Ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Γιώργος Κασιμάτης αναλύει παράγραφο προς παράγραφο τη δανειακή σύμβαση που υπέγραψε η Ελλάδα πέρυσι τον Μάιο…

Μεταξύ άλλων, μ’ αυτή τη δανειακή σύμβαση η Ελλάδα παραιτήθηκε ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ και ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ από κάθε ασυλία που της παρείχε η εθνική της κυριαρχία.

(το περαπάνω κειμενο προέρχεται από την περιγραφή των βίντεο στο youtube)

Ο Στρατηγός των Η.Π.Α. Wesley Clark, περιγράφει το πως σχεδιάστηκε η πολιτική των γερακιών μετά την πτώση των Δίδυμων Πύργων. Αν πρόκειται για πράγματα που σίγουρα έχουν παγιωθεί στην συνείδηση πολλών ανθρώπων πλέον, καλό είναι να τα ακούμε κυνικά κι από ανθρώπους που τα έζησαν από πρώτο χέρι…

Ένα πολύ ενδιαφέρον τμήμα των λεγομένων του στο Democracy Now είναι το ότι σκόπευαν να επέμβουν σε 8 χώρες μέσα σε 5 χρόνια! Ήδη είχαν εμπλακεί στο Αφγανιστάν οπότε οι υπόλοιπες 7 που αναφέρει είναι κατά σειρά: Ιράκ, Συρία, Λίβανος, Λιβύη, Σομαλία, Σουδάν και Ιράν!

Μερικές αφελείς ερωτήσεις για τους παρατηρητικούς:

- άκουσε κανείς την ΑΙΓΥΠΤΟ? ΟΧΙ
- άκουσε κανείς την ΤΥΝΗΣΙΑ? ΟΧΙ
- άκουσε κανείς το ΜΠΑΧΡΕΪΝ? ΟΧΙ
- άκουσε κανείς την ΥΕΜΕΝΗ? ΟΧΙ.
- άκουσε κανείς τη ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ? ΟΧΙ.

- άκουσε κανείς τη ΛΙΒΥΗ?  ΦΥΣΙΚΑ…

Αυτή είναι μία ακόμα ένδειξη για το ποια καθεστώτα έβαζαν εμπόδια στα συμφέροντα των Η.Π.Α., των γκόλντεν μπόυς του θανάτου και των χρηματιστηρίων. Δείχνει, κατ’ επέκταση, ποιες από τις πρόσφατες και εν εξελίξει εξεγέρσεις στην Β. Αφρική είναι υποκινούμενες-επιχορηγούμενες από τα συμφέροντα της Δύσης. Τα φιλαράκια των Αμερικανών, οι διάφοροι Σεϊχηδοπρίγκιπες δυνάστες, έχουν το ακαταλόγιστο και σκοτώνουν αβέρτα τους Λαούς τους (δείτε πρόσφατη ειδησεογραφία για Υεμένη, Μπαχρέιν κλπ). Φτάνει που εξασφαλίζουν την ομαλή τήρηση των συμβολαίων των διαφόρων εταιριών εκμετάλλευσης πόρων που δρουν στα εδάφη τους.

Στη Λιβύη κάτι σίγουρα ήταν διαφορετικό!

Και φυσικά πουθενά δεν ακούστηκε η Ελλάδα, άρα αν αύριο-μεθαύριο αρχίσουν τα όργανα μην αρχίσουν μερικοί να λένε για “υποκινούμενες” εξεγέρσεις! Η μικρή χώρα που λέγεται Ελλάδα είναι πολύ φιλική για τα αρπακτικά όσο πληρώνει με χρήμα ή χρυσαφικά τα ιδιωτικά χρέη της οικονομικής ελίτ της και των λαμόγιων διεκπεραιωτών. Αν αρχίσει να αμφισβητεί το παράνομο χρέος τότε θα αρχίσει να δημιουργεί και προβλήματα και στους πιστωτές, άσε που θα είναι και το κακό παράδειγμα.

Γι’ αυτό να προσέχουν όσοι τσουβαλιάζουν την ιστορία χωρίς να τη μελετάνε. Αυτοί που αμέσως προσέτρεξαν να μιλήσουν για σχεδιασμένες εξεγέρσεις στην Β. Αφρική. Να δουν καλύτερα τις λεπτομέρειες αλλά ακόμα κι από τα χοντρά καταλαβαίνει κανείς ότι η εξέγερση στη Λιβύη είναι μία κατάσταση που μεθοδεύτηκε από τους Δυτικούς και εντάχτηκε άρον-άρον στο ευρύτερο κλίμα δυσαρέσκειας των λαών με τις εγκάθετες δουλικές κυβερνήσεις των γειτονικών χωρών, όπως στην Αίγυπτο και στην Τυνησία!

Είμαστε σε μία φάση μεταβατική όπου οι ιμπεριαλισμοί δεν είναι εύκολο να εκφράζονται με μαζικής κλίμακας επεκτατική πολιτική με κύριο όργανο εφαρμογής το στρατό. Τουλάχιστον όχι τη δεδομένη στιγμή. Είναι και αυτές οι γαμημένες κοινωνίες που μπορεί να τρώνε κουτόχορτο αλλά δεν αντέχουν για πολύ! ‘Η για να το πω καλύτερα: όσο οι επεμβάσεις γίνονταν στο βωμό της διατήρησης και ανύψωσης του βιοτικού επιπέδου των κατακτητών, κι αυτή η βελτίωση κατά μέσο όρο ίσχυε για τους πολίτες, η μεγάλη μάζα συναινούσε (με προπαγάνδα ή χωρίς). Τώρα που κλείνει ο κύκλος και όλοι βλέπουν ότι η στρατηγική αυτή -και η πολιτικές που την υποδείκνυαν- πέρα από ανθρωπιστικές τραγωδίες στους άμοιρους αμυνόμενους, φέρνει φτώχεια, δυστυχία κι αθλιότητα και στις ανεπτυγμένες χώρες, η συναίνεση γίνεται μία δύσκολη υπόθεση. Έτσι, η τακτική της μαζικής επεκτατικής εκστρατείας της εποχής Μπους σήμερα μόνο ως ανέκδοτο μπορεί να λογίζεται, ακόμα κι από τους Αμερικάνους που για να αντέξουν στην παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση κόβουν αβέρτα δολάρια-αέρα! Όπως πολύ περιεκτικά εκφράζει ο ίδιος ο Ομπάμα στην ομιλία του για την επέμβαση στη Λιβύη:

“To be blunt, we went down that road in Iraq. Thanks to the extraordinary sacrifices of our troops and the determination of our diplomats, we are hopeful about Iraq’s future. But regime change there took eight years, thousands of American and Iraqi lives, and nearly a trillion dollars. That is not something we can afford to repeat in Libya.”

Το “afford” πάει στα θύματα, Αμερικάνους και Ιρακινούς, αλλά και στο ένα τρις δολάρια… κυρίως όμως στο ένα τρις δολάρια!

Σήμερα θέλει προσεκτικές κινήσεις και αν είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν οι ίδιοι οι λαοί για τις βρωμοδουλειά!

Άλλωστε πάντοτε τα φέρετρα ήταν ένα πρόβλημα…

Διαδήλωση στις ΗΠΑ κατά του πολέμου στο Ιράκ

Ανθρώπινα κόκαλα (πλαστικά μοντέλα) σχηματίζουν σύμβολα και σχήματα που θυμίζουν τη διαρκή και με διάφορους τρόπους βία ενάντια στους λαούς.

δείτε κι άλλα έργα του Francois Robert

Εδώ και μέρες παρακολουθούμε όλοι την αναταραχή στις αραβικές χώρες τις Βόρειας Αφρικής. Όμως, χωρίς να σημαίνει ότι σε όλες τις χώρες αυτές δεν υπάρχει καταπίεση, θέμα δημοκρατίας και ελευθεριών, κάθε περίπτωση είναι από λίγο έως πολύ διαφορετική. Τα ΜΜΕ όμως , παγκόσμια, παίζοντας ένα προσεγμένα σχεδιασμένο ρόλο δεν αναδεικνύουν ούτε την σύγχρονη ιστορία κάθε χώρας, ούτε τις ιδιαιτερότητες της, ούτε και οποιαδήποτε στοιχειώδη ανάλυση έστω σχολικού τύπου: αίτια, αφορμές, αντίθετα συμφέροντα κλπ.

Η πιο ουσιαστική διαφορά είναι ότι το καθεστώς Καντάφι δεν εκλεγόταν από το λαό, όπως για παράδειγμα στην Αίγυπτο, αλλά ούτε όμως κι ο λαός βγήκε ποτέ στους δρόμους με την ένταση που έγινε αυτό στην Αίγυπτο ή στην Τυνησία. Στην Αίγυπτο, για παράδειγμα, ο λαός χωρίς ισχυρή αντιπολίτευση πήρε την κατάσταση στα χέρια του και έδιωξε τον Μουμπάρακ ο οποίος εκλεγόταν με πολύ μεγάλα ποσοστά (έστω και με νοθεία τα ποσοστά του επί δεκαετίες κυβερνόντος κόμματος ήταν εξαιρετικά υψηλά). Αυτοί που τον ψήφιζαν πλημμύριζαν τους δρόμους για πολλές εβδομάδες εναντίον του. Στην Λιβύη, απο την άλλη, εξ αρχής υπήρχε ένα κλίμα εμφυλίου κι όχι εξέγερσης, με συγκεκριμένους ανθρώπους που είχαν διατελέσει σε διάφορα πόστα τις εξουσίας να σχηματίζουν μία ηγετική ομάδα η οποία είχε διαύλους με τον στρατό και συνδιαλέγοταν σε υψηλό επίπεδο με τους Δυτικούς για την αλλαγή σελίδας. Στοιχεία που κι από μόνα τους θεωρώ ότι προκαλούν ερωτιματικά και περίεργες σκέψεις. Διότι φυσικά οι Δυτικοί έχουν συμφέροντα, δεν είναι μόνο “ανθρωπισταί” οπότε φαντάζεται κάποιος και το περιεχόμενο της συνδιαλαγής – συναλλαγής όταν οι αντικαθεστωτικοί θα ζητούσαν για παράδειγμα όπλα από τους Αμερικάνους για να τα βάλουν με τον στρατό του Καντάφι!!

Ακούγοντας τώρα τους ανταποκριτές των καναλιών και διαβάζοντας τα ρεπορταζ των μεγάλων εφημερίδων της Ελλάδας πιάνει το σαφές μήνυμα του ότι: “δε μπορείς να είσαι παρά με τους αντικαθεστωτικούς“, εξάλλου οι δημοσιογράφοι έχουν εγκατασταθεί στην πλευρά των αντικαθεστωτικών και μεταδίδουν μόνο τα άγχητα της μίας πλευράς. Μάλιστα μέρα με τη μέρα παρουσιάζουν την αντίδραση του καθεστώτος ως πράξη ενάντια σε αμάχους προκαλώντας το συναίσθημα υπέρ μία διεθνούς επέμβασης για το καλό της… ανθρωπότητας φυσικά! Και τον μονόπλευρο και μονόχνωτο “ανθρωπισμό” να τον φοβάσαι σύντροφε!!

Ξεκινώντας από το ότι δε μπορεί να είσαι με την δημοκρατική φαρσοκωμοδία Καντάφι, μας δημιουργούνται εύλογα κάποιες απορίες. Απορίες ουσιώδεις. Είναι δυνατόν, για παράδειγμα, ο αρχηγός των αντικαθεστωτικών να είναι ο πρώην υπουργός εσωτερικών ενός τυραννικού καθεστώτος; (αυτή είναι η η νέα θέση της Δύσης που αντικατέστησε την μέχρι πρόσφατα άποψη περί του άσπονδου φίλου που κάνει συμφωνίες με την ΕΕ για τους μετανάστες κλπ, η οποία είχε επίσης αντικαταστήσει την παλαιότερη άποψη των Δυτικών όταν και τον αποκαλούσαν φίλο των κομμουνιστών και τον βομβάρδιζαν τη δεκαετία του ’80).

Είναι σαν να ήταν ο Πατακός αρχηγός του αντιχουντικού αγώνα στην Ελλάδα το ’70. Είναι σαν ο Πάγκαλος να γίνει αύριο ο εμπνευστής της αντι-ΔΝΤ λαϊκής εξέγερσής. Αυτά δε γίνονται. Κι όμως η Δύση με αυτόν μιλάει, τα κανάλια σε αυτόν αποδίδουν το αρχηγικό ρόλο. Για αυτό και μόνο δε μπορεί κανείς να είναι με αυτό που έχει συσταθεί ως “αντικαθεστωτικό” στη Λιβυή το οποίο μοιάζει περισσότερο με μία εξουσιαστική ανταρσία εκ των έσω η οποία μάλλον θα επιτρέψει την μεγαλύτερη εισχώρηση των δυτικών συμφερόντων στον πλουτοπαραγωγικό κεφάλαιο της χώρας.

Αυτές τις στιγμές, λοιπόν, το ΝΑΤΟ ετοιμάζεται να ανοίξει ένα ακόμα “ανθρωπιστικό” κεφάλαιο στην παγκόσμια ιστορία. Στο όνομα των αναταραχών και του -κατά τα ΜΜΕ- κλιμακούμενου εμφυλίου σχεδιάζεται μία ακόμα στρατιωτική επέμβαση (σημ: μία επέμβαση που και από οργανωτικής πλευράς έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον αφού οι μέρες που τα στρατά των Αμερικανών βγάζαν το φίδι από την τρύπα μόνα τους και οι άλλοι είχαν υποστηρικτικό ρόλο απήλθαν). Οι δημοσιογράφοι στην Ελλάδα παρουσιάζουν τις εξελίξεις εμμετικά, απλές περιγραφές για το που θα επιχειρούν, που θα αράζουν, πόσες βόμβες θα μπορούν να ρίξουν τα αεροσκάφη των “ειρηνοποιών” του ΝΑΤΟ. Ένα περίεργο ανιφατικό αίσθημα αμέτοχης συμμετοχής στην ΝΑΤΟικη επέμβαση καλλιεργείται. Από τη μία μεταδίδεται μία αίσθηση ότι και εμείς ως Ελλάδα με τη Σούδα, το Άκτιο κλπ θα συμμετέχουμε στην “απελευθέρωση” και το σταμάτημα μίας αιματοχυσίας και μίας αδικίας ενάντια στο Λιβυκό λαό, η οποία όμως όπως είπαμε δε μπορεί να μπεί σε κριτική αμφισβήτιση λόγω της μονομέρειας της παρουσίασης των εξελίξεων. Από την άλλη, δίνουν το ηρεμιστικό στην κοινή γνώμη με το γνωστό: “η Ελλάδα δε θα συμμετάσχει ενεργά στην στρατιωτική επέμβαση” (σημειώστε ότι ακόμα και γιαυτό υπάρχουν αντικρουόμενες πληροφορίες προς το παρόν). Έτσι για να αισθανόμαστε και ειρηνιστές από την άλλη, όπως παρατηρητές -δήθεν- ήμασταν σε όλες τις αιματοχυσίες του ΝΑΤΟ και των Αμερικανών την τελευταία 20ετία. Είμαστε για εθνική ψυχανάλυση…

Στον ήχο των τυμπάνων ενός ακόμα ιμπεριαλιστικού πολέμου δε μπορούμε να χαιρόμαστε ουτε και να μείνουμε απαθείς, καθώς παίρνουμε από μικροί το “χάπι” ενάντια στις ανθρωπιστικές ψευδαισθήσεις του καπιταλισμού, θυμόμαστε τους στίχους του Κώστα Τριπολίτη κi είναι λες κι είναι γραμμένοι για την περίσταση…

Ξέρω τ’ όνομά σου
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας
μια αλλιώτικη ζωή…

Περνούν οι νύχτες,
τα δευτερόλεπτα βαριά στους λεπτοδείκτες
ζητώντας κάτι
που να μη γίνεται ουρλιαχτό κι οφθαλμαπάτη

Στων χιλιομέτρων
την ερημιά και στη σιωπή των χρονομέτρων
ακούγονται τώρα
σειρήνες μεταγωγικά κι ασθενοφόρα

Ακούγοντας τη Σωτηρία, κι αφού Σωτηρία δεν βλέπετε, μπορείτε να διαβάσετε ένα ενδιαφέρον άρθρο του Φωτόπουλου που παραθέτει αναλυτικά ενδιαφέρουσες πτυχές του θέματος της Λιβυής και της διαφοράς του από τις λοιπές εξέγερσεις αραβικών χωρών.

Λιβύη: Έγκλημα και εξαπάτηση*

ΤΑΚΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Τη στιγμή που θα διαβάζονται οι γραμμές αυτές η υπερεθνική ελίτ μπορεί να έχει ήδη αρχίσει μια καινούρια εγκληματική εκστρατεία που θα καταστρέψει ένα ακόμη λαό, μετά από τους λαούς της Γιουγκοσλαβίας, του Αφγανιστάν και του Ιράκ (πάντα βέβαια με την αιτιολογία ότι τον «σώζει» από ένα τύραννο): τον λαό της Λιβύης. Η εκστρατεία ξεκίνησε αριστοτεχνικά από τα μίντια της υπερεθνικής ελίτ και τα παρακλάδια τους σε προτεκτοράτα όπως η Ελλάδα (όπου η ΝΕΤ δίνει την εικόνα καναλιού του… Τελ Αβίβ στην απόλυτη διαστρέβλωση των γεγονότων). Έτσι, εδώ και μερικές εβδομάδες, ο κόσμος παρακολουθεί υποτίθεται άλλη μια πράξη του επικού έργου «ο λαός εναντίον του τυράννου» που ξεκίνησε από την Τυνησία και γρήγορα συνεχίστηκε στην Αίγυπτο, και ακόμη συνεχίζεται στην Υεμένη, το Μπαχρέιν και αύριο ίσως και στη Σαουδική Αραβία, το πιο ισχυρό τυραννικό πελατειακό καθεστώς που έχει απομείνει στην περιοχή. Και εάν μεν οι πρώτες πράξεις είχαν κάποιο σχετικά αίσιο τέλος με την αποπομπή των τυράννων, αλλά όχι βέβαια και των καθεστώτων τους (γεγονός που εξασφάλισε το ότι ο καθοριστικός παράγοντας για την ανατροπή τους ήταν η ανοχή του στρατού ο οποίος ελέγχεται από τις ΗΠΑ!), σε περιπτώσεις όπως της Σαουδικής Αραβίας και των Εμιράτων που είναι κρίσιμες για την υπερεθνική ελίτ λόγω των ενεργειακών πηγών τους, είναι πολύ αμφίβολο αν θα γίνει δυνατή ακόμη και η αλλαγή των τυράννων…

Όμως, η περίπτωση της Λιβύης που προέκυψε ξαφνικά (εφόσον δεν έχει μια ιστορία συχνών εξεγέρσεων όπως η Τυνησία ή «τρομοκρατικών» πράξεων όπως η Άιγυπτος), δεν αποτελεί καν πράξη του ίδιου έργου, όπως συστηματικά εξαπατούν τις τελευταίες εβδομάδες τη διεθνή κοινή γνώμη τα ΜΜΕ της υπερεθνικής ελίτ, αλλά και η ρεφορμιστική «Αριστερά» και οικολογία (που είχε παίξει παρόμοιο ρόλο και με τη Νατοϊκή επίθεση στη Γιουγκοσλαβία), τώρα επικουρούμενη και από κάποιους «Μαρξιστές» που αντικειμενικά παίζουν τον ρόλο λακέ της υπερεθνικής ελίτ, χάριν δήθεν της προστασίας του Λιβυκού προλεταριάτου! Και αυτό, διότι η φύση του καθεστώτος στη Λιβύη είναι πολύ διαφορετική από αυτή των άλλων καθεστώτων  (Τυνησία, Αίγυπτος) για τους εξης λόγους:

Πρώτον, διότι το καθεστώς της Λιβύης  προέκυψε από στρατιωτικό πραξικόπημα του 1969 όταν ο Καντάφι, επί κεφαλής μικρής ομάδας άλλων αξιωματικών, που είχαν όμως τη μαζική υποστήριξη του λαού της Λιβύης, ανέτρεψε το ξενόδουλο μοναρχικό καθεστώς (του οποίου οι σημερινοί «επαναστάτες» επανέφεραν τη σημαία!) ακριβώς όπως νωρίτερα είχαν ανατρέψει οι Νασερικοί αξιωματικοί στην Αίγυπτο το αντίστοιχο εκεί ξενόδουλο μοναρχικό καθεστώς. Ο στόχος ήταν ο ίδιος: να επιβάλουν ένα εθνικοαπελευθερωτικό καθεστώς Νασερικού τύπου, το οποίο όμως στη συνέχεια μετεξελίχθηκε στη Λιβύη σε μια προσωποπαγή παρωδία άμεσης δημοκρατίας. Αντίθετα, τα καθεστώτα των διαδόχων του Νάσερ στην Αίγυπτο (Σαντάτ, Μουμπάρακ), ήταν πελατειακά καθεστώτα της Δύσης που καταπρόδωσαν τον Παλαιστινιακό αγώνα στους Σιωνιστές και λήστεψαν τον Αιγυπτιακό λαό ενσωματώνοντας τη χώρα στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Παρόμοιο ήταν το καθεστώς του Μπεν Αλί που διαδέχθηκε τον Μπουργκίμπα στην Τυνησία.

Δεύτερον, διότι όλα αυτά τα χρόνια το Κανταφικό καθεστώς συνέχιζε να παίζει εθνικοαπελευθερωτικό ρόλο υποστηρίζοντας παρόμοια κινήματα: από το παναφρικανικό κίνημα μέχρι τον IRA στην Ιρλανδία, και από αντιπυρηνικά κινήματα μέχρι Αυστραλέζικα συνδικάτα. Αυτά ήταν αρκετά για να οδηγήσουν το εγκληματικό καθεστώς Ρήγκαν να φθάσει μέχρι τον βομβαρδισμό της Λιβύης, με στόχο τη δολοφονία του Καντάφι το 1986, ενώ στη συνέχεια επιβλήθηκε αυστηρό εμπάργκο στη χώρα. Την τελευταία δεκαετία όμως το καθεστώς έκανε μια ―σαφώς οπορτουνιστική― στροφή προς τη Δύση, ανοίγοντας σε ένα βαθμό την οικονομία στις πολυεθνικές και συμμαχώντας με την εγκληματική υπερεθνική ελίτ στον πόλεμο κατά της «τρομοκρατίας», με προφανή στόχο να αποτρέψει το ενδεχόμενο η Λιβύη να έχει τη τύχη του Ιράκ, όπως απειλούσαν ανοικτά οι εκπρόσωποί της.

Τρίτον, διότι παρά τη στροφή αυτή, το καθεστώς όχι μόνο δεν ξεπούλησε στις πολυεθνικές τον εθνικό πλούτο της χώρας αλλά και βελτίωσε σημαντικά το επίπεδο ζωής του Λιβυκού λαού, σε βαθμό μάλιστα πολύ μεγαλύτερο από αντίστοιχα πετρελαιοπαραγωγικά πελατειακά κράτη (όπως η Σαουδική Αραβία και η Νιγηρία) ―μολονότι βέβαια και το Κανταφικό καθεστώς ποτέ δεν δημιούργησε τις βάσεις μιας αυτοδύναμης οικονομικής ανάπτυξης που θα έκοβε κάθε δεσμό οικονομικής εξάρτησης από την υπερεθνική ελίτ. Ενδεικτικά, η Λιβύη, μολονότι έχει χαμηλότερο κατά κεφαλή εισόδημα από τη πολύ πλουσιότερη Σαουδική Αραβία, ήδη από τη δεκαετία του 1990 είχε μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής και υψηλότερα ποσοστά εγγραμμάτων και φοίτησης (επομένως και δείκτη ανθρώπινης ανάπτυξης κατά τον ΟΗΕ) από τη Σαουδική Αραβία και φυσικά από τις γειτονικές (μη πετρελαιοπαραγωγικες) χώρες Τυνησία και Αίγυπτο.[1] Είναι μάλιστα θεαματική η πρόοδος του λαού της χώρας που σημειώνουν τα σχετικά στατιστικά στοιχεία. Το προσδόκιμο ζωής στη Λιβύη αυξήθηκε κατά 39% μεταξύ 1970-75 και 2000-05 (έναντι 8% στην Ελλάδα και μείωσης κατά 6% στη Ρωσία  μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού»), ενώ το ποσοστό παιδικής θνησιμότητας  έπεσε δραματικά στην ίδια περίοδο, έτσι ώστε το 2003 να είναι το 12% αυτού το 1970 (έναντι 11% στη Ελλάδα).[2] Ακόμη, το ποσοστό ενηλίκων εγγράμματων αυξήθηκε από 68% το 1990 σε 82% το 2003 και 88% το 2005-08.[3] Τέλος, η Λιβύη της «φτώχειας του προλεταριάτου» (κατά τους Μαρξιστές της συμφοράς που ανάφερα), κατατάσσεται 33^η στον δείκτη ανθρώπινης φτώχειας του ΟΗΕ, ενώ  η Τυνησία είναι στη 43η θέση, η Αλγερία στη 48η, η Αίγυπτος στη 55η, και η Ινδία («το οικονομικό θαύμα» της παγκοσμιοποίησης) στη 58η ![4]

Τέταρτον, διότι η Λιβύη είναι ακόμη μια κοινωνία η οποία θεμελιώνεται στις φυλές, οι οποίες, παρά τις προσπάθειες του καθεστώτος Καντάφι να τις αδρανοποιήσει μέσω των θεσμών της  Jamahiriya (του κράτους των μαζών), εξακολουθούν να παίζουν σημαντικό κοινωνικό και πολιτικό ρόλο. Έτσι, όταν με την ευκαιρία των λαϊκών εξεγέρσεων στις γειτονικές Τυνησία και Αίγυπτο ξεσπασαν στα μέσα Φεβρουαρίου οι πρώτες διαδηλώσεις στη Βεγγάζη, τις οποίες το καθεστώς προσπάθησε να καταστείλει, οι φυλές που ήταν εχθρικές προς την Jamahiriya και το καθεστώς Καντάφι ξεσηκώθηκαν. Όπως περιγράφει τη διαδικασία ο Ali Chibani,[5] πρώτα το συμβούλιο της φυλής Zouaya, που ζει κοντά στον πετρελαιαγωγό της Αν. Λιβυης απείλησε να κόψει τις εξαγωγές προς την Ευρώπη εαν δεν σταματούσε η καταστολή . Κατόπιν ήλθε η σειρά της φυλής Warfalla, μιας από τις μεγαλύτερες φυλές που παλιότερα υποστήριζε το καθεστώς και τώρα παροτρύνει τον Καντάφι να φύγει από τη χώρα και, τέλος, οι Τουαρέγκ προσχώρησαν στο στρατόπεδο των «επαναστατών». Συγχρόνως όλες αυτές οι φυλές καλούσαν το στρατό να τις υποστηρίξει, πράγμα που έκαναν πολλοί στρατιωτικοί από τις φυλές αυτές προσχωρώντας στους αντάρτες.

Στη Λιβύη, επομένως,  δεν έχουμε, όπως στις προαναφερθείσες εξεγέρσεις, ένα λαό που σχεδόν σύσσωμος στρέφεται κατά των τυράννων, με αιτήματα που ένωναν από τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα μέχρι τη «νεολαία του ιντερνετ» (που σε αυτές τις χώρες αποτελείται κυρίως από νέους της μεσαίας τάξης που εμπνέονται από τον δυτικό καταναλωτισμό, ατομικισμό και κουλτούρα) ―όπως κατ’ εξοχήν συνέβη στη Τυνησία και την Αίγυπτο. Αντίθετα, στη Λιβύη, από τις πρώτες μέρες, έχουμε ένα εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος, όπως στη Γιουγκοσλαβία, υποστηρίχθηκε παντοιοτρόπως από την υπερεθνική ελίτ:  με οικονομική βοήθεια, με την δυσώδη μιντιακή εκστρατεία και τέλος με έμμεση στρατιωτική βοήθεια. Ο στόχος είναι η ουσιαστική αποδιάρθρωση της χώρας, ώστε, μετά από «αλλαγή καθεστώτος» που θα αντικαταστήσει το αναξιόπιστο  (για την υπερεθνική ελίτ) καθεστώς του Καντάφι με ένα σαφώς πελατειακό καθεστώς, θα οδηγήσει στη περιέλευση του εθνικού πλούτου της στα χέρια των πολυεθνικών της υπερεθνικής ελίτ. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι μεγαλύτερες μάχες σήμερα γίνονται για την κατάκτηση από τους «επαναστάτες», με την εντεινόμενη αμέριστη βοήθεια της υπερεθνικής ελίτ, των πετρελαιοπαραγωγικών περιοχών της χωρας.

Έτσι, στον εμφύλιο αυτό πόλεμο, από τη μια μεριά συμπαρατάσσονται σημαντικές φυλές που εδράζονται κυρίως στην Ανατολική Λιβύη, οι Ισλαμιστές, οι οποίοι ανέκαθεν ήταν εναντίον του καθεστώτος λόγω του κοσμικού του χαρακτήρα (οι αντάρτες συχνά ακούγονται να φωνάζουν το…επαναστατικό σύνθημα  «ο Αλλάχ είναι μεγάλος»), καθώς και η «νεολαία του ίντερνετ», ενώ από την άλλη μεριά συμπαρατάσσονται όχι μόνο οι προσκείμενες στον Καντάφι φυλές που εδράζονται κυρίως στην Δυτική Λιβύη, καθώς και τα αντίστοιχα στρατιωτικά στελέχη, αλλά και τα λαϊκά στρώματα που έχουν ωφεληθεί απο το καθεστώς, οι οπαδοί του Κανταφικού καθεστώτος της Jamahiriya που εμπνέονται ακόμη από εθνικοαπελευθερωτικά ιδεώδη, οι παναφρικανιστές κ.ά.

Όμως, όλα αυτά τα «ξεχνούν» διάφορες ύποπτες «Μαρξιστικές» αναλύσεις οι οποίες, στηρίζοντας την συστημική προπαγάνδα για τη δήθεν  «λαϊκή επανάσταση ενάντια ενός τυράννου», ουσιαστικά παίζουν τον ρόλο λακέδων της υπερεθνικής και της Σιωνιστικής ελίτ στην προετοιμαζόμενη κτηνώδη στρατιωτική επίθεση. Η αστειότητα όμως παρόμοιων «αναλύσεων» γίνεται προφανής όταν υποστηρίζουν ότι η υπερεθνική ελίτ συγκέντρωσε την αρμάδα της για να υποστηρίξει την «επανάσταση» και να εξοντώσει τον Καντάφι που, όμως, ήταν ―κατά τους ίδιους― πάντοτε… «άνθρωπος του ιμπεριαλισμού».[6] Kαι αυτό, τη στιγμή που η ίδια ελίτ δεν κούνησε το δαχτυλάκι της για να προστατεύσει τις πραγματικές λαϊκές εξεγέρσεις στη Τυνησία και την Αίγυπτο και να εξοντώσει αντίστοιχα τους Μουμπάρακ και Μπεν Αλί (ίσως  γιατί αυτοί δεν ήταν αρκούντως «άνθρωποι του ιμπεριαλισμού»!). Με παρόμοια «επιχειρήματα»  η γιαλαντζί αυτή «Αριστερά» αποπροσανατολίζει εντελώς τα λαϊκά κινήματα, συμπλέοντας απόλυτα με τη προπαγάνδα των διεθνών ΜΜΕ  και παίζοντας σήμερα τον ίδιο κατάπτυστο αποπροσανατολιστικό ρόλο που έπαιξε η ρεφορμιστική Αριστερά και Οικολογία κατά τη Νατοϊκή επίθεση στη Γιουγκοσλαβία ―οι Οικολόγοι-Πράσινοι υπό τον Κον Μπεντίτ μάλιστα, πάλι ζητούν τη βοήθεια της εγκληματικής στρατιωτικής μηχανής της υπερεθνικής ελίτ για να σώσουν τους «επαναστάτες» από τους τυράννους (Μιλόσεβιτς τότε και Καντάφι τώρα).

Αλλά ας δούμε συνοπτικά πώς στήθηκε η μιντιακή αυτή απάτη στην οποία από ό,τι φαίνεται μετέχουν όλα τα διεθνή κανάλια[7] (με τιμητική εξαίρεση το Ρωσικό Russia Today, που προκάλεσε και τη μήνιν της άθλιας Χίλαρυ Κλίντον επειδή χάλαγε την ομοφωνία της εξαπάτησης) και διεθνείς εφημερίδες, με πρωτοστατούσα (όπως και στο Ιράκ!) τη ναυαρχίδα της εξαπάτησης, New York Times. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι στη μιντιακή αυτή εξαπάτηση μετέχουν και τα Ισλαμικά κανάλια, τόσο το Ιρανικό (που ξέχασε τώρα τον αντι-ιμπεριαλιστικό οίστρο του επειδή ο Καντάφι, ως γνωστόν, είναι αντι-Ισλαμιστής!) όσο και τo Al Jazeera που χρηματοδοτείται (με δωρεές, «δάνεια» κ.λπ.) από τον Εμίρη του Κατάρ (o οποίος ήδη προσφέρθηκε να στείλει όπλα στους «επαναστάτες»![8]). Σταχυολογώ δειγματοληπτικά μερικούς από τους μύθους  με τους οποίους στήριξαν τα διεθνή ΜΜΕ την άθλια εκστρατεία της υπερεθνικής ελίτ για την «αλλαγή καθεστώτος» στη Λιβύη, με στόχο την «αξιοποίηση» από τις πολυεθνικές του κοινωνικού πλούτου της χώρας, κάτω από  το πρόσχημα της υποστήριξης μιας λαϊκής επανάστασης:

• Ο μύθος ότι το καθεστώς από τη πρώτη μέρα των μεγαλειωδών διαδηλώσεων (για τις οποίες δεν είδαμε ποτέ φιλμ!) θέριζε αμάχους πολίτες από αέρος. Όπως απέδειξαν όμως οι Ρώσικοι δορυφόροι, και αναγκάστηκε συνακόλουθα να παραδεχτεί και το Αμερικανικό Πεντάγωνο, παρόμοιοι αεροπορικοί βομβαρδισμοί αμάχων δεν έγιναν ποτέ![9] Ακόμη και σήμερα, όπως παραδέχονται σοβαροί δυτικοί ανταποκριτές, οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί δεν στοχεύουν τους αμάχους,[10] (παρόλα αυτά η ΝΕΤ, που έχει γίνει επί «Γιωργάκη» ένα απο τα χειρότερα διεθνώς κανάλια αναμετάδοσης της προπαγάνδας της υπερεθνικής και της ντόπιας ελίτ, δεν έχασε την ευκαιρία να κάνει μυθιστόρημα την δήθεν «επίθεση» κατά του ανταποκριτού της ―που απο όσο γνωρίζω ακόμη και τα διεθνή κανάλια της υπερεθνικής ελίτ δεν τη θεώρησαν σοβαρή να την αναμεταδόσουν!― επειδή κάποιο αεροπλάνο πέταξε μια βόμβα προς εκφοβισμό, εκατοντάδες μετρα μακρυά στην άμμο!)
• Ο μύθος ότι χιλιάδες νεκροί άμαχοι πολίτες έπεσαν από τους «μισθοφόρους» του Καντάφι σε μια γενικευμένη σφαγή, αν όχι γενοκτονία. Όμως ακόμη και το κατηγορητήριο του διεθνούς ποινικού δικαστηρίου-καγκουρό στο οποίο παραπέμφθηκε ο Καντάφι για πιθανά «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας» (στο οποίο βέβαια δεν παραπέμφθηκαν ποτέ οι Σιωνιστές εγκληματίες για την αποδεδειγμένη σφαγή περίπου 1.500 αμάχων στη Γάζα πέρσι) μιλά για λιγότερους από 300 νεκρούς ―και αυτούς, ρητά δηλώνει, όχι από αεροπορικούς βομβαρδισμούς![11] Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι ακόμη και ένας φιλελεύθερος Βρετανός αναλυτής γράφει σχετικά ότι «εκτός αν ξαναβαφτίσουμε τις λέξεις, ο Καντάφι δεν διαπράττει γενοκτονία και η δική του κτηνωδία κάθε άλλο παρά είναι η εξαίρεση ».[12]
• Ο μύθος ότι το Κανταφικό καθεστώς, εξαιτίας της έλλειψης λαϊκής υποστήριξης και των λιποταξιών των στρατιωτών, αναγκάζεται να χρησιμοποιεί μισθοφόρους για τη «σφαγή» των Λιβύων. Όμως, πέρα από το γεγονός που τονίζει και ένα στέλεχος της παναφρικανικής Αριστεράς ―για τον οποίο η σύγκρουση στη Λιβύη, στη πραγματικότητα, είναι μια αντεπανάσταση αντιδραστικών και ρατσιστικών στοιχείων του Λιβυκού πληθυσμού κατά των υποστηρικτών του παναφρικανισμού που υποστηρίζει το Κανταφικό καθεστώς, αλλά και το Νοτιοαφρικανικό κ.ά.― οι δήθεν «μισθοφόροι» είναι απλά μέλη Αφρικανικών διεθνών ταξιαρχιών[13], ενώ ακόμη και η γνωστή ΜΚΟ Human Rights Watch (που όπως όλες οι διεθνείς ΜΚΟ χρηματοδοτούνται και στηρίζονται από τις υπερεθνικές, πολιτικές και οικονομικές, ελίτ) ομολογεί ότι δεν υπάρχει κανένα στοιχείο πως το καθεστώς χρησιμοποιεί μισθοφόρους.[14]
• Ο μύθος ότι οι επαναστάτες δεν έχουν όπλα, πέρα από αυτά που κλέβουν ή παίρνουν από στρατιωτικές μονάδες που προσχωρούν σε αυτούς. Τα κανάλια (και κατά κόρο η ΝΕΤ) δείχνουν κάποιους νέους, συνήθως  με κάποια… καραμπίνα στον ώμο, αλλά στη πραγματικότητα, όπως τώρα ομολογεί και η ιστοσελίδα του BBC (που έχει οργιάσει στην προετοιμασία της κοινής γνώμης για την επίθεση στη Λιβύη), οι αντάρτες διαθέτουν τανκς, εκτοξευτές πυραύλων, αντιαεροπορικά κλπ[15]. Ο μύθος άλλωστε αυτός ήδη διαψεύσθηκε από  το γεγονός της σύλληψης ομάδας Βρετανών μελών των ειδικών δυνάμεων, οι οποίοι βρέθηκαν να κατέχουν ποσότητες όπλων και εκρηκτικών μαζί τους (όχι βέβαια για την ατομική τους προστασία!),[16] πράγμα που σημαίνει ότι η αρμάδα στα παράλια της Λιβύης έχει ήδη αρχίσει κρυφές παραδόσεις όπλων, ενώ όπως αποκάλυψε ο Ρόμπερτ Φισκ, οι Αμερικανοί ζήτησαν μυστικά από το Σαουδαραβικό καθεστώς να εξοπλίσει μαζικά τους αντάρτες.[17]
• Ο μύθος ότι είναι θέμα χρόνου η επικράτηση της επανάστασης, εφόσον ο Καντάφι έχει μείνει μόνο με τα σώματα ασφαλείας και τους μισθοφόρους του. Όμως, τώρα, ακόμη και ηγετικά στελέχη των ανταρτών παραδέχονται ότι χωρίς δυτική στρατιωτική βοήθεια η «επανάσταση» είναι καταδικασμένη.[18] Γι’ αυτό και οι αντάρτες, μέσω τoυ Εθνικού τους Συμβουλίου, έφθασαν στη κατάπτυστη ενέργεια να ζητήσουν αεροπορικό αποκλεισμό (που ο ίδιος ο Αμερικανός Υπ. Άμυνας χαρακτήρισε ως «ευφημισμό για τον πόλεμο») από την υπερεθνική ελίτ που έχει συγκεντρώσει τεράστια στρατιωτική δύναμη στις ακτές της Λιβύης. Στη Ιστορία, όμως, ποτέ πραγματικοί επαναστάτες δεν απευθύνθηκαν στις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής για να νικήσουν τον αντίπαλό τους, όπως δεν το έκαναν και οι Ισπανοί επαναστάτες στον εμφύλιο που αντιμετώπιζαν μάλιστα θεριστικούς αεροπορικούς βομβαρδισμούς από τα Ναζιστικά στούκας που κατέστρεφαν πόλεις (Γκουέρνικα) και όχι βομβαρδισμούς στα χωράφια! Απλά ζήτησαν τον σχηματισμό διεθνών ταξιαρχιών από εθελοντές.

Παρόλα αυτά, τους άθλιους αυτούς ψευτο-«επαναστάτες» υποστηρίζουν ασύστολα οι Μαρξιστές της συμφοράς, αποπροσανατολίζοντας συγχρόνως το λαϊκό κίνημα να μην κατέβει σε μαζικές διαδηλώσεις κατά της νέας εγκληματικής επίθεσης της υπερεθνικής ελίτ, παρά τις υποκριτικές τους καταδίκες της επαπειλούμενης επίθεσης. Όμως, από τη στιγμή που βάζουν στο ίδιο τσουβάλι τον θύτη (την υπερεθνική ελίτ) και το θύμα (τον Λιβυκό λαό) που θα πληρώσει τελικά όχι μόνο την τωρινή επίθεση αλλά και το διάδοχο καθεστώς που θα είναι πολύ χειρότερο για τα λαϊκά στρώματα και το προλεταριάτο από το Κανταφικό (όπως συνέβη και με το καθεστώς που διαδέχθηκε τον Σαντάμ), όχι μόνο ευνουχίζουν τη μαζική αντίσταση κατά  του βασικού υπεύθυνου του νέου μεγάλου εγκλήματος, της υπερεθνικής ελίτ, αλλά και εξασθενούν τον αγώνα κατά του παγκοσμιοποιημένου καπιταλιστικού συστήματος που θα βγει ανέλπιστα ενισχυμένο αν καταφέρει να αλλάξει τον χάρτη της Βόρειας Αφρικής[19], όπως ήδη έχει σχεδόν πετύχει στη Μέση Ανατολή με τη καταστροφή του Μπααθικού καθεστώτος στο Ιράκ.

[19] Prof Michel Chossudovsky “Insurrection and Military Intervention: The US NATO Attempted Coup d’Etat in Libya?,” Global Research (9/3/2011). http://globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=23548

Στο Κιλκίς έγιναν κάποια στρατιωτικά γυμνάσια με σενάριο άσκησης, ανάμεσα σε άλλα, την καταστολή ενός πλήθους διαδηλωτών που κινούνται σε μία οδό. Ο φερόμενος ως κόσμος φωνάζει freedom, go home, we want peace και άλλα τέτοια κι όχι Αλάχ-Αλάχ, ούτε Βούδα-Βούδα, ούτε… Σαμαράς-Σαμαράς. Το σενάριο είναι καθαρά ένα σενάριο αναταραχής κόσμου με αντικείμενο την ελευθερία του. Το go home δείχνει εμφανέστατα ότι η στρατιωτική δύναμη είναι “επεμβατική” σε ξένη χώρα, καθώς οι διαδηλωτές τους βλέπουν ως εισβολείς (go home).

Ένα απόσπασμα μπορείτε να δείτε στο εξής βίντεο, το οποίο βρήκαμε στο ΣΧΣ που με τη σειρά του αναδημοσιεύει απο indymedia (παραθέτουμε μόνο το ενδιαφέρον απόσπασμα της άσκησης).

Η επίσημη απάντηση είναι ότι μία ελληνική ταξιαρχία συμμετέχει σε ασκήσεις που γίνονται στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και των επιχειρησιακών του στόχων. Για να καθυσηχαστεί η κοινή γνώμη διαρρέουν ότι δεν πρόκειται για προετοιμασία του στρατού για επεμβάσεις εντός της Ελλάδας σε κοινωνικές εκρήξεις. Όμως αυτό που δείχνει το βίντεο, δηλαδή την επέμβαση στρατεύματος σε ξένο μέρος -φαντάζομαι ίδιες ασκήσεις κάνουν και τα άλλα μέλη του ΝΑΤΟ- είναι ακόμα πιο φοβερό και τρομερό να το αναλύει κανείς. Πρόκειται για γυμναστική στην επέμβαση του στρατού της “συμμαχίας” για την επιβολή και διαφύλαξη ενός καθεστώτος μίας χώρας κι όχι την διασφάλιση της ειρήνης σε περίπτωση που κάποια χώρα του ΝΑΤΟ δεχθεί επίθεση (που είναι ο ψευδής στόχο του ΝΑΤΟ).

Μία σύντομη, μα ταυτόχρονα καθ’ όλα πλήρης απάντηση έρχεται να δώσει ο συνταγματάρχης Αντώνης Μυλωνάκης στο επόμενο βίντεο (πηγή). Με λίγα λόγια επιβεβαιώνει την αλλαγή του “κυρίαρχου δόγματος” του ΝΑΤΟ για τις επόμενες δεκαετίες, το οποίο δεν έχει καμία αμυντική χρησιμότητα για επιθέσεις σε χώρες της συμμαχίας πλέον, μετά και την πτώση του υπαρκτού, οπότε το γυρνάει σε hard core κοινωνικό νταβατζή για να κάνει “ντα” τους λαούς…

Αξίζει να παρατηρήσει πάντως κάποιος το ρόλο του πρασινορουφιάνου Χασαπόπουλου στην κουβέντα, ένας από τους πολλούς που δεν θα έπρεπε να αποκαλούνται δημοσιογράφοι μιας και είναι απλοί φορείς της προπαγάνδας των κομμάτων. Ενώ μαθαίνουμε “από πρώτο χέρι” για τις νέες επιδιώξεις του ΝΑΤΟ και τη διάθεση του να επεμβαίνει σε χώρες για καταστολή, ενώ ο ίδιος ο συνταγματάρχης λέει ότι ίσως στην εξέγερση Δεκέμβρη του 2008 θα έπρεπε ο στρατός να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά… ο Χασαπόπουλος προσπαθεί μέχρι και την τελευταία στιγμή να πει ότι “αυτοί που ξέρουν λένε ότι δεν είναι για την Ελλάδα”… διότι αυτός κάνει παρέα μόνο με άτομα που “ξέρουν” και λένε “αλήθειες” και μόνο “αλήθειες” … τίμιος μισθωτός υπάλληλος.

… τι λες ρε μπινέ Χασαπόπουλε? Αν είναι για την Αλβανία αλλάζει? Εκεί είμαστε υπερ της επέμβασης και αδιαφορούμε, αρκεί να μας εξασφαλίσει κάποιος -έστω με ψέμματα- τον κώλο μας?

Αν είναι για την Αίγυπτο αλλάζει πάλι τίποτα?

Όταν θα γίνουμε Αίγυπτος και θα φωνάζουμε “freedom” τότε ίσως δε θα χρειάζεται καν ο ελληνικός στρατός, θα έρθουν κατευθείαν οι αντίστοιχες ταξιαρχίες των “συμμάχων” να μας σώσουν και επειδή αυτά τα έχουμε υπογράψει, που λέει κι ο συνταγματάρχης, ο δικός μας ο στρατός θα τους κοιτάει !!!

Για την ιστορία, ο Μυλωνάκης δεν είναι τυχαίος…

Υ.Γ. Ως αναφορά την απειλή που πλανάται στον κυβερνοχώρο, που λέει κι ο στρατόγκαβλος γαλαξιακός συνταγματαρχήδας στο παραπάνω βίντεο, είναι ενδιαφέρον ότι αναφέρει μόνος του τουλάχιστον δύο φορές το Wikileaks και τις διαρροές που ενημερώνουν την παγκόσμια κοινή γνώμη για πράγματα πίσω από την κουρτίνα… Το τελευταίο σύντομο μήνυμα του J. Assange δείχνει το πόσο μοβόροι εχθροί της ειρήνης και των συμφερόντων των λαών είναι αυτοί του… Wikileaks:    (κλικ στο CC για ελληνικούς υπότιτλους)

Η επιμήκυνση και μεγέθυνση του πέους χρέους κατά 2 – 7 εκατοστά χρόνια είναι εφικτή!

Ευχαριστούμε θερμά τους πελάτες μας που μας βοήθησαν να εκλεγούμε ως η πρώτη και καλύτερη λύση με το καλύτερο πρόγραμμα μεγέθυνσης πέους χρέους με φυσικό τρόπο!

Αυξήστε το μέγεθος του πέους χρέους κατά 2 έως 7 εκατοστά χρόνια… στο σπίτι σας, από τον καναπέ σας! Δικό σας είναι? Ο λαός το πληρώνει…
Φυσικές 100% ασκήσεις αύξησης του πέους χρέους !
Μόνιμα αποτελέσματα μετά την πάροδο δύο έως τριών εβδομάδων !
Αποδεδειγμένο 100% με εγγύηση επιστροφής χρημάτων σε περίπτωση που δεν θα “διακρίνεται” αποτελέσματα (αυτό πάει στις τράπεζες)!
Η πρώτη στον κόσμο μέθοδος μεγέθυνσης πέους χρέους !
Χιλιάδες ικανοποιημένων πελατών ανά έτος! Ζάμπλουτοι τραπεζίτες, golden-boys, και εκπρόσωποι τεράστιων κεφαλαίων που δραστηριοποιούνται μεταξύ υπερκερδών και ληστείας κρατών!

Το μεγάλο πλεονέκτημα της μεθόδου μας αποτελεί το γεγονός ότι τα πρώτα αποτελέσματα είναι εμφανή μετά από 3μόνο εβδομάδες. Πρόκειται για μια 100% φυσική μέθοδο που δεν εμπεριέχει οποιοδήποτε κίνδυνο. Η μέθοδος μας βασίζεται σε επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και την αύξηση των τόκων.

Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι δεν υφίσταται μαγική μέθοδος που θα μεγεθύνει το πέος χρέος άμεσα. Τα ουσιαστικότερα αποτελέσματα θα εμφανιστούν μετά από 3 – 4 εβδομάδες.

Η λύση μας είναι αποδεδειγμένη ιατρική λύση χρηματοοικονομική κομπίνα που επέφερε αποτελέσματα σε χιλιάδες ικανοποιημένους άνδρες προερχόμενους από την παγκόσμια ελίτ. Πελάτες που εγγραφήκαν στο site πέτυχαν εκπληκτικά αποτελέσματα μέχρι 7 εκατοστά έτη στο μήκος και μέχρι 3 εκατοστά στην περιφέρεια φορές περισσότερα χρήματα σε χρέη!
Μπορούμε να σας βοηθήσουμε να φθάσετε στο μέγεθος πέους χρέους που πάντα ονειρευόσασταν!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σε κάποιους θα φαίνεται ότι το παραπάνω κείμενο είναι αντιγραφή από διαφήμιση για επιμήκυνση πέους κι όχι χρέους! Είναι μία άποψη. Εγώ πάντως έκανα ότι μπορούσα για να το προσαρμόσω στις νέες συνθήκες.

Από την άλλη πλευρά τα δύο κόμματα τα οποία έχουν τη διαχειριστική ευθύνη της Ελλάδα(ρα)ς τις τελευταίες δεκαετίες , ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, έχουν μία και μοναδική στρατηγική: να χρησιμοποιούν το χρόνο που τους αναλογεί στα ΜΜΕ επαναλαμβάνοντας τα ίδια πράγματα και να κοροϊδεύουν τον κόσμο για το δήθεν μονόδρομο του ΔΝΤ και τα “μίγματα” πολιτικής τα οποία απλά θα πετύχαιναν μικρότερη ή μεγαλύτερη επιμήκυνση-αύξηση του χρέους-πέους. Ίσως πρέπει να σκεφτούμε να λέμε το χρέος μας: χρέος-πέος για ευνόητους λόγους.

Τώρα πόσο ίδια είναι αυτά που λένε οι δύο αρχηγοί-υπάλληλοι της Τροίκας; …

Μάλλον ξεκίνησε ο περιορισμός του “δημοσίου” από τις κεντρικές πολιτικές
επιτροπές των δύο κομμάτων. Ένας γράφει λόγους για δύο… και χωρίς
επίδομα copy-paste!

Σημείωση: Η αλήθεια είναι ότι ο Σαμαράς στη ΔΕΘ 2010 διάβαζε δηλώσεις του ΓΑΠ από το 2009! Οι λέξεις μπορεί να μην είναι εντελώς ίδιες αλλά και πάλι τα ίδια λένε.

Κάποτε υπήρχαν άνθρωποι που ήταν δούλοι, τους αγόραζαν και τους πουλούσαν. Τόσο ισχυρή είναι η ιδεολογία, που υπήρχαν μεγαλοφυείς φιλόσοφοι, όπως ο Αριστοτέλης, που υποστήριζαν ότι κάποιοι άνθρωποι είναι από τη φύση τους δούλοι. Μετά οι μαύροι ειδικά θεωρήθηκαν φύσει δούλοι. Πολλοί στήριζαν μάλιστα αυτή τη θέση σε δήθεν εμπειρικά δεδομένα: «Οι μαύροι είναι τεμπέληδες, το βλέπουμε», έλεγαν. Ποτέ δεν σκέφτηκαν ότι, αν είσαι δούλος, δεν έχεις κανένα λόγο να σκοτώνεσαι στη δουλειά, αφού το έργο σου δεν σου αναγνωρίζεται.

Του Γιώργου Φαρακλα από την εφημερίδα «Αυγή» 23/10/2010

Για μια μεγάλη περίοδο υπήρχαν άνθρωποι που έδιναν συμβουλές για το «πώς να φέρεσαι στους δούλους σου», πότε να είσαι σκληρός με δαύτους και πότε να τους αντιμετωπίζεις με επιείκεια. Μετά τον 19ο αιώνα, όμως, αυτές οι συμβουλές έγιναν άνευ αντικειμένου. Αφότου ο Ρουσσώ είπε, στα τέλη του 18ου αιώνα, ότι, «αν υπάρχουν σήμερα φύσει δούλοι, είναι επειδή υπήρξαν κάποτε παρά φύσιν δούλοι», η άποψη αυτή επεκράτησε πλήρως. Η αντίθετη άποψη έπαψε να συζητιέται. Θεωρείται έκτοτε σκανδαλώδης.

Κάποτε οι γυναίκες θεωρούνταν κατώτερες από τους άντρες. Ο άντρας που θα έπαιρνε μία στο σπιτικό του αποζημιωνόταν από την οικογένειά της (η αποζημίωση λεγόταν «προίκα»). Σε ορισμένους λαούς μάλιστα ο άντρας την αγόραζε, έδινε αυτός λεφτά στην οικογένειά της. Τόσο ισχυρή είναι η ιδεολογία, που όλοι οι φιλόσοφοι συμφωνούσαν με αυτή την άποψη (μόνον ορισμένοι εξαιρετικά μεγαλοφυείς, όπως ο Πλάτων και ο Καντ, κατόρθωσαν να τη μετριάσουν, αλλά όχι και να την ξεπεράσουν πλήρως). Πολλοί στήριζαν μάλιστα αυτή τη θέση σε δήθεν εμπειρικά δεδομένα: «Οι γυναίκες είναι πονηρές, το βλέπουμε», έλεγαν. Ποτέ δεν σκέφτηκαν ότι, αν είσαι κατώτερος σε δύναμη, ο μόνος τρόπος να αντισταθείς δεν είναι να κάνεις το λιοντάρι αλλά την αλεπού. Αυτό ήταν γνωστό από την εποχή του Αισώπου, αλλά ουδείς σκεφτόταν να το εφαρμόσει στην περίπτωση των γυναικών.

Για μια μεγάλη περίοδο, υπήρχαν άνθρωποι που έδιναν συμβουλές για το «πώς να φέρεσαι στη γυναίκα σου», πότε να είσαι σκληρός με δαύτην και πότε να την αντιμετωπίζεις με επιείκεια. Μετά τον 20ό αιώνα, όμως, αυτές οι συμβουλές έγιναν άνευ αντικειμένου. Ενώ ο Νίτσε έγραφε ακόμη τον 19ο αιώνα: «Όταν πάμε στη γυναίκα, να μην ξεχνάμε το μαστίγιο», αυτή η άποψη έπαψε μετά να συζητιέται. Θεωρείται έκτοτε σκανδαλώδης.

Περιμένω μια μέρα να μπορούμε να λέμε: «Κάποτε υπήρχαν άνθρωποι που ήταν μισθωτοί, δούλευαν για άλλους από ανάγκη. Τόσο ισχυρή είναι η ιδεολογία, που υπήρχαν και κοινωνικοί επιστήμονες που θεωρούσαν αυτή την κατάσταση φυσική. Πολλοί στήριζαν μάλιστα αυτή τη θέση σε δήθεν εμπειρικά δεδομένα: ‘Ο άνθρωπος δεν δουλεύει αν δεν φοβάται μη χάσει τη δουλειά του, το βλέπουμε’, έλεγαν. Ποτέ δεν σκέφτηκαν πως, όποιος δουλεύει με μεράκι, δουλεύει καλύτερα από αυτόν που δουλεύει από φόβο. Αυτό ήταν γνωστό από όταν υπάρχουν τεχνίτες, αλλά ουδείς σκεφτόταν να το εφαρμόσει στην περίπτωση των μισθωτών. Για μια περίοδο υπήρχαν άνθρωποι που έδιναν συμβουλές για το ‘πώς να νομοθετούμε έτσι ώστε οι μισθωτοί να συνεχίσουν να φοβούνται’. Η άποψη αυτή έπαψε κάποτε να συζητιέται και θεωρείται έκτοτε σκανδαλώδης».

Σήμερα, η κυβέρνησή μας φέρνει συμβούλους για να της πουν πώς θα νομοθετήσει έτσι ώστε οι μισθωτοί να φοβούνται. Αν όμως οι δούλοι δεν είναι τεμπέληδες εκ φύσεως, αν οι γυναίκες δεν είναι πονηρές εκ φύσεως, οι άνθρωποι ίσως δεν είναι έτσι φτιαγμένοι εκ φύσεως, που να δουλεύουν καλά μόνον όταν φοβούνται.

Την κωλοτούμπα την μαθαίνεις από μικρός. Από πολύ μικρός. Όμως σίγουρα θέλει τέχνη για να μπορείς να την κάνεις στην πολιτική.

Αρχές του περασμένου καλοκαιριού και ο Θ. Πάγκαλος ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ  έλεγε σχετικά με την αλλαγή στάσης της κυβέρνησης σε κάποια θέματα της επικαιρότητας:

[...] εγώ έχω πει και το έχω πει πολύ στην πολιτική μου ζωή.

Όποιος θέλει να μην αλλάζει θέσεις, να πάει στο μοναστήρι. Εκεί είναι το δόγμα.

(εκπομπή «ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΟ» – ALTER)

Πρόκειται για χαρακτηριστικό παράδειγμα λαϊκισμού, διότι καταρχήν ταυτίζει την ιδεολογική ακεραιότητα με το θρησκευτικό δογματισμό. Κατά δέυτερον, το να αλλάζεις άποψη μπορεί να είναι δείγμα διαλλακτικότητας, κατανόησης της αντίθετης άποψης, δυνατότητα ταιριάσματος και σύνθεσης ακόμα και βαθύτερης κατανόησης των πραγμάτων.

Όμως, η αλλαγή θέσεων μπορεί κάλλιστα να είναι δείγμα αερολογίας, τυχοδιωκτισμού, μη ιδεολογικής ακεραιότητας, ελαφρομυαλιάς, επιπολαιότητας και ασοβαρότητας. Μπορεί να είναι στην τελική όχι η κατανόηση των πραγμάτων με την διαφανή έννοια του όρου, αλλά το “σκύψιμο” σε καταστάσεις και αξίες που δεν συμμεριζόμασταν αρχικά.

Αν και γενικά είναι πολύ δύσκολο να οριστεί αυστηρός τρόπος χαρακτηρισμού κάθε περίπτωσης αλλαγής πολιτικής άποψης, μπορούμε να έχουμε κατά νου μερικές ενδιαφέρουσες παραμέτρους: σε πόσο χρόνο έγινε η αλλαγή στάσης, πόσο διαλλακτικός φαίνεται κάποιος πριν και μετά την αλλαγή θέσης του. Έτσι δε νοούνται συνεχείς αλλαγές θέσεων π.χ. σε διάστημα λίγων ημερών, όπως επίσης δεν είναι σοβαρό να “σκοτώνει” άνθρωπο κάποιος για τις εκάστοτε ιδέες του και αυτές να αλλάζουν κάθε στιγμή (τυπικό δείγμα φανατισμού).

Σαφώς και η πολιτική δεν έχει δόγματα, αλλά έχει αξίες όπως: η αξιοπρέπεια, η διαφάνεια, η ακεραιότητα και πάνω από όλα ΤΟ ΠΟΙΟΝ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙΣ, ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΕΙΣΑΙ ανάμεσα στα στρατόπεδα της κοινωνικής “διαπάλης”.

Ο Θ. Πάγκαλος, γνωστός για τις εξυπναδίστικες (δεν είναι καν εξυπνάδες, είναι εξυπνοφανείς) παπάρες το 2007 αναφερόμενος στις εσωκομματικές τότε εκλογές του ΠΑΣΟΚ σχεδόν ταύτιζε τις κομματικές διεργασίες με την καλογερική (έστω μεταφορικά)! Σε μία από τις φράσεις του κατέληγε:

Όποιος αισθάνεται ότι δεν έχει αρκετή δουλειά και θέλει να δουλέψει παραπάνω, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Δουλειά υπάρχει. Το μοναστήρι είναι ανοιχτό. Οι καλόγεροι πρέπει να προσέλθουν.

Τελικά αυτό που συμπεραίνει κανείς είναι ότι το ΠΑΣΟΚ είναι μεν “μοναστήρι” με καλογέρους, τραβεστί καλογέρους  ια την ακρίβεια, χωρίς δόγματα αλλά ούτε και αναστολές! Είναι προφανές ότι όση γλωσομαεστρία έχεις, που ο συγκεκριμένος την  έχει, αν τις παπάρες τις έχεις στο κεφάλι σου… ε τότε θα τις βγάλεις. Και μάλιστα μόνος σου (δε μπορώ να πιστέψω ότι ο Ι. Χασαπόπουλος ήταν η αιτία της “έκθεσής” Πάγκαλου)..ίναι.

ΓΑΠ: “Βαστάτε πατριώτες”

Ξεκινώντας από την τέχνη της πολιτικής κωλοτούμπας και τον αρχικολωτούμπα του ΠΑΣΟΚ Πάγκαλο, ας πάμε στην κωλοτούμπα του GAP. Είναι γνωστή και αντικειμενικά καταγεγραμμένη η πρόσφατη ελληνική ιστορία: “Λεφτά υπάρχουν –> δεν έχουμε μία”, “θα τα πάρουμε από αυτούς που τα δώσατε –> φτώχεια στον ήδη φτωχό λαό” κλπ. Όμως υπάρχουν στοιχεία που τα καθεστωτικά ΜΜΕ δεν πρόκειται να αναπαράγουν για να αναδείξουν το μέγεθος της κοροϊδίας στα μούτρα του λαού.

Το “ΒΑΣΤΑΤΕ ΠΑΤΙΩΤΕΣ” θα μπορούσε να είναι ο τίτλος του έργου που παίχτηκε στη Δ.Ε.Θ. Για την πατρίδα και τα γονίδιά της βαστάτε γερά μισθωτοί, εργάτες, συνταξιούχοι, για να αντέξουμε. Και φυσικά και λίγη τρομοκρατία: “ή θα επιβιώσουμε όλοι στον αγώνα μας ή θα βουλιάξουμε όλοι“. Τώρα αν ρωτήσει κάποιος, πώς ακριβώς θα βουλιάξει η παρασιτική τάξη που εχει μεταφέρει εδώ και μήνες το “μπαούλο” με τα φράγκα εκτός Ελλάδας … απάντηση δεν θα πάρει! Αλλά ας πούμε ότι αντέχουμε, γιατί ως γνωστόν η Ελλάδα ποτέ δεν παιθαίνει…, το μόνο που προβλέπει ο ΓΑΠ είναι αντίδωρα στους εργαζόμενους!
Όμως οι θυσίες πρέπει να έχουν βάση κάποια ιδεολογικία ή κάποιας μορφής κοινωνική αλληλεγγύη με σκοπό να συντηρηθεί μία βολική για τους πολούς κατάσταση (η αλληλεγγύη στους τραπεζίτες δεν πιάνεται!), η οποία βέβαια και δεν υπάρχει. Αυτό που φωνάζει ο λαός: “να πληρώσουν αυτοί που τα φάγανε και όσοι πλουτίζανε” δείχνει ότι αυτό που επικρατούσε/τεί και θέλουν οι μεγαλοαστοί να συντηρήσουν είναι το δικό τους φαγοπότι. Σήμερα, δυστυχώς, οι θυσίες  μας γίνονται πάνω σε έωλες πολιτικές. Στην πραγματικότητα έχουμε χάσει την κυριαρχία σαν λαός και έχουμε μία κυβέρνηση που είναι ουσιαστικά εκπρόσωποι τύπου της τρόικας και των χρηματιστηριακών συμφερόντων του Δ.Ν.Τ. Πέρα από την αλάνθαστη καθημερινότητα, μία επιπλέον απόδειξη για του λόγου το αληθές είναι οι τοποθετήσεις του ΓΑΠ πριν τις εκλογές του 2009 όπου παρουσιαζόταν να μην πιστεύει στην αποτελεσματικότητα του Δ.Ν.Τ. το οποίο σήμερα εκπροσωπεί ο ίδιος και μας ζητάει την υπομονή για να πετύχει “το μοναδικό αποτελεσματικό σχέδιο για τη χώρα”. Ποίος; Αυτός που έχει γίνει Κουρσάρος στριμωχνοντας και ληστεύοντας την κοινωνία.

Για να πάμε όμως λίγο πίσω στο χρόνο, τόσο λίγο που η αμνησία των ΜΜΕ δε μπορεί να δικαιολογηθεί διαφορετικά από την προφανή χιλιοειπωμένη συμμετοχή τους στη ζειραγώγηση της κοινής γνώμης για λογαριασμό της εξουσίας! Σε συνέντευξη του Ιουνίου 2009 ο ΓΑΠ στον Κούλογλου (tvxs.gr) επιτέθηκε στο… ΔΝΤ, λέγοντας ότι “κόβει το μέλλον της χώρας” (που δανείζει), “την καταδικάζει σε μόνιμη υποανάπτυξη”, κ.ο.κ.

Αναμφισβήτητα μεγαλειώδης κολωτούμπα!

Ακολουθεί απόσπασμα από το blog omadeon και όλη τη συνέντευξη μπορείτε να δείτε εδώ

Στη συνέχεια μπορείτε να διαβάσετε ένα άρθρο του Άλμπερτ Αϊνστάιν με τίτλο “Γιατί σοσιαλισμό” το οποίο δημοσιεύτηκε στο 1ο τεύχος του Αμερικανικού περιοδικού Monthly Review, το 1949. Το διαβάσαμε στο tvxs.gr το οποίο το αναδημοσίευσε από το erodotos.wordpress.com.

Διαβάζοντάς το μπορεί να διακρίνει κανείς μία καθαρή πολιτική προσέγγιση η οποία αποφεύγει να αναφερθεί σε “ιδεολογικές σχολές”. Δε μιλάει πουθενά για Μαρξισμό ή για οποιονδήποτε άλλο θεωρητικό του σοσιαλισμού, για διαλεκτική -παρότι με αυτή αναλύει το θέμα του- ή οποιοδήποτε άλλο εργαλείο σκέψης των εκφραστών του σοσιαλισμού. Ίσως να παίζει ρόλο αυτό που προς το τέλος αναφέρει:

Οι σκοποί και τα προβλήματα του σοσιαλισμού δεν είναι τόσο απλά και η σαφής κατανόησή τους έχει μέγιστη σημασία στο μεταβατικό μας αιώ­να. Δεδομένου ότι στις σημερινές συνθήκες η ελεύθερη, ανεμπόδιστη συζήτηση των πρo­βλημάτων αυτών βρίσκεται πρακτικά υπό απαγόρευση, νομίζω ότι η έκδοση του περιοδικού αυτού («Monthly review») Θα προσφέρει στην κοινωνία μεγάλη υπηρεσία

να δείχνει γιατί κάποια “ονόματα” ήταν κόκκινο πανί για την τότε εποχή.

Παρόλα αυτά, εμφανώς συγκλίνει σε μεγάλο βαθμό στη βασική μαρξιστική θέση των σοσιαλιστών: ότι τα προβλήματα του καπιταλισμού είναι δομικά. Ενυπάρχουν σε αυτόν και λόγω της αναπόφευκτης υπερσυγκέντρωσης πλούτου και εξουσίας στους καπιταλιστές παραγωγούς (ιδιοκτήτες της παραγωγικής μηχανής των κοινωνιών) αντιστοίχως αναπόφευκτα παρουσιάζονται κοινωνικά προβλήματα, αδικία, και ακόμα χειρότερα οι λεγόμενες “ληστρικές φάσεις” όπου οι ισχυροί παραμερίζοντας όλους τους κοινώς αποδεκτούς κανόνες (μεταξύ λαών ή κοινωνικών τάξεων θα πρόσθετε κανείς) επιτίθενται στους ανίσχυρους για να αρπάξουν όσα περισσότερα μπορούν…

Τον Αϊνστάιν τον μαθαίνουμε στα σχολεία ως ένα από τα πιο “προχωρημένα” επιστημονικά μυαλά που έδωσαν ώθηση στην ανθρωπότητα τον περασμένο αιώνα. Είναι άξιο παρατήρησης το γεγονός ότι άνθρωποι σαν αυτόν γίνονται αντικείμενο μελέτης στα σχολεία μονάχα για τις ανακαλύψεις, ή το καλλιτεχνικό τους έργο κάποιοι άλλοι, σχεδόν ποτέ όμως για αυτά που σκέφτονταν σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Όταν μάλιστα διαβάζουμε άρθρα σαν το επόμενο, τότε καταλαβαίνουμε και το ΓΙΑΤΙ δεν μαθαίνουμε περισσότερα για αυτούς από το σχολείο της “νεοφιλελεύθερης αγοράς” που -στην Ελλάδα- τον κομμουνισμό τον αναφέρει το βιβλίο των χριστιανοθρησκευτικών ως “αντιχριστιανική αίρεση” και οι κυρίαρχη τάση στην Ε.Ε είναι να ταυτίζουν το σοσιαλισμό-κομμουνισμό με τον ναζιστικό μισάνθρωπο ολοκληρωτισμό του Χίτλερ.

Ότι ο Αϊνστάιν ήταν προοδευτικός άνθρωπος είναι γνωστό. ‘Όμως το συγκεκριμένο κείμενο που να αναλύει βασικές σκέψεις του για τα κοινωνικο-οικονομικά συστήματα είναι αρκετά ενδιαφέρον.
Καλή ανάγνωση!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Γιατί Σοσιαλισμός

Ας εξετάσουμε πρώτ’ απ’ όλα το ζήτημα αυτό από την άποψη της επιστημονικής γνώσης. Μπορεί να φανεί ότι δεν υπάρχουν ουσιαστικές μεθοδολογικές διαφορές ανάμεσα στην αστρονομία και την οικονομία: οι επιστήμονες και στους δύο τομείς προσπαθούν να ανακαλύ­ψουν τους νόμους, που έχουν γενική εφαρμογή σε ορισμένες ομάδες φαινομένων; για να κά­νουν την αμοιβαία σχέση των φαινομένων αυτών όσο γίνεται πιο κατανοητή.

Αλλά τέτοιες με­θοδολογικές διαφορές υπάρχουν στην πραγματικότητα. Η ανακάλυψη των γενικών νόμων στον τομέα της οικονομίας είναι δυσκολότερη γιατί τα υπό παρατήρηση οικονομικά φαινόμε­να, επηρεάζονται συχνά από πολλούς παράγοντες, που είναι πάρα πολύ δύσκολο να εκτιμη­θούν ξεχωριστά. Εκτός από αυτό, η πείρα που συγκεντρώθηκε από την αρχή της λεγόμενης πολιτισμένης περιόδου της ανθρώπινης ιστορίας, υποβάλλονταν και υποβάλλεται, ως γνω­στόν, σε σοβαρές επιδράσεις και περιορισμούς όχι μόνο οικονομικού χαρακτήρα. Για παρά­δειγμα, οι περισσότερες μεγάλες δυνάμεις στην ιστορία οφείλουν την ύπαρξη τους στις κατα­κτήσεις. Οι λαοί κατακτητές εδραιώνονταν νομικά και οικονομικά ως προνομιούχα τάξη στην κατακτημένη χώρα… Πουθενά δεν έχει ξεπεραστεί πραγματικά εκείνο που ο Βέμπλεν απο­καλεί «ληστρική φάση» ανάπτυξης της ανθρωπότητας. Ορισμένα οικονομικά γεγονότα, που παρατηρούμε, αφορούν τη φάση αυτή και μάλιστα οι νόμοι, που μπορούμε να εξάγουμε από αυτά, δεν είναι εφαρμόσιμοι σε καμιά άλλη φάση. Δεδομένου ότι ο πραγματικός σκοπός του σοσιαλισμού είναι ακριβώς να ξεπεράσει τη «ληστρική φάση» στην ανάπτυξη της ανθρωπότη­τας και να προχωρήσει προς τα εμπρός, η οικονομική επιστήμη στη σημερινή κατάστασή της μπορεί να ρίξει μόνο ένα πολύ ασήμαντο φως στη σοσιαλιστική κοινωνία του μέλλοντος.

Δεύτερο, ο σκοπός του σοσιαλισμού είναι κοινωνικοηθικός. Η επιστήμη δεν μπορεί να δη­μιουργεί σκοπούς και είναι ακόμη λιγότερο ικανή να τους εμφυσήσει στους ανθρώπους. Το μέγιστο που μπορεί να κάνει η επιστήμη είναι να προσφέρει τα μέσα για την επίτευξη ορισμέ­νων σκοπών. Αλλά αυτοί καθ’ αυτοί οι σκοποί επιτυγχάνονται από προσωπικότητες με υψηλά ηθικά ιδανικά και, αν οι σκοποί αυτοί δεν είναι θνησιγενείς αλλά βιώσιμοι και ισχυροί, τους υποστηρίζουν και τους αναπτύσσουν πολλοί άνθρωποι, που καθορίζουν εν μέρει υποσυνείδητα την αργή εξέλιξη της κοινωνίας.

Λόγω των αιτίων αυτών οφείλουμε να είμαστε προσεκτικοί και να μην υπερεκτιμούμε την επιστήμη και τις επιστημονικές μεθόδους, όταν η υπόθεση αφορά ανθρώπινα προβλήματα. Δεν πρέπει επίσης να σκεφτόμαστε ότι μόνο οι ειδικοί έχουν το δικαίωμα να διατυπώνουν τη γνώμη τους για τα ζητήματα οργάνωσης της κοινωνίας.

Τελευταία ακούγονται πάρα πολλές φωνές ότι η ανθρώπινη κοινωνία περνάει κρίση, ότι η σταθερότητά της έχει κλονιστεί σοβαρά. Η κατάσταση αυτή χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι τα άτομα αδιαφορούν ή ακόμα και εχθρεύονται τις μικρές ή μεγάλες ομάδες όπου ανή­κουν. Για να δείξω τι εννοώ, επιτρέψτε να επικαλεστώ την προσωπική μου πείρα. Πρόσφατα, συζητώντας με έναν έξυπνο και αξιόπιστο άνθρωπο για την απειλή πολέμου που, κατά τη γνώμη μου, θα αποτελούσε σοβαρό κίνδυνο για την ίδια την ύπαρξη της ανθρωπότητας, διαπί­στωσα ότι μόνο μια υπερεθνική οργάνωση μπορεί να μας προφυλάξει από τον κίνδυνο αυτό. Σχετικά με αυτό ο συνομιλητής μου, μου είπε πολύ ήρεμα και ψυχρά: «Μα γιατί φοβόσαστε τόσο την εξαφάνιση της ανθρώπινης φυλής;».

Είμαι βέβαιος ότι μόλις έναν αιώνα πριν κανείς δε θα έκανε παρόμοια παρατήρηση με τό­ση ευκολία. Πρόκειται για δήλωση ανθρώπου που μάταια προσπαθούσε να βρει ισορροπία μέ­σα του και έχασε πρακτικά την ελπίδα για επιτυχία. Ποια όμως είναι η αιτία; Υπάρχει διέξοδος;

Ο άνθρωπος είναι ταυτόχρονα προσωπικότητα και κοινωνικό ον. Ως προσωπικότητα προσπαθεί να προστατεύσει τη δική του ύπαρξη και την ύπαρξη των οικείων του, να ικανοποιήσει τις προσωπικές τους επιθυμίες και να αναπτύξει τις ικανότητές του. Σαν κοινωνικό ον επιδιώ­κει να κερδίσει την αναγνώριση και την αγάπη των άλλων ανθρώπων, να συμμεριστεί τις χαρές τους, να τους παρηγορήσει στη λύπη, να καλυτερέψει τους όρους ζωής τους. Μόνο η ύπαρξη αυτών των διαφόρων, συχνά αντιφατικών επιδιώξεων καθορίζει τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του ανθρώπου και από τους ιδιόμορφους συνδυασμούς τους εξαρτάται ο βαθμός που το άτομο μπορεί να πετύχει την εσωτερική ισορροπία και να συμβάλει στην ευημερία της κοινωνίας. Εί­ναι εντελώς δυνατό η σχετική δύναμη των δυο αυτών επιδιώξεων να είναι βασικά προσδιορι­σμένη από την κληρονομικότητα. Αλλά η προσωπικότητα διαμορφώνεται οριστικά στο περι­βάλλον, όπου ο άνθρωπος βρίσκεται στη διαδικασία της ανάπτυξής του, από τη διάρθρωση της κοινωνίας όπου μεγαλώνει, από τις παραδόσεις της κοινωνίας αυτής, από το πώς εκτιμά τους διάφορους τύπους συμπεριφοράς. Η αφηρημένη έννοια «κοινωνία» σημαίνει για το ατομικό ανθρώπινο ον το σύνολο των άμεσων και έμμεσων αμοιβαίων σχέσεων με τους σύγχρο­νούς του και με όλες τις προηγούμενες γενεές. Το άτομο είναι σε θέση να σκέπτεται, να νοι­ώθει, να προσπαθεί να εργαστεί αυτοτελώς, αλλά εξαρτάται τόσο πολύ από την κοινωνία στη φυσική, διανοητική και συναισθηματική ύπαρξή του, που είναι αδύνατο να σκέπτεται γι’ αυτήν ή να την κατανοεί εκτός των πλαισίων της κοινωνίας. Η «κοινωνία» αυτή εξασφαλίζει στον άν­θρωπο τροφή, ενδυμασία, κατοικία, εργαλεία εργασίας, τον προικίζει με γλώσσα, με τις μορ­φές και το βασικό περιεχόμενο των σκέψεων. Η ζωή του είναι δυνατή χάρη στην εργασία και στα επιτεύγματα πολλών εκατομμυρίων ανθρώπων στο παρελθόν και στο παρόν, όλων εκεί­νων που κρύβονται πίσω από τη μικρή λέξη «κοινωνία» …

0 άνθρωπος κατά τη γέννησή του χάρη στην κληρονομικότητα αποκτά βιολογική σύστα­ση, που πρέπει να τη θεωρούμε καθορισμένη και αμετάβλητη, η οποία περιλαμβάνει φυσικές επιδιώξεις που είναι χαρακτηριστικές για τα ανθρώπινα όντα. (Όπως αναφέραμε παραπάνω, η βιολογική φύση του ανθρώπου δεν μπορεί να αλλάξει για πρακτικούς λόγους). Εκτός από αυ­τό, στη διάρκεια της ζωής του αποκτά πολιτιστική ψυχοσύνθεση, που την παίρνει από την κοι­νωνία μέσω της επικοινωνίας και με πολλά άλλα είδη επίδρασης… Η κοινωνική συμπεριφορά των ανθρώπινων υπάρξεων μπορεί να διαφέρει πολύ ανάλογα με τα επικρατούντα πολιτιστικά πρότυπα και τύπους οργάνωσης που κυριαρχούν στην κοινωνία. Σε αυτό ακριβώς βασίζουν τις ελπίδες όσοι επιδιώκουν να καλυτερέψουν την τύχη του ανθρώπου: οι άνθρωποι δεν είναι κα­ταδικασμένοι λόγω της βιολογικής τους ψυχοσύνθεσης να αλληλοεξοντώνονται ή να παραδί­δονται στο έλεος της σκληρής και αναπόφευκτης μοίρας.

Αν αναρωτηθούμε πώς πρέπει να αλλάξουμε τη διάρθρωση της κοινωνίας και του πολιτι­σμού της για να γίνει πιο ευνοϊκή η ανθρώπινη ζωή, πρέπει να θυμούμαστε ότι πάντα υπάρ­χουν ορισμένες συνθήκες που δεν μπορούμε να τις αλλάξουμε. Πολύ περισσότερο, οι τεχνολογικές και δημογραφικές διαδικασίες μερικών τελευταίων αιώνων δημιούργησαν συνθήκες που είναι επίσης αμετάβλητες. Στις περιοχές με μόνιμο και πυκνό πληθυσμό η παραγωγή των αναγκαίων για τη ζωή αγαθών προϋποθέτει υποχρεωτικά τον καταμερισμό της εργασίας και μια μεγάλη συγκέντρωση παραγωγικού μηχανισμού. Η εποχή που τα άτομα ή συγκριτικά μι­κρές ομάδες μπορούσαν να έχουν πλήρη επάρκεια, η οποία όταν κοιτάμε στα περασμένα μας φαίνεται τόσο ειδυλλιακή, έφυγε μια για πάντα. θα είναι απλώς μια μικρή υπερβολή αν πούμε ότι από την άποψη της παραγωγής και κατανάλωσης η ανθρωπότητα αποτελεί σήμερα κιόλας μια παγκόσμια κοινότητα.

Τώρα μπορώ να προσδιορίσω σύντομα την ουσία της σημερινής κρίσης. Πρόκειται για τη στάση του ατόμου απέναντι στην κοινωνία. Το άτομο συνειδητοποιεί σε μεγαλύτερο βαθμό παρά ποτέ άλλοτε την εξάρτησή του από την κοινωνία. Όμως δεν εκλαμβάνει την εξάρτηση αυτή ως θετικό φαινόμενο, ως οργανική σχέση, ως προστατευτική δύναμη, αλλά μάλλον ως απειλή κατά των φυσικών του δικαιωμάτων ή ακόμα και κατά της οικονομικής του ύπαρξης. Πολύ περισσότερο, η θέση του στην κοινωνία είναι τέτοια που οι εγωιστικές επιδιώξεις του αυξάνουν συνεχώς, ενώ οι κοινωνικές, πιο αδύνατες από τη φύση τους επιδιώξεις του, όλο και πιο πολύ καταρρέουν. Όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα από τη θέση τους στην κοινωνία υποφέ­ρουν από τη διαδικασία αυτή. Αιχμάλωτοι του εγωισμού τους, χωρίς οι ίδιοι να το αντιλαμβάνονται, νοιώθουν ανυπεράσπιστοι, μοναχικοί, στερημένοι από την ικανότητα, με αφέλεια, απλά και απερίσκεπτα να χαίρονται τη ζωή. 0 άνθρωπος μπορεί να βρει νόημα στη ζωή – που είναι τόσο σύντομη και γεμάτη κινδύνους – μόνο αφιερώνοντας τον εαυτό του στην κοινωνία.

Η οικονομική αναρχία της καπιταλιστικής κοινωνίας, όπως υπάρχει σήμερα, είναι κατά τη γνώμη μου η πραγματική πηγή του κακού. Βλέπουμε μια τεράστια μάζα παραγωγών που πα­σχίζουν ακατάπαυστα να αφαιρέσουν ο ένας από τον άλλο τους καρπούς της συλλογικής εργασίας τους – όχι με τη βία, αλλά σύμφωνα με τους νόμιμα καθιερωμένους κανόνες. Από την άποψη αυτή είναι σημαντικό ότι τα μέσα παραγωγής, δηλαδή όλες οι παραγωγικές δυνάμεις, απαραίτητα για την παραγωγή καταναλωτικών εμπορευμάτων, καθώς και οι ολοένα νέες επενδύσεις μπορούν να είναι νόμιμα και κατά το μεγαλύτερο μέρος αποτελούν ατομική ιδιοκτησία ξεχωριστών προσώπων.

Για απλοποίηση θα αποκαλώ στη συνέχεια «εργάτες» όσους δεν ανήκουν στους ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής, αν και αυτό δεν αντιστοιχεί πλήρως στη συνηθισμένη χρήση του όρου αυτού. 0 ιδιοκτήτης μέσων παραγωγής είναι σε θέση να αποκτά εργατική δύναμη. Χρησιμοποιώντας τα μέσα παραγωγής, ο εργάτης παράγει νέα εμπορεύματα που γίνονται ιδιοκτησία του καπιταλιστή. Εδώ έχει ακριβώς σημασία η συσχέτιση της πραγματικής αξίας αυτού που ο εργάτης παράγει και εκείνου που του πληρώνουν. Όσο καιρό η σύμβαση εργασίας είναι «ελεύθερη», αυτό που παίρνει ο εργάτης δεν καθορίζεται από την πραγματική αξία των παραγόμενων από αυτόν εμπορευμάτων, αλλά από τις ελάχιστες ανάγκες του και την προσφορά και ζήτηση εργατικής δύναμης από τους καπιταλιστές. Έχει σημασία να καταλάβουμε ότι ακόμη και στη θεωρία η αμοιβή του εργάτη δεν καθορίζεται από την αξία αυτού που έχει παράγει.

Βρισκόμαστε μπροστά στην τάση του ιδιωτικού κεφαλαίου προς την όλο και μεγαλύτερη συγκέντρωση. Εν μέρει λόγω του ανταγωνισμού των καπιταλιστών, εν μέρει γιατί η ανάπτυξη της τεχνολογίας και ο αυξανόμενος καταμερισμός της εργασίας ενθαρρύνουν το σχηματισμό μεγαλύτερων παραγωγικών μονάδων σε βάρος των μικρών. Αποτέλεσμα της ανάπτυξης αυτής είναι η ολιγαρχία του ιδιωτικού κεφαλαίου, η κολοσσιαία εξουσία του οποίου δεν μπορεί να ελέγχεται αποτελεσματικά ακόμη και σε μια δημοκρατική κοινωνία. Αυτό συμβαίνει, γιατί τα μέλη των νομοθετικών οργάνων εκλέγονται από τα πολιτικά κόμματα, τα οποία χρηματοδοτούνται και επηρεάζονται βασικά από τους ιδιώτες επιχειρηματίες, που επιδιώκουν για πρακτικούς σκοπούς να απομακρύνουν το εκλογικό σώμα από τους νομοθέτες. Σαν αποτέλεσμα οι αντιπρόσωποι του λαού δεν υπερασπίζονται αποτελεσματικά τα συμφέροντα των μη προνομιούχων ομάδων του πληθυσμού. Πολύ περισσότερο, στις υπάρχουσες συνθήκες οι ιδιώτες επιχειρηματίες ελέγχουν αναπόφευκτα τις κύριες πηγές πληροφόρησης (τύπο, ραδιόφωνο, εκπαίδευση). Για το λόγο αυτό, ο απλός πολίτης είναι πολύ δύσκολο και στις περισσότερες περιπτώσεις απλώς αδύνατο να καταλήξει σε αντικειμενικά συμπεράσματα και να ασκεί με εξυπνάδα τα πολιτικά του δικαιώματα.

Η κατάσταση που επικρατεί στην οικονομία, βασιζόμενη στην καπιταλιστική ατομική ιδιοκτησία, χαρακτηρίζεται επομένως από δυο κύριες αρχές: πρώτο, τα μέσα παραγωγής (κεφάλαιο), αποτελούν ατομική ιδιοκτησία και οι ιδιοκτήτες τα διαχειρίζονται κατά την κρίση τους. Δεύτερο, η σύμβαση εργασίας είναι ελεύθερη. Φυσικά από την άποψη αυτή δεν υπάρχει καθαρή καπιταλιστική κοινωνία.

Πρέπει ιδιαίτερα να σημειώσουμε ότι οι εργάτες, χάρη στη μακροχρόνια και έντονη πολιτική πάλη σημείωσαν επιτυχίες εξασφαλίζοντας σε ορισμένες κατηγορίες εργατών «βελτιωμένη» μορφή ελεύθερης σύμβασης εργασίας. Αλλά η σημερινή οικονομία στο σύνολό της διαφέρει κατά πολύ από τον «καθαρό» καπιταλισμό.

Η παραγωγή πραγματοποιείται για χάρη του κέρδους και όχι για το όφελος, αλλά δεν υπάρχει εγγύηση ότι όλοι, όσοι θέλουν και μπορούν να εργαστούν, θα μπορέσουν σίγουρα να βρουν δουλειά. Σχεδόν πάντα υπάρχει στρατιά ανέργων. 0 εργάτης φοβάται συνεχώς να μη χάσει τη δουλειά του. Επειδή οι άνεργοι και οι χαμηλόμισθοι εργάτες δεν αποτελούν προσο­δοφόρα αγορά, η παραγωγή καταναλωτικών εμπορευμάτων είναι περιορισμένη με αποτέλε­σμα να υπάρχουν σοβαρές δυσκολίες. Η τεχνική πρόοδος οδηγεί συχνά στην αύξηση της ανεργίας και όχι στην ελάφρυνση από τα βάρη της εργασίας. 0 προσανατολισμός στο κέρδος σε συνδυασμό με τον ανταγωνισμό των καπιταλιστών είναι η αιτία της αστάθειας στη συσσώ­ρευση και τη χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, πράγμα που οδηγεί σε όλο και πιο σοβαρές κα­ταστάσεις ύφεσης. 0 απεριόριστος ανταγωνισμός οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερη σπατάλη εργασίας και έτσι παραμορφώνει την κοινωνική συνείδηση των ανθρώπων, όπως ανάφερα πιο πάνω.

Θεωρώ την παραμόρφωση αυτή των προσωπικοτήτων το μεγαλύτερο κακό του καπιταλι­σμού. Ολόκληρο το εκπαιδευτικό σύστημα πάσχει από αυτό το κακό. Το υπέρμετρο αίσθημα του ανταγωνισμού εμφυτεύεται στους φοιτητές, που τους μαθαίνουν να θέτουν υπεράνω την επιτυχία, ως προετοιμασία για τη μελλοντική καριέρα.

Είμαι πεισμένος ότι μόνο ένας δρόμος υπάρχει για να μπει τέλος σε όλο αυτό το κακό, δη­λαδή τη δημιουργία της σοσιαλιστικής οικονομίας με το αντίστοιχο σε αυτή σύστημα παιδείας, προσανατολισμένης σε κοινωνικούς σκοπούς. Σε μια τέτοια οικονομία η κοινωνία κατέχει τα μέσα παραγωγής και τα διαχειρίζεται με βάση το σχεδιασμό. Η σχεδιασμένη οικονομία προσαρμόζει την παραγωγή στις ανάγκες της κοινωνίας, κατανέμει την εργασία στους ικανούς για εργασία και εγγυάται τα μέσα προς το ζειν για κάθε άνδρα, γυναίκα και παιδί. Αντί για την εξύμνηση της εξουσίας και της επιτυχίας, όπως γίνεται στη σημερινή μας κοινωνία, η παιδεία που συμπληρώνεται με την ανάπτυξη των εσωτερικών ικανοτήτων της προσωπικότητας, θα αποβλέπει στην ανάπτυξη σε αυτή της συναίσθησης της ευθύνης για τους άλλους ανθρώ­πους.

Ωστόσο, πρέπει να θυμούμαστε ότι η σχεδιασμένη οικονομία δε σημαίνει ακόμα σοσιαλι­σμός. Η σχεδιασμένη οικονομία αυτή καθεαυτή μπορεί να συνοδεύεται από την πλήρη υποδούλωση της προσωπικότητας. Η επίτευξη του σοσιαλισμού απαιτεί την επίλυση ορισμένων εξαιρετικά δύσκολων κοινωνικοπολιτικών προβλημάτων. Πώς, λόγου χάρη, παίρνοντας υπό­ψη το βάθεμα της συγκέντρωσης της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας θα αποτραπεί η με­τατροπή της γραφειοκρατίας σε δύναμη που κατέχει την πλήρη εξουσία. Πώς θα προστατευ­τούν τα δικαιώματα του ατόμου και ταυτόχρονα να υπάρχει εγγύηση ενός δημοκρατικού αντί­βαρου στην εξουσία της γραφειοκρατίας. Οι σκοποί και τα προβλήματα του σοσιαλισμού δεν είναι τόσο απλά και η σαφής κατανόησή τους έχει μέγιστη σημασία στο μεταβατικό μας αιώ­να. Δεδομένου ότι στις σημερινές συνθήκες η ελεύθερη, ανεμπόδιστη συζήτηση των προβλημάτων αυτών βρίσκεται πρακτικά υπό απαγόρευση, νομίζω ότι η έκδοση του περιοδικού αυτού («Monthly review») Θα προσφέρει στην κοινωνία μεγάλη υπηρεσία.

από το ρεπορτάζ της Ελευθεροτυπίας

Βλέποντας κανείς τις εικόνες από την επέμβαση του ισραηλινού στρατού σε ένα από τα πλοία του ανθρωπιστικού στολίσκου που κατευθυνόταν στην μεγάλη ανθρωποφυλακή της Γάζας καταλαβαίνει πως τα λόγια είναι φτώχια. Οι πολλές-πολλές αναλύσεις είναι άνευ ουσίας.

Ο στρατός προπαγανδίζοντας ότι δέχθηκε επίθεση έδωσε στην δημοσιότητα “μονταρισμένο” υλικό το οποίο δείχνει κομμάντος να αποβιβάζονται με κινηματογραφικό τρόπο στο πλοίο χωρίς οι επιβάτες του να έχουν την ελάχιστη συναίνεση για αυτό. Και επακολουθεί κινηματογραφικό ξύλο στα κομμάντα, τα οποία κομμάντα μαζεύουν ξύλο και για το… σπίτι τους.

Και έτσι έπρεπε να γίνει. Έτσι όπως κάθε πλήρωμα πλοίου θα προσπαθούσε να υποδεχθεί κάθε πειρατική ενέργεια. Το πλοίο βρισκόταν στα διεθνή ύδατα, ο στρατός του Ισραήλ δεν δικαιούταν να παίζει το ρόλο του μπαμπούλα. Δεν είχε κανένα λόγο να επιβάλει έλεγχο στο χώρο εκείνο.

Ένα κράτος, λοιπόν, σε ρόλο πειρατή. Και η παγκόσμια κοινή γνώμη αναγκάζεται να κουβεντιάζει για την καταφανέστατη μαζική δολοφονία ανθρωπιστών με βάσει τις “ζυγαριές παραλογισμού” της μιλιταριστικής φασιστικής προπαγάνδας του Ισραήλ, όπου

από τη μία βάζεις…

ελικόπτερα, αεροπλάνα, δορυφόρους, στρατιώτες έτοιμους να δολοφονήσουν, παράνομο κι απαράδεκτο πειρατικό νταϊλίκι σε διεθνή ύδατα

από την άλλη…

μερικές εκατοντάδες εξαγριωμένους ανθρώπους με σφεντόνες, καρέκλες και ξύλα κι ότι άλλο έβρισκαν

και η ζυγαριά γέρνει κατά των εξαγριωμένων αμυνομένων!

Δε θα πρέπει όμως να μας κάνει εντύπωση. Καθόλου μάλιστα. Η συγκεκριμένη πολιτική στάση του Ισραήλ έχει καλλιεργηθεί εδώ και δεκαετίες ώστε να βλέπουν τα παιδιά των παλαιστινίων, τα πιτσιρίκια τα οποία επίσης μεγαλώνουν βιώνοντας την ισραηλινή κατοχή, ως συνεργάτες τρομοκρατών που τους αξίζει να πεθάνουν.

Και τα σκοτώνουν μαζί με τις μανάδες τους όποτε γουστάρουν… Εμείς λέμε κακώς! Αλλά αυτοί είναι συνεπείς στις πράξεις τους και τη ζυγαριά του παραλογισμού, άλλωστε σφεντόνες, ξύλα και και πέτρες κρατάνε και τα πιτσιρίκια και τα πετάνε στα τάνκς με τις ερπήστριες!

Γιαυτό τα λόγια είναι περιττά. Μόνο η πίεση στις δυτικές κυβερνήσεις για απομόνωση του Ισραήλ μπορεί να φέρει αποτελέσματα!

Τ

Το σχετικό και αναλυτικό ρεπορτάζ μπορείτε να το διαβάσετε στο tvxs.gr