένα σπέρμα γόνιμο. Πολλά κινήματα έχουν αναπτυχθεί από τότε. Ομάδες πολιτών  κρατάνε στην Αθήνα αυτοδιαχειριζόμενους χώρους. Δραστηριοποιούνται σε θέματα μεταναστών, ξεσηκώνονται εναντίον της περιβαλλοντικής καταστροφής, και αντιστέκονται  ενάντια στη προοπτική να γίνουν έμμισθοι σκλάβοι. Αντιλήφθηκαν οι νέοι της γενιάς μας πως δεν έχουν να περιμένουν τίποτα πίσω από τις στοιχίσεις σε κόμματα, κάτι που της είχε στοιχίσει στο παρελθόν. Αντιλήφθηκαν πως έχουν να κερδίσουν από την αλληλεγγύη που αναπτύσουν μεταξύ τους και από τις μορφές πάλης που τους κάνουν νικητές και αγωνιστές. Ήδη η καθημερινή αντίσταση σε μια κοινωνία που τους θέλει ανταγωνιστικούς και ατομικιστές φαίνεται. Φαίνεται στα περισσότερα χαμόγελα και στην άρνηση μεγάλου τμήματός της να στηρίξει την κοινωνία της κατανάλωσης

Εσύ τώρα θα κάνεις παρέα με τους συνομηλίκους σου και επίσης αδικοχαμένους Καλτεζά, Κομνηνό, θα σου κάνει μαθήματα ο Τεμπονέρας και θα το σκας για να ακούσεις τους μεγάλους μουσικούς που κάθονται κάπου εκεί. Το γράμμα αυτό μάλλον δεν θα αποσταλεί σε εσένα αλλά μου έκανε καλό που στο έγραψα . Σου δίνω και ένα όρκο. Όσο μπορώ θα αποτρέψω άλλοι νέοι να χάνονται άδικα από σφαίρες και «σφαίρες» στιγμιαία ή σιγά σιγά

Ο 5 χρόνια μεγαλύτερος του Αλέξη

Δημήτρης

Ένοχη η πολιτική που θυσιάζει τα πάντα στην κερδοφορία του κεφαλαίου. Υπεύθυνη η εργοδοσία και οι κυβερνήσεις ΝΔ – ΠΑΣΟΚ

Στις 7 Σεπτέμβρη προστέθηκε ένας ακόμη νεκρός εργάτης, ο Γιάννης Παπακωνσταντίνου, που νοσηλευόταν στο Γενικό Κρατικό Αθήνας, ύστερα από το βαρύ τραυματισμό του, στις 26 Αυγούστου, στο εργατικό «ατύχημα» που σημειώθηκε στο εργοστάσιο της ΛΑΡΚΟ στη Λάρυμνα. Ήταν η μέρα που ένα από τα πέντε καμίνια του εργοστάσιου τρύπησε, με αποτέλεσμα να ξεχυθεί καυτό μέταλλο και να ακολουθήσουν εκρήξεις. Την ίδια μέρα, ο 27χρονος Κώστας Ντελής ξεψύχησε επί τόπου. Στο ίδιο εργοστάσιο, στις 2 Αυγούστου, έπεφτε νεκρός ο εργάτης Χρήστος Δόσκορης, από πρόβλημα σε άλλο καμίνι στις 26 Αυγούστου, στο εργατικό «ατύχημα» που σημειώθηκε στο εργοστάσιο της ΛΑΡΚΟ στη Λάρυμνα.

Τα εργατικά αυτά εγκλήματα έρχονται να προστεθούν  στο μεγάλο κατάλογο εργατικών εγκλημάτων που έχουν συμβεί στη ΛΑΡΚΟ από τη μέρα της λειτουργίας της, αλλά και συνολικά στους τόπους δουλειάς.

Στο όνομα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, των ελλειμμάτων και της άκρατης λιτότητας η εργοδοσία δεν διστάζει ακόμη και να «δολοφονήσει» εργαζόμενους, αμελώντας την λήψη των αναγκαίων μέτρων υγιεινής και ασφάλειας. Δεν αρκούν οι απολύσεις, η ελαστασφάλεια, οι περικοπές μισθών και επιδομάτων, στην δίνη της εργοδοτικής αυθαιρεσίας προστίθενται τραγικά εργατικά δυστυχήματα. Τα κροκοδείλια προεκλογικά δάκρυα των κομμάτων εξουσίας, αποτελούν ασέβεια προς τους νεκρούς εργάτες και πρόκληση για όλους τους εργαζόμενους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας, κάθε δύο μέρες σκοτώνεται και ένας εργάτης. Μέσα στο 2008 σκοτώθηκαν στους χώρους δουλειάς 146 εργάτες, ενώ  τα εργατικά θανατηφόρα «ατυχήματα» από τις αρχές του 2009 ανέρχονται σε τουλάχιστον 54.

Για «τυχαίο περιστατικό στα πλαίσια του στατιστικού κανόνα» έκανε λόγο, με απύθμενη προκλητικότητα, η διοίκηση της ΛΑΡΚΟ, επιβεβαιώνοντας έτσι ότι για την εργοδοσία ο θάνατος ενός εργάτη δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα ακόμα τυχαίο συμβάν. Μόνο που τα γεγονότα δείχνουν ότι είναι ένα ακόμα στυγνό έγκλημα κατά της εργατικής τάξης, προς χάριν της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Η κατάσταση στη ΛΑΡΚΟ το επιβεβαιώνει. Το εργοστάσιο, με μεγαλύτερους μετόχους το ελληνικό δημόσιο, τη ΔΕΗ και την Εθνική Τράπεζα, βρίσκεται εδώ και χρόνια σε διαδικασία πώλησης σημαντικού ποσοστού του, ενώ έχει οδηγηθεί από τη διοίκηση και τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ σε συνειδητή απαξίωση και υποβάθμιση, με σκοπό να μειωθεί το κόστος λειτουργίας του και να πουληθεί στο άμεσο μέλλον. Αυτό έχει τραγικές επιπτώσεις στις συνθήκες υγιεινής και ασφάλειας, καθώς γίνονται διαρκείς περικοπές στο προσωπικό, στους μισθούς, αλλά και στις δαπάνες που σχετίζονται με τη συντήρηση και τα μέτρα ασφάλειας στο εργοστάσιο, ενώ κάθε πρόβλημα να πρέπει να αντιμετωπίζεται από τους εργαζόμενους.

Την ίδια ώρα δόθηκαν στη δημοσιότητα από το υπουργείο Οικονομίας τα ονόματα των επτά επιχειρήσεων, καθώς και δύο που θέλησαν να μη γίνει γνωστό το όνομά τους, που κατέθεσαν μη δεσμευτικές προσφορές για την εξαγορά του 25% των μετοχών της ΛΑΡΚΟ που ανήκει στο ελληνικό δημόσιο, ενώ συνεδρίασε για το θέμα και η Διυπουργική Επιτροπή Αποκρατικοποιήσεων. Από τις προαναφερόμενες εταιρείες οι τρεις είναι ελληνικές, οι δύο αποτελούν ισχυρούς μεταλλευτικούς «παίκτες», οι δύο είναι ‘’άγνωστοι’’ (!), ενώ οι άλλες δύο είναι εταιρείες «βιτρίνες» και θεωρείται ότι πίσω από αυτές βρίσκονται άλλες εταιρείες του κλάδου. Συγκεκριμένα η ΑΚΤΩΡ είναι ο κατασκευαστικός βραχίονας της εισηγμένης εταιρείας ΕΛΛΑΚΤΩΡ, η Ελληνική Χαλυβουργία συμφερόντων του κ. Μάνεση, η εισηγμένη Μυτιληναίος καθώς και οι δύο ισχυροί διεθνείς «παίκτες» η ολλανδική Cunico Pesources που είναι παραγωγός νικελίου -μικρότερος σε μέγεθος από τη ΛΑΡΚΟ- και η ελβετική Glencore που είναι καθετοποιημένος μεταλλευτικός όμιλος.”

Ο πρώτος  εργάτης που βρήκε τραγικό θάνατο δούλευε στις εργολαβίες, όπως και εκατοντάδες συνάδελφοί του στη ΛΑΡΚΟ. Τεράστιες είναι οι ευθύνες της διοίκησης της ΛΑΡΚΟ, που επιδιώκει το καθεστώς των εργολαβιών να εξαπλωθεί γιατί μειώνει το κόστος της εργατικής δύναμης. Σύμμαχοι της ΛΑΡΚΟ οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που ψήφισαν και εφάρμοσαν το σχετικό νόμο για τις εργολαβίες, αλλά και που χρόνια τώρα εφαρμόζουν όλες τις αντεργατικές επιλογές της ΕΕ. Όποιος από το μόνιμο προσωπικό του εργοστασίου συνταξιοδοτείται, αντικαθίσταται από εργαζόμενο σε εργολάβο. Από τους 500 περίπου εργαζόμενους της ΛΑΡΚΟ οι 250 δουλεύουν μέσω εργολάβων, ενώ και από αυτούς χρόνια έχει να περάσει το κατώφλι του εργοστασίου νέος εργαζόμενος. Αντίθετα, απολύθηκαν 120 την περασμένη χρονιά. Οι εργαζόμενοι στις εργολαβίες εργάζονται στη βαριά βιομηχανία ανειδίκευτοι, χωρίς την απαραίτητη εκπαίδευση, ενώ ανακυκλώνονται συνεχώς, δεν προλαβαίνουν να αποκτήσουν εμπειρία και εξοικείωση με τη δουλειά. Ο ανώτερος μισθός τους φτάνει τα 1.000 ευρώ, ενώ πρόσφατα είχαν δύο μήνες απλήρωτοι.

Εκτός όμως από την αθλιότητα των υπεργολαβιών, στη ΛΑΡΚΟ, δεκάδες εργάτες απασχολούνται ως αυτό-απασχολούμενοι (!),  με ασφάλιση στο ΤΕΒΕ, χωρίς κατοχυρωμένα εργασιακά δικαιώματα. Στην ανυπαρξία του ελεγκτικού μηχανισμού, προστίθεται και το γεγονός πως 10 μηχανικοί καλούνται να επιθεωρήσουν πάνω από 1.200 επιχειρήσεις μεταλλείων!

Βαριές είναι και οι ευθύνες του συνδικαλιστικού κινήματος στο χώρο της ΛΑΡΚΟ και της συνδικαλιστικής ηγεσίας της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Τόσο οι εργαζόμενοι στις υπεργολαβίες, όσο και οι φερόμενοι ως ‘’αυτο-απασχολούμενοι’’ με ασφάλιση ΤΕΒΕ, δεν καλύπτονται συνδικαλιστικά από τα σωματεία τους, αναλαμβάνοντας έτσι βαρύ μερίδιο ευθύνης για την διάσπαση και τον κατακερματισμό των εργαζόμενων που επιδιώκει η εργοδοσία.

Η πραγματικότητα στα εργοτάξια αφορά με τον ίδιο τρόπο και τους εργάτες, και τους τεχνικούς. Οι εργαζόμενοι τεχνικοί μηχανικοί πρέπει να αντισταθούν στις πιέσεις που δέχονται από την εργοδοσία ότι δήθεν αυτοί είναι.. «κάτι διαφορετικό», ότι δήθεν αυτοί πρέπει να «καλύπτουν καταστάσεις». Μαζί με όλους τους εργαζόμενους να αναπτύξουμε ένα κίνημα υπεράσπισης της ίδιας μας της ζωής, να ανατρέψουμε με τον αγώνα μας, την πολιτική των κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ  και της εργοδοσίας.

• Ουσιαστικά μέτρα προστασίας της υγείας & ασφάλειας τώρα. Προσανατολισμός της Επιθεώρησης Εργασίας στον ουσιαστικό έλεγχο της εργοδοτικής ευθύνης και στη συνδυασμένη εφαρμογή του συνόλου της σχετικής νομοθεσίας και των κανονισμών.
• Ανθρώπινα ωράρια και αποδοχές. Πραγματικές αυξήσεις μισθών και ημερομισθίων ώστε να ζούμε αξιοπρεπώς από μια δουλειά. 35ωρο, 7ωρο, 5θήμερο. Κατάργηση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, κανονικές προσλήψεις για όλους τους εργαζόμενους. Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις.
• Κατάργηση των ιδιωτικών ΕΞΥΠΠ και δημιουργία κρατικού σώματος Τεχνικών Ασφάλειας και Ιατρών Εργασίας, ενταγμένου στο αποκλειστικά Δημόσιο Σύστημα Υγείας.
• Κατοχύρωση εργοδοτικής εισφοράς για την ασφαλιστική κάλυψη του επαγγελματικού κινδύνου και διευρυμένη εφαρμογή του θεσμού των Βαρέων και Ανθυγιεινών Επαγγελμάτων.

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΜΙΣΘΩΤΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ

(ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ, ΓΕΩΛΟΓΩΝ, ΤΕΧΝΟΛΟΓΩΝ, ΤΕΧΝΙΚΩΝ, ΣΧΕΔΙΑΣΤΩΝ)