Του Βασίλη Ρόγγα*

Ναι, λοιπόν, θα πτωχεύσουμε. Όπως και να το ονομάσουν οι κυρίαρχοι αυτό που μας μέλλει έτσι ώστε να το χάψουν οι υποτελείς. Και υπάρχει περίπτωση να παρασύρουμε στην πτώχευση μας κομμάτι της ευρωζώνης ή και του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Και οι συνέπειες θα είναι τραγικές για όλους, γιατί η πτώχευση αυτή θα γίνει με τους όρους των δανειστών και των χωρών του κέντρου του ευρωπαϊκού καπιταλισμού.

Ποιος δεν το ήξερε αλήθεια; Ποιος δεν το πήρε χαμπάρι σχεδόν από τις αρχές του 2010 ότι όλη αυτή η λιτότητα δεν είναι παρά η βάση για τις καλύτερες συνθήκες μιας όλο και πιο προσοδοφόρας πτώχευσης της Ελλάδας για τους οικονομικά από πάνω; Η Αριστερά το ήξερε και προειδοποιούσε, η Κυβέρνηση το ήξερε και συνέχιζε και η Δεξιά (ΝΔ, ΛΑΟΣ, Μπακογιάννη) πρακτικά συναίνεσε.

Η κοινωνία το κατάλαβε και έχει από καιρό σταματήσει να παραμυθιάζεται. Και η προσπάθεια για το αντίθετο είναι κολοσσιαία από τα κυρίαρχα MME. Οι δημοσιολόγοι που στηρίζουν τις πολιτικές της κυβέρνησης απαντώνται σχεδόν παντού: σε παραδοσιακά δεξιές εφημερίδες, σε όσες στηρίζουν το ΠΑΣΟΚ, στα free press, σε λογής λογής έλληνες οικονομολόγους τους εξωτερικού, σε ιστότοπους που θα ήθελαν να είναι φιλελεύθεροι και φυσικά στην τηλεόραση.

Το επιχείρημα είναι γνωστό: πρέπει να συνετιστούμε για να σωθούμε. Αλλιώς θα βγούμε από την ευρωζώνη και θα έρθει το τέλος του κόσμου.

Στην πραγματικότητα όλοι γνωρίζουν πως θα έχουμε και Μνημόνια και Χρεωκοπία.

Παράλληλα, επειδή κάποιοι νογάμε την πολιτική ως σύγκρουση και όχι ως διαχείριση, στο επίπεδο των κινημάτων οι πολίτες όλο τον καιρό κάνουν σχεδόν τα πάντα έτσι ώστε να δυσαρεστούν τους δημοσιολόγους και την κυβέρνηση. Οι κινηματικές κορυφώσεις των διεργασιών της Πλατείας Συντάγματος στα τέλη του Ιούνη δεν είναι παρά η θέαση μιας κοινωνίας σε κίνηση, σε βρασμό, σε εξέλιξη.

Η πολιτική των πολιτών θα διαλεχθεί με το κυρίαρχο ακόμα πιο συγκρουσιακά τις επόμενες ημέρες και εδώ και σε όλο τον κόσμο.

Από την Τυνησία πήρε φωτιά όλη η λεκάνη της Μεσογείου και οι φλόγες των πλατειών μας πέρασαν το Σεπτέμβρη στην άλλη μεριά του Ατλαντικού.

Ο κόσμος ολόκληρος, από την Ευρώπη και την Αμερική ως την Ασία και την Αφρική, στις 15 Οκτωβρίου θα συγκεντρωθεί να διαμαρτυρηθεί ενάντια στο υπάρχον ετεροθεσμισμένο. Και αυτό δε θα έχει ξανασυμβεί ποτέ σε τέτοια έκταση.

Υπάρχει πολύ σοβαρή περίπτωση η απεργία της 19ης Οκτωβρίου να είναι η μεγαλύτερη συγκέντρωση κόσμου στην Ελλάδα για πολιτικούς λόγους τα τελευταία πολλά χρόνια.

Αν μια παλιά εποχή τελειώνει, τότε θα της φτιάξουμε ένα τέτοιο τέλος που να είναι αξιομνημόνευτο.

Και δε θα περιμένουμε να μας σώσει κανένας θεός, αφέντης, κράτος ή «οι αγορές».

Η αρχή μιας πολύ δύσκολης εποχής που θα γεννηθεί έχει τη δυνατότητα –και όχι τη βεβαιότητα- να είναι η απαρχή ενός νέου πολιτικού και οικονομικού πράττειν:

• της Πολιτικής των Πολιτών που θα διευρύνουν το δημόσιο χώρο πέρα από το κράτος και ενάντια στις αγορές.
• της συγκρότησης μιας Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας των ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών.
• της ολοένα και διευρυνόμενης Άμεσης Δημοκρατίας του Δημοσίου Συμφέροντος χωρίς αποκλεισμούς και ιδεοληψίες

Αυτός ο νέος διαφωτισμός, από την πλευρά της κοινωνίας και όχι των κυρίαρχων, δεν έχει κανένα εχέγγυο επιτυχίας. Μόνο η ενσώματη συμμετοχή των πολλών μπορεί να είναι το εργαστήρι δημιουργίας των προϋποθέσεων της.

Εσύ θα είσαι εκεί;

*Υποψήφιος διδάκτορας του Τμήματος Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης

 Απολύει με τον παλιό τον νόμο!*

*τον πιο “προνομιακό” για τους εργαζόμενους.

επιπλέον το πρόγραμμα της κατάληψης θα το βρείτε εδώ

Άλλοι σύντροφοι και συντρόφισσες έχουν περισσότερα να πουν για την τυπική κατάργηση του (πανεπιστημιακού) ασύλου.  Εμείς εδώ χρωστάμε μόνο μια υπενθύμιση.

Θυμάται άραγε κανείς τι έγινε το απόγευμα και το βράδυ της 27ης του περασμένου Γενάρη; Όχι – δεν είναι απ’ τις “ηρωϊκές ημερομηνίες” που καδράρονται. Μιλάμε για την μέρα που κάποιοι, συγκεκριμένοι από πολιτική άποψη πούλησαν μερικές εκατοντάδες μετανάστες και το “πανεπιστημιακό άσυλο”, στη Νομική. Για εκείνους που κοινωνικά και ταξικά αυτό το περιβόητο “άσυλο” είχε ακόμα μια κάποια αξία, τους μόνους για τους οποίους θα μπορούσε να έχει αξία, γι’ αυτούς άσυλο ΔΕΝ ΥΠΗΡXE – όχι μόνο επειδή έτσι το απαίτησε το κράτος, αλλά επειδή σ’ αυτό έβαλαν την υπογραφή τους οι “συμπαραστάτες” τους (παρότι τους είχαν ουσιαστικά καλέσει στο συγκεκριμένο πανεπιστημιακό κτίριο).

Θυμάστε ίσως την λύσσα μας για εκείνη την προδοσία; “Περιθωριακοί” και συστηματικά συκοφαντημένοι είμαστε, σαν οργανωμένη αυτονομία – το ξέρουμε· αλλά το βλέπαμε το κακό με δρασκελιές να πλησιάζει, και καταλαβαίναμε πόσο βαριά ήταν εκείνη η προδοσία (απ’ τις διάφορες οργανώσεις αλλά και απ’ το περιβόητο “φοιτητικό κίνημα”) όχι μόνο σε ό,τι έχει σχέση με τους μετανάστες προλετάριους, αλλά και σε σχέση με την κατάκτηση απ’ το σύμπλεγμα της ασφάλειας (και την ιδεολογία του) όλο και περισσότερων χώρων και χρόνων, ακόμα και χωρίς τυπική αφορμή· σαν προέκταση και εμπέδωση της “διαρκούς κατάστασης έκτακτης ανάγκης” όπως σημείωσαν οι σύντροφοι του περιοδικού barricada.Τελειώναμε τότε (Sarajevo νο 48, Φλεβάρης 2011) με λέξεις την συγκρατημένη οργή μας γράφοντας:

.. Όταν οι μετανάστες  θα έχουν μεταστεγαστεί (τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει), το επίσημο φασιστικό κράτος θα τρίβει τα χέρια του: “προστάτεψε το άσυλο”, άλλη μια φορά! Ποιός; Οι φασιστοπρυτάνεις, το υπουργείο δημόσιας τάξης, οι φασιστοδημοσιογράφοι, οι φασιστοπολιτικοί, “προστάτεψαν το άσυλο”!!! Σε βάρος αυτών που … θα γίνονταν “υγειονομική απειλή” αν παρέμεναν δίπλα σε φοιτητές – που – δίνουν – εξετάσεις…
Εκείνο το απόγευμα η “καρδιά” αυτού του ζητήματος που λέγεται “πανεπιστημιακό άσυλο” κτύπησε ξανά δυνατά μετά από πάρα πολλά χρόνια… Δεν είχε να κάνει με “μπαχαλάκηδες”, δεν είχε να κάνει με την παραφορά της μητρόπολης, δεν είχε να κάνει με τα “στενά μας συμφέροντα” ούτε με αυτοπαγίδευση… Είχε να κάνει με εκείνα τα “εξωπανεπιστημιακά στοιχεία” που θεωρούνται και “εξωκοινωνικά στοιχεία”, και λέγονται πολυεθνικό προλεταριάτο…

Εκείνο το βράδυ μετρήθηκαν εχθροί και φίλοι… Εκείνο το βράδυ το μεν “φοιτητικό κίνημα” έξυνε τ’ αχαμνά του σφυρίζοντας αδιάφορα, οι δε ποικιλώνυμες “πολιτικές ηγεσίες του” διέπρεπαν άλλες σε ασκήσεις αδιαφορίας και άλλες στο εμπόριο μεσολαβήσεων… Εκείνο το βράδυ πολλοί έδωσαν για τελευταία φορά τα κλειδιά του περιβόητου “πανεπιστημιακού ασύλου” στο καθεστώς, χωρίς αυτό να χρειαστεί να τσαλακώσει ούτε μια τρίχα του… Και εισέπραξαν ένα βαθύ, φιδίσιο “ευχαριστώ”.

Eάν τώρα είναι σε θέση να καταλάβουν το πολιτικό έγκλημα που διέπραξαν τότε, ίσως καταφέρουν να συλλαβίσουν ξανά το αλφάβητο της αυτοκριτικής. Αλλά δεν είναι – γιατί δεν θέλουν. Όλα τα έχουν κάνει σωστά.

πηγή sarajevo

Τον τελευταίο καιρό, μεγάλος αριθμός μεταναστών και προσφύγων διέμενα σε πρόχειρο καταυλισμό πάνω από το λιμάνι της Ηγουμενίτσας. Άνθρωποι διωγμένοι και κυνηγημένοι από τους τόπους τους, είτε εξαιτίας της εξαθλίωσης είτε των πολέμων που έκαναν οι «πολιτισμένοι» δυτικοί. Ήταν όσοι γλίτωσαν από τους πυροβολισμούς των συνοριοφυλάκων της Frontex ή τον διαμελισμό από τις νάρκες στον Έβρο, την επίθεση από φασίστες στην εθνική ή τον πνιγμό στο Αιγαίο.

Στις αρχές Ιουνίου οι μετανάστες βρέθηκαν στο στόχαστρο μερίδας ντόπιων που δημιούργησαν μία ρατσιστική «επιτροπή κατοίκων», υποκινούμενη από τους επιχειρηματίες και καταστηματάρχες και βιλοκατόχους της περιοχής, οι οποίοι όχι μόνο απαιτούσαν να δοθεί λύση αλλά και την υπέδειξαν επιτιθέμενοι στους μετανάστες, θεωρώντας ότι τους χαλούν την καλοκαιρινή τουριστική τους μόστρα. Η «λύση» η οποία είχε ήδη αποφασιστεί ένα μήνα πριν, σε συνάντηση υπουργού ΠΡΟ.ΠΟ., βουλευτή του Πασόκ και τοπικών αρχόντων, δόθηκε εν τέλει από την αστυνομία, που διέλυσε στις 9 Ιουνίου τον καταυλισμό, συλλαμβάνοντας βίαια πάνω από 90 ανθρώπους, τραυματίζοντας πολλούς και καταδιώκοντας εκατοντάδες πάνω στα βουνά.

Σημαντικό πλήθος  διωγμένων μεταναστών από την Ηγουμενίτσα, έχει καταφύγει στα Γιάννενα, ζώντας σε συνθήκες άθλιες, μετακινούμενοι συνεχώς στα όρια της επιβίωσης.

Κι αν υποτίθεται ότι οι μετανάστες με την παρουσία τους ταράζουν τον φιλήσυχο ύπνο κάποιων και ρίχνουν την αξία των περιουσιών τους, ας μην ξεχνάμε πριν – το λιγότερο- 50 χρόνια, ήταν οι γονείς μας αυτοί που η παρουσία τους ήταν ενοχλητική στις πιο «προηγμένες» χώρες. Για ακόμα μία φορά ο ρατσισμός είναι για το κεφάλαιο ένα όπλο που το χειρίζεται με μαεστρία. Πετυχαίνοντας έτσι να κρατάει την εργατική δύναμη των μεταναστών φθηνή, τους ίδιους αποκομμένους από τη γηγενή, νόμιμη εργατική τάξη (που ούτως ή άλλως η ταξική της αλληλεγγύη έχει πάει από καιρό για ψώνια), χρησιμοποιώντας το όπλο του αυτό ως μοχλό πίεσης για να δυσχεραίνει τη θέση όλων των εργατών. Δεν τρέφουμε αυταπάτες. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η παρανομία τους, βολεύει πολλούς, είτε είναι μικρά, είτε μεγάλα αφεντικά. Ξέρουμε όμως ακόμα ότι ο ταξικός αγώνας ή θα είναι κοινός ή ανύπαρκτος. Η νομιμοποίηση των μεταναστών είναι μία κίνηση στροφής του μοχλού προς την αντίθετη μεριά, κόντρα στη φορά που μέχρι τώρα ασκούνταν η πίεση.

Για ακόμα μία φορά το κράτος και η αστυνομία κάνανε τη δουλειά τους. Δημιούργησαν, δηλαδή, το κατάλληλο περιβάλλον ώστε ο ρατσιστικός όχλος, να μετατρέψει τα ξενοφοβικά του προτάγματα σε πράξη.

Οφείλουμε να εμποδίσουμε οι μετανάστες να γίνουν στόχος «ντόπιων», που υποκύπτουν και αποδέχονται την κρατική προπαγάνδα, η οποία τους παρουσιάζει σαν μόνιμη αιτία των δεινών που στην πραγματικότητα προκαλούν οι εκμεταλλευτικές σχέσεις.

Οφείλουμε να εμποδίσουμε να γίνουν οι μετανάστες βορά στην βία των κατασταλτικών μηχανισμών.

Οφείλουμε να στηρίξουμε, πολιτικά και υλικά, τους μετανάστες που ήδη βρίσκονται ή βρέθηκαν στην πόλη ή οπουδήποτε αλλού.

Υποσημείωση: και για να προλάβουμε όλους όσους εθελοτυφλώντας, διαχωρίζουν τον έλληνα μετανάστη του παρελθόντος από το μετανάστη του σήμερα, επικαλούμενοι τη «νομιμότητα» των ελλήνων τότε, να θυμίσουμε πως ο όρος «λάθρα μετανάστευση» χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά για τους έλληνες στην Αμερική, Καναδά κτλ… αυτή η αναφορά είναι απλά μια υπενθύμιση κι όχι αποδοχή από την πλευρά μας αυτών των διαχωρισμών.

Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών άνευ όρων

Κατάληψη Αντιβίωση, Antifa[i], Ταπί και Ψύχραιμοι, ΕΣΕ Ιωαννίνων, Αλληλέγγυοι/ες

Γίνεται σύλλογη τροφίμων, φαρμάκων ρουχισμού κ.α. στο χώρο της κατάληψης Αντιβίωση  (Μπελογιάννη και Παπανδρέου) || Δευτέρα-Τετάρτη 18:00-20:00

Όταν το ποσοστό κέρδους μειώνεται το Κεφάλαιο χάνει το “δημιουργικό” ενδιαφέρον του. Η εργοδοσία ως φυσική έκφραση-προσωποποίηση του Κεφαλαίου σταματά να επιχειρεί, νεκρώνει την ζωντανή παραγωγική διαδικασία και παραδίδει τους “σκλάβους” στο παζάρι των αφεντικών.

Όχι, το αντίθετο δεν ισχύει! Ο εργαζόμενος όσο λιγότερα παίρνει τόσο πιο παραγωγικός, δημιουργικός, αποδοτικός είναι. Αυτό λένε όλα τα μανουάλια (manuals) του νεοφιλελευθερισμού. Και το αποτέλεσμα είναι φυσικά η κινεζοποίηση της εργασίας και κατ’ επέκταση της κοινωνίας.

Αυτό που λείπει από τα παραπάνω είναι η σοβαρή κουβέντα πάνω σε μία παράμετρο: την αναγκαιότητα ύπαρξης του ίδιου του ποσοστού κέρδους του εργοδότη.

Με άλλα λόγια… η κλασική ανάλυση είναι αυτή της πρώτης παραγράφου. Ο εργοδότης ως “οργανωτής” της παραγωγικής διαδικασίας δεν τα βγάζει πέρα. Στην πολύ άσχημη περίπτωση μπαίνει και μέσα που λέμε (σχετικό)! Σε μία καλύτερη, έχει οριακά κέρδη τα οποία δεν δημιουργουν κίνητρα για τον ίδιο. Κίνητρα για κερδοφορία βάσει του ποσοστού που θέτει ο ίδιος ότι είναι αξιοπρεπες (μμμμ).

Πάμε τώρα και στην ανάποδη ανάλυση για την ίδια παράμετρο…
Η εργοδοσία αφού έχει κάνει μία επένδυση κι ενώ για το λόγο αυτό προστατεύεται από τους νόμους οι οποιοι της παρέχουν προνόμια νόμιμης εκμετάλλευσης ανθρώπων, τελικά αποτυγχάνει να τηρήσει τα business plans της κερδοφορίας…

Η ζωντανή εργασία, όμως, δεν είναι δυνατόν να νοείται μόνον ως αντικείμενο που βρίσκεται υπό έλεγχο και οργάνωση κάποιου νταβατζή. Μπορεί σαφώς -και θα πρέπει να είναι διεκδίκηση των εργαζομένων- να υπάρχει και αυτόνομη-αυτοοριζόμενη από τους παραγωγούς. Συνεπώς αυτό που μπορεί να κάνει ο κόσμος της εργασίας σε περιόδους οικονομικής κρίσης είναι να πετάξει έξω το “ποσοστό κέρδους του νταβατζή”. Ποσοστό που στην πράξη επιβαρύνει σε καθοριστικό βαθμό το κόστος παραγωγής .

Αντίθετα με την κλασική κεφαλαιοκρατική ανάλυση, λοιπόν, όπου η εργασία και ο φυσικός υλοποιητής της, ο εργαζόμενος, θεωρούνται ως “άχρηστα υλικά” όταν οι δουλειές δεν πάνε καλά προκειμένου να επιβιώσει η επιχείρηση που από την μία αποφέρει υψηλά κέρδη στους ιδιοκτήτες και από την άλλη απασχολεί όσους λιγότερους εργαζόμενους γίνεται, στην πιο σοσιαλιστική οπτική και με στόχο την επιβίωση των εργαζομένων ρίχνεται στον κάλαθο των αχρήστων ο αποτυχημένος νταβατζής της εργασίας. Απλά τα πράγματα, πρόκειται για μία κοινωνικά δικαιώτερη προσαρμογή της παραγωγικής διαδικασίας σε καιρούς κρίσης.

Τα κέρδη του εργοδότη κάνουν την παραγωγή πιο ανταγωνιστική ενώ με σωστή διαχείριση μπορούν να υπάρχουν και καλές συνθήκες εργασίας παρέχοντας δουλειά σε περισσότερους.

Στην τελική, όταν τα περιθώρια στενεύουν μπορούμε ως εργαζόμενοι να αντισταθούμε απομονώνοντας τα πραγματικά παράσιτα της εργασίας μας. Και αυτό δεν είναι περίεργο. Η προπαγάνδα υπέρ του ποσοστού κέρδους των κεφαλαιούχων είναι εγκληματική. Στην προπαγάνδα αυτή που μιλάει αμετακίνητα για μείωση κόστους παραγωγής μέσω της διαρκούς υποτίμησης της τιμής της εργασίας η απάντηση μπορεί να είναι… ανταγωνιστικότερη παραγωγή μέσω απαλοιφής του κόστους εργοδοσίας. Γιατί περί κόστους πρόκειται που πνίγει την ζωντανή εργασία και καθυστερεί την κοινωνική πρόοδο.

Με την ευκαιρία αναπαράγουμε ένα κείμενο σχετικά με την επιχείρηση Applebee’s (παρ. ΘΕσσαλονίκης) και την θαρραλέα απόφαση των εργαζομένων της να αναλάβουν οι ίδιοι την λειτουργία της.

Ανακοίνωση των εργαζομένων

Αναγκαστήκαμε να προβούμε σε επίσχεση εργασίας μετά από δύο μήνες απλήρωτοι, αντιμετωπίζοντας την αδιαφορία του εργοδότη σε όποιες κινήσεις ή προτάσεις κάναμε για να λυθεί το πρόβλημα της μισθοδοσίας ώστε να εξασφαλιστούν τα συμφέροντά μας αλλά και η εύρυθμη λειτουργία του καταστήματος.

Το μήνα Δεκέμβριο έγινε η πρώτη καταγγελία στην επιθεώρηση εργασίας, όπως και τον Απρίλιο, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Εισπράξαμε εμπαιγμό, ψέματα και ειρωνεία από τη διοίκηση της εταιρίας. Στη συνέχεια προβήκαμε σε κινητοποιήσεις έξω από το κατάστημα και συμμετείχαμε στις Γενικές Απεργίες στις 15, 28 και 29 Ιούνη. Ο εμπαιγμός και η κοροϊδία συνεχίστηκαν και σε τηλεφωνική συνομιλία που είχαμε με την γενική διευθύντρια της εταιρίας, με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε μονίμως ανασφαλείς για το μέλλον της επιχείρησης και κατ’ επέκταση των θέσεων εργασίας μας (εργαζόμαστε στο κατάστημα στη λεωφόρο Νίκης 15 άτομα και συνολικά στην εταιρία 150).

Στις 15/7 πριν ξεκινήσει η πρωινή βάρδια μας ενημέρωσαν τηλεφωνικά πως η εταιρεία έκλεισε!Στην επιθεώρηση η εργοδοσία δήλωσε πως δεν πρόκειται να πληρώσει τίποτα από δεδουλευμένα, αποζημιώσεις κτλ. Δηλαδή μετά από χρόνια ξεζούμισμα με ελαστικές σχέσεις εργασίας, μας πετάνε απλήρωτους στο δρόμο, αφού μάζεψαν από τον ιδρώτα μας αρκετά εκατομμύρια στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς.

Στο δρόμο των συναδέλφων σε Banquet, Πονηρά Μεζεδάκια, Καφεναί κ.α, και των «αγανακτισμένων» στις πλατείες όλης της χώρας, θα αγωνιστούμε για να υπερασπίσουμε τα δικαιώματά μας και τις ζωές μας.

Ενάντια στην εργοδοτική κοροϊδία, καταλάβαμε το χώρο εργασίας μας για να μην πάρει τίποτα ο εργοδότης μέχρι να πληρωθούμε. Αποφασίσαμε να αυτοδιαχειριστούμε οι εργαζόμενοι το μαγαζί ώστε να μπορέσουμε οικονομικά να συντηρήσουμε τις οικογένειές μας.

Από Δευτέρα 18/7 σερβίρουμε το πρωί καφέδες-ροφήματα και βράδυ μετά τις 8μμ θα λειτουργεί κουζίνα. Όλα σε οικονομικές τιμές, για την οικονομική ενίσχυση των εργαζομένων.Καλούμε όλους εσάς να στηρίξετε έμπρακτα την προσπάθειά μας.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Εδώ ένα σχετικό άρθρο.

Την Δευτέρα 2 Μάη, 6 διανομείς – ντιλιβεράδες, εργαζόμενοι σε κεντρικό φαστφουντάδικο των Ιωαννίνων, δέχτηκαν τις απειλές του αφεντικού ότι θα απολυθούν από την δουλειά τους, ακριβώς μία μέρα μετά την απεργία της Πρωτομαγιάς στην οποία συμμετείχαν. Το γεγονός αυτό είναι η κορυφή του παγόβουνου μίας ασταμάτητης σύγκρουσης δύο τελείως διαφορετικών κόσμων. Του κόσμου των αφεντικών και του κόσμου των εργαζομένων.

Ο εργοδότης από την μία, έχοντας στο πλευρό του τους νόμους, αλλα και την τρομοκρατία που ασκεί το ενδεχόμενο να μείνει κάποιος στο δρόμο, κερδοφορεί από την εκμετάλλευση της εργασίας και ψάχνει τον τρόπο να βγάλει όλο και περισσότερα, πληρώνοντας μισά ένσημα για δεκάωερες βάρδιες, χωρίς να δίνει υπερωρίες, μη καταβάλλοντας δώρα Πάσχα και Χριστουγέννων και έχοντας κάποιους εργαζόμενους στα “μαύρα”.

Οι εργαζόμενοι από την άλλη, βιώνουν συνθήκες δύσκολες, διανέμοντας τα πακέτα στους δρόμους της πόλης με χίλιους δυο κινδύνους, παίρνοντας μισθούς πενιχρούς, χωρίς ασφάλιση της προκοπής, χωρίς βεβαιότητα για την δουλειά και την ζωή τους. Δουλεύουν σε επισφαλείς συνθήκες εργασίας. Έχουν όμως τον αγώνα και την αλληλεγγύη.

Αφού διεκδίκησαν το δώρο του Πάσχα, απείργησαν την Πρωτομαγιά όχι τιμώντας “φολκλορικά” τους νεκρούς του Σικάγο, αλλά διεκδικώντας στο σήμερα την αξιοπρέπεια ως εργάτες. Με την είδηση των απολύσεων, δεκάδες αλληλέγγυοι συγκεντρώθηκαν έξω από το μαγαζί και απαίτησαν την επαναπρόσληψη των εργαζομένων. Την επόμενη μέρα το αφεντικό απέσυρε τις απολύσεις.

125 χρόνια μετά τις άγριες συγκρούσεις στο Σικάγο, οι εργαζόμενοι ακόμη αγωνίζονται για να μην δουλεύουν 10 και 12 ώρες.

125 χρόνια μετά από κείνον τον Μάη, οι εργαζόμενοι ακόμα παλεύουν για μισθούς που να τους επιτρέπουν να ζουν με αξιοπρέπεια.

125 χρόνια μετά κι οι εργάτες ακόμα διεκδικούν το δικαίωμα τους στην απεργία.

125 χρόνια μετά και τα αφεντικά – μικρά και μεγάλα – συνεχίζουν με το ίδιο ασύδοτο πάθος το κυνήγι του κέρδους εις βάρος της εργατικής τάξης.

125 χρόνια μετά τα αφεντικά, ακόμη χρησιμοποιούν τα ίδια βίαια μέσα για να κρατούν τους εργάτες φοβισμένους. Τον κίνδυνο της απόλυσης και της ανεργίας, τους ρουφιάνους και τα τσιράκια, τους απεργοσπάστες, την διάσπαση.

Κι όμως 125 χρόνια μετά υπάρχουν εργάτες που δεν μασάνε!

Για εμάς, ως αναρχοσυνδικαλιστές, αυτή η μικρή εργατική μάχη που δόθηκε στα Γιάννενα αποτελεί παράδειγμα για όλους τους εργαζόμενους σε όλους τους κλάδους. Γιατί αυτή η μάχη δεν υπαγορεύτηκε ούτε καθοδηγήθηκε από κανέναν, παρά οργανώθηκε μόνο από τους ίδιους τους εργαζόμενους και όσους συνέτρεξαν να τους συμπαρασταθούν. Γιατί οι εργαζόμενοι δεν περιορίστηκαν σε δικαστικού και νομικού τύπου αγώνες αλλα προέβαλλαν έναν δυναμικό αγώνα στον δρόμο και εξέθεσαν την εργοδοτική αυθαιρεσία στην κοινωνική απαξία.

Γιατί το αφεντικό δεν είχε να αντιμετωπίσει 6 διανομείς φοβισμένους, αλλα ένα δυναμικό κίνημα αλληλεγγύης που δεν είχε σχέση με κανένα θεσμό ώστε να παίξει κανένα “κοννέ” και να ξεφουσκώσει ή να ελεγχθεί.

Η πλειοψηφία των εργαζόμενων έχει μπουχτίσει από τους εργατικούς αγώνες χωρίς προοπτική. Τα αφεντικά εξαπολύουν την μεγαλύτερη επίθεσή τους και με πολιορκητικό κριό την κρίση, υποτιμούν την εργασία ενώ οι εργάτες φαίνονται αδύναμοι να αντιδράσουν. Τόσα χρόνια που οι εργατικοί αγώνες ταυτίσθηκαν με τους γραβατογιακαδες συνδικαλιστές, τα κομματικά συνδικάτα με τις εκλογές ως μόνο στόχο, η δυναμική των εργατών έχει πέσει στον γκρεμό.

ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΝΕΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ!

Αγώνες που να μην είναι αλυσοδεμένοι σε βραχνά κομματικό, αγώνες αυτοργανωμένους, που να αποφασίζονται δηλαδή από τους ίδιους τους εργάτες στις συνελεύσεις τους κι όχι στα γραφεία παρατάξεων και ΔΣ, αγώνες αδιάλλακτοι, ανυποχώρητοι και αν χρειαστεί επιθετικοί, ώστε να διαμηνύουν στα αφεντικά και στο πολύτιμο γι αυτά κράτος, ότι αν δεν περάσει το δίκιο μας δεν θα μας κάνετε καλά!!!

ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΤΟΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ!