Συνεχίζουμε το αφιέρωμά μας στους ελεύθερους χώρους με την Βρετανία. Μια ιστορία αρκετά διαφορετική από αυτή της Ιταλίας, αλλά και πιθανώς όλης της υπόλοιπης Ευρώπης. Αν και η ιστορία των ελεύθερων χώρων εκτείνεται από το μακρινό 1381 περνάει απο τη Βιομηχανική επανάσταση και καταλήγει στο σήμερα, το κίνημα αυτό δεν είναι ένα καθαρά πολιτικό κίνημα με τη μορφή που το ξέρουμε στην πλειοψηφία των χωρών της Ευρώπης.

Το κείμενο μας το παραχώρησε ο Αντώνης από την ομάδα του occupiedlondon.org.

Προηγούμενα μέρη αφιερώματος: Ιταλία 1, Ιταλία 2

Πολιτικές καταλήψεις και κινήματα επαναοικιοποίησης στέγης: Η περίπτωση της Βρετανίας

Η Βρετανία είναι μια χώρα στην οποία το Σύνταγμα είναι άγραφο – δεν υπάρχει, δηλαδή, με τη μορφή που το συναντάμε σε πολλές χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Αντίθετα, οι ισχύοντες νόμοι βασίζονται τόσο στο κοινό δίκαιο όσο και την πρακτική. Αυτό με τη σειρά του συνεπάγεται πως πολλοί από τους νόμους έχουν τις ρίζες τους σε πρακτικές προηγούμενων αιώνων. Κάπως έτσι, η χώρα έχει βρεθεί να έχει – τουλάχιστον προς το παρόν – μια από τις πιο ‘φιλικές’ νομοθεσίες σχετικά με τις καταλήψεις: Ο ισχύων νόμος (μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, δηλαδή στα τέλη του 2011, αφού επίκεινται σημαντικές αλλαγές, όπως θα δούμε παρακάτω) θεωρεί την κατάληψη ενός εγκαταλελειμμένου κτιρίου (όπου εγκαταλελειμμένο, το να είναι σε απραγία για πάνω από τρεις μήνες) χωρίς την παραβίαση εξωτερικής πόρτας ή παραθύρου (κοινώς, το κτίριο να είναι ξεκλείδωτο) ώς μια αστική διαφορά (civil matter) μεταξύ ιδιοκτήτη και καταληψιών, η οποία μπορεί να λυθεί μόνο στα δικαστήρια. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, η αστυνομία δεν έχει καμία δικαιοδοσία να παρέμβει.

Για την ιστορία, ο νόμος αυτός φαίνεται να έχει τις ρίζες του σε ένα εθιμοτυπικό νόμο που προηγείται της βιομηχανικής επανάστασης (αν και δεν είναι πλήρως εξακριβωμένο το κατά πόσο ίσχυε ήδη από τότε), σύμφωνα με τον οποίο, οποίος-α κατάφερνε να χτίσει ένα σπίτι μεταξύ της ανατολής και της δύσης του ηλίου είχε το δικαίωμα να είναι σε αυτό και δεν ήταν δυνατή η έξωσή του (βλ. και Colin Ward 2002).

Σε κάθε περίπτωση, η ιστορία κινημάτων κατάληψης γης και στέγης εκτείνεται εντυπωσιακά πίσω στο χρόνο: από την εξέγερση των αγροτών του 1381, στο περίφημο κίνημα των σκαπανέων (Diggers) του 17ου αιώνα. Το κίνημα αυτό προώθησε την έμπρακτη επαναοικοιοποίηση της γης και την καλλιέργειά της (εξ’ ου και το όνομα του) προς κοινό όφελος. Στις πόλεις της Βρετανίας τώρα, η κατάληψη στέγης παίρνει μαζικότατη μορφή μετά το πέρας των δύο παγκοσμίων πολέμων, και ειδικά μετά το πέρας του Δεύτερου (1945). Τότεχιλιάδες στρατιωτών επέστρέφαν στις πόλεις της χώρας και βρίσκαν μία χώρα βομβαρδισμένη (μεταξύ άλλων και τα δικά τους σπίτια πολλοί από αυτούς) καθώς κι ένα κράτος πρόνοιας ανίκανο να ικανοποιήσει το στοιχειώδες δικαίωμα της στέγης, κι έτσι η κατάληψη μισοβομβαρδισμένων ή εγκατελελημένων για αλλους λόγους κτιρίων έγινε συνήθης πρακτική.

…και ερχόμαστε είκοσι περίπου χρόνια μετά, στο 1968, που αποτελεί την επόμενη χρονιά-σταθμό για τις καταλήψεις στη χώρα. Ο αέρας του Γαλλικού Μάη φυσάει και λίγο προς Βορρά μεριά κι έτσι, κάποιες οργανωμένες προσπάθειες αρχίζουν να κάνουν την εμφάνισή τους, απαιτώντας (και εξασφαλίζοντας) ‘να μπούμε στα άδεια σπίτια’. Δεν είναι τυχαίο πως εκείνη την περίοδο ξεκινά μια -αποτυχημένη- προσπάθεια ποινικοποίησης των καταλήψεων, αλλά και ότι συγκροτούνται ομάδες όπως η ‘Συμβουλευτική Υπηρεσία Καταληψιών’ (Advisory Service for Squatters, δες αναφορές) η οποία εξακολουθεί να υπάρχει ως σήμερα.

Εδώ, κάτι-σαν-μια παρένθεση: ο μη ποινικός χαρακτήρας της κατάληψης ώς ενέργειας ισχύει τόσο στην Αγγλία όσο και στην Ουαλία, αλλά όχι στη Σκωτία. Εκεί, οι καταλήψεις ποινικοποιήθηκαν με νόμο του 1865 (!) αμέσως μετά τις επονομαζόμενες ‘εκκαθαρίσεις των Highlands’ (Highland Clearances), μια γιγαντιαία επιχείρηση βίαιης μεταφοράς πλυθησμών από τα Highlands προς τα νότια, ή κι εκτός του νησιού ακόμα, προκειμένου να χρησιμοποιηθεί η εκεί γη για καλλιέργεια και άλλους αγροτικούς σκοπούς. Η ποινικοποίηση των καταλήψεων στη Σκωτία ίσως να εξηγεί, εν μέρει, την συγκριτικά μεγάλη παρουσία Σκωτσέζων άστεγων αλλά και καταληψιών, στο Λονδίνο και τις άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας μέχρι και σήμερα.

Κλείνει η παρένθεση και ερχόμαστε στο σήμερα! Η κατάληψη ως αμιγώς πολιτικό εγχείρημα είναι σχετικά ένα περιορισμένο φαινόμενο στη χώρα, σε αναλογία μάλλον με το σχετικά μικρό μέγεθος του κοινωνικού ανταγωνιστικού κινήματος (αναρχικοί-αντιεξουσιαστές-εξωκοινοβουλευτική αριστερά). Παρ’ όλα αυτά, ιδίως στα χρόνια που προηγήθηκαν της συνόδου του G8 στη Σκωτία, υπήρξε μια αρκετά συντονισμένη κίνηση δημιουργίας καταλήψεων ως κοινωνικά κέντρα, ως χώρων αντιπληροφόρησης και δράσης ενάντια στη σύνοδο (δες και Alessio L. 2007). Σήμερα, οι καταλήψεις με διάρκεια πέρα από λίγους μήνες/χρόνια είναι λίγες, αν και οι εξαιρέσεις είναι λαμπρές: μεταξύ τους, η κατάληψη 56a στο νότιο Λονδίνο, που έκλεισε πρόσφατα 20 χρόνια ζωής (http://www.56a.org.uk/). Οι καταλήψεις που υπάρχουν ανά πάσα στιγμή είναι πολύ δύσκολο να ‘χαρτογραφηθούν’ λόγω του σύντομου χαρακτήρα τους – μια προσπάθεια πάντως έχει γίνει εδώ https://londonscn.wordpress.com/2011/03/02/

Όμως, η συντριπτική πλειοψηφία των καταλήψεων στη Βρετανία δεν είναι, ούτε ήταν ποτέ αμιγώς ‘πολιτικές’, με την έννοια του ότι δεν εξέφεραν πολιτικό λόγο – αντίθετα, ήταν κυρίως καταλήψεις στέγης, αν και φυσικά σαν ενέργεια από μόνη της είναι κι αυτή εξόχως πολιτική. Πρόσφατα, η βρετανική κυβέρνηση (συνασπισμός συντηρητικών-φιλελεύθερων) εκτίμησε πως υπάρχουν πάνω από 20,000 καταληψίες στη χώρα. Ο πραγματικός αριθμός ίσως να είναι και μεγαλύτερος, σίγουρα τείνει να αυξηθεί γεωμετρικά, με τις βαθιές περικοπές στο βρετανικό κράτος πρόνοιας. Στα πλαίσια αυτά, αλλά και στο ευρύτερο πέπλο εκφασισμού που απλώνεται γρήγορα πάνω από το Νησί, ο νόμος περί καταλήψεων βρίσκεται υπό αναθεώρηση. Η επερχόμενη αλλαγή αυτού έρχεται να προστεθεί στη δραματική μείωση του αριθμού των μεταναστών που γίνονται δεκτοί στη χώρα, στις σαρωτικές περικοπές του όποιου κράτους πρόνοιας (χαρακτηριστικό παράδειγμα, το κλείσιμο του 80% των επονομαζόμενων youth clubs, χώρων ψυχαγωγίας και εκπαίδευσης νέων – καθόλου τυχαία, λίγους μόλις μήνες πριν την εξέγερση του περασμένου καλοκαιριού). Υπολογίστε σε αυτά την αύξηση των προπτυχιακών διδάκτρων κατά 300% περίπου (από περίπου 3,000 λίρες ανά έτος σε 9,000, στα περισσότερα πανεπιστήμια) και οι τροπολογίες στο νόμο περί καταλήψεων καμία έκπληξη δε θα έπρεπε να προκαλούν – παρά μόνο έρχονται να συμπληρώσουν τη ζοφερή εικόνα του παζλ. Σύμφωνα με το νέο νόμο λοιπόν, ποινικοποιείται η κατάληψη κτιρίων που δεν έχουν χαρακτηριστεί ως εμπορικοί (commercial) χώροι. Το τι θα γίνει με τους τελευταίους είναι ακόμα προς διευθέτηση, την ώρα που ο νόμος έχει ήδη εγκριθεί από το ‘κάτω Σώμα’ του βρετανικού κοινοβουλίου (house of Commons, βουλή των κοινοτήτων) και απομένει η, τυπική περισσότερο, έγκρισή του από το ‘πάνω Σώμα’ (house of Lords, βουλή των λόρδων). Σε αντιστοιχία με τα ελληνικά δεδομένα, είναι περίπου σαν να έχει ψηφιστεί ένας νόμος από τη βουλή και να επίκειται η υπογραφή του από τον πρόεδρο της δημοκρατίας.

Το τι μορφή θα έχει τελικά ο νέος νόμος, αλλά και η ισχύς του στην πράξη, μας είναι ακόμα άγνωστα. Οι καταλήψεις στέγης (τουλάχιστον) θα είναι αδύνατο να μειωθούν – αντίθετα, οι περικοπές του κράτους πρόνοιας εγγυώνται, τρόπο τινά, πως ο αριθμός τους θα αυξηθεί – κι ο νέος νόμος με τη σειρά του εγγυάται πως αυτό θα γίνει με μια πρωτόγνωρης μορφής έντασης για τα βρετανικά δεδομένα. ‘Ο βρετανικός τρόπος αστυνόμευσης είναι διαμέσου της συναίνεσης’, είχε πει η Theresa May, υπουργός εσωτερικών των συντηρητικών, όταν ρωτήθηκε γιατί δε χρησιμοποιήθηκαν αντλίες νερού ή και σφαίρες ακόμα, για να αντιμετωπισθεί η εξέγερση του καλοκαιριού του 2011. Τώρα που η συναίνεση τελειώνει, το βρετανικό κράτος γεμίζει γρήγορα τη νομική του φαρέτρα. Από εδώ και πέρα λοιπόν, κάθε κατάληψη θα είναι εν δυνάμει πόλος αντίστασης στη λαίλαπα του εκφασισμού της βρετανικής κοινωνίας, κι απ’ ότι φαίνεται θα αντιμετωπίζεται ανάλογα. Τα ‘καλύτερα’, μάλλον, δε τα είδαμε ακόμα…

Αναφορές

Advisory Service for Squatters: Legal &practical advice for squatters and other homeless people. http://www.squatter.org.uk/

Alessio L. (2007) The Spring of Social Centres http://www.occupiedlondon.org/the-spring-of-social-centres/

Colin Ward (2002) Cotters and Squatters: The Hidden History of Housing. Nottingham: Five Leaves Publications

Diggers and Dreamers: The Guide to Communal Living in Britain – οδηγός ομαδικής συμβίωσης στη Βρετανία, με όνομα εμπνευσμένο από το κίνημα των Diggers του 17ου αιώνα. http://www.diggersanddreamers.org.uk/

Squash: Squatters Action for Secure Homes. http://www.squashcampaign.org/

αντώνης από occupiedlondon.org

Για την δημιουργία αυτόνομου Ραδιοφώνου στα Ιωάννινα

Μέσα σε ένα καθημερινό βομβαρδισμό πληροφοριών και διαστρεύλωσης των γεγονότων από ολόκληρους μηχανισμούς διαμόρφωσης της περιβόητης “κοινής γνώμης”, πήραμε την απόφαση να δώσουμε το βήμα μέσα από ένα αυτόνομο ραδιόφωνο σε όποιον θέλει να εκφραστεί, χωρίς να αναπαράγει την κυρίαρχη κουλτούρα.

Για εμάς η τέχνη δεν είναι εμπόρευμα στα χέρια των δισκογραφικών, ούτε η είδηση μπορεί να μονοπωλείται από τα media, γι’αυτό δίνουμε την δυνατότητα σε άτομα και συλλογικότητες να εκφραστούν αδιαμεσολάβητα σε ένα πλαίσιο πραγματικής ισότητας. Είναι αυτονόητο, οτι δε θα δεχτούμε κανένα διαχωρισμό βάσει φύλου, έθνους ή ερωτικών προτιμήσεων. Σκοπός του ραδιοφώνου είναι να γίνει μια καθημερινή δομή ουσιαστικού κοινωνικού διαλόγου, απαλλαγμένη από την βία ως αυτοσκοπό, τις καθεστωτικές σκηνοθετικές παρεμβάσεις και την ακραία βία της τηλεοπτικής εικόνας. Σκοπός μας είναι η αδιαμεσολάβητη έκφραση, κάτι που δεν μετριέται με γνώμονα ποσά, ψήφους ή κάποιου είδους συντεχνιακό κέρδος. Γι’αυτό και τους ειδικούς της ενημέρωσης και τα φερέφωνα κομματικών λογικών τους αφήνουμε εκεί που τους βρήκαμε, στα καθεστωτικά μέσα μαζικής “ενημέρωσης” και στους κομματικούς “χότζες” (βλέπε ριζοσπάστη). Επίσης, δεν διαφημίζουμε μικρά ή μεγάλα αφεντικά.

Όσοι απο τους προαναφερθέντες βρίσκουν πλάτες στο Ε.Σ.Ρ. και την κρατική νομιμοποίηση συμβάλλουν σε μια δομή που μόνο την ελευθερία του λόγου δεν προάγει. Το Ε.Σ.Ρ. και την κρατική νομιμοποίηση δεν την χρειαζόμαστε αλλά κυρίως δεν την θέλουμε. Το μόνο που χρειάζεται ένα τέτοιο εγχείρημα για να μείνει αυτόνομο και ανεξάρτητο είναι όλους εμάς να μιλάμε ισότιμα.

.

Σε πρώτη Φάση…

Σκοπός του ραδιοφώνου είναι η αντιπληροφόρηση και η ενημέρωση από μια άλλη σκοπιά για τα καθημερινά ζητήματα και προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλοι μας. Όπως επίσης και η ενημέρωση για την διοργάνωση συναυλιών, εκδηλώσεων, συζητήσεων, την έκδοση βιβλίων και τόσα άλλα που κυριολεκτικά θάβονται γιατι δεν χωράνε σε κανένα καθεστωτικό media, ούτε σε χλιδάτα πάρτυ με λαμπερούς αστέρες. Οι The Clash 30 χρόνια πριν τραγουδούσαν στη Βρετανία. “I don’t want to hear about what the rich man do” και το ίδιο σκηνικό ζούμε και εμείς σήμερα.

.

Πλαίσιο λειτουργίας

Το όλο εγχείρημα θα στηρίζετε σε δύο συνελέυσεις: (και οι δύο ανοιχτές)
1. Γενική διαχειριστική
2. Διαχειριστική προγράμματος

Γενική διαχειριστική: θα πραγματοποιείται τρεις φορές τον μήνα ουσιαστικά τις πρώτες τρεις Τετάρτες. Θα έχει την ευθύνη λειτουργίας αλλά και εξέλιξης του σταθμού σε υποδομές (fm, studio, κτιριακές).

Διαχειριστική προγράμματος: Αναγκαστικής παρουσίας για όποιον έχει η θέλει χρόνο στο πρόγραμμα μιας και θα έχει την ευθύνη συγκρότησης του μηνιαίου προγράμματος την προπαγάνδισή του και την επίβλεψη τήρησής του.

Θα πραγματοποιείται την τελευταία εβδομάδα του μήνα.

Εκπομπές: Οι παραγωγοί των εκπομπών διατηρούν 100% την αυτονομία των λόγων τους αλλά και την ευθύνη αυτών. Η κάθε εκπομπή με το όνομα πουβγαίνει στον αέρα αναλαμβάνει και την ευθήνη τηςυπεράσπισης και στήριξης των λεγόμενών της και έξω από τους τέσσερις τοίχους του ραδιοφώνου.
Δηλαδή το ότι δεν μας βλέπει κανείς όταν μιλάμε, δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε πρόσωπο προς τα έξω.

Σε περίπτωση που εκπομπή βάζει σε κίνδυνο το όλο εγχείρημα, η γενική διαχειριστική μπορεί να παρέμβει με τρόπο που θα κρίνει η συνέλευση.

Έκτακτες εκπομπές θα πραγματοποιούνται σε συνεννοήση με μέλη του σταθμού.

Τα έξοδα του σταθμού πάγια αλλά και τυχόν έκτακτα καλύπτονται ισόποσα από το σύνολο των μελών του εγχειρήματος. Για αυτό το λόγο έχει οριστεί εισφορά που ανέρχεται στο ποσό των 10 EURO/μήνα.

Οι αποφάσεις της Γενικής διαχειριστικής μπορούν να αμφισβητηθούν ή να τροποποιηθούν σε ορισμένη για αυτό το σκοπό συνέλευση. Η ένσταση αυτή μπορεί να γίνει από οποιοδήποτε μέλος, το οποίο όμως οφείλει να τεκμηριώσει και να διατυπώσει εναλλακτική πρόταση αναφορικά με τα υπό αμφισβήτηση σημεία.

Πηγή

ΗΠΑ-15/04

Ιστορίες από τα μέτωπα

Κλέψε από το χώρο εργασίας σου για εκπαίδευση

Το σχολείο αποφάσισε περικοπές εξόδων, και οι καθηγητές έπρεπε να παρέχουν οι ίδιοι χαρτί για γραφή ή διαγράμματα στους μαθητές τους. Η χρήση του φωτοτυπικού πάντως είναι δωρεάν. Για το μαθηματικό τμήμα, μία μόνο σελίδα χαρτιού για διαγράμματα σε διπλής όψης εκτύπωση ισοδυναμεί με 5 σελίδες χαρτιού. Κάποιες φορές , το να διευκολύνεται η δουλειά του καθηγητή με το κόστος να βαραίνει τη διεύθυνση, είναι μια ιδιοφυώς φιλανθρωπική πράξη.

– Εκπαιδευτικός μικρής πόλης.

Κλέψε από το χώρο εργασίας σου για να μην αφυδατωθείς

Ο άνθρωπος με το κοστούμι και τα εχθρικά, μισόκλειστα μάτια με κοιτάζει. Στέκομαι στη γωνία του λόμπι στον κινηματογράφο. Έχοντας ξεφορτώσει την παραγγελία, κρατώ την ξύλινη παλέτα στα χέρια μου. Πρέπει, μέσα στην παγωμένη βροχή, να την πάω μέχρι έξω στον κάδο. Νιώθω στα χέρια μου τσιμπιές από τις ακίδες και τον αέρα.
Γυρνώ μέσα και νιώθω στο μέτωπό μου κρύο ιδρώτα. Πάω να πιω ένα ποτήρι νερό.

«Δεν πίνουμε στο λόμπι», λέει ο μάνατζερ.
«Συγγνώμη», λέω.

Αφού δεν μπορώ να πιω από το νερό της βρύσης του μπροστά στους πελάτες, τότε απλά θα κατευθυνθώ προς το υπόγειο… όπου μόλις ξεφόρτωσα τρεις κούτες βιταμινούχο νερό.  Στο υπόγειο είναι αποθηκευμένες όλες οι προσφορές και οι προμήθειες. Νιώθω τα χέρια μου άγρια και να καίνε καθώς ανοίγω ένα βιταμινούχο νερό.
Αισθάνομαι την υγρή ενέργεια να μου χτυπά τα δόντια, όμως αυτό απλά κάνει την κούρασή μου πιο ζωντανή. Υπολογίζω το αριθμητικό μέρος της κλοπής αυτής. Κατώτατος μισθός συν υπερτιμημένα ποτά του κινηματογράφου, ισοβαθμούν περίπου με έναν αξιοπρεπή μισθό. Με τη διαφορά ότι τα αφεντικά δεν δείχνουν σεβασμό και η δουλειά είναι βρόμικη.  Κάποιοι μετανάστες φίλοι μου μου λένε ότι είμαι πολύ Αμερικάνος – μου αρέσει το μπέιζμπολ, τα τζιν και να ποσοτικοποιώ τα πράγματα.

Η οικονομική καταπίεση όμως είναι αποκλειστικά αμερικανική;

Αποφασίζω να πάρω μερικές χαρτοπετσέτες και λίγες μεγάλες σκουπιδοσακούλες για το σπίτι. Ήρθε η ώρα να πατσίσουμε, δεν τελειώσαμε όμως ακόμα.

– Φιλόδοξος συγγραφέας Νταν Λάρκινς.

Κλέψε από το χώρο εργασίας σου για να παρτάρεις

Το καλοκαίρι του 2000 ήταν το πιο απολαυστικό περιστατικό κλοπής υπαλλήλου που έχω βιώσει στο εργασιακό μου περιβάλλον. Εργαζόμουν σε μια αποθήκη διανομής αλκοολούχων ποτών, όπου ήταν συνηθισμένο να κλέβουν οι εργάτες. Και συνέβαινε σε τέτοιο βαθμό, που αποτελούσε σημείο τριβής μεταξύ των ιδιοκτητών και των εργατών. Έφτασαν να προσλάβουν ειδικό μάνατζερ για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Αυτός ήταν οικουμενικά μισητός, απ’ όλους τους εργάτες.

Κάποιοι ήταν αλκοολικοί, κάποιοι έκλεβαν για να πουλήσουν μπίρες και κρασί στο δρόμο. Άλλοι έκλεβαν απλά για να μεθύσουν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν μια ομάδα εφήβων –με το ζόρι είχαν τελειώσει το σχολείο–, κι έψαχναν να βρουν μπίρες για το πάρτι τους. Δούλευα δεύτερη βάρδια στις μεταφορές με φορτηγό. Οι νέοι αυτοί εργάζονταν εκεί μόνο δύο βδομάδες, αλλά είχαν καταλάβει πώς δούλευε το πράγμα.

Αν μια κούτα μπίρες είχε μέσα ένα ανοιγμένο μπουκάλι, δεν ήταν κατάλληλη για διανομή, οπότε πήγαινε σε ξεχωριστό σωρό, απ’ όπου οι υπάλληλοι και οι φίλοι τους μπορούσαν να αγοράσουν κρασιά με 1 δολάριο και κούτα μπύρες με 5. Περιττό να πω ότι είχα μια τεχνική για να φορτώνω μπίρες, με την οποία η κούτα θα έπεφτε σε μια γωνία και θα έσπαγε μόνο ένα μπουκάλι, καταστρέφοντας επαρκώς την κούτα, στέλνοντάς τη στον προαναφερθέντα σωρό. Έτσι, αυτοί οι έφηβοι ήρθαν σ’ εμένα λέγοντάς μου: «Ακούσαμε ότι πρέπει να μιλήσουμε μαζί σου αν θέλουμε μια κούτα μπίρες από το σωρό». Τους ρώτησα τι μάρκα μπίρες προτιμούσαν.

Γύρω στη μία ώρα αργότερα, όπως αναμενόταν, μια κούτα μπίρες έπεσε σπάζοντας ένα μπουκάλι και αχρηστεύοντας την κούτα. Τη φόρτωσα βιαστικά στην παλέτα, πηγαίνοντας γρήγορα προς το σωρό. Είχε μουλιάσει όμως τόσο πολύ, που όταν τη σήκωσα άνοιξε, και άλλο ένα μπουκάλι έπεσε κι έσπασε. «Όχι, ρε!» είπα απογοητευμένος και βιάστηκα να μαζέψω τα υπόλοιπα μπουκάλια από το έδαφος. Οι μισοί εργάτες ήρθαν να δουν τι γίνεται. Οι έφηβοι με ρώτησαν τι πήγε στραβά και τους είπα «Καταστράφηκε, δεν κάνει πια». Απογοητευμένος, άρπαξα ένα μπουκάλι, το άνοιξα κι άρχισα να κατεβάζω το περιεχόμενο. Οι έφηβοι σταμάτησαν, με κοίταζαν να πίνω και μετά άρπαξαν κι αυτοί μπίρες να πιουν. Μετά από αυτούς ήρθαν όλοι να πιουν από την αχρηστευμένη κούτα.

Ήμουν στη δεύτερη μπίρα, όταν ο «αντικλεπτικός» μάνατζερ ήρθε κι είδε το θέαμα όλων των εργατών να πίνουν παράνομα. Τον κοίταξα στα μάτια με περιφρόνηση γυρνώντας το μπουκάλι στα χείλη μου, με το ποτό να κατεβαίνει αναστατώνοντας το λαιμό μου. Στάθηκε εκεί για μια στιγμή, καταλαβαίνοντας ότι ήταν μια μάχη στην οποία θα μπορούσε μόνο να χάσει, κι έφυγε. Γελάσαμε με αυτό, και υποσχέθηκα στους μικρούς ότι το συντομότερο δυνατό θα τους έφερνα μια κανονική κούτα.

– Διαλεκτικός των μεσοδυτικών Πολιτειών.

Κλέψε από το χώρο εργασίας σου για να μείνεις συγκεντρωμένος στη δουλειά

Βγήκα από το σχολείο και περπάτησα 25 λεπτά μέχρι το Μπάσκιν Ρόμπινς (σ.τ.μ.: αλυσίδα παγωτατζίδικων) στο κέντρο της πόλης, περνώντας τους συνεργάτες μου και κατευθυνόμενος προς τα πίσω για να πάρω μια ποδιά και μια μετωπίδα. Καθώς ντυνόμουν κοίταξα το ρολόι, 2:45, νωρίς. Ήμουν σχεδόν πάντα στην ώρα μου κι εμφανιζόμουν πάντα για τις βάρδιές μου. Ενώ αυτό μπορεί να φαίνεται ως το ελάχιστο δυνατό αναμενόμενο από έναν υπάλληλο, το να είμαι όπου και όταν έπρεπε να είμαι χωρίς να περνάω όλη μου τη βάρδια στο τηλέφωνο φωνάζοντας στην καλή μου, με κατέστησε έναν από τους καλύτερους υπαλλήλους εκεί. Αυτό γιατί το αφεντικό μου προσλάμβανε αποκλειστικά μαθητές λυκείου. Το πλεονέκτημα σε αυτό ήταν ότι μπορούσε να μας πληρώνει πολύ λίγο (μετά από σχεδόν τρία χρόνια, έβγαζα 75 σεντς περισσότερα απ’ ό,τι όταν ξεκίνησα) – είχε επινοήσει μέχρι και σύστημα για να μας κλέβει τα τιπς (φιλοδωρήματα) από καιρό σε καιρό. Μπορούσε επίσης να μπλέκεται με τα προγράμματά μας και να φέρεται αυταρχικά με κάθε τρόπο.  Το μειονέκτημα ήταν ότι κάποιος σαν εμένα, που ήμουν αρκετά κακός στη δουλειά μου, μπορούσε να βγει υπάλληλος του μήνα.

Χτύπησα κάρτα και πήγα να αντιμετωπίσω την ουρά πελατών, που έφτανε μέχρι έξω στην πόρτα. Αυτό συνέβαινε όλο το καλοκαίρι, κάθε καλοκαίρι, από το άνοιγμα μέχρι το κλείσιμο: Ατελείωτες ουρές πελατών, καθένας πιο προσβλητικός από τον προηγούμενο. Παιδιά αναστατωμένα που το κυπελλάκι τους με τον Σρεκ δεν έμοιαζε μ’ εκείνο στη φωτογραφία, γονείς έξαλλοι που δεν κατάφεραν με την αγορά ενός παγωτού να ηρεμήσουν τα κακομαθημένα παιδιά τους.

Πήρα την πρώτη παραγγελία, δύο μπάλες παγωτό σε κύπελλο. Κόστος: 1,80 δολάρια το ένα. Γύρισα προς το δεύτερο ταμείο, αυτό που δεν κοιτάζει προς τους πελάτες: όταν το χρησιμοποιούσες, η πλάτη σου ήταν γυρισμένη στη κάμερα με την οποία το αφεντικό μάς παρακολουθούσε από το σπίτι του. Χτύπησα μόνο μία μπάλα. Ο πελάτης πλήρωσε με 5δόλαρο κι εγώ έδωσα ρέστα 1,40, σκεπτόμενος ότι υπήρχε στο ταμείο 1,80 επιπλέον. Δεν ήταν μόνο ότι σκεφτόμουν πως ο χρόνος μου άξιζε περισσότερο απ’ όσο πληρωνόμουν· ήταν κι ένας τρόπος να καταπολεμώ τη βαρεμάρα. Ένας τρόπος να καταπολεμώ το θυμό μου. Το έκανα ξανά και ξανά όλο το απόγευμα και τη νύχτα. Καθώς οι πελάτες ήταν προσβλητικοί και με κοιτούσαν σαν να ήμουν βλάκας, χαμογελούσα ψυχρά υπολογίζοντας πόσα θα μπορούσα να κερδίσω από τις παραγγελίες τους. Η πραγματική ομορφιά αυτού του κόλπου ήταν ότι, ακόμη κι αν μια νύχτα δεν έβρισκα την ευκαιρία να τσεπώσω τα λεφτά, λίγα αφεντικά κάνουν πραγματικό έλεγχο όταν υπάρχουν πολλά φράγκα στο ταμείο.

Ήταν γύρω στα 12 τέτοια κόλπα που μπορούσα να κάνω για να διασκεδάσω κατά τη διάρκεια της βάρδιάς μου. Ο συνεργάτης μου Ντέβον παρέμενε αφοσιωμένος στο να πουλάει χόρτο έξω από το μαγαζί.

Όταν έβαζε με τη σπάτουλα διπλή ποσότητα σε μία μπάλα, με μια σακούλα ανάμεσα στα κύπελλα, μετά οι πελάτες τού άφηναν 20 δολάρια σε ένα τσαλακωμένο κύπελλο κάτω από τον κάδο σκουπιδιών, που βρισκόταν πίσω, ώστε να τα πάρει στο επόμενο διάλειμμα που έβγαινε έξω για τσιγάρο. Του είχα μάθει αυτό το τρικ πριν εφεύρω τα κόλπα πνευματικής αριθμητικής. Δε φοβόμουν μήπως καταλάβει τι κάνω γιατί ήταν πολύ απασχολημένος και μάλλον μαστουρωμένος.

Υπήρχε και η μάνατζερ, η Νάταλι, που τύχαινε να είναι η κοπελιά μου, που χωρίς αμφιβολία έκανε το ίδιο πράγμα. Στο τέλος της νύχτας συγκρίναμε τα νούμερα κι έβγαιναν 40 δολάρια στον καθέναν. Ο φίλος μου Γουές μπήκε στο μαγαζί περιμένοντάς με να κάνω διάλειμμα. Όταν τελικά τον συνάντησα πίσω, του είχα ένα δωράκι: «Βρήκα επιτέλους πώς να κάνω τα smoothies βέγκαν!» Του έδωσα το smoothie με ένα τεράστιο κύπελλο γκρανόλας από τον πάγκο με τις επικαλύψεις. Ήταν το αγαπημένο μου κομμάτι της δουλειάς, και σε όποιο φαγάδικο δούλεψα από τότε: να δίνω δώρα. Είναι τόσο εύκολο να είσαι γενναιόδωρος όταν αυτά που δωρίζεις δεν είναι στην ουσία δικά σου!

Η Νάταλι έβγαλε το κεφάλι της από την πίσω πόρτα: «Θα ανταλλάξουμε μιλκσέικς με τα παιδιά από το Nice Slice (αλυσίδα εστίασης με «όνομα» στην πίτσα). Τι θες;»

Σκέφτηκα για μια στιγμή. «Μπρόκολο και κρεμμύδι, και μία για τον Γουές που η μισή να μην έχει τυρί». Είχαμε δικτυωθεί σε όλη την πόλη. Ανταλλάσσαμε παγωτά με τα παιδιά από το Nice Slice για πίτσες, με τα παιδιά από τα Starbucks για περίεργους καφέδες, με τα παιδιά από τα Bruegger’s (επίσης αλυσίδα εστίασης) για μπάγκελς (σαν λουκουμάδες με προζύμι, σε διάφορες γεύσεις). Κάποιοι συνάδελφοί μου έκαναν ανταλλαγές ακόμη και με τον τύπο στην κάβα μια δυο φορές. Το φαγητό ήταν το πιο συνηθισμένο από τα πράγματα που παίρναμε, χαρίζαμε ή ανταλλάσσαμε, δε σταματούσαμε εκεί όμως. Όσοι από εμάς έκαναν γκραφίτι, έπαιρναν λαστιχένια γάντια. Παίρναμε άδειες ή συχνά και γεμάτες κονσέρβες με κρέμα γάλακτος για… ψυχαγωγικούς σκοπούς, αν δεν μας έπιαναν στα πράσα. Για τους φίλους που έμεναν μόνοι τους, χαρτί υγείας, καθαριστικά, ζελατίνη περιτυλίγματος και οτιδήποτε άλλο χρειάζεται κι είναι ευπρόσδεκτο σε ένα σπίτι. Το θέμα με τις υπηρεσίες τροφίμων είναι ότι πετιούνται τόσο πολλά, που γίνεται πάρα πολύ δύσκολο να ελέγξει κανείς τις προμήθειες, έτσι το ερώτημα για τα πάντα στο μαγαζί ήταν: «Έχει αυτό οποιαδήποτε αξία για κάποιον έξω από αυτό το παγωτατζίδικο;»

Ο Γουές με ευχαρίστησε για τη μάσα και πήγε να γράψει τ’ όνομά του πάνω στα πράγματα του κόσμου, ώσπου σχόλασα στις 10:30. Όταν κλειδώθηκε η είσοδος, κι ο τελευταίος πελάτης είχε εξυπηρετηθεί, το πάτωμα είχε σφουγγαριστεί, τα τζάμια είχαν καθαριστεί και το ταμείο είχε μετρηθεί –42,35 δολάρια για πάρτη μου και ανάλογο ποσό για τη Νάταλι–, γύρισα προς το μέρος της: «Πόσο κόσμο θα ‘χουμε;»

«Λαό».

Άνοιξα την κατάψυξη. «Βανίλια-σοκολάτα με κομματάκια;»

«Καλό ακούγεται», είπε εκείνη, παίρνοντας από το ράφι κάτω από το ταμείο έναν πάκο μικρά κύπελλα. Έβγαλα από τον καταψύκτη ένα από τα 20κιλα δοχεία παγωτού και το έβγαλα απ’ την πίσω πόρτα, πριν βάλω το συναγερμό – ξέρετε, αυτόν για τους κλέφτες.

– Υπάλληλος του μήνα.

Κλέψε από το χώρο εργασίας σου για απροκάλυπτο ντανταϊσμό

ΟΚ, υπάρχει μεγάλη γκάμα κλοπών από χώρους εργασίας, οι οποίες γίνονται βασικά για λόγους επιβίωσης. Φυσικά, δεν ξεπερνάνε ένα όριο, αφού χρειάζεστε επίσης τη δουλειά για να τα βγάλετε πέρα. Σωστά;

Μα υπάρχει ένα άλλο είδος κλοπής από χώρο εργασίας για όσους μπορούν να αντέξουν οικονομικά το να χάσουν τη δουλειά τους ή που απλά δεν τους καίγεται καρφάκι. Οι άνθρωποι που έχουν σιχαθεί τη μισθωτή σκλαβιά είναι έτοιμοι να αυτο-απολυθούν, αν κανείς δεν τους απολύσει. Αυτού του είδους η κλοπή από την εργασία δεν είναι για την επιβίωση, δεν έχει να κάνει με επίτευξη στόχων, γι’ αυτό δεν έχει κανένα όριο. Είναι ένα είδος ψυχολογικής τρομοκράτησης για να βεβαιωθείτε ότι τα αφεντικά δεν ξέρουν τι να περιμένουν. Δεν βοηθά αυτούς που το κάνουμε –η εκδίκηση εργατικής τάξης σχεδόν ποτέ δεν κάνει–, αλλά δείχνει πως ο πόλεμος καλά κρατεί.

Πίσω στα χρόνια του λυκείου, δούλευα λαντζέρης σε μια καφετέρια κολεγίου. Σε κάθε γεύμα, μας έρχονταν γύρω στις τρεις χιλιάδες, τέσσερις χιλιάδες βρόμικα πιάτα πάνω στον ιμάντα μεταφοράς – μας έπεφτε ζεματιστό νερό στα παπούτσια, σε άλλους έφευγε το δέρμα, στα 8 μέτρα μήκους του. Ο μόνος τρόπος που είχα για να διαχειρίζομαι αυτό το σκηνικό ήταν να αρπάζω ένα πιάτο ανά μισάωρο, να βγαίνω απ’ την πίσω πόρτα και να το εκσφενδονίζω στο συμπιεστή απορριμμάτων με όλη μου τη δύναμη. Ίσως αυτό δεν είναι ακριβώς κλοπή, αλλά το μόνο πράγμα που ήθελα να κάνω σε κείνο το μέρος ήταν να το καταστρέψω. Αν καταλαμβάναμε το χώρο εργασίας μας, σε στυλ Αργεντινής, θα ψήφιζα να το πυρπολήσουμε κι όχι να το αυτοδιαχειριστούμε ή οτιδήποτε άλλο.

Την ίδια χρονιά ο φίλος μου ο «Μπιλ» πήγε για δουλειά σε ένα μπακάλικο. Πρώτη μέρα, κι ο προϊστάμενος του δείχνει το χώρο, του εξηγεί τη ρουτίνα και στη συνέχεια τον βάζει στο πίσω δωμάτιο για να μεταφέρει το στοκ ή κάποια τέτοια μαλακία. Εκεί υπάρχουν μεγάλες κούτες με σαντιγί και, μόλις ο τύπος φεύγει, ο Μπιλ την πέφτει σε όλη τη σαντιγί και λιποθυμά. Ο προϊστάμενος ξανάρχεται και τον βλέπει εκεί, με όλα τα δοχεία και τα πάντα. Φαντάζεστε τι θα σκέφτηκε; Κάτι σαν «Πρέπει να τρέξω μια επιχείρηση με τέτοια μαλακισμένα;»

Λίγα χρόνια αργότερα, ο «Κρις» δούλεψε για ένα μήνα ταμίας σε ένα βενζινάδικο και πέρασε όλο τον καιρό τηλεφωνώντας στο Βέλγιο απ’ το σταθερό τους. Την κοπάνησε λίγο πριν έρθει ο λογαριασμός. Συνήθιζε να κάνει πολλές τέτοιες μαλακίες.

Αλλά η αγαπημένη μου ιστορία είναι όταν ο «Ζακ» δούλευε σε μια αποθήκη της μεταφορικής εταιρείας UPS. Όλη τη νύχτα ξεφόρτωνε κούτες από ένα μεταφορικό ιμάντα με μια κάμερα να είναι στραμμένη πάνω του. Έκανε αυτή τη μαλακία για μήνες, και τσαντιζόταν όλο και πιο πολύ. Ένα βράδυ μπαίνει μέσα, κι είναι ο μόνος που εργαζόταν στην αίθουσα στοιβάζοντας όλα αυτά τα κιβώτια. Τελικά πιάνει ένα απ’ αυτά, το μεταφέρει κάτω απ’ την κάμερα και το ανοίγει σκίζοντάς το με το σουγιά του. Μέσα έχει τσίχλες, άπειρες συσκευασίες. Βγάζει μία, την ανοίγει, ξετυλίγει μια τσίχλα, τη βάζει στο στόμα κοιτάζοντας την κάμερα όλη την ώρα και αρχίζει να μασάει πολύ αργά. Μετά αποχώρησε.

– Ταξικός πολεμιστής.

===

Περισσότερες πληροφορίες στο contrainfo απ’ όπου έγινε και η αναδημοσίευση.

Πριν αρκετές ημέρες η νεολαία της Νέας Δημοκρατίας, η ΟΝΝΕΔ, αποφάσισε πως για να βρει το καινούργιο λογότυπό της θα πρέπει να “ακούσει” το δημοκρατικό κοινό, τον απλό νεολαίο, ο οποίος ξέρει πάντοτε καλύτερα… Άλλωστε μετά από κάθε εκλογική αποτυχία οι τίμιοι διδάσκαλοι της πολιτικής πρεμούρας πάντα αναφωνούν “πήραμε/θα πάρουμε το μήνυμα από το λαό(?)”! Γιατί λοιπόν να μην έπαιρναν το μήνυμα και οι ΟΝΝΕΔητες από το λαό;

Έτσι λοιπόν δέχθηκαν τις σχεδιαστικές προτάσεις διαφόρων ανθρώπων τις οποίες συγκέντρωσαν εδώ! Ή μήπως δεν είναι όλες οι προτάσεις που έκανε ο κόσμος εκεί?

Η αλήθεια είναι ότι προστέθηκε άλλη μια μαύρη σελίδα στην ιστορία της γαλάζιας νεολαίας. Συγκεκριμένα ο κόσμος έδειξε μεγάλη εκτίμηση σε λογότυπα με σχεδιαστική αρτιότητα και συμβολισμό τα οποία ταίριαζαν απόλυτα με την νεολαία που όλοι αγαπάμε. Πρώτο και καλύτερο στις προτιμήσεις ερχόταν το περίφημο logo31 το οποίο θα περάσει σίγουρα στην ιστορία ως το πρώτο λογοκριμένο λογότυπο.

Ήδη ερευνάται από ειδικούς, και μη, ο ρόλος του κόκκινου ορθογωνίου που έχει ξεμείνει στο δεξιό κομμάτι του λογότυπου, ο εκπληκτικής συμβολικής αξίας σταυρός ο οποίος βρίσκεται “καβάλα” στο Δ και φυσικά ο λεπτής αισθητικής κεκλιμένος άξονας του Ο που αναδεικνύει την παγκοσμιότητα της ΟΝΝΕΔ.

Επίσης, αποτελεί αντικείμενο επισταμένης μελέτης από ακαδημαϊκούς κύκλους που έχουν επαφές με τη NASA (με κάτι τριτοξάδερφα και γνωστούς φίλων στο Αμέρικα) το πως με ένα απλό Powerpoint και το γνωστό σε όλους μας WordArt, τα οποία έχουν χρησιμοποιηθεί με επιτυχία σε πάρτυ γενεθλίων για 5χρονα, για σουβλατζίδικα αλλά… ως εκεί, η δημιουργός κατάφερε να αποδώσει τόσο μαγευτικά όλα τα ιδανικά της ΟΝΝΕΔ!

Το logo31 χάθηκε από τη λίστα τη στιγμή που φαινόταν να είναι πρώτο και βάδιζε ακάθεκτο προς τη γραμμή τερματισμού. Η επίσημη εξήγηση είναι ότι κατέβηκε από το διαγωνισμό ύστερα από αίτημα της δημιουργού που ακούει στο όνομα ΜΑΡΙΑ όπως και η Παναγία!! Όμως το ψέμα έχει κοντά ποδάρια και, όπως γίνεται σχεδόν πάντα μετά από θεϊκή παρέμβαση έτσι και τώρα, η αλήθεια έγινε γνωστή:

(σημαντική λεπτομέρεια: η ΜΑΡΙΑ φοράει μενταγιόν το “κλειδί” της Γνώσης και της Σοφίας και ένα λιτό πολύχρωμο χιτώνα φτιαγμένο από τραπεζομάντιλο, δείγμα της βαθιάς και εκ πεποιθήσεως απάρνησης της φαντεζί πολυτέλειας της εποχής)

Αυτό έγραψε η ιστορία, λοιπόν, κι ότι γράφει δεν ξεγράφει! Η προσπάθεια φίμωσης δε θα μπορούσε να μείνει έτσι. Οι δημοκρατικές δυνάμεις ανασυντάχθηκαν με σκοπό να αναδείξουν ένα λογότυπο ταιριαστό στην ΟΝΝΕΔ το οποίο να θυμίζει έστω σαν μακρινή ανάμνηση το πολυαγαπημένο logo31. Για το λόγο αυτό ως άξιοι αντικαταστάτες εκλέχτηκαν τα επόμενα πολυαγαπημένα λογότυπα:

Ο γνωστός και ως “γκαστρωμένος Πήγασος”,

ή “γκαστρωμένο υπερφυσικό αλογομούλαρο με παραμορφωτική αρθρίτιδα στα πίσω πόδια”

να σημειωθεί ότι ο δημιουργός δίνει το δικό του στίγμα αναφέροντας:

“ένας Πήγασος μπορεί να γίνει ένα όμορφο και αξιοσημείωτο έμβλημα καθώς συνδυάζει ομορφιά και δύναμη, φτάνει με τα περιστέρια!!!”

… και το λογότυπο “αφιέρωμα στη δυσλεξία”

Η ψηφοφορία είναι μέχρι την Πέμπτη 21/10/2010. Είμαστε κοντά σε μία ιστορική στιγμή. Τα πολυαγαπημένα μας λογότυπα είναι μπροστά σε προτιμήσεις και θα δοκιμάσουν την επίσημη ΟΝΝΕΔητικη αισθητική και τους μηχανισμούς φίμωσης που καραδοκούν!

Μπορείτε να ψηφίσετε κι εσείς εδώ το πιο ταιριαστό λογότυπο για την ΟΝΝΕΔ (έχετε δυνατότητα για περισσότερες από μία ψήφους… αφιερώστε τις σε εξίσου καλαίσθητα λογότυπα)!

Υποδείξεις δεν κάνουμε. Πιστεύουμε στο γούστο σας, την πολιτική σας αισθητική!

Αν ήταν στο χέρι μας πάντως θα ψηφίζαμε την πρόταση του Jungle-Report

Διαβάστε επίσης:

Μία ολοκληρωμένη παρουσίαση της ιστορίας του logo31 αλλά και της “μάχης για το λογότυπο” μπορείτε να διαβάσετε τον ήδη “Μύθο του logo31″.

Η Musopen είναι μια πολύ αξιόλογη προσπάθεια ηχογράφησης έργων κλασσικής μουσικής η οποία έχει ξεκινήσει στο www.kickstarter.com. Η χρηματοδότηση δίνεται άμεσα από τον κόσμο και σκοπό έχει να ηχογραφηθούν ξανά τα έργα μεγάλων δημιουργών και στη συνέχεια να διατεθούν ελεύθερα στον κόσμο χωρίς κανένα νομικό περιορισμό (copyrights).

Ο αρχικός στόχος τέθηκε στις 10.000$ και ήδη 1100 χορηγοί έχουν βρεθεί να προσφέρουν πάνω από 55.000$ (11 ώρες απομένουν για το τέλος χρόνου κατάθεσης χορηγιών).

Για να γίνει πιο κατανοητό το θέμα σε όσους δεν είναι ενημερωμένοι σχετικά με τα  νομικά δικαιώματα πάνω στα καλλιτεχνικά έργα ας πούμε δύο κουβέντες. Υπάρχει καταρχάς ένα ανώτατο χρονικό όριο κατά το οποίο η δημιουργία προστατεύεται νομικά. Το ίδιο ισχύει και για τα δικαιώματα του παραγωγού/εκδοτικού οίκου κλπ. Πέρα από το πέρας κάποιων δεκαετιών (ποικίλει ανάλογα τη νομοθεσία της χώρας ή π.χ. της Ε.Ε) ο οποιοσδήποτε μπορεί να αναπαράγει/χρησιμοποιήσει το έργο και σε περίπτωση που είναι κάποια εκδοτική εταιρία/παραγωγός μπορεί να το εκδόσει κατοχυρώνοντας νομικά δικαιώματα για τα επόμενα χρόνια μόνο όμως αναφορικά με την συγκεκριμένη “εκτέλεση” του έργου κι όχι γενικά τη χρήση του έργου.

Με άλλα λόγια, αν ο Beethoven ζούσε (έστω δεν είχε παρέλθει η προστασία πνευματικής ιδιοκτησίας) και ήθελε κάποιος να αναπαράγει το έργο του, θα έπρεπε να πάρει άδεια (και να πληρώσει ενδεχομένως) τον ίδιο και την εταιρία κάτω από την οποία εκδόθηκε αρχικά το έργο αυτό. Τώρα πια για να το αναπαράγει κανείς, να παίξει δηλαδή την παρτιτουρα ενός κομματιού, δε χρειάζεται να πάρει άδεια από κανέναν, το ίδιο ισχύει και για τις εταιρίες παραγωγής αν θελήσουν να το αναπαράγουν.
Έτσι, επειδή έχουν ζήτηση τα έργα αυτά ακόμα και σήμερα, οι εταιρίες μουσικής παραγωγής τα επανεκτελούν και τα κυκλοφορούν σε τιμές παρόμοιες με τις νέες κυκλοφορίες, όπου όμως εκεί ο καταναλωτής πληρώνει και για την πνευματική ιδιοκτησία του έργου την δημιουργό (ή τους κληρονόμους του για ένα επίσης σημαντικό χρονικό διάστημα μετά το θάνατό του ιδίου). Με τον τρόπο αυτό οι εταιρίες ιδιωποιούνται και πάλι των σημαντικών αυτών έργων (όχι μόνο των μουσικών) αφού και τις επανεκτελέσεις αυτές νομικά έχεις την άδεια μόνο να τις ακούς καθώς αποτελούν “ιδιοκτησία” της εταιρίας παραγωγής.

Τι θα γινόταν όμως αν παρόμοιες κινήσεις ηχογραφούσαν τα έργα αυτά και στη συνέχεια τα διέθεταν ελεύθερα στον κόσμο;

Θα έσπαγε το μονοπώλιο των μεγαλοεταιριών παραγωγής στο να οικιοποιούνται μέρος του καλλιτεχνικού πλούτου της ανθρωπότητας;

====

Στη συνέχεια μεταφράζουμε ψιλοελεύθερα από τη σελίδα της κίνησης

.

Για το project

H Musopen είναι μη κερδοσκοπική κίνηση αφιερωμένη στο να παρέχει στο κοινό περιεχόμενο σχετικό με τη μουσική χωρίς copyright. Το project πρόκειται να αξιοποιήσει χορηγίες με σκοπό να παράγει και να διαθέσει μουσική στο δημόσιο χώρο. Σήμερα, αν θέλατε να αγοράσετε ένα CD της 9th Συμφωνίας του Beethoven, δεν θα ήσασταν νόμιμοι για οτιδήποτε άλλο παρά να το ακούσετε. Δε θα μπορούσατε να το μοιραστείτε με τρίτους, να το κάνετε upload, ή να το χρησιμοποιήσετε ως soundtrack σε προσωπικά σας βίντεο. Παρά το γεγονός ότι ο Beethoven έχει πεθάνει εδώ και 183 χρόνια η μουσική του έχει ακόμα copyrights  (δηλαδή αποτελεί αντικείμενο ιδιοκτησίας από κάποια εταιρία που καθορίζει και το τι θεωρείται νόμιμο ως χρήση της). Υπάρχει πολλή μουσική η οποία πλέον νομικά δεν έχει περιορισμό στη δημόσια χρήση της  αλλά για να γίνει κάτι τέτοιο πραγματικά δυνατό θα πρέπει να επανεκτελεστεί και να διατεθεί στο κοινό.

Δεν πρόκειται για κάποια τρελή ιδέα: το έχουμε ξανακάνει χρησιμοποιώντας χορηγίες από το website μας, όμως τώρα θέλουμε να πετύχουμε κάτι πολύ πιο ελπιδοφόρο.

Θέλουμε να αναθέσουμε τις ηχογραφήσεις σε διεθνώς αναγνωρισμένες ορχήστρες. Προς το παρόν λείπουν μόνο τα χρήματα για να μπορέσουμε να συνεργαστούμε με συμφωνικές ορχήστρες όπως των Beethoven, Brahms, Sibelius, και Tchaikovsky.

(στη συνέχεια περιγράφεται πως μπορεί να στείλει κάποιος χρήματα)

Πού πάει η μουσική μετά;

Θα παρέχεται από το website μας για πάντα και θα τη διαμοιράζουμε σε άλλους οργανισμούς συμπεριλαμβανομένων: άρθρων της Wikipedia, το archive.org, και θα ενσωματωθεί στα λάπτοπ OLPC (One Laptop Per Child- ένα λαπτοπ για κάθε παιδί).

====

Σύνδεσμοί: Την είδηση την βρήκαμε εδώ!

Αναδημοσιεύουμε απο την πρηνή θέση του σκοπευτή.
Γιατί έτσι υπάρχει ελπίδα.

Γιατί 500 χλμ. είναι μικρή απόσταση.
Γιατί ούτε μία απόλυση δεν πρέπει να πέφτει κάτω.

Γιατί κανείς δεν πρέπει να είναι μόνος του.

Γιατί έτσι και αλλιώς δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε εκτός από σκατοδουλειές πληρωμένες με ψίχουλα.

Γιατί… γιατί… γιατί…

Γιατί απλά ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΝΟΥΜΕ ΜΑΧΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΙΣ ΝΙΚΑΜΕ.

Χαιρετισμούς.

Σήμερα μέρα που ο πρωθυπουργός Γ.Α.Παπανρέου ανακοίνωσε την προσφυγή της χώρας στο ΔΝΤ καλέστηκαν πορείες διαμαρτυρίας σε όλη τη χώρα,έτσι και στη Θεσσαλονίκη. Την ίδια μέρα λίγο αργότερα, στις 9μμ ήταν προγραμματισμένος αποκλεισμός στο εστιατόριο BANQUET για την απόλυση συναδέλφου και τις άθλιες εργασιακές σχέσεις που επικρατούν στο κατάστημα. Μετά από συνενοήσεις αποφασίστηκε οτί η πορεία δεν θα καταλήξει εκεί που ήταν προγραμματισμένο αλλά έξω από το εστιατόριο για να υποστηριχτεί και ο αποκλεισμός. Η πορεία της οποίας ο όγκος αυξανόταν διαρκώς κατα τη διάρκεια της ( προσωπική εκτίμηση πάνω από 1000 άτομα) έφτασε τελικώς έξω από το κατάστημα.

Το όλο σκηνικό πραγματικά μεγαλειώδες, αρκετά πάνω απο 500 άτομα (μπορεί και 1000) πλυμήρισαν το παρκάκι και τους δρόμους γύρω από το κατάστημα. Περαστικοί και πελάτες γειτονικών καταστημάτων έδιναν συνεχώς συγχαρητήρια στον κόσμο της πορείας, ενώ μία διμοιρία ΜΑΤ η οποία είχε παραταχτεί ανάμεσα από τα εξωτερικά τραπέζια του μαγαζιού κοίταζε αποσβολωμένη τον κόσμο ο οποίος είχε πραγματικά άγριες διαθέσεις. Εργαζόμενοι του μαγαζιού δεν μπορούσαν να κρατήσουν τα χαμόγελα και τα γέλια ευτυχίας τους καθώς μάζευαν τα γυαλικά από τα εξωτερικά τραπέζια.

Μέλη της διοίκησης του Συνδικάτου εργατοϋπαλλήλων τουριστικών, επισιτιστικών επιχειρήσεων Θεσσαλονίκης μπήκαν μέσα στο μαγαζί μαζί με άλλους συνδικαλιστές και τον απολυμένο Βαγγέλη Κιτσώνη. Ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού πραγματικά τρομοκρατημένος παρακαλούσε τους παραπάνω να πάρουν την πορεία μακριά από το μαγαζί και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα αναγκάστηκε να υπογράψει και να σφραγίσει με τη σφραγίδα της επιχείρησης έγγραφο στο οποίο δηλώνει ότι θα επαναπροσλάβει τον απολυμένο Βαγγέλη Κιτσώνη με βάση τη σύμβαση του κλάδου και θα του καταβάλει ότι του χρωστάει και ότι θα υπογράψει σύμβαση με όλους τους εργαζόμενους στο κατάστημα και θα τους πληρώσει ότι τους χρωστάει με βάση τη σύμβαση. Ακόμα αποφασίστηκε τα μπουρμπουαρ να συγκεντρώνονται και να μοιράζονται ισότιμα σε όλους τους εργαζομένους (μέχρι τώρα τα έπαιρνε το αφεντικό).

Μετά από αυτό μέλος του Συνδικάτου εργατοϋπαλλήλων τουριστικών, επισιτιστικών επιχειρήσεων Θεσσαλονίκης ανακοίνωσε την επιτυχή αυτή έκβαση. Ο κόσμος ξέσπασε σε χειροκροτήματα ουρλιαχτά και δυναμικά συνθήματα ενώ άτομα απ’ το στενό περιβάλλον του Βαγγέλη Κιτσώνη που ξέρουν από πρώτο χέρι τη ζωή του τους τελευτάιους στη Θεσσαλονίκη ξέσπασαν πραγματικά σε δάκρυα. Η πορεία αποχώρησε από το μαγαζί και διαλύθηκε λίγο παραπάνω.

Ο αγώνας αυτός δεν τελείωσε. Είναι σίγουρο ότι η εργοδοσία θα προσπαθήσει να υπεκφύγει και να μην αναγνωρίσει όλους τους εργαζόμενους που εργάζονται στο κατάστημα ή να προχωρήσει στην απόλυση άλλων συναδέλφων.

Γι αυτό καλείται νέα συνάντηση της επιτροπής αλληλεγγύης στον Β. Κιτσώνη και τους εργαζόμενους στο κατάστημα BANQUET την Κυριακή 25/4 στις 6:30μμ στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης για να κάνουμε έναν απολογισμό, να ενημερωθούμε για τις εξελίξεις και να προγραμματίσουμε τις επόμενες δράσεις μας.

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΟΛΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ

Αυτή η νίκη είναι νίκη όλων μας!

Να φύγουν με τις κλωτσιές ΔΝΤ και κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ!

Αντίσταση σε κάθε χώρο δουλείας, σε κάθε γειτονιά!

ΥΓ. Εκ μέρους του Βαγγέλη Κιτσώνη θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους στάθηκαν αλληλέγγυoi και στήριξαν με όποιον τρόπο μπορούσαν τον αγώνα του και τον αγώνα των εργαζομένων στο BANQUET.

Η Άλλη Καμπάνια Συνέντευξη με τον μεξικανό ιστορικό Carlos Aguirre Rojas “Στις νεοζαπατίστικες κοινότητες οικοδομείται ένας νέος κόσμος” των Waldo Lao y Anna Feldmann Πάνε 14 χρόνια από τότε που οι Ζαπατίστας εξεγέρθηκαν στην Τσιάπας, μια από τις πιο φτωχές πολιτείες του Μεξικού. Από τότε οργανώνονται και αντιστέκονται στα συνεχή χτυπήματα, τις απάτες και την προδοσία των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων. Εδώ κι ένα χρόνο, οι στρατιωτικές βάσεις στη επαναστατημένη περιοχή αναδιοργανώνονται με στόχο να καταστρέψουν την αυτονομία των ζαπατιστικών κοινοτήτων.Ακολουθεί συνέντευξη με το μεξικανό ιστορικό Carlos Antonio Aguirre Rojas, ο οποίος κάνει έναν απολογισμό της Άλλης Καμπάνιας και της διαδρομής του EZLN.

E: “Από τα κάτω και αριστερά” ήταν το σύνθημα με το οποίο οι Ζαπατίστας ξεκίνησαν την Άλλη Καμπάνια”, η οποία προτείνει μια άλλη ματιά, μια διαφορετική πολιτική προσέγγιση : την οργάνωση μιας νέας εθνικής αντίστασης στα ραπίσματα του νεοφιλελευθερισμού. Μπορείς να μας κάνεις μια σύντομη ανάλυση της Άλλης Καμπάνιας;

C.A: Κατά τη γνώμη μου, η Άλλη Καμπάνια αντιπροσωπεύει μια νέα μορφή αγώνα των συντρόφων ιθαγενών νεοζαπατιστών για αξιοπρέπεια και παράλληλα, εκφράζει μια δυναμική για το μετασχηματισμό αυτού του αγώνα, που ως το 2005 ήταν κυρίως ένας αγώνας για τα δικαιώματα και το σεβασμό της ιθαγενικής ταυτότητας, σε μια ευρύτερη πάλη στην οποία εντάσσονται οι αντικαπιταλιστικές διεκδικήσεις όλων των τάξεων και των ομάδων των καταπιεσμένων του Μεξικού, εκτεινόμενη τώρα πια σε όλο το Μεξικό. Έτσι, διακρίνουμε τρεις φάσεις στον αγώνα των συντρόφων νεοζαπατιστών: Της φωτιάς, από το 1983 ως τον Ιανουάριο του 1994, του λόγου, που εκτείνεται από το Ιανουάριο του 1994 ως τον Ιούνιο του 2005, και την παρούσα φάση, της Άλλης Καμπάνιας, που αρχίζει με την Έκτη Διακήρυξη της Ζούγκλας Λακαντόνα και η οποία βρίσκεται σε εξέλιξη στις μέρες μας. Σ’ αυτήν την τρίτη φάση, ο μεξικανικός νεοζαπατισμός, απευθύνει διπλό κάλεσμα, αφενός σε όλους τους τομείς, τις ομάδες, τις συλλογικότητες, τα κόμματα και τους ανθρώπους που δηλώνουν ανοιχτά και ενσυνείδητα αντικαπιταλιστές, και αφετέρου σε όλα τα καταπιεσμένα στρώματα και τις ομάδες της χώρας που δεν αντέχουν πια τις επιπτώσεις του καπιταλισμού και του νεοφιλελευθερισμού, και είναι διατεθειμένοι να αγωνιστούν ειρηνικά και μέχρις εσχάτων, ενάντια στο καπιταλιστικό κοινωνικό σύστημα, το οποίο είναι η πηγή όλων των προβλημάτων μας.

E: Η πρόταση της Άλλης Καμπάνιας, είναι η δημιουργία ενός πλέγματος, μιας καταγραφής και ανάλυσης των λαϊκών αγώνων, για την ανάδειξη παλιών και νέων συγκρούσεων που η κυβέρνηση πάντα αρνιόταν να δει, μια προσπάθεια για τη δημιουργία ενός νέου αντικαπιταλιστικού προγράμματος (δηλαδή μιας νέας πολιτικής δύναμης). Τι έχεις να πεις για τη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών και των οργανώσεων σ’ αυτή τη διαδικασία;

C.A: Κατά την πρώτη φάση της Άλλης Καμπάνιας, υπήρχε η πρόταση να περιοδεύσουμε σ’ ολόκληρη τη χώρα, προσπαθώντας έτσι να “αφουγκραστούμε” τις εμπειρίες, τα προβλήματα, τις καταστάσεις και την οπτική γωνία όλων των συντρόφων που δέχτηκαν να συμμετέχουν σ’ αυτή την πρωτοβουλία, στηρίζοντας την Έκτη Διακήρυξη και επιβεβαιώνοντας τη απόφασή τους να αγωνιστούν από τα κάτω και τ’ αριστερά ενάντια στο μεξικανικό και διεθνή καπιταλισμό. Νομίζω ότι, σε γενικές γραμμές, αυτή η φάση στέφθηκε με επιτυχία, γιατί μ’ αυτή την περιοδεία σε όλη τη χώρα, η Επιτροπή της Έκτης κατάφερε να διαμορφώσει ένα γενικό χάρτη της κατάστασης στην οποία βρίσκονται οι κοινωνικοί αγώνες και οι συγκρούσεις και να καταγράψει εμπειρίες αγώνων όλων των κοινωνικών κινημάτων που υπάρχουν σήμερα στο Μεξικό. Η επιτυχία της ήταν τόσο μεγάλη, που στη μέση της διαδρομής της, προκάλεσε πανικό και μίσος στις κυβερνώσες και κυρίαρχες τάξεις του Μεξικού, που εκφράστηκε με την αιματηρή και εγκληματική καταστολή του λαού του Ατένκο. Αυτή η καταστολή, που είχε στόχο την αναστολή της εξέλιξης της Άλλης Καμπάνιας, και της αυξανόμενης επιτυχίας της, δεν πέτυχε την ανακοπή της παρά μόνο παροδικά. Το αποτέλεσμα λοιπόν αυτής της αρχικής περιοδείας, ή αλλιώς της πρώτης φάσης της Άλλης Καμπάνιας, είναι ότι τώρα το κίνημα έχει παρουσία πραγματικά εθνική, με ομάδες και στις 32 πολιτείες και επικράτειες του Μεξικού, παρουσιάζοντας μεγάλη πυκνότητα στους πιο συνεπείς και συνειδητούς αντικαπιταλιστικούς τομείς της χώρας. Επομένως πιστεύω ότι η απάντηση της κοινωνίας των πολιτών και των πραγματικά αντικαπιταλιστικών ομάδων ήταν επαρκώς θετική και ελπιδοφόρα για το μέλλον.

E: Με ποιο τρόπο οργανώθηκαν αυτές οι οντότητες, πώς πραγματοποιούν τις δράσεις τους;

C.A:Είναι δύσκολο να απαντήσω σ’ αυτή την ερώτηση με γενικό τρόπο. Κι αυτό γιατί η παρουσία της Άλλης καμπάνιας είναι διαφορετική σε κάθε πολιτεία του Μεξικού. Δεν είναι η ίδια στην Τσιάπας, όπου οι βάσεις της ανέρχονται σε εκατοντάδες χιλιάδες (στη μεγάλη τους πλειοψηφία βάσεις υποστήριξης του EZLN) και στη Νότια Κάτω Καλιφόρνια (Baja California Sur), όπου η παρουσία της είναι πιο πρόσφατη και ποσοτικά ισχνότερη, ή στην Πόλη του Μεξικού, όπου η παρουσία της είναι επίσης πολύ ισχυρή, αλλά διαχέεται σε διάφορους τομείς όπως τον φοιτητικό, τον εργατικό, τον αστικό λαϊκό, τον τομέα των πολιτικών οργανώσεων, και πολλούς άλλους που θα ήταν δύσκολο να απαριθμηθούν. Έτσι, προκύπτει ότι η Άλλη Καμπάνια είναι ένα δίκτυο τοπικών δικτύων, ένα δίκτυο κοινωνικών κινημάτων, πολλαπλό και ποικιλόμορφο όπως είναι και το φάσμα των καταπιεσμένων τάξεων, τομέων και ομάδων της χώρας. Και σ’ αυτή τη μεγάλη ποικιλομορφία συνάδει ο πλούτος και ποικιλότητα των δράσεων τους.

E: Το κύμα στρατιωτικών παρενοχλήσεων εκ μέρους της κυβέρνησης, των στρατιωτικών και των παραστρατιωτικών ομάδων εναντίον των ζαπατιστικών κοινοτήτων, διαγράφει ξεκάθαρα μια στρατηγική που αποσκοπεί στην αποδόμηση της αυτονομίας των κοινοτήτων και των Συμβουλίων Καλής Διακυβέρνησης. Ποια είναι η γνώμη σου;

C.A: Πιστεύω ότι η παρούσα επίθεση της κυβέρνησης του Felipe Calderón εναντίον των ιθαγενικών νεοζαπατιστικών κοινοτήτων της Τσιάπας δείχνει δύο πράγματα. Πρώτο, ότι η εξέλιξη της Άλλης Καμπάνιας ήταν τόσο γρήγορη και πετυχημένη, που είχε ως αποτέλεσμα να τρομοκρατήσει τις τάξεις των ισχυρών του Μεξικού, και γι’ αυτό, προσπαθώντας να την σταματήσουν, αποφάσισαν να επιτεθούν στις βάσεις υποστήριξης του EZLN στην Τσιάπας. Δεύτερο, ότι η κυβέρνηση του Felipe Calderón, η οποία δεν έχει καμιά πολιτική νομιμότητα, ως αποτέλεσμα μιας μνημειώδους νοθείας, δεν έχει αποκλείσει το ενδεχόμενο μιας ‘στρατιωτικής επέμβασης’ στην Τσιάπας, και φλερτάρει με την παρανοϊκή ιδέα ότι είναι δυνατό να τελειώνει με τον EZLN ή την Άλλη Καμπάνια με τη χρήση βίας. Δείχνει επίσης, ανάμεσα σε άλλα, την απροκάλυπτη πολιτική ποινικοποίησης όλων των μορφών κοινωνικής διαμαρτυρίας, και το σχέδιο στρατιωτικοποίησης ολόκληρης της χώρας, με τη φαιδρή πρόφαση της πάταξης της διακίνησης ναρκωτικών. Νομίζω πως σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση Calderón κάνει λάθος, γιατί αυτές οι στρατιωτικές παρενοχλήσεις στην Τσιάπας δε θα σταματήσουν την ανάπτυξη της Άλλης Καμπάνιας και, καθώς αποδεικνύει η ιστορία του Μεξικού, η λύση της στρατιωτικής βίας είναι η χειρότερη απ΄όλες, γιατί στην πραγματικότητα, αντί να λύνει το πρόβλημα το εντείνει και το εκτρέπει στα άκρα.

E: Η νέα γεωγραφία ή το “νέο αγροτικό δίκαιο”, που εδράζεται στα συμφέροντα κάποιων κομμάτων (που χαίρουν κυβερνητικής στήριξης) και οργανισμοί όπως η OPDIC, διεκδικούν ζαπατιστικά εδάφη που ανακτήθηκαν στις αρχές του 1994. Ποια η επιρροή (ο ρόλος) αυτών των οργανισμών στις κοινότητες;

C.A: Κατά τη γνώμη μου αυτή η προσπάθεια αρπαγής των εδαφών των νεοζαπατιστικών κοινοτήτων αποτελεί τμήμα ενός γενικότερου σχεδίου, το οποίο στοχεύει στην αποδυνάμωση των βάσεων υποστήριξης του EZLN με κάθε δυνατό μέσο (στρατιωτικές παρενοχλήσεις, απειλές, παρεμπόδιση των αγροτικών εργασιών, διώξεις, υποδαύλιση συγκρούσεων εντός και μεταξύ κοινοτήτων, αύξηση της στρατιωτικής παρουσίας, αρπαγή εδαφών, διάνοιξη νέων δρόμων με στόχο την προσέγγιση των νεοζαπατιστικών κοινοτήτων, έργα ψευδο-αγροτουρισμού που λειτουργούν σαν πρόφαση για τις παρενοχλήσεις και τις λεηλασίες, επιθέσεις με στόχο την ιδεολογική απαξίωση του κινήματος, κ.ά.). Αυτό γίνεται ουσιαστικά για να ασκηθεί πίεση στην Επιτροπή της Έκτης να περιοριστεί στο έδαφος της Τσιάπας, και να αποτραπεί το εθνικής κλίμακας έργο της για το δίκτυο της Άλλης Καμπάνιας. Αλλά, για μια ακόμη φορά, αυτός ο στόχος της κυβέρνησης επιτεύχθηκε μόνο στιγμιαία, γιατί πολύ σύντομα οι νεοζαπατιστές θα αφήσουν και πάλι την Τσιάπας, για να φέρουν σε πέρας τη δεύτερη φάση της Άλλης Καμπάνιας, τη φάση της δημιουργίας, από τα κάτω και τ’ αριστερά, του Εθνικού Προγράμματος Αγώνα.

E: Με δεδομένο ότι όταν ο πρόεδρος Ernesto Zedillo χρηματοδότησε τον πόλεμο, έβγαλε εντάλματα σύλληψης για ορισμένους ζαπατίστας και ο Vicente Fox δεν κατάφερε να δώσει τέλος στη σύγκρουση μέσα στα περίφημα “15 λεπτά”(διαχρονικής αξίας εκτίμηση!), πώς ενδέχεται να είναι μια σύγκρουση με την συντηρητική κυβέρνηση του Felipe Calderón;

C.A: Είμαι αισιόδοξος. Πιστεύω ότι ο Felipe Calderón έχει αποτύχει στις προσπάθειες του να καταστρέψει την Άλλη Καμπάνια και τον EZLN. Η πρόταση του για χρήση στρατιωτικής βίας δεν έχει καμιά στήριξη, ούτε καν από την πλειοψηφία της άρχουσας τάξης. Φυσικά αυτό δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να καταφύγει, πάνω στην απόγνωσή του, σε μια ευθεία σύγκρουση, αλλά νομίζω ότι κάτι τέτοιο θα επιτάχυνε ακόμη περισσότερο την καλπάζουσα απονομιμοποίησή του. Επιπλέον, οι βάρβαρες νεοφιλελεύθερες πολιτικές του ενισχύουν την κοινωνική δυσφορία, εντείνοντας στην κοινή συνείδηση των καταπιεσμένων τάξεων και ομάδων την προσδοκία για το έτος ορόσημο 2010. Γι’ αυτό άλλωστε, στους τοίχους της Οαχάκα, την επομένη της βίαιης καταστολής της 25ης Νοεμβρίου 2006, ήταν γραμμένο το σύνθημα: “Τα λέμε το 2010″. Και αν σ’ όλα αυτά προσθέσουμε την παρούσα κρίση του βορειοαμερικανικού καπιταλισμού, και κατά ένα μεγάλο μέρος του παγκόσμιου, μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι για την αποτυχία των προσπαθειών και των πολιτικών καταστολής της κυβέρνησης Calderón.

E: Σ’ αυτά τα 14 χρόνια αγώνα, ποια θεωρείς ότι ήταν τα βήματα προόδου στις αυτόνομες ζαπατιστικές κοινότητες;

C.A: Πιστεύω ότι ήταν πραγματικά γιγάντια, κάτι που μπορεί να διαπιστώσει κανείς με μια επίσκεψη στα νεοζαπατιστικά Καρακόλ, και το οποίο ήταν ιδιαίτερα έκδηλο στις πρόσφατες Τρεις Συναντήσεις των Ζαπατιστικών Λαών με τους Λαούς του Κόσμου. Στις νεοζαπατιστικές κοινότητες, παρά τη μεγάλη έλλειψη υλικών πόρων και τη συνεχή πολιορκία από το μεξικανικό στρατό, χτίζεται ένας νέος κόσμος, με μία νέα και πολύ διαφορετική οικονομία, ένα άλλο εμπόριο που δε στηρίζεται στη συσσώρευση του κεφαλαίου και τη μεγιστοποίηση του κέρδους. Επίσης οικοδομείται μια σχέση μεταξύ των φύλων, πολύ διαφορετική από την επικρατούσα στις πατριαρχικές καπιταλιστικές κοινωνίες, και μια κοινωνία αλληλεγγύης και αδελφοσύνης, όχι ατομισμού, όπου το «εμείς» υπερισχύει του «εγώ» και οι κοινωνικοί δεσμοί και το συλλογικό πνεύμα έχουν κυρίαρχο ρόλο στη ζωή. Αναπτύσσεται μια νέα παιδεία και παιδαγωγία, θαυμαστή και πολύ προχωρημένη για τα δικά μας κριτήρια, επιπλέον ένας νέος πολιτισμός και μια νέα μορφή γνώσης, καθώς και νέες μορφές απόκτησής της. Και μια άλλη πολιτική, μια άλλη διακυβέρνηση, μια άλλη δημοκρατία, τόσο διαφορετική από τις κεφαλαιοκρατικές, που κατά τη γνώμη μου δεν της ταιριάζουν οι όροι “πολιτική”, “διακυβέρνηση” ή “δημοκρατία”, καθιστώντας επιτακτική την εύρεση άλλων, νέων και διαφορετικών. Πιστεύω λοιπόν πως αυτά τα επιτεύγματα είναι εξαιρετικής και θεμελιώδους σημασίας όχι μόνο για τις κοινότητες, καθώς η εμβέλεια κι ο χαρακτήρας τους, κατά τη γνώμη μου, ξεπερνά τα γεωγραφικά τους όρια.

E: Στη Βραζιλία δεν έχει γίνει γνωστή η σύγκρουση στην Τσιάπας. Γενικά, δεν υπάρχει ενημέρωση ο τι συμβαίνει στις άλλες λατινοαμερικανικές χώρες. Τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης μονοπωλούν την πληροφόρηση (όπως το τηλεοπτικό δίκτυο Globo, η εφημερίδα Estado de Sao Paolo και το περιοδικό Veja του κολοσσιαίου εκδοτικού οίκου Abril), στρεβλώνουν και ποινικοποιούν τη συμμετοχή των κοινωνικών κινημάτων. Ποια είναι η συμμετοχή των μέσων πληροφόρησης στη σύγκρουση (τα τελευταία χρόνια) στο Μεξικό;

C.A.: Στο Μεξικό υπάρχουν επίσης δύο μεγάλα τηλεοπτικά συγκροτήματα που διαστρεβλώνουν τις ειδήσεις και παραπληροφορούν τον κόσμο, το ίδιο όπως και στη Βραζιλία. Αλλά κοντά σε αυτά υπάρχουν, στον εμπορικό χώρο, κάποια μέσα ενημέρωσης που ασκούν κριτική και έχουν φέρει στη δημοσιότητα σε διαφορετικές στιγμές και με άνισο τρόπο, τις επιτυχίες και την πορεία εξέλιξης του νεοζαπατισμού και πιο πρόσφατα της Άλλης Καμπάνιας. Επίσης, εκτός από αυτά τα εμπορικά κριτικά μέσα, υπάρχουν τα εναλλακτικά μέσα πληροφόρησης, που έχουν παίξει ουσιαστικό ρόλο και κυρίως αυτήν την περίοδο της Άλλης Καμπάνιας. Είναι αυτά κυρίως που έχουν καλύψει και συνεχίζουν να καλύπτουν το ευρύ φάσμα της καθημερινά αυξανόμενης κοινωνικής διαμαρτυρίας, στην Οαχάκα, στην πόλη του Μεξικού, στην Τσιάπας, στο Χαλίσκο, στα βόρεια της χώρας, στη Χαλάπα, κ.λ.π. Πιστεύω ότι ο ρόλος τους είναι κεντρικός και θα είναι κάθε φορά και περισσότερο στο άμεσο μέλλον.

E: Ποια είναι η σχέση του EZLN με τα κινήματα της Λατινικής Αμερικής και ειδικότερα με το Κίνημα των Χωρίς Γη, MST, (υπάρχουν κοινά σημεία) και σε τι διαφέρει το ζαπατιστικό κίνημα από τα άλλα λατινοαμερικανικά κινήματα ;

C.A.: Όπως θα ξέρεις, εδώ και πολύ καιρό υπάρχει αμοιβαία συμπάθεια ανάμεσα στα μέλη του MST και του EZLN. Αλλά πιο πρόσφατα, το 2007 και από την 1η Συνάντηση των Ζαπατιστικών Λαών με τους Λαούς του Κόσμου ξεκίνησε η οικοδόμηση μιας πιο άμεσης σχέσης, της οποίας ο πρώτος καρπός ήταν η διοργάνωση τον Ιούλιο του 2007 ενός στρογγυλού τραπεζιού με θέμα τον αγώνα για τη «Γη και Επικράτεια (teerritorio)». Στρογγυλό τραπέζι που προηγήθηκε της 2ης Συνάντησης των Ζαπατιστικών Λαών με τους Λαούς του Κόσμου και συνεχίστηκε σ’ αυτή. Σ’ αυτό το τραπέζι συζήτησης και στη Δεύτερη Συνάντηση συμμετείχαν σύντροφοι από το MST και από το διεθνές κίνημα Via Campesina, στο οποίο συμμετέχει το MST. Ένας σύντροφος από το MST συμμετείχε επίσης στο συμπόσιο «Πλανήτης Γη: Αντισυστημικά κινήματα», το Δεκέμβριο του 2007. Πιστεύω λοιπόν ότι υπάρχει μια σημαντική συνεργασία μεταξύ του MST και του EZLN και ειδικά σε σχέση με τον αγώνα για την υπεράσπιση της Γης. Από την άλλη πλευρά, θα ήταν μακροσκελής ένας «ισολογισμός» ομοιοτήτων και διαφορών μεταξύ του EZLN και του MST και άλλων κινημάτων της Λατινικής Αμερικής, αλλά μια σημαντική διαφορά, που θα άξιζε τον κόπο να σκεφτούμε με μεγαλύτερη προσοχή, είναι η στάση των κινημάτων απέναντι στο κράτος. Οι νεοζαπατιστές απορρίπτουν οποιαδήποτε βοήθεια από το κράτος, λόγω του κινδύνου της αφομοίωσης και του περιορισμού που συνεπάγεται αυτός ο δεσμός με τους κρατικούς οργανισμούς, ενώ το MST δεν απορρίπτει αυτή τη σχέση. Από την εμπειρία, λοιπόν, με την κυβέρνηση του Λούλα, που δεν εκπλήρωσε καμιά από τις υποσχέσεις του στο MST, ούτε στα βραζιλιάνικα κοινωνικά κινήματα, θα άξιζε τον κόπο να ξανασκεφτούμε αυτό το δεσμό υπό το φως της νεοζαπατιστικής εμπειρίας.

E: Ποια είναι η γνώμη σου για την εικόνα του Υποδιοικητή Μάρκος ως πρωταγωνιστή μέσα στο ζαπατισμό;

C.A.: Πιστεύω ότι αυτός ο «πρωταγωνισμός» είναι περισσότερο δημιούργημα των ίδιων των μέσων πληροφόρησης, μεξικανικών και διεθνών, παρά ένα πραγματικό γεγονός. Ο Μάρκος έχει επιμείνει πολλές φορές στο ότι αυτός είναι μόνο Υποδιοικητής και ότι υπακούει στις διαταγές των Ιθαγενών Διοικητών, αυτών που με τη σειρά τους διοικούν υπακούοντας στις εντολές των κοινοτήτων. Δεν υπάρχει λοιπόν «πρωταγωνισμός», είναι περισσότερο επινόηση των μέσων πληροφόρησης.

E: Από την εκλογική διαδικασία του 2006, παρατηρήθηκε ότι κάποιοι από τους διανοούμενους που υποστήριζαν τον EZLN απομακρύνθηκαν. Πώς βλέπεις αυτή τη ρήξη (και γιατί);

C.A.: Πιστεύω ότι είναι μια εξέλιξη που πρέπει να εξηγηθεί εν μέρει από την διεύρυνση των διεκδικήσεων του κινήματος που σηματοδοτεί η πρωτοβουλία της Άλλης Καμπάνιας. Όσο το νεοζαπατιστικό κίνημα αφορούσε κυρίως στην περιοχή της Τσιάπας και αγωνιζόταν πρωτίστως για τις διεκδικήσεις των ιθαγενών, διέθετε τη στήριξη συγκεκριμένων διανοούμενων που είχαν εργαστεί πάνω σε ζητήματα ιθαγενών, θέματα ιστορίας ή στην καθαυτή κατάσταση στην Τσιάπας. Παίρνοντας όμως τη μορφή εθνικού κινήματος που περιλαμβάνει επιπλέον τις διεκδικήσεις όλων των καταπιεσμένων του Μεξικού, τα προβλήματα και οι απαιτήσεις για τη στήριξη και ένταξη των διανοουμένων στο κίνημα αυξάνονται και περιπλέκονται. Και δεν ήταν όλοι οι διανοούμενοι, που πριν στήριζαν το νεοζαπατισμό, ικανοί να κάνουν αυτό το άλμα προς μεγαλύτερα προβλήματα και πιο σύνθετα. Από εκεί λοιπόν προέρχονται μερικές από αυτές τις διαφωνίες. Άλλος λόγος ήταν η απόφαση κάποιων από αυτούς τους διανοούμενους να στηρίξουν την υποψηφιότητα του Andres Manuel Lopez Obrador, θεωρώντας ότι μπορούσε να αντιπροσωπεύσει μια αληθινή κοινωνική αλλαγή, κάτι που, κατά τη γνώμη μου, είναι μια ψευδαίσθηση και μια ολοκληρωτικά λανθασμένη εκτίμηση. Επίσης σε άλλες περιπτώσεις υπήρξαν διανοούμενοι, που μετά από πολλά χρόνια στήριξης του κινήματος, επέλεξαν μπροστά στην αλλαγή των απαιτήσεων και τη νέα διάσταση του κινήματος, να αφοσιωθούν περισσότερο στην ακαδημαϊκή τους καριέρα.

E: Σε ποιο βαθμό οι αυτόνομες ζαπατιστικές κοινότητες θα μπορέσουν να αντισταθούν στις συνεχείς επιθέσεις της κυβέρνησης και των στρατιωτικών μονάδων; Ποιο μπορεί να είναι το πανόραμα ή οι προοπτικές τους στα επόμενα χρόνια;

C.A.: Όπως σου είπα πριν, είμαι αισιόδοξος σχετικά με το θέμα αυτό. Μιλάμε για εκατοντάδες χιλιάδες ιθαγενείς, αξιοπρεπείς, συνειδητούς και διατεθειμένους να αγωνιστούν μέχρις εσχάτων, όπως μας το έδειξαν τον Ιανουάριο του 1994 και όπως το επαναλαμβάνουν αυτά τα 15 χρόνια του αγώνα. Ακόμα περισσότερο τώρα, που το εθνικό κίνημα της Άλλης Καμπάνιας γίνεται κάθε μέρα όλο και ευρύτερο και πιο ισχυρό και είναι επίσης διατεθειμένο να αγωνιστεί, με ειρηνικό τρόπο μέχρις εσχάτων, ενάντια στην καταστολή της κυβέρνησης και των παραστρατιωτικών ομάδων που στηρίζονται από αυτή. Είμαι αισιόδοξος για το μέλλον, κυρίως όταν σκέφτομαι ότι κάθε μέρα έρχεται πιο κοντά αυτό το ιστορικό 2010 που προανέφερα. Πιστεύω ότι πολύ νωρίς θα γίνει πραγματικότητα αυτό το σύνθημα. Τα λέμε το 2010!.

Ο Carlos Aguirre Rojas είναι διδάκτωρ οικονομίας του Εθνικού Αυτόνομου Πανεπιστημίου του Μεξικού (UNAM) και μετα-διδάκτωρ Ιστορίας της Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales de Paris. Σήμερα είναι ερευνητής στο UNAM και στο Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών και εκπαιδευτικός στην Εθνική Σχολή Ανθρωπολογίας και Ιστορίας (ENAH). Είναι επίσης Διευθυντής του περιοδικού «Contrahistorias: la otra mirada de Clio» και ιδρυτής του Κέντρου Immanuel Wallerstein στο Σαν Κριστόμπαλ ντε λας Κάσας. Ανάμεσα στις τελευταίες του εκδόσεις βρίσκουμε: Τσιάπας, πλανήτης Γη (Εκδ. Contrahistorias, 2006), Η Λατινική Αμερική σε σταυροδρόμι (Εκδ. Contrahistorias, 2006), «Διοικούμε υπακούοντας» (Εκδ. Contrahistorias, 2007).

πηγή