Ρε που φτάσαμε… να παρακαλάμε να γίνουν οι παρελάσεις!

Αλλάζουν οι καιροί. Γίνονται χειρότεροι.

Σε μία κοινωνία αποδιοργανωμένη και μουδιαζμένη, κάθε εχέφρον άνθρωπος πρέπει να προσμένει οποιαδήποτε ευκαιρία έκφρασης του λαού ο οποίος είναι στριμωγμένος στη γωνία και δυστυχώς χωρίς να καταφέρνει να βρεί κατάλληλους τρόπους να εκδηώσει την αντίδρασή του.

Υπό αυτή την έννοια, έχουμε φτάσει να παρακαλάμε να γίνουν οι εκλογές [*]. Από τη μία γιατί υπάρχει το στοίχημα του τι θα κάνουμε εμείς που θα θέλαμε μία άλλη ισορροπία δυνάμεων/προνομίων/δικαιωμάτων/υποχρεώσεων για την κοινωνία υπέρ των αδυνάτων εργαζομένων, και από την άλλη για να δούμε τι θα κάνει αυτός ο “δημοκράτης” μικροαστός που μπορεί να πνίγεται από την κατάσταση, αλλά και ξυνίζει ταυτόχρονα με τις διαδηλώσεις και τις εντάσεις. Αυτός που έχει ακόμα ψηλά την ανανεούμενη αστική δικτακτορία και έχει το προσόν να του φυτρώνει ένα χέρι για να ψηφίζει κάθε τέσσερα χρόνια.

Αυτές οι εκλογές θα αναδείξουν χωρίς αμφιβολία “δημογραφικά χαρακτηριστικά” που δε μπορούν να εξαχθούν με τα κλασικά ερωτηματολόγια.

Για παράδειγμα… ΠΟΣΟΙ ΜΑΛΑΚΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ στην Ελλάδα;;;

Αυτό μπορείς να το ρωτήσεις σε μία τυπική έρευνα; Όχι.

Μπορείς όμως να δεις τα αποτελέσματα των ερχόμενων εκλογών και να πάρεις την απάντησή σου, να καταλάβεις σε τι κοινωνία ζεις. Προσωπικά με ενδιαφέρει πολύ αυτό. Και τους νέους θα πρέπει να ενδιαφέρει. Να δουν τι συμβαίνει στην κοινωνία, κι αν έχουμε πολλούς μαζεμένους μαλάκες τότε δε μένει παρά να μεταναστευσυμε, όχι με αροπλάνα αλλά ακόμα και με σχεδίες από κορμούς δέντρων. Αν είναι ελεγχόμενο φαινόμενο τότε ίσως αξίζει να προσπαθήσουμε να μείνουμε στην Ελλάδα μπας και φτιάξουμε τίποτα!

Κι επειδή μιλάμε για τρόπους έκφρασης του λαού, οι παρελάσεις παρότι αποθέωση του κίτς εθνικισμού και μιλιταρισμού, έχουν γίνει το επίκεντρο της λαϊκής αντίδρασης, κάτι σαν δημοσκόπηση. Και από εκεί μπορούν να βγούν συμπεράσματα… Πόσοι θα είναι με σημαιάκια στην κοσμάρα τους και πόσοι θα πάνε για κράξιμο; Ενδιαφέρον στατιστικό που δεν σφιγμομετριέται!

Μπορεί να μη πιστευω ούτε στο ελάχιστο ότι μπορούν οι γιούχες να φέρουν αποτελέσματα, κι ότι το μαζικό κίνημα δεν θα έπρεπε ποτέ να τις επιλέγει, αντίθετα έπρεπε να αποδομεί τις παρελάσεις και να δρά αμιγώς πολιτικά, όμως πρέπει να παραδεχτούμε ότι δε συζητάμε με όρους μαζικού συντεταγμένου λαϊκού κινήματος. Ο λαός συνθλίβεται και δε μπορεί να εκφραστεί μέσα από τις παραδοσιακές δομές (συνδικάτα, σωματεία, τοπικές οργανώσεις) γιαυτό και πειραματίζεται :) .

Και καθόλου δεν με ενδιαφέρει αν υπάρχουν και δεξιοί γιαουρτομάχοι, μόνο προσοχή χρειάζεται όταν και αν αυτοί δρούν με οργανωμένο σχέδιο για προβκάτσια.

Στην πραγματικότητα, το ερώτημα που πρέπει να μας απασχολεί είναι: με δεδομένους τους κινδύνους που έχουν τέτοιου είδους εκδηλώσεις, προτιμάμε το λαό σιωπηλό και τη σιωπή αυτή να την ερμηνεύουν τα ΜΜΕ και το καθεστώς όπως επιθυμούν, ή προτιμάμε την εκδήλωση των αντιδράσεων αναλαμβάνοντας όμως και τη υποχρέωση ως αριστερά να βρούμε μία πολιτική διέξοδο για τον κόσμο; Τάπωμα του λαού στο όνομα της ορθότητας-καθαρότητας των νοημάτων ή όχι; Και ποιος αισθάνεται πολιτικά συνεπής απένταντι στο λαό, ιδιαίτερα στην πολυδιασπασμένη Αριστερά, που θα ορίσει τι και πως πρέπει να λέει ο καθένας;

Οπότε ας δούμε τη θετική πλευρά όλων των θεσμικών ευκαιριών που δίνονται στο λαό να εκφραστεί. Είτε πρόκειται για τις εκλογές, είτε για τις παρελάσεις.

Ρε που φτάσαμε… να παρακαλάμε να γίνουν οι παρελάσεις!

Κατηγορία: Κοινωνία, Πολιτική
Tags: , , , , .


Σχόλια...

Σχολιάστε...