από το ioanninatoday

Φαίνεται πως η επαγγελματική αποκατάσταση μετά την αποφοίτηση αποκτάει άλλο νόημα στο ΤΕΙ Ηπείρου, σύμφωνα πάντα με δεκαεννιά πτυχιούχους Πληροφορικής & Μηχανικών Πληροφορικής, οι οποίοι κατήγγειλαν τη διαδικασία επιλογής έκτακτων εκπαιδευτικών στο Τμήμα Τεχνολογίας Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του ΤΕΙ Ηπείρου.

Ακόμη κι αν κάποιος έχει πτυχίο Ιατρικής, Βιολογίας, Φυσικής μπορεί να διδάξει μαθήματα πληροφορικής στο εν λόγω Τμήμα, αφήνοντας στις πιο πίσω θέσεις κατάταξης υποψηφίους που είναι απόφοιτοι πληροφορικής και άμεσα σχετιζόμενοι με το αντικείμενο…!!

Οι καταγγέλοντες δε δικαιώθηκαν ακόμη και μετά από ένσταση που κατέθεσαν προς το Τμήμα, όπως όριζε η διαδικασία και ζητούν από τη Διοίκηση του ΤΕΙ Ηπείρου να λάβουν γνώση των πρακτικών του Τμήματος που σχετίζονται με τις προσλήψεις, επιφυλασσόμενοι κάθε νόμιμο δικαίωμά τους.

Όλο το κείμενο της καταγγελίας…

Για το ίδιο θέμα δημοσιεύει σχετικά και ο Ηπειρωτικός Αγώνας

Πληροφορική με πτυχίο… Ιατρικής

«Με την παρούσα ενυπόγραφη αναφορά επιθυμούμε να καταγγείλουμε τη διαδικασία αξιολογικών κρίσεων και επιλογής επιστημονικών και εργαστηριακών συνεργατών, η οποία ακολουθήθηκε στο τμήμα Τεχνολογίας Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών του ΤΕΙ Ηπείρου για το ακαδημαϊκό έτος 2011-2012» αναφέρουν οι επιστήμονες, στο έγγραφο που έχουν γνωστοποιήσει στη διοίκηση του ΤΕΙ από τις 12 Οκτωβρίου.

Θέτουν ζήτημα νομιμότητας των επιλογών και εξηγούν τα σημεία στα οποία στηρίζουν την προσφυγή τους: Το πρώτο έχει να κάνει την καθαυτή διαδικασία η οποία είναι εντελώς παράτυπη, το δεύτερο αφορά τα επιστημονικά κριτήρια επιλογής του προσωπικού ενώ οι επιστήμονες ενημερώνουν ότι έχουν ήδη προβεί σε περαιτέρω ενέργειες.

Πρώτον, καταγγέλλουν ότι η ανακοίνωση των αξιολογήσεων των υποψηφίων που έγινε στις 22 του περασμένου Ιουλίου, «δεν ήταν ούτε πλήρης, ούτε σύμφωνη με τα προβλεπόμενα από τη σχετική νομοθεσία. Οι πίνακες κατάταξης αποτελούνταν από κατατάξεις υποψηφίων ανά προσφερόμενο μάθημα και περιείχαν μόνο ονομαστικά τους υποψήφιους, χωρίς κάποια συνοδευτική πληροφορία που να τεκμηριώνει την κατάταξη». Επικαλούνται το Προεδρικό Διάταγμα 163 αρ. 2 για να ενισχύσουν την καταγγελία τους και συμπληρώνουν ότι, η προθεσμία υποβολής των ενστάσεων ήταν ουσιαστικά μόνο μια μέρα, τη Δευτέρα 25/7. «Κληθήκαμε να καταθέσουμε ενστάσεις χωρίς να γνωρίζουμε τα προσόντα των υπολοίπων υποψηφίων, έχοντας διορία μισής εργάσιμης μέρας και έχοντας την υποχρέωση να μεταβούμε μεσούντος του καλοκαιριού στην Άρτα» τονίζουν, προσθέτοντας ότι πολλοί εκ των υποψηφίων δεν μένουν καν στην Άρτα.

Ακόμα και… γιατροί;

Η σημαντικότερη καταγγελία τους, είναι ότι στον κατάλογο επιτυχόντων όχι μόνο υπάρχουν άτομα που δεν έχουν καν συναφή με την Πληροφορική βασικό τίτλο σπουδών, αλλά και συχνά, υποψήφιοι με πτυχίου Φυσικού για παράδειγμα, είναι ψηλότερα καταταγμένοι από πτυχιούχους Πληροφορικής.  «Είναι ενδιαφέρον επίσης, το γεγονός ότι στις κατατάξεις που ανακοίνωσε το εν λόγω τμήμα, έχει αφήσει εκτός υποψηφίους που δήλωσαν ενδιαφέρον για μαθήματα τα οποία άπτονται της επιστήμης των Μαθηματικών, χωρίς να έχουν αντίστοιχο βασικό τίτλο σπουδών» συμπληρώνουν και δεν σταματούν εκεί: καταγγέλλουν ότι εκτός από όλα τα άλλα, αναγνωρίστηκαν από το ΤΕΙ ως «συναφείς με την πληροφορική» τίτλοι σπουδών από τμήματα όπως… Μηχανικών Επιστήμης Υλικών, Βιολογικών Εφαρμογών μέχρι και Ιατρικής. Ειδικά για το τελευταίο ζήτημα παραπέμπουν σε απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου το 2004 για αντίστοιχη περίπτωση στο ΤΕΙ Λάρισας το 2004, με την οποία τελικά δεν επιτράπηκε η πληρωμή των εκπαιδευτικών που προσλήφθηκαν με αυτό τον τρόπο.  Οι υποψήφιοι ζητάνε από τη διοίκηση του ΤΕΙ να ελέγξει τις προσλήψεις, να τους δώσει τα πρακτικά του συμβουλίου του συγκεκριμένου τμήματος και επιφυλάσσονται για παν νόμιμο δικαίωμά τους.

Δελτίο Τύπου Σ.Φ. Φυσικού Κρήτης

για τα γεγονότα της Δευτέρας

Το προηγούμενο διάστημα ο σύλλογος φοιτητών φυσικής συμμετείχε στις πανελλαδικές κινητοποιήσεις ενάντια στο νέο νομοσχέδιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση και τη συνολικότερη κατάσταση που επικρατεί στη χώρα Πραγματοποιήθηκε κατάληψη μίας εβδομάδας (12/9/2011-19/9/2011) κατά την διάρκεια της εξεταστικής περιόδου του Σεπτέμβρη και χάθηκαν 4 υποχρεωτικά μαθήματα. Από τη λήξη της κατάληψης ο σύλλογος κινήθηκε με στόχο να αναπληρωθούν τα μαθήματα μέσα στην κενή εβδομάδα πριν την έναρξη του χειμερινού εξαμήνου με συζητήσεις με την επιτροπή σπουδών, με τον πρόεδρο του τμήματος και με τους καθηγητές των οποίων τα μαθήματα χάθηκαν.

Παρ’όλ’αυτά αυτό δεν επιτεύχθηκε, σε αντίθεση με όλα τα υπόλοιπα τμήματα πανελλαδικά αλλά και του Ηράκλειου όπου καθηγητές και πρυτανικές αρχές κινήθηκαν στην κατεύθυνση του να αναπληρωθούν οι εξεταστικές. Με βάση το ότι τα μαθήματα ήταν κρίσιμο να δοθούν δεδομένης και της δύσκολης οικονομικής συγκυρίας στην οποία βρισκόμαστε όλοι και την απαράδεκτη στάση των καθηγητών ο σύλλογος πήρε την απόφαση να πραγματοποιήσει κινητοποίηση στην γενική συνέλευση του τμήματος όπου θα συζητιόταν αυτό το θέμα. Στη Γενική Συνέλευση αυτή παρευρίσκονταν ο Πρόεδρος και ο Κοσμήτορας του Τμήματος, 16 καθηγητές καθώς και 15 εκπρόσωποι του Συλλόγου Φοιτητών και 2 εκπρόσωποι του Συλλόγου Μεταπτυχιακών. Αυτή την κινητοποίηση στήριζαν όλοι οι σύλλογοι φοιτητών του πανεπιστημίου Κρήτης καθώς και ο σύλλογος μεταπτυχιακών φοιτητών του τμήματος.

Κατα την διάρκεια της Συνέλευσης και με την είσοδο των φοιτητών του Συλλόγου με σκοπό να διαβαστεί η σχετική ανακοίνωση οι καθηγητές διέκοψαν την διαδικασία μη θέλοντας να συζητηθεί το θέμα. Η κινητοποίηση συνεχίστηκε καθώς το αίτημα μας δεν είχε γίνει δεκτό. Κατα την διάρκεια αυτής της κινητοποίησης παρότι οι καθηγητές μπορούσαν να κινηθούν ελεύθερα εντός του κτιρίου υπό την προϋπόθεση ότι θα γυρνούσαν στον χώρο ώστε να παρθεί απόφαση έγιναν αναφορές για καθεστώς ομηρίας. Παράλληλα μέλη του Συλλόγου δέχτηκαν προσωπικές επιθέσεις από καθηγητές του Τμήματος και στοχοποιήθηκαν προσωπικά ενώ ο Β. Χαρμανδάρης, καθηγητής του τμήματος, κάλεσε επανειλημμένα την Αστυνομία να παρέμβει, δίνοντας ονόματα φοιτητών στην Ασφάλεια. Έπειτα από την παρέμβαση του Πρύτανη, Ε. Στεφάνου, και την διαβεβαίωση του ότι δεν θα διωχθεί ποινικά οποιοσδήποτε φοιτητής που συμμετείχε στην κινητοποίηση αποχωρήσαμε από το χώρο που πραγματοποιούταν η Συνέλευση, στις 2.30π.μ. της Τρίτης.

Είναι καταδικαστέο το να ποινικοποιούνται με αυτό τον τρόπο συλλογικοί αγώνες, πράγμα που έχει γίνει επανειλημμένα στο τμήμα μας, με πιο τρανταχτό παράδειγμα την απόρριψη από μεταπτυχιακό πρόγραμμα του τμήματος 2 φοιτητών του τμήματος λόγω πολιτικών φρονημάτων πριν από 1 χρόνο. Τα περιστατικά αυτά καταστρατηγούν κάθε έννοια ελεύθερης διακίνησης ιδεών την οποία θα έπρεπε να προασπίζειι ο θεσμός του πανεπιστημιακού ασύλου. Είναι απαράδεκτο το γεγονός ότι συγκεκριμένοι καθηγητές ενώ το τμήμα λειτουργεί κανονικά απέχουν εκδικητικά από τα μαθήματα και παράλληλα ο Θ. Τομαράς στο μάθημά του να απειλεί ανοιχτά με διαγραφές απο το Πανεπιστήμιο και μηνύσεις κατά συγκεκριμένων φοιτητών. Οι πρακτικές αυτές μας θυμίζουν τις εποχές της χούντας και μας κάνουν να αναρωτιώμαστε αν υπάρχουν πια δημοκρατικές ελευθερίες. Δηλώνουμε ότι αν οι καθηγητές συνεχίσουν την αποχή από τα μαθήματα, ο Σύλλογος θα διασφαλίσει τη μετάδοση της γνώσης με παράδοση μαθημάτων από τους μεταπτυχιακούς φοιτητές του Τμήματος. Επίσης, δεν θα δεχτούμε καμία ποινικοποίηση φοιτητή ή Συλλόγου και θα συνεχίσουμε τις κινητοποιήσεις μέχρι να διασφαλιστεί το παραπάνω και να δοθεί η εξεταστική που δικαιούμαστε.

Σύλλογος Φοιτητών Τμήματος Φυσικής Πανεπιστημίου Κρήτης.

http://www.minedu.gov.gr/ekpaideytiko-systima.html

ili

Το φοιτητικό κίνημα και η κληρονομιά του Αλιέντε

του Βικτόρ ντε λα Φουέντε

απόδοση από τα γερμανικά: Ίων Δραγουμάνος

(σημ. το βρήκαμε στο μπλογκ “Ενθέματα“)

Καθώς στη Χιλή συνεχίζονται, για έκτο μήνα, οι μεγάλες διαδηλώσεις φοιτητών  υπέρ της δημόσιας παιδείας, δημοσιεύουμε ένα κατατοπιστικό σχετικό άρθρο  του διευθυντή της χιλιάνικης έκδοσης της «Monde diplomatique»· το κείμενο δημοσιεύτηκε στο φύλλο Σεπτεμβρίου της γερμανικής έκδοσης της «Monde diplomatique».

Μαραθώνιος φιλιού, 7.7.2011: με πάθος για την εκπαίδευση (πηγή: www.vitrinasur.cl)

 Εκατοντάδες χιλιάδες νέοι διαδηλώνουν στους δρόμους — για πρώτη φορά από τα χρόνια της δικτατορίας. Οι φοιτητές της Χιλής μεταμόρφωσαν την εικόνα της χώρας με τις διαδηλώσεις τους και έφεραν τη δεξιά κυβέρνηση Πινιέρα σε δύσκολη θέση. Κάτι αρχίζει να κινείται ξανά στη χιλιάνικη κοινωνία, έπειτα από δύο δεκαετίες κατά τις οποίες δεν υπήρχε εναλλακτική απέναντι στο νεοφιλελευθερισμό.

Τι απέγινε το πρότυπο «χιλιάνικο μοντέλο», τι απέγινε ο «ιαγουάρος της Λατινικής Αμερικής»; Πριν από σαράντα χρόνια, όταν η χώρα ήταν σαφώς φτωχότερη, η παιδεία ήταν δωρεάν. Τι απέγινε η πρόοδος, οι υψηλοί δείκτες ανάπτυξης; Πού πήγαν όλα αυτά τα λεφτά, αναρωτιούνται οι φοιτητές. Στις 28 Απριλίου οι φοιτητές κατέβηκαν για πρώτη φορά στους δρόμους σε ολόκληρη τη χώρα για να διαμαρτυρηθούν επειδή είναι αναγκασμένοι να καταχρεωθούν προκειμένου να σπουδάσουν.

Άνοιξε έτσι η βαλβίδα και ξέσπασε η λαϊκή δυσαρέσκεια: διαδηλώσεις άρχισαν να οργανώνονται και σε άλλες περιοχές της χώρας, για διάφορους λόγους (κατασκευή κολοσσιαίου ενεργειακού έργου, αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου, μεγαλύτερη συμμετοχή στα κέρδη των τοπικών ορυχείων χαλκού, επιστροφή της γης στους αυτόχθονες Μαπούτσε, αποζημιώσεις για τα θύματα του πρόσφατου σεισμού, απεργίες των χαλκωρύχων, διαδηλώσεις για το δικαίωμα στον σεξουαλικό αυτοπροσδιορισμό). Όμως, τη νέα διάσταση στις διαμαρτυρίες την έδωσαν οι μαθητές και οι φοιτητές με τις καταλήψεις, τις αποχές και τις διαδηλώσεις τους, στις οποίες διεκδικούσαν δωρεάν και αναβαθμισμένη εκπαίδευση. Υψώνοντας δυνατά τη φωνή τους για παιδεία χρηματοδοτούμενη από το κράτος και την απαίτηση να μην αντιμετωπίζεται πια η μόρφωση ως εμπόρευμα, εξαπέλυσαν μετωπική επίθεση στο νεοφιλελευθερισμό.

Το αξίωμα ότι πρέπει να πληρώσεις για να αποκτήσεις τη γνώση είναι κατάλοιπο της στρατιωτικής δικτατορίας. Το γνωστότερο σύνθημα των φοιτητών είναι: «Κάτω, κάτω το σχολικό σύστημα του Πινοσέτ!» Για να πυροδοτήσουν ριζικές αλλαγές, οι φοιτητές επιδιώκουν τη δημιουργία μιας συνέλευσης που θα επεξεργαστεί ένα νέο σύνταγμα. Προτείνουν, επίσης, η χρηματοδότηση της παιδείας να μην προέρχεται πλέον από τα δίδακτρα στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, αλλά από τα έσοδα που θα φέρει η επανακρατικοποίηση των χαλκωρυχείων, καθώς και μια φορολογική μεταρρύθμιση.

Ζητούν επίσης περισσότερη δημοκρατία, καθώς και δημοψήφισμα, με το οποίο οι πολίτες θα αποφασίσουν απευθείας για το μελλοντικό εκπαιδευτικό σύστημα. Κατέλαβαν τον τηλεοπτικό σταθμό Chilevisión, που ανήκει στον πρόεδρο Πινιέρα, αλλά και κεντρικά γραφεία κομμάτων. Ταυτόχρονα, οι λόγοι του Αλιέντε κυκλοφορούν παντού στο ίντερνετ, γνωρίζοντας ξανά μεγάλες δόξες· πανό στο δρόμο γράφουν «Τα όνειρα του Αλιέντε μπορούν να βγουν αληθινά».

Το νέο φοιτητικό κίνημα διακρίνεται για τη σαφή πολιτική του θέση, για τον παλμό και τη διάρκειά του. Μαθητές και φοιτητές είναι ενωμένοι και έχουν τη στήριξη δασκάλων, καθηγητών, συλλόγων γονέων, ΜΚΟ και συνδικάτων. Όπως και άλλα κινήματα σε ολόκληρο τον κόσμο, εκμεταλλεύονται τις νέες τεχνολογίες και παίρνουν τις αποφάσεις τους αμεσοδημοκρατικά. Έχουν επίσης πρωτότυπες ιδέες: μασκαρέματα, χορούς, αναπαράσταση συλλογικών αυτοκτονιών, διοργάνωση «μαραθωνίων φιλιού», ζωγραφική σε γυμνά σώματα, πολυήμερες πορείες γύρω από το προεδρικό μέγαρο, παρωδίες κηρυγμάτων και πολλά άλλα, με τα οποία δεν αποσκοπούν μόνο να τραβήξουν την προσοχή, αλλά και να απευθυνθούν και σε άλλες ομάδες του πληθυσμού και να αποτρέψουν τα βίαια επεισόδια. Ανέλαβαν μάλιστα να καλύψουν οικονομικά τις όποιες ζημιές προκύπτουν, έβαψαν εξωτερικούς τοίχους σπιτιών, μάζεψαν χρήματα για να αποζημιώσουν τον κάτοχο ενός καμένου αυτοκινήτου.

Η μαζικότητα των διαδηλώσεων οφείλεται στην ακραία αδικία που χαρακτηρίζει το ισχύον εκπαιδευτικό σύστημα της Χιλής, το οποίο καθιερώθηκε επί δικτατορίας. Το 60% των παιδιών πηγαίνει στα ιδιωτικά σχολεία που ιδρύθηκαν τα τελευταία 30 χρόνια. Η Χιλή δεν έχει ούτε ένα δωρεάν πανεπιστήμιο· όλα –ιδιωτικά και δημόσια– επιβάλλουν υψηλότατα δίδακτρα, πράγμα που δεν γίνεται πουθενά αλλού σε όλη τη Λατινική Αμερική. Το κράτος δεν καλύπτει ούτε το ένα τέταρτο των δαπανών για την παιδεία, για την οποία διαθέτει μόλις το 4,4% του ΑΕΠ, πολύ λιγότερο δηλαδή από το 7% που προτείνει η Unesco. Τα υπόλοιπα χρήματα πρέπει να τα βάλουν οι μαθητές και οι φοιτητές από την τσέπη τους. Από τα 60 πανεπιστήμια της Χιλής, τα περισσότερα είναι ιδιωτικά· η φοίτηση κοστίζει μηνιαίως 170.000-400.000 χιλιάνικα πέσος (250-600 ευρώ), σε μια χώρα με κατώτατο μισθό 182.000 πέσος (λιγότερα από 300 ευρώ) και μέσο μηνιαίο εισόδημα 512.000 πέσος (λιγότερα από 800 ευρώ). Το 70% των φοιτητών στη Χιλή αναγκάζονται να πάρουν δάνειο. Το 65% των φοιτητών από τα κατώτερα οικονομικά στρώματα διακόπτουν τις σπουδές τους για οικονομικούς λόγους.

Φοιτητικές διαδηλώσεις οργανώνονταν από την εποχή της κυβέρνησης Μισέλ Μπατσελέτ, λ.χ. η λεγόμενη επανάσταση των πιγκουίνων το 2006 (που πήρε το όνομά της από την τυπική σχολική στολή με το σκούρο σακάκι και το άσπρο πουκάμισο). Όμως τόσο μεγάλες διαμαρτυρίες όπως τις φετινές έχουμε να ζήσουμε πάνω από 20 χρόνια. Οι κεντροαριστερές κυβερνήσεις προσπαθούσαν πάντοτε να κρατούν την ισορροπία ανάμεσα στη λογική της αγοράς και την κρατική ρύθμιση. Χάρη στις μεταρρυθμίσεις τους μειώθηκε το ποσοστό των φτωχών. Όμως η ψαλίδα μεταξύ πλούσιων και φτωχών άνοιξε κι άλλο. Η Χιλή είναι σήμερα μία από τις 15 χώρες στον κόσμο με τη μεγαλύτερη οικονομική ανισότητα.

Εξόφθαλμη έγινε η αδικία του εκπαιδευτικού συστήματος όταν ανέβηκε η δεξιά στην κυβέρνηση, η οποία κυβερνά τη χώρα λες και είναι επιχείρηση και έχει αφήσει το εκπαιδευτικό σύστημα βορά στις αγορές. Τα νέα παιδιά, που δεν έχουν ζήσει τη δικτατορία κι έτσι δεν έχουν τόσες προκαταλήψεις ενάντια στην κρατική παρέμβαση, θέλησαν να βάλουν ένα τέλος σε αυτή την κατάσταση. Σημειωτέον ότι ο υπουργός παιδείας Χοακίν Λαβίν είναι ιδρυτής και μεγαλομέτοχος ενός ιδιωτικού πανεπιστημίου (Universidad de Desarrollo).

Οι νέοι έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στα παραδοσιακά κόμματα. Απορρίπτουν τις προτάσεις διαμεσολάβησης εκ μέρους των πολιτικών και της Εκκλησίας. Η κυβέρνηση αντέδρασε αρχικά στις διαμαρτυρίες τους είτε με προτάσεις για διάλογο είτε με τη βία, τελικά όμως κατέφυγε στην ποινικοποίηση των διαδηλώσεων. Ολόκληρος σχεδόν ο επίσημος Τύπος διογκώνει τα βίαια επεισόδια που ξεσπάνε συνήθως στο τέλος των διαδηλώσεων και προκαλούνται είτε από περιθωριακές ομάδες είτε από μεμονωμένα εγκληματικά στοιχεία είτε, τέλος, από προβοκάτορες.

Η 4η Αυγούστου εξελίχθηκε σε «μαύρη Πέμπτη» της κυβέρνησης. Ο πρόεδρος Πινιέρα δήλωσε ότι όλα έχουν τα όριά τους και ο υπουργός εσωτερικών Ροδρίγο Ινσπέτερ αρνήθηκε να δώσει την άδεια στους φοιτητές να διαδηλώσουν, ως συνήθως, στη λεωφόρο Λα Αλαμέδα. Η αστυνομία επιχειρούσε όλη μέρα κατά των φοιτητών, και σύμφωνα με στοιχεία της συνελήφθησαν 874 άτομα. Το ίδιο βράδυ, σχεδόν σε όλες τις πόλεις και τις γειτονιές της Χιλής οι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν και αναβίωσαν τις «διαδηλώσεις της κατσαρόλας». Η κατάσταση εξελίχθηκε σε «πανεθνική διαδήλωση», όπως στις μέρες της δικτατορίας. Μετά την 4η Αυγούστου, η υποστήριξη προς την κυβέρνηση κατακρημνίστηκε στο 26%, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις — στο κατώτατο όριο που έχει φτάσει η αποδοχή προέδρου μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας.

Οι φοιτητές αρνήθηκαν την πρόταση της κυβέρνησης να μειώσει τα επιτόκια των μαθητικών και φοιτητικών δανείων· συνέχισαν να διεκδικούν τη ριζική μεταρρύθμιση του συστήματος. Μετά τη γενική απεργία στις 24 και τις 25 Αυγούστου και τις βίαιες διαδηλώσεις, κατά τις οποίες συνελήφθησαν 1.400 άνθρωποι και ένας δεκαεξάχρονος έπεσε νεκρός από σφαίρα αστυνομικού, στις 30 Αυγούστου έγιναν απευθείας συνομιλίες του προέδρου Πινιέρα με εκπροσώπους των φοιτητών. Όπως και να εξελιχθεί το κίνημα, ένα είναι σίγουρο: μια νέα μορφή πολιτικής δράσης και διαπραγμάτευσης έχει γεννηθεί. Οι νεαροί Χιλιάνοι έχουν αρχίσει να ξεχύνονται στις πλατιές λεωφόρους για τις οποίες μιλούσε ο Αλιέντε στον τελευταίο του ραδιοφωνικό λόγο: «Δεν θα περάσει πολύς καιρός και οι άνθρωποι, ελεύθεροι, θα κατέβουν στις πλατιές λεωφόρους για να φτιάξουν μια καλύτερη κοινωνία».

Προς όλους αυτούς που τόσο καιρό πετάνε λάσπη στους καταληψίες, τις καταλήψεις και αντιμάχονται το κίνημα της διεκδίκησης και της αμφισβήτησης αναπαράγωντας την τρομολαγνεία των Μ.Μ.Ε. και όλων των ”καλοθελητών”, έχουμε να τους πούμε τα εξής:

Η κατάληψη είναι ένα μέσο πίεσης, το οποίο διασφαλίζει την ικανότητα να μπορούμε να κινηθούμε προς την κατεύθυνση της διεκδίκησης, τόσο μιας καλύτερης σχολής, όσο και μιας καλύτερης κοινωνίας. Εν καιρώ κανονικής λειτουργίας του τμήματος, πόσο μάλλον σε περίοδο εξεταστικής, είναι προφανές, αλλά και ιστορικά αποδεδειγμένο, οτι οι πηγές αντίστασης είναι μειωμένες έως και ανύπαρκτες. Για αυτό το λόγο, επιλέγουμε να παλέψουμε μέσω της κατάληψης.

Η σχολή μας αντιμετωπίζει ποικίλα προβλήματα ορισμένα εκ των οποίων είναι η καθηγητική αυθαιρεσία, η εντατικοποίηση των σπουδών και η στείρα γνώση, χωρίς τη δυνατότητα αμφισβήτησης και κατ’επέκταση καλλιέργειας κριτικής σκέψης. Στα παραπάνω έρχονται να προστεθούν η διάσπαση του πτυχίου σε τίτλους σπουδών (τριετής φοίτηση/bachelor, master) και, σύμφωνα με απόφαση του τμήματος, η κατάργηση των πτυχιακών εξεταστικών και ο περιορισμός των δηλωθέντων μαθημάτων σε οχτώ.

Εκτός από την συντονισμένη επίθεση που δεχόμαστε από το υπουργείο,τα Μ.Μ.Ε,τους καθηγητές έχουμε να αντιμετωπίσουμε και όλους αυτούς που επιλέγουν πρακτικές ατομικισμού.

Αυτούς που επιλέγουν το διαδίκτυο ως μέσο πολιτικής αντιπαράθεσης απαξιώνοντας την συνέλευση , επί της ουσίας , με το να μην εκφέρουν καμία απολύτως άποψη. Αυτό,έχει ως αποτέλεσμα την έλλειψη τεκμηριωμένου λόγου και ουσιαστικής συζήτησης.

Στον αντίποδα όλων αυτών προτάσσουμε τη συλλογικοποίηση του αγώνα μας από τα κάτω και την αντίσταση σε κάθε μορφή καταπίεσης εντός και εκτός του πανεπιστημίου. Με τον τρόπο αυτό έχουμε την δυνατότητα να πάρουμε άμεσες αποφάσεις για την ζωή μας ,για την σχολή μας και να τις υλοποιήσουμε.

ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΛΥΣΙΔΕΣ ΜΑΣ

Για διάφορους λόγους, είναι αλήθεια πως είναι πολλοί και σύνθετοι, το κίνημα των καταλήψεων φαίνεται για μία ακόμα φορά να μη μπορεί να αντέξει το κόστος που δημιουργεί ο αγώνας του. Από την μία πλευρά ο ανοργάνωτος κόσμος, εκτός εξαιρέσεων, αμύνεται με τρομερή ηττοπάθεια. Προσπαθεί να περισώσει ότι του έχει απομείνει. Το παιδί ακούει τη μαμά από το τηλέφωνο: “τελείωνε μία ώρα αρχίτερα, δεν έχουμε να σε στηρίζουμε για πολύ ακόμα” και κατεβάζει το κεφάλι. Δίκιο έχει και η οικογένεια, όμως όταν σε έχουν πάρει φαλάγγι τί είναι αυτό που σε κάνει να πιστεύεις ότι αυτό που προσπαθείς να περισώσεις δε θα στο πάρουν ούτως ή άλλως την επομένη με κόντρα-νέα μέτρα;

Από την άλλη πλευρά, οι “πρωτοπόρες” οργανώσεις της αριστεράς είναι χαμένες στη μετάφραση και βλέπουν πάλι τακτικίστικα την κατάσταση. Υπαρχει σοβαρή αδυναμία πολιτικής ανάλυσης του τι έχει συμβεί στην Ελλάδα τους τελευταίους μήνες. Ακόμα περισσότερο υπάρχει αδυναμία να αναλυθεί το γεγονός ότι εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου μαζεύονταν στις Πλατείες το περασμένο διάστημα και δεν υπήρξε αποτέλεσμα. Μάλιστα τις μέρες αυτές το “Μεσοπρόθεσμο”, το οποίο υποτίθεται πολεμάγαμε το καλοκαίρι,  ξαναγράφεται με ακόμα χειρότερους όρους για τους εργαζόμενους (π.χ. χαμήλωμα αφορολόγητου, μειώσεις συντάξεων, έκτακτες εισφορές, συγκεκριμενοποίηση εφεδρείας κλπ).

Έχοντας άλυτο πολιτικά το ζήτημα αυτό, είναι προφανές ότι όχι μόνο δε μπορούν να έχουν προσανατολισμό να βγάλουν τον κόσμο στους δρόμους ή έστω να τους κινητοποιήσουν, αλλά δεν έχουν καν ιδέα για το τι περίπου πρέπει να διεκδικήσει ο λαός άμεσα. Από πού να ξεκινήσει. Εξού και αγχώνονται σκεπτόμενοι “ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥΜΕ?” το οποίο τελικά σκοτώνει εν τη γεννέσει του όποια κινηματική προσπάθεια.

Σε δευτέρο επίπεδο, είναι αισθητή η έλλειψη στελεχών με προσόντα και κριτική/πολιτική ικανότητα που θα μπορούσαν να οργανώσουν τον κόσμο χωρίς ατζέντες. Χορτάσαμε από το στερεότυπο των ηγητόρων που φέρνουν τις αποφάσεις “έτοιμες καθαρογραμμένες”, μαθαίνουν και 5-10 τσιτάτα και στην πρώτη δύσκολη τα βάζουν με τον κόσμο που “δυστυχώς μέχρι εδώ μπορεί να πάει”. Ας μας λυπηθούν επιτέλους.

Δεν είναι μόνο οι ομαδούλες-οργανωσούλες της αριστεράς σε τέτοιο χάλι, στο κάτω κάτω οι περισσότερες από δαύτες δεν διαθέτουν μηχανισμό να κινήσουν τις αποφάσεις τους. Το ΚΚΕ, που δεν είναι ομαδούλα, βρίσκεται κι αυτό σε σοβαρή σύγχυση με αντιφατικές διαστάσεις στις τοποθετήσεις του. Επιλέγει να διατυμπανίζει το “ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ΤΑ ΝΕΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ”, βγάζει κόσμο στο Σύνταγμα και προπαγανδίζει τη γνωστή λύση της πληρωμής λογαριασμών στο παρακαταθηκών και δανείων ώστε να αποφεύγεται να πληρώνονται τυχόν ενσωματωμένα χαρατσια. Έχει την Κενέλλη να παρουσιάζεται με φρατζόλα και γάλα στο βήμα της βουλής,

και το Ριζοσπάστη να τα αναπαράγει όλα αυτά…

Αυτό βέβαια δεν εμποδίζει σε τίποτα την ΚΝΕ-ΜΑΣ να παρουσιάζεται στα Πανεπιστήμια/ΤΕΙ και στην ηλικιακή ομάδα που βάλλεται περισσότερο λόγω του αδιέξοδου μέλλοντος που την περιμένει, και να λέει “ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ”.

Αλήθεια ποιές?

Είναι ξενδιάντροπο να κλείνεις το μάτι στον γεροντάκο μιλώντας για επαναστάσεις ενώ τον νέο που είναι έτοιμος να κάνει ένα βήμα παραπέρα (σίγουρα όχι επανάσταση) να τον καθυλώνεις στην παπαρολογία του “υπάρχουν κι άλλα μέσα αγώνα” και να τον στέλνεις στην… επαναστατική εξεταστική Σεπτεμβίου!

Με τον τρόπο αυτό όχι μόνο αποδέχονται το νέο νομικό πλαίσιο, χρυσώνοντας τόν με τις γνωστές μπαρουφες περί μη εφαρμογής του στην πράξη, αλλα πιέζουν όλο το κίνημα να αποδεχθεί ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση έχει τη νομιμοποίηση και μπορεί να αναλάβει την πολιτική ευθύνη να κόψει τα εξάμηνα σε όλες τις σχολές της Ελλάδας. Στρατηγικά αν το δεί κανείς, θα έπρεπε να υπάρξει επιμονή πάνω στο θέμα του εξαμήνου. Διότι αυτό το οποίο αποτελεί σημείο πίεσης απο πλευράς κυβέρνησης, μπορεί με σωστές και μαζικές κινήσεις να της γυρίσει μπούμερανγκ.

Το ερώτημα είναι απλό: στις παρούσες πολιτικές και οικονομικές συνθήκες αν ξεπερνιόταν το χρονικό όριο που ορίζει ο νόμος για την εγκυρότητα του εξαμήνου, με τί κάκαλα θα αποφάσιζε το υπουργείο τέλη Σεπτέμβρη ότι όλοι χάνουνε εξάμηνα; Μια ακαδημαϊκή κοινότητα η οποία διεκδικεί -ορθά να έχει τουλάχιστον- τη δυνατότητα  να διαχειρίζεται τα θέματα διδασκαλίας/ύλης/τρόπων εξέτασης κλπ, θα έριχνε πίσω το μπαλάκι στην κυβέρνηση για το ποιός ευθύνεται για το κόστος της απώλειας των εξαμήνων. Και δε μπορεί παρά να ήταν ο νέος νόμος και η κυβέρνηση, που πριν μπει Οκτώβρης θα επιβάρυνε ακόμα περισσότερο τον οικογενειακό προϋπολογισμό, κι όχι οι νεολαίοι που αντιδρούν δίκαια για την κατάσταση στα ΑΕΙ/ΤΕΙ αλλά και τις συνολικές εξελίξεις.

Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους αριστε-ρούληδες.

Υπο αυτές τις συνθήκες αδυναμίας, το φοιτητικό κίνημα θα πρέπει να στραφεί σε πιο ακτιβιστικές λύσεις οι οποίες μπορούν να συσπειρώσουν και να φέρουν απτά κοινωνικά κέρδη. Κινήσεις στα όρια της νομιμότητας που θα δείξουν ότι ο μαζικός αγώνας μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς έστω σε δευτερεύοντα ζητήματα. Αυτό μπορεί να είναι η Πρόταση της κινητοποιούμενης νεολαίας, τη δεδομένη στιγμή, προς την κοινωνία που είναι σαστισμένη. Οι ενέργειες αυτές πρέπει να είναι καλά μελετημένες ως αναφορά την υλοποιησιμότητά τους, αλλά κυρίως τη στόχευση.

Όλα αυτά τα χρόνια ακούσαμε πολλή γενικόλογη “σύνδεση με την κοινωνία” από τους αριστερούληδες των οργανώσεων. Μία πρκτική η οποία ήθελε τους φοιτητές να είναι “με όλους”. Έχουμε ένα πρόσφατο παράδειγμα που μπορεί να οδηγήσει το “όλοι χωράνε”: αρκεί να θυμηθούμε πως η μία Πλατεία Συντάγματος έγινε δύο και οι δύο… καμία. Τώρα οι νέοι πρέπει να προσεγγίσουν την κοινωνία μέσω σωστών επιθέσεων στα παρασιτικά της τμήματα κι να πει όχι στα γενικόλογα προσκλητήρια για συμπόρευση. Επιθέσεις που θα δείξουν τα ταξικά χαρακτηριστικά του κοινωνικού αγώνα και που μπορούν να ενεργοποιήσουν βαθύτερες ζυμώσεις στα εργαζόμενα, ημιαπασχολούμενα και άνεργα τμήματά της. Σκοπός είναι να σαμποτάρουμε τους εκμεταλλευτικούς μηχανισμούς εκείνους που δημιουργούν -εκτός των άλλων- την αίσθηση ότι “κάποιοι θα πεθάνουν τελευταίοι αφού μας πεθάνουν πρώτα όλους εμάς”. Αυτή θα είναι και η “σύνδεση” με την θιγόμενη εργαζόμενη ή δυνητικά εργαζόμενη κοινωνία. Το να δημιουργηθεί μέτωπο ενάντια στα οικονομικά παράσιτα: τις ομάδες συμφερόντων που εκμεταλλεύονται την εργασία και συμπιέζουν το επίπεδο ζωής μας.

Είναι επίσης σημαντικό να έχουμε στο μυαλό μας ότι σε τέτοιες περιπτώσεις η επιλογή του ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ, ανάμεσα από διάφορες παρόμοιες επιλογές, είναι δευτερεύουσα. Το βασικό είναι να διαλέξουμε κάτι και να το ΚΑΝΟΥΜΕ. Όσο πιο μαζικά μπορούμε, με μεγαλύτερη επιτυχία. Γιαυτό πρέπει να γίνει η αρχή από απλά σχετικά πράγματα που είναι εφικτό να υλοποιηθούν. Η τεχνογνωσία που θα αναπτυχθεί με αφορμή μία δευτερεύουσα νίκη η οποία θα βασίζεται στη συμμετοχική δράση θα δημιουργήσει σίγουρα προοπτικές γιγάντωσης της μαζικότητας, σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο. Τη γιγάντωση την παρακολουθήσαμε και στο κίνημα των Πλατειών, όμως τώρα είναι ώρα να υπάρξει στόχευση και νίκες. Έστω μικρές.

Βέβαια, ίσως το μεγαλύτερο στοίχημα είναι να καταφέρουμε να ενεργοποιήσουμε το άνεργο κομμάτι της κοινωνίας το οποίο αποτελεί ένα τεράστιο αγωνιστικό κεφάλαιο. Με δεδομένη την υποτακτικότητα των συνδικάτων των εργαζομένων και την μη υπέρβασή τους από τα κάτω, η επίκληση της παραδοσιακής οργανωμένης αριστεράς (βλ. να βγάλουμε απεργίες, να πάμε σε σωματεία κλπ) δεν αρκεί. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας το πολιτικό επίπεδο και τη συνέπεια αυτών που τα προτείνουν και την επομένη υποτίθεται τα υλοποιούν (χιούμορ) τότε θα καταλάβουμε ότι συνολικά πρέπει να πούμε ΟΧΙ σε τέτοιου είδους αποτυχημένες εργολαβίες. Αν δε μπορούμε να κινητοποιήσουμε τους εργαζόεμνους πρέπει να μαζικοποιήσουμε ανέργους.

Διαβάστε στη συνέχεια για την κίνηση αλληλεγγύης στις αστικές μεταφορές

Υπάρχουν.

Πού: ένα Τμήμα Τεχνολογίας περιφερειακού ΤΕΙ.

Τι: αφίσα και ανακοίνωση σε πίνακες ανακοινώσεων του Τμήματος για το Μεταπτυχιακά Πρόγραμμα σπουδών της Πληροφορικής του Α.Π.Θ [*]. Συγκεκριμένα την ανακοίνωση μπορείτε να τη δείτε στο επίσημο σάιτ του Μ.Π.Σ. [*] και αφορά τις αιτήσεις ενδιαφερόμενων που έγιναν πριν λίγο καιρό.

Γιατί:

Στην ανακοίνωση αναφέρεται ότι”Κατά το ακαδημαϊκό έτος 2011-2012 ο αριθμός εισακτέων στο ΠΜΣ για απόκτηση ΜΔΕ ορίζεται σε είκοσι έξι (26).”. Προφανώς ο ανταγωνισμός για το συγκεκριμένο μεταπτυχιακό είναι μεγάλος (ακόμα κι αν ζητάει το Τμήμα ~600 ευρώ/εξάμηνο δίδακτρα) και δύσκολα θα πίστευε κάποιος ότι στην προσπάθεια να βρεθούν ενδιαφερόμενοι να κάνουν μεταπτυχιακό στη Θεσσαλονίκη, μάλιστα Πληροφορικής, θα χρειαζόταν κάποιος να φτάσει να πάρει αποφοίτους ΤΕΙ. Όχι ότι δεν υπάρχουν και στα ΤΕΙ κάποιες -ομολογουμένως λίγες αναλογικά- περιπτώσεις φοιτητών που θα μπορούσαν να ανέβουν κάποια επίπεδα υψηλότερα επιστημονικά. Αλλά γιατί είναι τέτοια η προσφορά σε αριθμό των τελειόφοιτων ΑΕΙ κ’ Πολυτεχνείων που θα μπούσαν να πληρώουν άνετα τις θέσεις του μεταπτυχιακού (μην εξηγούμε τα αυτονόητα).

Τότε γιατί μπορεί κάποιος να ανάρτησε την ανακοίνωση; Η απάντηση μπορεί να βρεθεί στην -καθόλου μικρή- λεπτομέρεια της αίτησης όπου αναγράφονται τα απαραίτητα δικαιολογητικά για να εξεταστεί η αίτηση του υποψηφίου:

Παράβολο 60 € (κατόπιν συνεννόησης με τη Γραμματεία του Τμήματος Πληροφορικής).

Ναι καλά ακούσατε. Εδώ και χρόνια το συγκεκριμένο Τμήμα ζητά εκ των προτέρων ένα καθόλου μικρό ποσό μόνο και μόνο για να μπει στον κόπο να εξετάσει μία αίτηση.

Θα πει κάποιος: “εντάξει ρε μάγκα. κάποιος καμμένος πήγε και ανάρτησε την ανακοίνωση σε ένα ΤΕΙ, την οποία τη βρήκε στο ιντερνετ χωρίς καν να δει αυτό το κομμάτι ή τη διάσταση που δίνεις στο θέμα”. Η απάντηση είναι ότι:

α) Αντίστοιχα, ο ΚΑΠΟΙΟΣ δεν ανέβασε, μαζί με την παραπάνω, κάποια ανακοίνωση για δωρεάν Μ.Π.Σ. σε άλλες σχολές (και σε δίδακτρα και σε κόστος υποβολής αίτησης) που προσφέρονταν πολύ πιο κοντά στο συγκεκριμένο περιφερειακό ΤΕΙ. Άρα δε μπορεί το “τυχαίο” να αφορά μόνο ένα συγκεκριμένο μεταπτυχιακό.

β) Είναι πρακτική των ίδιων των τμημάτων να προωθούν σε γραμματείες διαφόρων άλλων τμημάτων τα “διαφημιστικά” τους για τα προγράμματα σπουδών που παρέχουν. Για την ακρίβεια είναι σχεδόν απίθανο κάποιος από οποιαδήποτε γραμματεία τμήματος ΑΕΙ/ΤΕΙ να βρίσκει ανακοινώσεις για μεταπτυχιακά κλπ ώστε να τις αναρτά προς τους φοιτητές. Αυτά το πολύ-πολύ να τα κάνουν τα κέντρα διασύνδεσης (αν και αυτά μέιλ λαμβάνουν και επαναπροωθούν!).

Συμπέρασμα:

Το Τμήμα Πληροφορικής του ΑΠΘ έχει κάνει παράδοση τα δίδακτρα στο Μεταπτυχιακό του. Τα δίδακτρα είναι έσοδα και τα έσοδα δίνουν κίνητρο για “διαφήμιση”. Την πατέντα την έχουν προχωρήσει παραπέρα και στέλνουν οι ίδιοι διαφημιστικά σε διάφορα Τμήματα. Το χειρότερο είναι ότι στέλνουν ακόμα και σε Τμήματα τα οποία εκ των πραγμάτων παράγουν απόφοιτους πολύ χαμηλότερου επιπέδου από τον ανταγωνισμό των υπόλοιπων υποψηφίων. Αυτό, σε συνδυασμό με το “παράβολο εξέτασης αίτησης”, αποτελούν μία ακόμα αρπαχτή πρώτης ποιότητας για το Τμήμα.

Τι θράσος, σε τι εποχή!

Άντε, ανακοινώσεις και σε αποφοίτους κολεγίων και ΙΕΚ!

Το δεύτερο άξιο λόγου είναι ότι είτε οι άνθρωποι στα ΤΕΙ (και γενικά στις σχολές που λαμβάνουν τα διαφημιστικά αυτά) δεν καταλαβαίνουν ούτε τα στοιχειώδη για το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να περνάει τελικά σαν ανακοίνωση προς τους φοιτητές οπότε αναρτάνε οτιδήποτε, ακόμα και εμπαικτικά για τους φοιτητές ανακοινωθέντα, είτε υπάρχουν άνθρωποι μέσα στα ΤΕΙ (η τις άλλες σχολές) που εξυπηρετούν τις γνωριμίες τους με Τμήματα όπως του ΑΠΘ.

Το πρώτο μοιάζει πιο πιθανό, το αποτέλεσμα όμως είναι ακριβώς το ίδιο αισχρό.

επιπλέον το πρόγραμμα της κατάληψης θα το βρείτε εδώ