του Ν.Ξυδάκη (από το βλέμμα)

Aλλος με χειροπέδες προφυλακισμένος για χρέη προς το Δημόσιο, άλλος πουλάει το σπίτι του για να μην πάει φυλακή, άλλος λουφάζει και περιμένει τη σειρά του. Το λάιφστάιλ πέθανε, λένε. Δεν πέθανε τώρα, διορθώνω. Εχει πεθάνει από καιρό, τώρα εξαπολύθηκε η δυσωδία των πτωμάτων του.

Η εγχώρια βιοτεχνία του λαϊφστάιλ, εκδότες, μοντελίστ, δημοσιογράφοι, μοντέλες, γλάστρες, τηλεπερσόνες, πάρτι άνιμαλ, ντίλερ, κοθώνια, θύματα, γεννήθηκε στη δεκαετία του ’80 και άνθησε όσο κυκλοφορούσε ορμητική η δίψα της ανόδου, ο θαυμασμός για την αρπαχτή, και άφθονο μαύρο χρήμα. Εξέπνευσε όταν μαράθηκαν όλα αυτά. Παρήγαγε αέρα. Ηταν μια φούσκα, Η φούσκα, που μέσα της όμως περιείχε τον τοξικό αέρα του θράσους, του κυνισμού, την υπόσχεση της επιτυχίας, κι εντέλει τον αέρα της ματαίωσης και της διάψευσης.

Εξέφρασε το ήθος του μαύρου χρήματος, του χρήματος της αρπαχτής και του χρηματιστηρίου, δηλαδή τα χρυσά χρόνια του πρώτου ΠΑΣΟΚ, αλλά και τα χρόνια του εκσυγχρονισμού και της ολυμπιακής ευφορίας. Εντουτοις η αναμφίλεκτη επιρροή του εφαρμοζόταν ενδοφλέβια στα λαϊκά πλήθη, στους πελάτες: σε αυτά το Κλικ και οι επίγονοι έκαναν ενέσεις μαγκιάς και σεξισμού. Τα λαϊκά παιδιά από τις δυτικές συνοικίες και τη διψαλέα επαρχία ρουφούσαν συνταγές ανόδου διατυπωμένες σε καλιαρντο-ποπ, τα λαϊκά παιδιά κατανάλωναν τα εγχειρίδια της καλής κατανάλωσης και πείθονταν ότι δεν ζούσαν στο Μπουρνάζι αλλά στη Σάντα Μόνικα ή στο Μανχάταν. Κι αυτά τα διαβουκολευμένα πλήθη προσγειώνονταν άτσαλα από τον κόσμο του Κλικ στον κόσμο του σκληρού μεροκάματου, κι από κει στον κόσμο της πικρής χρεοκοπίας.

Τώρα όλοι μυρίζουν τη δυσωδία των πτωμάτων. Στην 25ετία της τροχιάς τους όμως πολύ λίγοι διείδαν τη σχέση αυτού του αισθητικού και πενυματικού σκουπιδιού με την σαθρή κοινωνία που εξέφραζε. Οι εκδότες και σκουπιδογεννήτριες εκαλούντο στα τηλεπάνελ να σχολιάσουν το εκλογικό αποτέλεσμα και την πολιτική σκηνή, εκαλούντο ως τιμητές της ελληνικής κοινωνίας, είχαν και έχουν στενές σχέσεις με κορυφαίους πολιτικούς, νυν και πρώην υπουργούς, έπαιρναν υπερδάνεια από τις «κουτές» τράπεζες, άντλησαν δισεκατομμύρια δρχ. από το Χρηματιστήριο, μπαινόβγαιναν στις επαύλεις του μεγάλου χρήματος, έκαναν μπίζνες και κολεγιές. Οι ισχυροί τούς χρησιμοποιούσαν, σαν διασκεδαστές, σαν πλυντήρια, σαν βαποράκια, σαν παπαγάλους. Αλλά και συναγελάζονταν, έπιναν και γελούσαν μαζί· διότι είχαν κοινό το έθος και την κουλτούρα. Μεγαλοπαράγοντες και φτωχοδιάβολοι μοιράζονταν τον ίδιο πολιτιστικό ορίζοντα, είχαν ίδιες αισθητικές ααναζητήσεις, ίδιες πνευματικές ανησυχίες. Αργά τη νύχτα, μετά το Μέγαρο των χορηγιών, μετά τα ακριβά ρεστωράν, όλοι κατέληγαν στον Μαζωνάκη και την Πέγκυ Ζήνα. Ολοι.

Ολοι, οι ίδιοι, συνωστίζονταν στα αριθμημένα και στα VIP των γηπέδων, γαύροι και βάζελοι, χειροκροτητές προέδρων και συνδαιτημόνες λαμογιών, περιστοιχισμένοι από μπράβους και νονούς. Ολοι, οι ίδιοι, έκαναν ρεζερβέ στα στέκια της Μυκόνου, κι αργότερα έχτιζαν φαραωνικές επαύλεις αυθαίρετες στις αλωθείσες Κυκλάδες. Οι ίδιοι που πηδούσαν από κότερο σε κότερο.

Την είχε καταλάβει ο Τσουκάτος τούτη τη γενετική σχέση, είχε δει ότι κι ο Γιώργος Παπανδρέου προτιμούσε το Κλικ για συνεντεύξεις περί αειφορίας και free μαριχουάνας, εξ ου και συμβούλευσε τον εκσυγχρονιστή Σημίτη να συνάξει το ΠΑΣΟΚ στο μοδάτο Βαρελάδικο ― όπερ και έπραξε ο καλβινιστής πρωθυπουργός. Ας είναι.

[edit: O K. Σημίτης την τελευταία του ουσιαστική συνέντευξη πριν τις εκλογές 2000 και την πρώτη μετεκλογική την παραχώρησε στο Nitro. Στο ίδιο έδωσε συνέντευξη και ο Κώστας Μητσοτάκης]

Ας ξύσουμε τη φτενή χρυσομπογιά, που γράφει κλικ, μαξ, φλας, νίτρο, φρι πρες, σταρ, δεν ξέρω γω τι. Ο τσίγκος, από κάτω, είναι χτυπημένος με τατουάζ «ΠΑΣΟΚ for ever», «χρήμα über alles», «σκυλοπόπ», «κλεπτοκρατία». H βιοτεχνία μεταποιούσε φτηνά υλικά και τα πουλούσε σαν Greek Dream. Η κλεπτοκρατία χρειαζόταν όργανα ιδεολογικής κυριαρχίας πολυδύναμα, πέρα από την επίσημη προπαγάνδα. Το λάιφστάιλ ήταν αυτό ακριβώς το όργανο υπόγειας, αθέατης, διαβρωτικής προπαγάνδας, όργανο εκμαυλισμού και κυριαρχίας: πλάσαρε την παράγκα για παλατάκι, κι ο φτωχοδιάβολος μες στην παράγκα χόρταινε την απληστία του με ηδονοβλεψία και ψευδαίσθηση: μπορούσε να ξοδέψει τρία μηνιάτικα ή ένα διακοποδάνειο για μια βδομάδα στη Μύκονο, να κολυμπήσει πλάι στα σελέμπριτι και να ψωνίσει Gavalas.

Πολλοί βιοτέχνες του λάιφστάιλ κυκλοφορούν ακόμη στα μήντια, ξεπουπουλιασμένοι, κυνηγώντας το μεροκάματο του κλόουν με το πλατινένιο ρινοδιάφραγμα, άλλοι ξεπλένονται ως δημοσιογράφοι αφού ξέπλυναν χρήμα, άλλοι υποδύονται τους ξινούς τιμητές και τις Αντουανέτες. Οι περισσότεροι ξέπεσαν. Η παράγκα κατέρρευσε, τα σελέμπριτι θρηνούν στο Μεταγωγών και στα πρωτοδικεία, ξεπουλάνε Ντόλτσε ε Καμπάνα, Καγιέν, Λέξους και σπίτια.Οι μαικήνες τους κάνουν ότι δεν τους ξέρουν, δεν σηκώνουν τα τηλέφωνα. Μαζί με την παράγκα όμως καταρρέει και η χώρα που τους ανέχθηκε, τους έθρεψε, τους μιμήθηκε και τους θαύμασε.

Καταλήψεις, στέκια, οργανώσεις και συνελεύσεις γειτονιάς, κοινωνικά δίκτυα πόλης. Υπάρχουν στην Ελλάδα, στην Ιταλία, στην Ισπανία αλλά και στην Αγγλία, στην Σουηδία, στη Δανία, σε όλη την Ευρώπη.

Κέντρα αγώνα, σημεία αναφοράς στην ιστορία των κοινωνικών κινημάτων, χώροι που δημιουργούνται από “τα κάτω” για τους “από κάτω”.

Προσπαθήσαμε να συγκεντρώσουμε κείμενα που αναφέρονται στην ιστορία των ελεύθερων χώρων σε πολλές χώρες της Ευρώπης, με σκοπό να δείξουμε την διαχρονική σημασία τους, να προσπαθήσουμε να αναδείξουμε το ρόλο που παίξαν ιστορικά, αλλά και να τονίσουμε τη σημασία τους για το σήμερα και, κυρίως, για το αύριο.

Το “αφιέρωμά” μας ξεκινάει με ένα κείμενο που αναφέρεται στα κοινωνικά κέντρα της Ιταλίας και τις άσπρες στολές τους. Το κείμενο το “κλέψαμε” από την εφημερίδα Brand που κυκλοφορεί στην Σουηδία και το μεταφράσαμε. Λόγω του μεγέθους του, αποφασίσαμε να το χωρίσουμε σε δύο μέρη.

Από γεγονότα 15/12/2010.

Παλιότερο αλλά χαρακτηριστικό.

Ο ψηλέας με την χακί καμπαρντίνα και τον ασύρματο είναι από τις πιο γνωστές μούρες των χαφιεδότσουρμων και εμφανώς κάνει τα κουμάντα!

Δείτε και το επόμενο που λέει ο ίδιος ότι είναι αξιωματικός στους πολίτες που ρωτούν, διότι χωρίς διακριτικά, χωρίς καμία ένδειξη ότι είναι αστυνομικοί αυτός και τα κουκουλωμένα κωλοπαίδια του “σηκώνουν” κόσμο. Η μαφία δηλαδή σε τί διαφέρει στις μεθόδους της! Έτσι γουστάρουν, ετσι κάνουν!

Την πραγματικότητα μπορείς να τη δεις από δύο διαφορετικές μεριές, εξίσου ενδιαφέρουσες:

-καθόλου τυχαίο ότι ανάμεσα στους πρώτους που κυνηγάει το ΣΔΟΕ είναι επιφανή ανθρωπίδια… για να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι ΠΛΕΟΝ θα πληρώσουν και κάποιοι που χρωστάνε πολλά.

-καθόλου τυχαίο ότι ανάμεσα σε αυτούς που χρωστάνε πολλά τους οποίους κυνηγάει το ΣΔΟΕ βρισκονται και ανθρωπίδια που αποτέλεσαν την αφρόκρεμα και ζωντανή διαφήμιση της κυρίαρχης κουλτούρας της τελευταίας 20ετίας. Όχι για να μην έχουμε απορία ποιοι είναι αυτοί που χρωστάνε…

Η πλάκα είναι ότι το συγκεκριμένο ανθρωπίδιο, μαζί με όλο το τηλε-συνάφι, είναι τόσο εύκολοι στόχοι για να λιβελογραφήσει κάποιος, τι να πρωτοπεί; Bούτυρο στο ψωμί για να γράψουν κάποιοι σεντόνια με επιθετικούς προσδιορισμούς. Ας επιμείνουμε όμως στην ουσία του τι θα γίνει με τις περιπτώσεις αυτές: τί θα εισπραχθεί, πότε (ποτέ;), με ποιό τρόπο; Αυτά απασχολούν την κοινωνία. Πρωτίστως, γιατί νομίζω ότι πρέπει να μας διδάσκει το ποιοι είναι αυτα τα άτομα που είναι υπόλογα για τεράστιες απάτες και υπεξαιρέσεις δημόσιου χρήματος (ΦΠΑ) και το πώς έφτασαν ως εδώ. Ποιά κυκλώματα τους κάλυπταν, ποιά άλλα κυκλώματα τους χρησιμοποιούσαν σαν μυρωδικά στην σούπα της τηλεαποβλάκωσης, πάντα όμως μόνο τη στενά προσωπική τους διάσταση πλήρως αποσυνδεδεμένη από το how they did their fucking business?.

Μέχρι στιγμής, πάντως, έχουμε να σημειώσουμε ότι σε αντίθεση με αυτόν που δεν έχει να πληρώσει τα χαράτσια, το ίδιο το ρεύμα, τον οποίο τον εξουθενώνουμε ως κοινωνία με τις αποφάσεις των πολιτικλων ηγεσίών μας, με τα νέα μέτρα και τις πρακτικές του κράτους…

…τους κύριους κύριους Γαβαλάδες τους περιμένουμε να τελειώσουν τη διασκέδασή τους στα μπουζούκια για να τους συλλάβουμε [*]. Αφού πετάξουν και τα “τελευταία” τους/μας ευρώ σε δίσκους με γαρύφαλα. Ποιοί; Οι πτωχευμένοι σταρς!

Και για να επιμείνουμε στην ουσία του τι θα πει οικονομικός-επιχειρηματικός/κοινωνικός/πολιτισμικός παρασιτισμός αναδημοσιεύουμε ένα αρθράκι από τη LIFO. Για να λυθούν και οι απορίες για το how to των παρασίτων.

Σαν εικαστικό πρότζεκτ. Οι αλλοδαποί που έφτιαχναν τα ρούχα .LAK, σε μια μικρή βιομηχανία στο Περιστέρι, φωτογραφίζονται για πρώτη φορά. (Θενκς Τάσο)

[+ Το κείμενο του Φρίξου Δρακοντίδη, από μια απρόσμενη πηγή: Το Καρφί του Σαββάτου, via.]

Κατεβαίνοντας τα σκαλιά μιας μικρής βιοτεχνίας ρούχων στο Περιστέρι, αδυνατείς να πιστέψεις ότι μέσα σε αυτά τα περίπου 100 τ.μ κατασκευάζονται κολεξιόν επώνυμων φιρμών που κοσμούν τις πανάκριβες βιτρίνες γνωστών καταστημάτων της πρωτεύουσας. Φθηνά εργατικά χέρια που παράγουν μοδάτα προϊόντα ένδυσης, τα οποία εν συνεχεία χρυσοπληρώνει ο καταναλωτής για να τα αποκτήσει.

Ο ιδιοκτήτης της εταιρίας, ένας Σύρος επιχειρηματίας που ήρθε στην Ελλάδα το 1985 μαζί με την οικογένεια του αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο, κάθεται στο γραφείο του με μια έκφραση απόγνωσης ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του.

Ο κ. Αμπτελγάνι Αλμάνλα ή Κώστας όπως είναι γνωστός στην αγορά υπήρξε για μια χρονιά ο βασικός κατασκευαστής ρούχων της σειράς LAK, ιδιοκτησίας Λάκη Γαβαλά ωσότου ο τελευταίος κηρύξει πτώχευση στην εταιρία του και οδηγήσει δεκάδες προμηθευτές και πελάτες του σε οικονομικό αδιέξοδο. Δίπλα του στέκονται οι 10 από τους 80 εργαζόμενους που έχουν πλέον απομείνει στην επιχείρηση του. Το σουρεαλιστικό σκηνικό με τα πανάκριβα προϊοντα της LAK δίπλα στις φθηνές κοπτοραπτικές μηχανές και τους αλλοδαπούς υπαλλήλους απομυθοποιεί- τουλάχιστον- την εικόνα ενός άλλοτε «γίγαντα» στο χώρο της ένδυσης, όπως πλασαρίστηκε στην αγορά η επιχείρηση του κ. Λάκη Γαβαλά.

« Ήμασταν οι κατασκευαστές της σειράς LAK για τον χειμώνα και το καλοκαίρι του 2011» αναφέρει ο κ. Αλμάνλα ξεκινώντας να ξετυλίγει το κουβάρι της περιπετειώδους συνεργασίας του με τον κ. Γαβαλά. Μια συνεργασία που τον οδήγησε, όπως υποστηρίζει, στα δίχτυα των τοκογλύφων.

« Τα ρούχα που παρουσίασε ο κ. Γαβαλάς στην επίδειξη μόδας στην Πέτρου Ράλλη ήταν όλα δικά μας. Του δώσαμε εμπόρευμα αξίας 150.000 ευρώ όμως μέχρι και σήμερα δεν έχουμε πάρει ούτε ένα ευρώ. Αναγκάστηκα λοιπόν για να ανταπεξέλθω στις υποχρεώσεις μου να ξενοικιάσω αρχικά έναν χώρο 850 τ.μ που διατηρούσα τα τελευταία 10 χρόνια, να απολύσω 70 υπαλλήλους και μετά να στραφώ αναγκαστικά σε τοκογλύφους προκειμένου να δανειστώ 22.000 με 5% τόκο προκειμένου να πληρώσω το ΦΠΑ για τα ρούχα του κ. Γαβαλά!»

Του έφτιαχνα μπουφάν με 80 ευρώ, το πουλούσε 800

Ο Σύρος επιχειρηματίας ξεκίνησε να συνεργάζεται με την LAK τον περασμένο Οκτώβρη. Όπως εξιστορεί ο ίδιος, συνεργάτες του κ. Γαβαλά τον πλησίασαν και του ζήτησαν να δουλέψουν μαζί του, καθώς είχαν μάθει μέσω άλλων συνεργατών ότι έχει αναλάβει την δημιουργία προϊόντων για πολλές άλλες επώνυμες φίρμες και μάλιστα με ιδιαίτερη επιτυχία.

«Με ρώτησαν: Μπορούμε να βγάλουμε μέσα σε δυο μήνες 20.000 κομμάτια; Μπορούμε τους απάντησα εγώ. Μιλάμε για εμπόρευμα 150.000 ευρώ. Μπλούζες, παντελόνια, μπουφάν, σακάκι, ταγέρ, ότι θέλεις. Του έφτιαχνα για παράδειγμα μπλούζες με 8 ευρώ και αυτός τις πουλούσε 118 ευρώ τη μία! Μπουφάν με 80 ευρώ, αυτός το πούλαγε 800 ευρώ. Αυτά τα είδα με τα μάτια μου. Ξεκινήσαμε λοιπόν να βγάζουμε όλη την παραγωγή και ο κ. Γαβαλάς με αυτά τα ρούχα όπως σας είπα έκανε την επίδειξη μόδας του στην Πέτρου Ράλλη. Τα πούλησε όλα αλλά εμείς δεν πήραμε ούτε φράγκο. Όλες οι επιταγές που μας έδωσε σφραγίστηκαν από τις τράπεζες. Όλοι μου λένε να ξεχάσω τα λεφτά. Όμως αυτά τα λεφτά που μου λένε να ξεχάσω δεν είναι δικά μου. Είναι για να πληρώσω τους υπαλλήλους που δούλευαν σαν σκύλοι για να πάρει τα ρούχα έγκαιρα τα ρούχα ο κ Γαβαλάς. Έχω ένα σπίτι στο Περιστέρι κοντεύω να το χάσω. Εμείς εδώ αν δεν πληρώνουμε το ΙΚΑ, την άλλη μέρα μας κλείνουν το μαγαζί».

Ο κ. Αλμάνλα, όπως λέει, ως ύστατη λύση αναγκάστηκε να στήσει καρτέρι έξω από το σπίτι του κ. Γαβαλά προκειμένου να του μιλήσει πρόσωπο με πρόσωπο και να ζητήσει τα χρήματα του.

«Έμαθα από τρεις επώνυμους που ράβω την διεύθυνση του σπιτιού του κ. Γαβαλά. Την πρώτη μέρα τον περίμενα για 11 ώρες. Δεν φάνηκε. Την δεύτερη έπειτα από πέντε ώρες αναμονή, είδα να βγαίνει ένα Smart μέσα στο οποίο επέβαιναν δυο άνδρες της ασφάλειας του και από πίσω ακολουθούσε η Rolls Roy’s στην οποία βρισκόταν μέσα ο κ. Γαβαλάς. Αναγκάστηκα να τους ακολουθήσω. Κατευθύνονταν προς την εταιρία στην Κάντζα. Πρόλαβα και έφτασα πρώτος. Προσπάθησα να τον πλησιάσω, αλλά με εμπόδισαν οι άνθρωποι του λέγοντας μου ότι ο κ. Γαβαλάς είναι σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση και πως δεν επιθυμεί να μιλήσει σε κανέναν. Μετά μαθαίνω από συνεργάτες του ότι ενώ βρίσκεται σε οικτρή οικονομική κατάσταση, αγόρασε ένα ποδήλατο γυμναστικής 35.000 ευρώ για το σπίτι του! Τρελάθηκα.

Πήγα πάλι στον οικονομικό διευθυντή της εταιρίας. Του ζήτησα να με πληρώσουν, μου είπαν πάλι ότι δεν υπάρχουν χρήματα. Τους είπα να μου δώσουν την Rolls Roy’s, να την πουλήσω και να ξεχρεώσω. Μου απάντησαν ότι είναι νοικιασμένη. Και το σπίτι στο Κολωνάκι, τους ρωτάω; Και αυτό στο νοίκι. Με 12.000 ευρώ μίσθωμα το μήνα. Ωραία, τους απαντάω και τους προτείνω: Να έρθει ο κ. Γαβαλάς να μείνει μαζί μου στο Περιστέρι να μου δίνει 500 ευρώ ενοίκιο και τα υπόλοιπα 11.500 να μου τα δίνει για να εξοφλήσουμε το χρέος. Είμαι σε απόγνωση δεν ξέρω τι να κάνω».

Προσπαθούμε να πάρουμε την Αριστερά στα σοβαρά.

Στην κυριολεξία στα σοβαρά!

Κοιτώντας το “τι” έχει μαζευτεί για να σχηματιστεί αυτό που αποκαλείται από το σύστημα “εθνοσωτήρια κυβέρνηση”, κι όχι μόνο τους εκπροσώπους των διαφορετικών μαγαζιών αλλά και όλους τους τσαρλατάνους που βρίσκονται πίσω και δίπλα τους, και το πόσο τυχοδιωκτική και συγκυριακή είναι η συνεργασία αυτή…

…αναπόφευκτα δημιουργείται το ίδιο αναπάντητο ερώτημα σε κάθε προοδευτικό άνθρωπο!

Είναι τόσο άρρωστα τα πράγματα στην Αριστερά που δε μπορεί να δημιουργηθεί μία συνεργασία σε προγραμματικό επίπεδο ώστε να υπάρξει ένα πραγματικά διαφορετικό πλάνο για την κοινωνία;

Είναι τόσο ιδεολογικά και κοινωνικά αποξενωμένα μεταξύ τους τα κομμάτια της και όλοι οι υπόλοιποι που δε μπορεί να υπάρχει σύγκλιση πουθενά και σε τίποτα και υπό καμία ανάγκη των καιρών;

Μας ικανοποιεί το θέαμα μίας πολιτείας που εκπροσωπείται από θεατρίνους που ούτε τις ατάκες τους δεν έχουν φροντίσει να μάθουν;

Μας ικανοποιεί να καθόμαστε και να εφευβρίσκουμε χαρακτηρισμούς για τους διαχειριστές που επιλέγει η ελίτ και να σπάμε πλάκα με την πάρτυ τους και την πάρτυ μας που τους ανεχόμαστε;

Μα πως να μας ικανοποιεί; Κι είμαστε κι εμείς υπέυθυνοι για όσα γίνονται!

Το θέμα πλέον είναι… όχι τι λέμε, αλλά τι κάνουμε

Η οικονομική και κοινωνική ανισότητα στις ΗΠΑ επέστρεψε στην ειδησεογραφία, χάρη κυρίως στο κίνημα «Καταλάβετε την Wall Street», αλλά και το ανεξάρτητο Γραφείο Προϋπολογισμού του αμερικανικού Κογκρέσου. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό: ήρθε η ώρα να επιστρατευτούν οι επαγγελματίες της θολούρας!

Οποιοσδήποτε έχει παρακολουθήσει το θέμα ξέρει τι εννοώ. Όποτε απειλείται να έρθουν στο επίκεντρο της προσοχής οι αυξανόμενες εισοδηματικές ανισότητες, μια αξιόπιστη ομάδα υπερασπιστών προσπαθούν να επαναφέρουν την θολούρα. Δεξαμενές σκέψης παρουσιάζουν εκθέσεις σύμφωνα με τις οποίες η ανισότητα στην πραγματικότητα δεν αυξάνεται ή και να αυξάνεται δεν έχει σημασία. Ειδικοί προσπαθούν να εξωραΐσουν το φαινόμενο, υποστηρίζοντας πως το χάσμα δεν εντοπίζεται στην πραγματικότητα ανάμεσα σε λίγους πλούσιους και σε όλους τους υπόλοιπους, αλλά μεταξύ των «εκπαιδευμένων» και των λιγότερο εκπαιδευμένων

Πρέπει λοιπόν να ξέρετε ότι όλες αυτές οι αιτιάσεις δεν είναι παρά προσπάθειες να καλυφθεί η ωμή πραγματικότητα: πως έχουμε μια κοινωνία στην οποία τα χρήματα όλο και περισσότερο συγκεντρώνονται στα χέρια λιγοστών ανθρώπων, και στην οποία αυτή η συγκέντρωση εισοδήματος και πλούτου απειλεί την ίδια την δημοκρατία.

Το Γραφείο Προϋπολογισμού παρουσίασε ορισμένες πτυχές αυτής της σκληρής πραγματικότητας σε πρόσφατη έκθεση του, που τεκμηριώνει την ύπαρξη οξύτατης μείωσης στο μερίδιο του συνολικού εισοδήματος που καταλήγει στην μεσαία και την χαμηλότερη τάξη της Αμερικής. Εξακολουθούμε να φανταζόμαστε τους εαυτούς μας ως μια χωρά της μεσαίας τάξης. Όμως αυτό είναι ένα όραμα που δεν έχει πολλή σχέση με την πραγματικότητα, από την στιγμή που το φτωχότερο 80% των νοικοκυριών λαμβάνει λιγότερο από το μισό εθνικό εισόδημα.

Αντιδρώντας στις αποκαλύψεις, οι συνήθεις ύποπτοι επιστράτευσαν μερικά οικεία επιχειρήματα: ότι τα στοιχεία είναι λανθασμένα (που δεν είναι), ότι οι πλούσιοι είναι μια τάξη η σύνθεση της οποίας αλλάζει συνέχεια (κάτι που δεν ισχύει), και πάει λέγοντας. Το δημοφιλέστερο επιχείρημα αυτή τη στιγμή μοιάζει πάντως να είναι πως μπορεί να μην είμαστε πια μια κοινωνία της μεσαίας τάξης, αλλά παραμένουμε μια κοινωνία της ανώτερης μεσαίας τάξης, στην οποία εξακολουθεί να ευημερεί μια ευρεία τάξη άρτια εκπαιδευμένων εργαζομένων, αυτών που διαθέτουν τις δεξιότητες για να είναι ανταγωνιστικοί στον σύγχρονο κόσμο.

Είναι μια ωραία ιστορία, και σίγουρα λιγότερο ενοχλητική από την εικόνα ενός έθνους όπου κυριαρχεί όλο και περισσότερο μια μικρή ομάδα πλουσίων. Αλλά είναι ψευδής.

Είναι αλήθεια ότι οι εργαζόμενοι με πτυχία κατά μέσο όρο τα πηγαίνουν καλύτερα από τους εργαζομένους χωρίς πανεπιστημιακή εκπαίδευση, και το χάσμα μεταξύ τους γενικώς μεγαλώνει. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι πανεπιστημιακής εκπαίδευσης Αμερικανοί έχουν ανοσία στο «πάγωμα» των εισοδημάτων και την αυξανόμενη εργασιακή ανασφάλεια. Οι αυξήσεις μισθών για τους περισσότερους πτυχιούχους εργαζομένους έχουν ουσιαστικά ξεχαστεί μετά το 2000, ενώ ακόμη και οι φορείς πολύ υψηλής εκπαίδευσης δεν μπορούν πλέον να θεωρούν εξασφαλισμένη την πρόσβαση σε υψηλές αμοιβές και πλήρη ασφαλιστική κάλυψη. Πιο συγκεκριμένα, σήμερα οι εργαζόμενοι που έχουν ένα πτυχίο πανεπιστημίου αλλά όχι και μεταπτυχιακούς τίτλους έχουν λιγότερες πιθανότητες να αποκτήσουν δουλειά με πλήρη ασφαλιστική κάλυψη, απ΄ ότι είχε ένας απόφοιτος γυμνασίου το 1979.

Ποιος λοιπόν καρπούται τα μεγαλύτερα οφέλη; Μια πολύ μικρή, πλούσια μειονότητα.

Η έκθεση του Γραφείου Προϋπολογισμού μας λέει πως το σύνολο σχεδόν των χρημάτων που έχασε στην μοιρασιά το φτωχότερο 80% των νοικοκυριών καταλήγει στο πλουσιότερο 1% των Αμερικανών. Με άλλα λόγια οι διαδηλωτές που αυτοπαρουσιάζονται σαν αντιπρόσωποι των συμφερόντων του 99% έχουν κατά βάση δίκιο, ενώ οι επαΐοντες που διαβεβαιώνουν πως η ανισότητα είναι ζήτημα εκπαίδευσης, και όχι κερδοφορίας μιας μικρής ελίτ, έχουν απόλυτο άδικο.

Τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, αφού πρόσφατη έκθεση του Γραφείου δεν εξετάζει τι συμβαίνει μέσα στο πλουσιότερο 1%. Παλαιότερη έκθεση, του 2005, κατέληξε πως ακόμη και μεταξύ των υπερπλούσιων υπάρχει μεγάλη ανισότητα, αφού σχεδόν τα 2/3 του μεριδίου εισοδηματικής αύξησης που αναλογεί στο πλουσιότερο 1% καταλήγει στο 0,1% των υπέρ-πλούσιων – στο πλουσιότερο εν χιλιοστό των Αμερικανών, που είδαν τα πραγματικά τους έσοδα να αυξάνονται πάνω από 400% μεταξύ 1979 και 2005.

Ποιοι είναι αυτό το 0,1%; Είναι μήπως ηρωικοί επιχειρηματίες, που δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας; Όχι, κατά κύριο λόγο πρόκειται για στελέχη μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι περίπου το 60% του κορυφαίου 0,1% είτε είναι executives σε διάφορες εταιρείες, είτε βγάζουν τα χρήματα τους στον χρηματοπιστωτικό κλάδο, δηλαδή με την ευρεία έννοια στην Wall Street. Προσθέστε σε αυτούς τους δικηγόρους και όσους θησαυρίζουν από τις αγοραπωλησίες ακινήτων, και έχεις πάνω από το 70% αυτού τυχερού ενός χιλιοστού.

Γιατί όμως έχει σημασία αυτή η αυξανόμενη συγκέντρωση εισοδήματος και πλούτου στα χέρια των ολίγων; Εν μέρει η απάντηση είναι πως η αυξανόμενη ανισότητα οδηγεί σε ένα κράτος όπου ο περισσότερες οικογένειες δεν καρπώνονται το μερίδιο της οικονομικής ανάπτυξης που τους αναλογεί. Άλλο σκέλος της απάντησης είναι πως, μόλις κατανοήσει κανείς πόσο πολύ πλουσιότεροι έχουν γίνει οι πλούσιοι, το επιχείρημα υπέρ της υψηλότερης φορολόγησης των εχόντων ως μέσο για τον ισοσκελισμό του προϋπολογισμού γίνεται όλο και πιο επιτακτικό.

Η πραγματική απάντηση, όμως, είναι πως η υπερβολική συσσώρευση πλούτου είναι ασύμβατη με την αληθινή δημοκρατία. Μπορεί κανείς να αρνηθεί σοβαρά ότι το πολιτικό μας σύστημα έχει στρεβλωθεί από την επίδραση των υπέρ-πλουσίων, και ότι η στρέβλωση αυτή γίνεται όλο και χειρότερη, καθώς αυξάνεται ο πλούτος των ολίγων;

Ορισμένοι «σοφοί» προσπαθούν ακόμη να διαλύσουν τις ανησυχίες για την αυξανόμενη ανισότητα σαν κάτι ανόητο. Η αλήθεια είναι όμως πως αυτό που διακυβεύεται είναι η ίδια η φύση της κοινωνίας μας.

Πηγή: TO BHMA

Αξίζει να προβληματιστεί κανείς για το προς πού κατηφορίζει ο δημόσιος διάλογος, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά παγκόσμια ως αναφορά τις αντιδράσεις των λαών ενάντια στην παγκοσμιοποιημένη χρηματοπιστωτική μαφία.

Αρχίζουμε από τα μικρά του χωριού μας και καταλήγουμε στα μεγάλα και παγκόσμια που υπονοούνται από τον τίτλο του άρθρου.

Υπάρχει λοιπό στο Ελλάντα το πότε φίλτρο-πότε τοίχος των ΜΜΕ, τα οποία ΜΜΕ ακόμα κι όταν στριμώχνονται από τις καταστάσεις, βάζουν τόσα “ναι-μεν-αλλά” που το τελικό σχόλιο τους είναι “άλλα λόγια να αγαπιόμαστε”. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες είναι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους, στις απεργίες και τις παρελάσεις. Ο ελληνικός λαός δίνει την αμυντική  μάχη για την επιβίωσης του. Ο λαός που συναινεί 100% στο να γίνουν αλλαγές στο σάπιο κράτος της συναλλαγής, έχοντας ξεκινήσει ο ίδιος βάζοντας υποθήκη τον μικρό του εαυτό και συνηθίζοντας τη “δίαιτα” της φτώχειας… απαιτεί παράλληλα να αλλάξει άρδην το ίδιο το πολιτικό σύστημα της συναλλαγής;

Και τα στοιχεία είναι αποστομωτικά: το Μνημόνιο που ήδη έχουμε -κι όχι όποιες νέες καταστάσεις φέρουν οι νέες συμφωνίες του Οκτωβρίου- έχει στείλει ήδη 1 στους 11 συνανθρώπους μας στα συσσίτια. Και έπεται φυσικά η συνέχεια!

Η απλή λογική έχει αρχίσει να λειτουργεί: ο τρελογιατρός που μας πήγε ένα βήμα πριν τον τάφο δε μπορεί να αναλάβει την κρίσιμη εγχείριση στην ελληνική κοινωνία. Και αυτό το λέει ο λαός για τα μεν πολιτικά πρόσωπα, δυστυχώς όμως για το πολιτικό σύστημα, στη ρήση αυτή ο λαός δίνει πλέον προεκτάσεις στις βασικές πολιτικές αρχές του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.

Ενός καπιταλισμού που έχει μεταλλάξει και ενσωματώσει τις πιο αιμοβόρες ιμπεριαλιστικές πρακτικές επιβολής του στις θεσμικές και εξωθεσμικές χρηματιστηριακές λειτουργίες. Άλλοτε, επί αποικιοκρατίας, εγκαθιστούσε διοικήσεις, έφτιαχνε συντάγματα, έφτιαχνε υποδομές στο έδαφος των κατακτημένων για να μπορέσει να τους ελέγξει και να τους εκμεταλλευτεί. Πλέον αρκεί η παρουσία ενός τεχνικού διευθυντηρίου για να κάνουν κουμάντο μία αδύναμη χώρα.

Πάμε όμως στο θέμα μας. Να δούμε κάποιες εκδοχές της τέχνης των “ντόπερμαν της ενημέρωσης” (που λέει κι ο Στάθης) που δίνουν χρώμα στην κόλαση μας μαζί με τους εκπροσώπους του πολιτικού συστήματος.

.

1. Κανείς δε διαφωνεί πλέον στα “πάνσοφα” πάνελ

Παρακολουθούμε το εξής εντυπωσιακό, και ελπίζω να μην είμαστε οι μόνοι, ότι ανάμεσα στους πανελίστας των “σοβαρών” συζητήσεων και εκπομπών δεν διαφωνεί κανείς πλέον. Τουλάχιστον δεν καλείται να μιλήσει κανείς από τη ριζοσπαστική πλευρά. Μιλάω για την πλευρά που λέει όχι στο ευρώ ή που προβληματίζεται για το ότι είμαστε μέσα στην νομισματική ένωση. Την πλευρά που λέει τι διάολο κάνουμε σε μία Ευρώπη που είμαστε το 3% του ΑΕΠ, με λιγότερο μάλιστα χρέος και αναλογικά και συνολικά ως ποσό από πολλές χώρες της Ευρώπης, ακόμα και της ευρωζώνης, και μας έχουν καταστήσει “ειδική περίπτωση-σάκο του μποξ”. Τα πολύ άσχημα δημοσιονομικά στοιχεία που συνοδεύουν την οικονομία μας είναι γεγονός, αλλά δεν είναι να τρομάζουμε κιόλας ή να παίζουν ρυθμιστικό ρόλο για την παγκόσμια οικονομία.

Να θυμηθούμε πόσο έντονα λοιδορήθηκαν το περασμένο καλοκαίρι διάφορες τεκμηριωμένες απόψεις περί εξόδου από το ευρώ ώστε να πετύχουμε ανταγωνιστικότητα με υποτίμηση ενός εθνικού νομίσματος. Να θυμηθούμε και πόσο παίξανε -δικαίως, αλλά με ποιο τρόπο είναι το θέμα- τα ΜΜΕ την έκλαμψη της Α. Παπαρήγα όταν δήλωνε πριν λίγο καιρό ότι είναι “λάθος εποχή να φύγουμε από το ευρώ γιατί θα δεχθούμε μεγαλύτερες επιθέσεις από το κερδοσκοπικό Κεφάλαιο”. Με άλλα λόγια… κακό το αφεντικό αλλά μας παρέχει προστασία ο… πούστης!

Δε συζητάμε για τον Πρετεντέρη που δεν έχει στις πρώτες εκπομπές της σεζόν καν εκπρόσωπο της κοινοβουλευτικής αριστεράς. Ακόμα κι ο Θοδωράκης είχε καλεσμένους τεχνικούς, οικονομολόγους, νομικούς, άλλους δήθεν “πνευματικούς” της αστικής τάξης, όλοι να καταλήγουν στο “εκτός της Ευρώπης… μαύρο φίδι που μας έφαγε”. Πουθενά άνθρωπος που να τα βάζει κάτω και να εκφράζει μία εναλλακτική διέξοδο. Η εκπομπή αυτή παίχτηκε μάλιστα σε επανάληψη μία ακόμα φορά. Κάποιες υποψίες προβληματισμών ανέφερε ο ίδιος ο Τσίμας σε μία δική του εκπομπή και ο “νεο-επαναστάτης” Χατζηνικολάου στις δικές του. Ο τελευταίος την προηγούμενη εβδομάδα παρέδωσε τα δύσκολα σε μία ομάδα καλών δημοσιογράφων που βρέθηκαν απέναντι στον Πάγκαλο, οι οποίοι όμως έμειναν στην τεχνική δημοσιογραφική κριτική στην κυβέρνηση και ήταν αδύνατο να μπουν σε τέτοια μονοπάτια (εδώ που τα λέμε δεν είναι και ο ρόλος τους με μοναδικό καλεσμένο τον Πάγκαλο).

Πάντως ο συσχετισμός των απόψεων είναι αυτός και σε δελτία και σχεδόν παντού. Οι μεγιστάνες των μίντια -βιτρίνες και προαγωγοί για τις άλλες δραστηριότητές τους- έχουν αποφασίσει ποιες είναι οι “χρήσιμες” φωνές και ποιες απόψεις πρέπει να τίθενται σε γνώση του λαού. Και αυτές καλούν. Είναι τόσο απλό!

Το ευτύχημα για τα ΜΜΕ ήταν ότι η Παπαρήγα ξύπνησε αλλιώς μια καλή ημέρα πριν τις απεργίες στα μέσα Οκτώβρη και τους επέτρεψε να “καλύπτουν” δημοσιογραφικά τις ανατρεπτικές θέσεις αυτές μέσα από αναφορές στις βιβλικού ύφους ανακοινώσεις του ΚΚΕ.

΄

2. Μετά τις απεργίες και την “καλή” αστυνόμευση αλά ΚΚΕ προσγειωθήκαμε στις παρελάσεις

Οι υπάλληλοι δημοσιογράφοι είναι πολύ εύκολο να στρεβλώσουν την κατάσταση και να τρομοκρατήσουν το λαό με κάθε ευκαιρία έκφρασης δυσαρέσκειας, μιλώντας για αναρχία (όχι με την ιδεολογική της έννοια) και πλήγμα στη δημοκρατία και τους θεσμούς. Η βασική πλατφόρμα στρέβλωσης είναι η σχεδόν αυτιστική αποκήρυξη της βίας, της λεκτικής βίας αρκετών ή της ελαφράς μορφής σωματική βία των ολίγων. Αυτό το μοτίβο συμπληρώνεται κατά περίσταση από δάφορα “προσωπικά δράματα” ρίχνοντας κι άλλα σκουπίδια στα μάτια του κόσμου.

Στις παρελάσεις κληθήκαμε να συμπονέσουμε έναν υπέργηρο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, έναν αποσυρμένο πολιτικό, βλέποντάς τον να συγκινείται ακούγοντάς να τον φωνάζουν “προδότη”. Αξιαγάπητος ο Κ. Παπούλια ως φιγούρα, αλλά η πολιτική στις μέρες μας δεν είναι για αποσυρμένους αλλά για μαχητές ζωντανούς που έχουν συναίσθηση του τι γίνεται και έχουν αντοχές σε διάφορες καταστάσεις. Όποιος δε μπορεί πρέπει να ΕΙΧΕ πάει σπίτι του. Ως υπέργηρο να τον συμπονέσουμε όσο του πρέπει, και ως πρώην αγωνιστή της αντίστασης. Όμως ως πολιτικό του σήμερα; Για χίλιους δύο λόγους πρέπει να μείνουμε αμετακίνητοι!

Εναλλακτικό “προσωπικό δράμα” ήταν και αυτό του Τρικαλινού βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Μαγκούφη.  (για την ιστορία το μαγκούφης βγαίνει από το μαγκαφάς, τουρκική mankafa δηλ “χοντροκέφαλος“). Αυτός ο “κύριος”, όχι μόνο κατ’ όνομα χοντροκέφαλος, παρουσιάστηκε στα δελτία αρχικά λέγοντας ότι τον λιντσάρανε ομάδες αποτελούμενες από ακροαριστερούς μαζί με το κίνημα “Δεν πληρώνω” όπου από κοντά ήταν και… ακροδεξιοί. Μάλιστα δήλωσε ότι γνώριζε και τον δράστη που ήταν από το χώρο του Συν/Σύριζα (διότι “τόσα χρόνια ξέρουμε την κοινωνία των Τρικάλων”) και ζήτησε να μην διωχθεί, μεγαλόψυχος ως είναι. Και τα δημοσιογραφικά ντόπερμαν φυσικά με ζήλο κατέκριναν την άνανδρη επίθεση του νεαρού προς τον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ διότι λέει πήγε πισώπλατα και του έριξε μία κατακεφαλιά…

Στη συνέχεια καταγγέλθηκε και αποδείχθηκε ότι ο νεαρός Δαλαμάγκας είναι όχι μόνο ΠΑΣΟΚ αλλά και στέλεχος της νεολαίας ΠΑΣΟΚ και γνωστός του βουλευτή. Όσο μπορούν να γνωρίζονται για να ποζάρουν μαζί με χαμόγελα σε εκλογικό κέντρο!

Την επομένη, λοιπόν, ο βουλευτής άρχισε να χαρακτηρίζει τον δράστη ως “θύμα προπαγάνδας που έχει ηθικούς αυτουργούς”. Ποιους άλλους… αυτούς που ξέρει ο κύριος αυτός από την κοινωνία των Τρικάλων. Το βιολί του δηλαδή να ενοχοποιεί άλλους πολιτικούς χώρους. Ιδού η ενδιαφέρουσα πόζα και των δύο:

Ο Δαλαμάγκας όμως προχώρησε παραπέρα και καθόλου άνανδρα δικαιολόγησε την πράξη του ως πολιτική κίνηση και δήλωσε πως θεωρεί την πολιτική του ΠΑΣΟΚ προδοτική!

Έκτοτε δεν παρατήρησα ζήλο στους Καψήδες και τα λοιπά ντόπερμανοειδή να ζητούν εξηγήσεις στην πραγματικά άνανδρη προβοκατόρικη ενέργεια του κύριου “Χοντροκέφαλου” να παραπληροφορήσει την κοινή γνώμη σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές.

.

3. Το κόλπο με τα ποσοστά κουρέματος

Παλιό και δε πιάνει πια όσο παλιά! Μας είπανε για 50% κούρεμα και η ανακλαστική σκέψη μας φαντάζομαι ήταν να το βάλουμε στην καθημερινότητά μας. Το πας από την καλή: ας πούμε χρωστάς 1000 ευρώ και κανονίζεις να πληρώσεις τα 500. Ως εδώ λες όλα καλά! Το πας κι από την ανάποδη: σου χρωστάνε 1000 ευρώ και συμφωνείς να πάρεις τα 500. Και μπαίνεις και στη θέση αυτού που χάνει λεφτά (ας πούμε χάνει γιατί εδώ τα φράγκα είναι και αέρας κοπανιστός γιατί δεν υπάρχουν τόσα τρις που λείπουν για να πατσίσουν τα χρέη της παγκόσμιας οικονομίας).

Έλα όμως που δεν είναι έτσι και όπως πολύ εύστοχα αναλύθηκε από δημοσιογράφους όπως ο Γ. Δελαστίκ, αφαιρώντας τα νέα χρέη μας από τους καιρούς του Μνημονίου (προς το ΔΝΤ και την Ε.Ε.) και διάφορα άλλα τμήματα των χρεών μας, το ποσό ελάφρυνσης απέχει πολύ από το 50% επί του συνόλου των ~360 δισ.. Ένα ακόμα τραγικό είναι ότι στα εξαιρούμενα από κούρεμα τέθηκαν τα χρέη του ελληνικού δημοσίου προς τις ελληνικές τράπεζες, διότι αν κουρεύονταν θα κατέρρεαν αμέσως.

Το ζήτημα είναι ότι θα κατέρρεαν έτσι κι αλλιώς αφού το δημόσιο δεν είχε να πληρώσει. Για να ανακεφαλαιοποιηθούν λοιπόν και να σωθούν οι τράπεζες συμφωνήθηκε να ξαναδανειστούμε ως κράτος τα χρήματα που χρωστάμε σε αυτές και να ξεπληρώσουμε το χρέος μας. Οπότε… με ένα λογιστικό τερτίπι αυτό που πετύχαμε είναι να μετατρέψουμε ένα εσωτερικό χρέος μας προς ελληνικές τράπεζες (ή παραρτήματα στην Ελλάδα) σε χρέος προς ξένους δανειστές… Προφανώς τα νέα δάνεια αυτά μετριάζουν το ποσό των 100δις που ακούμε ξανά και ξανά ότι μας χαρίστηκε!

Ούτε και αυτό το ακούσαμε ως μία συνολική ανάλυση από τα ΜΜΕ.

.

4. Η δημοσιογραφική αναλγησία για τους νεο-έφεδρους

30.000 έως 60.000 εργαζόμενοι στο δημόσιο ήταν το μέχρι πριν τη νέα συμφωνία του Οκτωβρίου ο νέος στρατός “εφέδρων εργαζόμενων” οι οποίοι θα αποχωρούσαν με διάφορους τρόπους. Με τα νέα δεδομένα μιλάμε για 150.000 εργαζόμενους και μεγάλη αρχή στο κούρεμα ανθρώπων θα γίνει μέσα στο σωτήριο έτος 2012.

Την ίδια διαολεμένη στιγμή φτάνουν στα αφτιά μας ειδήσεις περίεργες… Ότι για παράδειγμα 60.000 συνταξιούχοι -παρακαλώ- του ΙΚΑ αγνοούνται από το καλοκαίρι που ξεκίνησε η απογραφή των συνταξιούχων. Κατά πάσα περίπτωση πρόκειται για συγχωρεμένους που αφήσαν τις αμαρτίες τους στους επόμενους… μαζί με τη σύνταξή τους!

 Καλά τα αστειάκια, όμως δε μπορεί να χωνέψει η εργαζόμενη κοινωνία αυτό το παιχνίδι που έχει στηθεί στην πλάτη της. Αυτό που με επιτυχία εφαρμόστηκε σε κάθε δημόσια (να την πω κρατική καλύτερα γιατί δημόσια όπως το εννοώ δε μπορεί να ήταν από τις πολιτικές που έχουν το πάνω χέρι) παραγωγική δραστηριότητα. Δηλαδή, μία μεθοδευμένη παρακμή που οδηγούσε σε αποστροφή της κοινωνίας για την κατάντια και τελικά κατέληγε σε ξεπούλημα. Αυτή η πρακτική δε μπορεί να εφαρμόζεται σε ολόκληρη την οικονομική οντότητα της χώρας. Οδηγήθηκε και αφέθηκε σε τέτοια προκλητική παρακμή η χώρα, ώστε μία μεγάλη πόλη της Ελλάδας να τρέφεται με μαϊμού συντάξεις και κόστος για το ΙΚΑ περί τα 700-800 εκ. ευρώ ετησίως. Επιπλέον, ακούγονται αντίστοιχες καταστάσεις να ισχύουν και στα υπόλοιπα ασφαλιστικά ταμεία!

Όταν ως διαχειριστής δεν έχεις φροντίσει τα αυτονόητα, με ποια νομιμοποίηση προχωράς σε οικονομική εκτέλεση δεκάδες χιλιάδες οικογένειες;

Προφανώς ούτε και αυτό το ερώτημα αποτέλεσε κάποια αιχμή στα μίντια…

.

5. Το μεγάλο παραμύθι περί “εθνικού διχασμού”, ακόμα περισσότερο περί “εμφυλίου”

Μου προκαλεί τουλάχιστον αναγούλα να ακούω την άποψη αυτή. Δε με πειράζει να την ακούω από ανίδεους που παπαγαλίζουν ότι ακούνε. Αναγουλιάζω όταν την ακούω από αυτούς που ξέρω ότι ξέρουν τι λένε και πολύ περισσότερο “μυρίζομαι” το τι εννοούν. Και εξηγούμαι.

Ο δημοκράτης λαός πρέπει να αναρωτηθεί για μια σειρά πρακτικά ζητήματα πάνω στο θέμα του -όπως νομίζουν κάποιοι- επερχόμενου εμφυλίου,  αφού όπως λέγεται δεν οδηγούμαστε σε διέξοδο με το παρόν αστικό-κοινοβουλευτικό σύστημα εκπροσώπησης και συγκεκριμένα από τους σημερινούς εκφραστές του. Ιστορικά εμφύλιοι γίνονταν όταν τουλάχιστον δύο κομμάτια της κοινωνίας διαφωνούσαν ριζικά/ιδεολογικά για το πως πρέπει να οργανωθεί η κοινωνία. Ας πούμε απλά ότι πρέπει να έχουν διαφορετική αντίληψη για τα πράγματα ή να εξυπηρετούν διαφορετικά συμφέροντα τρίτων. Πιο σημαντικό είναι το ένα κομμάτι να διεκδικεί την επιβολή των ταξικών συμφερόντων του έναντι του άλλου, διότι ποτέ και κανένας πόλεμος δεν ήταν ανεξάρτητος από την διαφορά δυναμικού ανάμεσα στην άρχουσα τάξη και τις υπόλοιπες κοινωνικές τάξεις. Η διαφορά αυτή επέβαλλε και μία συγκρουσιακή αναμέτρηση και στήνονταν τα δύο στρατόπεδα!

Στην Ελλάδα του σήμερα το ερώτημα που τίθεται, δηλαδή το δίλημμα που θα μπορούσε να πολώσει στο έπακρο την ελληνική κοινωνία, είναι σχετικό με την εθνική/κοινωνική μας κυριαρχία και η τοποθέτηση των μελών της κοινωνίας θα γίνει πάνω σε αυτή τη διαχωριστική γραμμή. Το πρόβλημα που αντιλαμβάνομαι εγώ στην ύποπτη ανάλυση περί εμφυλίου είναι ότι το μπλοκ της άρχουσας τάξης της Ελλάδας, όντας φοβερά διασπασμένο και παραδομένο ολοκληρωτικά στις εσωτερικές και εξωτερικές αντιθέσεις του αποεθνικοποιημένου χρηματιστηριακού παζαριού, έχει αποκηρύξει προ πολλού το ζήτημα της εθνικής μας κυριαρχίας. Μας έχει εντάξει-παραδώσει στα χέρια των ξένων μηχανισμών του Κεφαλαίου. Έχει παραιτηθεί από την άλλοτε ζωτικής σημασίας εδαφική περιχαράκωση του, πίσω από μία εθνική οντότητα, ώστε να διαθέτει προνόμια εντός συνόρων. Είναι οι ιστορικές στιγμές που επαληθεύεται ότι “το χρήμα δεν έχει πατρίδα”.

Ακόμα και η ομάδα Σαμαρά που ποντάρει -βάσει των λεγομένων της- μαζί με τον Καρατζαφέρη στην επανασύσταση του εθνικού κεφαλαίου και της νέας εθνικής κεφαλαιοκρατικής τάξης, δεν έχει ουσιαστικά στηρίγματα στην αστική και μεγαλοαστικη τάξη η οποία απλά έχει ταυτίσει τα συμφέροντά της με αυτά που επιτάσσει η Ε.Ε. και οι παγκόσμιοι μηχανισμοί ελέγχου του χρήματος. Έχει ευθυγραμμιστεί με άλλα λόγια με την παγκόσμια ελίτ. Άλλωστε, για να παίξουν τον ρόλο του ντόπιου μεγάλου Κεφαλαίου που θα κάνει κουμάντο, οι βιομήχανοι και οι λεφτάδες πρέπει να αναλάβουν και την επιβίωση της Ελλάδας. “Αστο καλύτερα”, λένε, “έχουμε περισσότερα κέρδη και ηρεμία αν είμαστε με τους απέξω”. Απλά πράγματα!

Κατά συνέπεια, βάσει των σημερινών συνθηκών, δεν προκύπτει από πουθενά ότι απέναντι στις πλατιές λαϊκές μάζες των διαφόρων πολιτικών αποχρώσεων, οι οποίες αντιδρούν στον “οικονομικό γύψο”, μπορεί να βρεθεί μία αντίστοιχη υπολογίσιμη λαϊκή μερίδα ώστε να γίνει αυτό που λέμε… εμφύλιος πόλεμος. Δεν προκύπτουν ούτε η διαχωριστική γραμμή, ούτε τα ταξικά κριτήρια “νίκης και απολαβής” τα οποία μπορούν στην παρούσα φάση να αφορούν δύο μεγάλες αντίπαλες μάζες της κοινωνίας.

ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ…

… αυτό που εννοεί ο ποιητής δεν είναι στην κυριολεξία πόλεμος μεταξύ πολλών με πολλούς, αλλά των λίγων εναντίων πολλών. Και φυσικά με ότι μέσα διαθέτει η κάθε πλευρά. Και ξέρουμε ότι η πλευρά των λίγων και ισχυρών μπορεί να έχει ανά πάσα στιγμή τον στρατό.

Μόνο που αυτό -παλιολαμόγια της δεκάρας- λέγεται ΧΟΥΝΤΑ κι όχι ΕΜΦΥΛΙΟΣ!

Και φυσικά όσοι λένε τα περί εμφυλίου, ενώ έχουν προφανώς στο μυαλό τους μία χούντα, γιαυτό ακριβώς το θέτουν εκβιαστικά-τρομοκρατικά κι όχι ως προβληματισμό για μία επικίνδυνη στροφή της ιστορίας για τη δύσμοιρη χώρα μας.

.

6. Σε καιρούς δημοψηφίσματος…

Αδιαφορώ για τους λόγους που προσωπικά ανάγκασαν τον ΓΑΠ να προχωρήσει σε δημοψήφισμα. Τέτοιες τόσο ανοιχτά δημοκρατικές διαδικασίες από τόσο μη δημοκρατικές, σχεδόν ολιγαρχικές, δυνάμεις κρύβουν τις περισσότερες φορές σκοπιμότητες και παγίδες που μπορούν να το καταντήσουν κενό γράμμα τη λαϊκή συμμετοχή.

Όμως θα είναι λάθος να κρίνουμε την κίνηση αυτή μόνο με βάση αυτή τη διάστασή. Σίγουρα προέρχεται από μία εσωτερική διεργασία σε επίπεδο κορυφής στο ΠΑΣΟΚ. Είναι βέβαιο ότι υπάρχει μία ομάδα υψηλόβαθμων στελεχών που έχει συμφωνήσει. Είναι επίσης βέβαιο, τουλάχιστον λογικό, να έχει ο ΓΑΠ και “πλάτες” (αμερικάνικες στην προκειμένη περίπτωση”. Αν αποδειχθεί ότι δεν ισχύει κάποιο από τα δύο… θα μιλάμε για πολιτική αυτοκτονία. Όμως, ταυτόχρονα, η κίνηση αυτή αποτυπώνει κι ένα συσχετισμό των εξουσιαστικών ταξικών δυνάμεων που έρχεται σε αντίθεση με την τοποθέτηση των εν δυνάμει πολιτικών εκφράσεων των τάξεων αυτών.

Με πιο απλά λόγια: το ΠΑΣΟΚ έχει χάσει τη λαϊκή εργαζόμενη βάση του, όμως έχει κερδίσει με το παραπάνω την αστική τάξη και ακόμα παραπάνω τους μεγαλοαστούς. Αφήστε στην άκρη τα δημοσκοπικά μεγέθη, το ΠΑΣΟΚ στηρίζεται από όλα τα συγκροτήματα του Τύπου, από το μεγαλύτερο μέρος των παραγόντων της εγχώριας ελίτ η οποία δεν είναι απαραίτητα συνδεδεμένη με την επιχειρηματικότητα όπως την ασκεί ο μικροεπιχειρηματίας. Είναι τα τζάκια και οι νεόπλουτοι μεγιστάνες που οι δουλειές τους ξεφεύγουν από την ελληνική οικονομία, παρότι μέρος τους είναι εδώ, και είναι εξασφαλισμένοι ότι θα επιβιώσουν αν επιβιώσει το συνολικό παγκόσμιο σύστημα, ανεξάρτητα από εγχώριες πολιτικές αναταραχές.

Επίσης, ο ξύπνιος δεξιός πρέπει να είναι τώρα με το ΠΑΣΟΚ. Σε περίπτωση που τα ως ώρας μέτρα  καλούταν να τα εφαρμόσει η Ν.Δ. και μάλιστα η Ν.Δ. του Σαμαρά, στην Ελλάδα θα είχαμε δεκάδες νεκρούς. Το πιο δημοκρατικό προσωπείο είναι αναγκαίο για να αναγκάσεις την κοινωνία σε οπισθοχώρηση. Εκτός των άλλων απαλείφεις και την “πιο προοδευτική επιλογή” την οποία έστω θεωρητικά θα διέθετε  η κοινωνία έχοντας το ΠΑΣΟΚ στην αντιπολίτευση (μη κοροϊδευόμαστε αυτό ίσχυε πριν πέσει ο Καραμανλής)! Τώρα, μη έχοντας κάτι υπολογίσιμο να βρίσκεται πιο αριστερά της κυβέρνησης, πρακτικά φράσσεται ο δρόμος της ρήξης!

Εδώ λοιπόν έγκειται και η μεγάλη ασυμφωνία των συμφερόντων της αστικής τάξης και των τοποθετήσεων  των εκφραστών της. Η ΝΔ έπρεπε να είναι στο πλευρό του ΠΑΣΟΚ και η συγκυβέρνηση να έχει γίνει εδώ και καιρό. Το πιο τραγικό για το σύστημα είναι ότι ο Σαμαράς, μέσα στις φαντασιώσεις του κι αυτός,  ξεδιάντροπα σκιαγράφησε τον εμπαιγμό που πουλάει ο αστικός κοινοβουλευτισμός στην κοινωνία με επωνυμία προϊόντος “Δημοκρατία”. Όταν πριν λίγες ημέρες τον καλούσε ο ΓΑΠ να πάνε μαζί στις διαπραγματεύσεις των Βρυξελλών, ανάμεσα σε άλλα, του ξέφυγε κάτι που επιβεβαιώνει την σημαντική αυτή αντίφαση: “Η δημοκρατία πρέπει να έχει εναλλακτικές λύσεις. Δεν μπορεί ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να κάψει την προοπτική της χώρας για μια άλλη λύση“. Με άλλα λόγια ο Σαμαράς τοποθετείται στις εξελίξεις όχι σύμφωνα με τα άμεσα ταξικά συμφέροντα που εξυπηρετεί ως κόμμα, αλλά με βάση το συμφέρον μέρους της τάξης που εκπροσωπεί να συντηρηθεί το υπάρχον εξουσιαστικό μοντέλο-δικομματικό εκκρεμές.

Έτσι το έργο που βλέπουμε δημόσια κυριαρχείται ακριβώς από αυτή την αντίφαση: Με το δημοψήφισμα, αυτό  που επιχειρεί η μία πλευρά του συστήματος είναι η διάσπαση των υπο-μπλοκ της αστική τάξης που είναι προσκολλημένες στη μικροδιαχείριση του πολιτικού συστήματος και η δημιουργία ενός αστικού υπερκομματικού μπλοκ το οποίο θα υπερβεί τις αγκυλώσεις των ηγεσιών ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Και φυσικά αφού προτείνεται από τον ΓΑΠ, αν επιβληθεί αυτή η πλευρά θα τον έχει σίγουρα στο κάδρο τον ίδιο και το ΠΑΣΟΚ και θα παιχτεί η επόμενη μέραγ της ΝΔ -και πολύ περισσότερο για τον Σαμαρά0.

Η άλλη πλευρά, η ηγεσία της ΝΔ μαζί με αρκετούς από το ΠΑΣΟΚ, ποντάρουν όλες τις μάρκες στη διάσωση  του πολιτικού συστήματος διότι το θεωρούν απαραίτητη προϋπόθεση για οποιαδήποτε ανακατάταξη. Και επειδή έχουν περάσει οι εποχές που το ένα από τα δύο θα φάνταζε μονόδρομος… η μάχη θα πάει μέχρι το τέλος!

Προσωπικά πιστεύω ότι, αν υπάρχουν οι προϋποθέσεις του παρασκηνίου (εξωτερικές πλάτες και εσωτερικό υψηλόβαθμο μπλοκ στελεχών του ΠΑΣΟΚ), το επόμενο επεισόδιο που θα δούμε είναι ένα άμεσο ρήγμα στη Ν.Δ. Αν μείνει στην επικαιρότητα το θέμα του δημοψηφίσματος, θα τεθεί ανοιχτά θέμα Σαμαρά. Και αυτό θα γίνει είτε άμεσα με αμφισβήτηση του ρόλου του στη Ν.Δ. είτε με πιέσεις “ή κάνετε κυβέρνηση μαζί ΤΩΡΑ ή να περάσει ο επόμενος και εσύ Αντωνάκη πήγαινε στην Πολιτική Άνοιξη”.

Επί του πρακτικού πολιτικού ζητήματος ένα σύντομο σχόλιο: λαός που αρνείται μαζικά τα όνειρα των εχθρών του πρέπει να φροντίσει να φτιάξει και τις δομές ανάληψης πρωτοβουλιών, γιατί όχι και της ίδιας της εξουσίας! Χωρίς αυτές θα εγκλωβιστεί σε αδιέξοδα, πολιτικά και λογικά, και θα επιστρέψει να προσκυνήσει τον αφέντη! Είναι πρόκληση λοιπόν να δημιουργηθούν τα απαραίτητα πολιτικά σχήματα. Και αυτό δείχνει τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσει η αριστερά, η οποία θα πρέπει να πάψει να εξομολογεί το λαό!

Ο λόγος στην Κοινωνία λοιπόν!

 Είνα.

Η ιστορία κάθε λαού, Θεός και δαίμονάς του!

Ο τίτλος της παραγράφου και του άρθρου συνολικά, λέει με λίγα λόγια αυτά που μπορεί να γράψει κανείς σε βιβλία ολόκληρα. Οι λαοί εκπαιδεύονται από τις εξουσίες στην εθνική περηφάνια πάνω στους θρύλους και τα κατορθώματα των προγόνων τους. Αντίστοιχα, εκφοβίζονται, τρομοκρατούνται και ψυχαναγκάζονται πάνω στους “μπαμπούλες” που διαμόρφωσε η ιστορία, στους οποίους έβαζε πάντοτε η άρχουσα τάξη το χεράκι της.

Για την προτεσταντική Γερμανία η οποία πάντοτε αναγεννιόταν μέσα από σκληρή δουλειά και πειθαρχία, Θεός της είναι ακριβώς αυτό. Μπαμπούλας της είναι να περιχαρακωθεί πολιτικά από την υπόλοιπη Ευρώπη και να κατηγορείται για Δ’ Ράιχ κλπ.

Για τις νεοφιλελεύθερες Η.Π.Α. Θεός είναι η ατομική ελευθερία που μπορεί να δικαιολογήσει σχεδόν τα πάντα. Μπαμπούλας είναι ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός (από τα λίγα κράτη που δεν έχουν εργατικό ή σοσιαλιστικό κόμμα αλλά το αποκαλούν “δημοκρατικό) και κάθε προσπάθεια κοινωνικής αλληλεγγύης γυρνάει το μύλο της προπαγάνδας για αντι-αμερικανισμό και κομμουνιστικό φόβο! Πρόσφατα επιφανείς ρεμπουμπλικάνοι κατηγόρησαν για “αντιαμερικανικό ταξικό πόλεμο” τα τμήματα της κοινωνίας που επιχειρούν να αμφισβητήσουν την πλουτοκρατία και τη χρηματιστηριακά ελεγχόμενη ελεύθερη αγορά.

Ε, μη το ψάχνουμε και πολύ! Στην Ελλάδα μας έχουν μάθει στο “η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει” και στον ηρωισμό των αρματωλών. Μπαμπούλας; Μα τι άλλο από την κατάλυση της δημοκρατικές που έχουμε ιστορικά ρέντα! Τις χούντες που κάθε φορά μας πήγαιναν 10άδες χρόνια πίσω επικαλείται τώρα και ο σκληρός εξουσιαστικός πυρήνας (μαζί με ένα κομμάτι “αστειευόμενων” ξένων)και φυσικά αντλεί ιδέες από το “ένδοξο παρελθόν” της.

Μεγαλειώδεις αντιδράσεις στις παρελάσεις σε όλη την Ελλάδα, ειδικά στη Θεσσαλονίκη που είχε την τιμητική της. Ο πολύς λαός δεν καταλαβαίνει ΤΙΠΟΤΑ από τα στρατόγκαυλα δημόσια γκαλά της εξουσίας και μάλιστα με “κυρίως πρόγραμμα” την έκθεση στρατιωτικού εξοπλισμού που είναι ένα από τα μεγάλα αγκάθια που ευθύνονται για την πτώχευσης μας. Τον έχουμε πληρώσει και λόγω του μεγέθους των δαπανών για τις μηχανές θανάτου και για τον τρόπο με τον οποίο ανατίθεντο οι “δουλειές”.

Ο στρατιωτικός εξοπλισμός ήταν και είναι ένα από τα βασικά προϊόντα με ανταλλακτική αξία που επιβάλλεται από τους μεγάλους ιμπεριαλιστές να αγοράζουν οι μικρές χώρες σε αντάλλαγμα την… ησυχία τους.

Αυτό λοιπόν το αίσχος με τα σημαιάκια, τα στρατιωτάκια και τους νέους μαθητές να “στρατιωτικοποιούνται” χάριν της εθνομαλακίας έπρεπε να έχει τελειώσει εδώ και χρόνια.

Και τα σημερινά καλό θα είναι να αποτελέσουν όχι απλά την αρχή, την αρχή και το τέλος μαζί για την χαζομάρα των παρελάσεων!

Υ.Γ. Πως να αποκαλέσεις έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας όταν αφήνει το πολίτευμα να διασύρεται, όταν επιτρέπει στην κυβέρνηση να έχει εκχωρήσει βασικές θεσμικές λειτουργίες σε τρίτους από ξένες χώρες και προχωράει σε διεθνείς συμβάσεις χωρίς την επικύρωση από τον λαό? Και μη το μπερδεύουμε!

Το ότι πολέμησε κάποιος για την πατρίδα του, δεν τον αθωώνει εκ των προτέρων και εσαεί για τις μελλοντικές του πράξεις!

Και εγώ καλό παιδί ήμουνα κι έτρωγα και το φαγάκι μου μικρός, αλλά τώρα έγινα… τεντυ-μπόης!

Από επικαιρότητα:

news247.gr

tvxs.gr

peloponnhsos

του Richard Wolff, (αρχική δημοσίευση the Guardian, 19/09/2011)

μετάφραση από Back Door Man (chomsky speaks greek)

.

Οι Ρεπουμπλικάνοι υποστηρίζουν, με οργουελικό τρόπο, ότι “ο φόρος εκατομμυριούχων” είναι “ταξικός πόλεμος”. Η πραγματικότητα είναι ότι οι πάμπλουτοι έχουν κερδίσει τον πόλεμο.

Ρεπουμπλικάνοι και συντηρητικοί πάντα επιτίθενται εναντίων των προτάσεων για αύξηση των φόρων σε επιχειρήσεις και πλούσιους διατυπώνοντας δυο βασικούς ισχυρισμούς: Πρώτον, ότι τέτοιες προτάσεις παρακινούν σε έναν αντι-αμερικανικό “ταξικό πόλεμο”, στρέφοντας την εργατική τάξη κατά των πλουσίων και των επιχειρήσεων. Δεύτερον, ότι τέτοιες προτάσεις αφαιρούν χρήματα τα οποία αλλιώς θα είχαν επενδυθεί στην παραγωγή και άρα σε θέσεις εργασίας.

Ούτε η λογική ούτε τα στοιχεία δικαιώνουν αυτούς τους ισχυρισμούς. Η κατηγορία περί ταξικού πολέμου είναι ιδιαίτερα ανόητη. Σκεφτείτε απλά δύο γεγονότα. Πρώτον, στο τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, για κάθε δολάριο αύξησης φόρου σε ιδιώτες αντιστοιχούσε αύξηση 1,50 δολαρίου σε φόρους επί των κερδών των επιχειρήσεων. Σήμερα, η αναλογία είναι πολύ διαφορετική: για κάθε δολάριο φόρου σε ιδιώτες, η Ουάσιγκτον παίρνει 25 σεντς σε φόρους από τις επιχειρήσεις. Με λίγα λόγια, τον τελευταίο μισό αιώνα έχει γίνει μια σημαντικότατη του βάρους της ομοσπονδιακής φορολογίας από τις επιχειρήσεις στους ιδιώτες.

Δεύτερον, σε αυτά τα 50 χρόνια, η πραγματική στροφή που συνέβη ήταν η αντίθετη από αυτήν της μετριοπαθούς πρότασης Ομπάμα: κατά την ίδια περίοδο, o συντελεστής του ομοσπονδιακού φόρου εισοδήματος για τους πλουσιότερους μειώθηκε από 91% στο τρέχον 35%. Ωστόσο, ρεπουμπλικάνοι και συντηρητικοί χρησιμοποιούν τον όρο “ταξικός πόλεμος” για την πρόταση Ομπάμα – και ποτέ δεν τον χρησιμοποίησαν τις τελευταίες πέντε δεκαετίες για την μετατόπιση του φορολογικού βάρους από τους πλούσιους και τις επιχειρήσεις στην εργατική τάξη.

Στη διάρθρωση των φόρων που επιβάλλονται από τη Ουάσιγκτον κατά το τελευταίο μισό του αιώνα έχει παρατηρηθεί μια διπλή μαζική μετατόπιση του βάρους της φορολογίας: από τις εταιρείες στους ιδιώτες και από τους πλουσιότερες ιδιώτες σε όλους τους άλλους. Αν στη δημόσια συζήτηση θέλουν σοβαρά να χρησιμοποιήσουν έναν όρο όπως «ταξικός πόλεμος» για να περιγράψουν τις φορολογικές πολιτικές της Ουάσιγκτον, τότε η πραγματικότητα είναι ότι νικητές του ταξικού πολέμου είναι οι εταιρείες και οι πλούσιοι. Χαμένοι οι υπόλοιποι από εμάς – τώρα θέλουν να μειώσουν τις ζημίες μας με μια μικρή αύξηση στους φόρους των πάμπλουτων (αλλά όχι, ή όχι ακόμα για τις επιχειρήσεις).

Το να αναφερθεί αυτή η προσπάθεια σαν μια ξαφνική εισαγωγή ταξικού πολέμου στην  πολιτική των ΗΠΑ είναι είτε ανέντιμη είτε βασίζεται σε άγνοια της ομοσπονδιακής φορολογικής πολιτικής. Ή μάλλον όσον αφορά τους συντηρητικούς, είναι ένα βολικό μίγμα και των δύο.

Ανάλογης σοβαρότητας είναι και οι ισχυρισμοί των Ρεπουμπλικάνων ότι η φορολόγηση εταιρειών και πλούσιων στερεί χρήματα που θα μπορούσαν αλλιώς να επενδυθούν στην ανάπτυξη και τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Την περασμένη Παρασκευή, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ ανακοίνωσε ρεκόρ στα χρηματικά διαθέσιμα των επιχειρήσεων (πάνω από 2 τρις $). Ακόμη και με την ισχύουσα χαμηλή φορολογία για τις επιχειρήσεις και τους πλούσιους, αυτά τα χρήματα δεν επενδύονται και δεν δημιουργούν θέσεις εργασίας. Δεν διανέμονται σε κανέναν άλλο και έτσι δεν δαπανούνται σε καταναλωτικά αγαθά. Η φορολόγηση ενός μέρους αυτών των χρημάτων για την αναθέρμανση της οικονομίας – ή ακόμα καλύτερα, με τη χρησιμοποίηση τους στην πρόσληψη και στην πληρωμή ανέργων– θα ήταν πολύ πιο αποτελεσματικός τρόπος στη δημιουργία θέσεων εργασίας από τις συσσωρεύσεις μετρητών στα ταμεία των επιχειρήσεων.

Ο εκατομμυριούχος Warren Buffett

Τον περασμένο μήνα, ο Warren Buffett αναστάτωσε πολλούς από τους πλούσιους φίλους του με τη δήλωση του στους New York Times. Κατέστησε σαφές ότι ποτέ δεν συνάντησε σοβαρό επενδυτή ο οποίος να αποφάσισε για το αν θα επενδύσει ή όχι με βάση τους φορολογικούς συντελεστές. Αυτό που μετρούσε πάντα ήταν η προσδοκία του κέρδους. Προέτρεψε δε τους Αμερικανούς να αυξήσουν τους φόρους για τους πλούσιους όπως ο ίδιος. Άφησε επίσης να εννοηθεί –πάρα πολύ διακριτικά– ότι γινόταν όλο και πιο πολύ πολιτικά επικίνδυνη για την επιβίωση του οικονομικού συστήματος η διατήρηση για την μειοψηφία των πολύ πλούσιων άνθρωπων φορολογικών συντελεστών χαμηλότερων από τη μέση-και χαμηλού εισοδήματος πλειοψηφία.

Η μεγάλη ειρωνεία της σχετικά χαλαρής συζήτησης για ταξικό πόλεμο είναι η εξής: Οι Ρεπουμπλικάνοι μαζί με τις συντηρητικές φωνές που αντιτίθενται στην αύξηση φόρων για τις εταιρείες και τους πλούσιους, με αυτόν τον τρόπο αυτό που πετυχαίνουν είναι να προκαλούν –όπως υπαινίχθηκε ο Buffett και με μεγαλύτερη σαφήνεια προειδοποίησε ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης Michael Bloomberg την περασμένη εβδομάδα– την ανανέωση της ταξικής συνείδησης στις ΗΠΑ. Τότε, η Ουάσινγκτον ίσως μάθει τι πραγματικά σημαίνει ταξικός πόλεμος.

Richard Wolff Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου 2011

Διαβάστε το στα αγγλικά