Η νεολαία πρέπει να ξεκινήσει επιθέσεις-σαμποτάζ με ταξικά κριτήρια


Για διάφορους λόγους, είναι αλήθεια πως είναι πολλοί και σύνθετοι, το κίνημα των καταλήψεων φαίνεται για μία ακόμα φορά να μη μπορεί να αντέξει το κόστος που δημιουργεί ο αγώνας του. Από την μία πλευρά ο ανοργάνωτος κόσμος, εκτός εξαιρέσεων, αμύνεται με τρομερή ηττοπάθεια. Προσπαθεί να περισώσει ότι του έχει απομείνει. Το παιδί ακούει τη μαμά από το τηλέφωνο: “τελείωνε μία ώρα αρχίτερα, δεν έχουμε να σε στηρίζουμε για πολύ ακόμα” και κατεβάζει το κεφάλι. Δίκιο έχει και η οικογένεια, όμως όταν σε έχουν πάρει φαλάγγι τί είναι αυτό που σε κάνει να πιστεύεις ότι αυτό που προσπαθείς να περισώσεις δε θα στο πάρουν ούτως ή άλλως την επομένη με κόντρα-νέα μέτρα;

Από την άλλη πλευρά, οι “πρωτοπόρες” οργανώσεις της αριστεράς είναι χαμένες στη μετάφραση και βλέπουν πάλι τακτικίστικα την κατάσταση. Υπαρχει σοβαρή αδυναμία πολιτικής ανάλυσης του τι έχει συμβεί στην Ελλάδα τους τελευταίους μήνες. Ακόμα περισσότερο υπάρχει αδυναμία να αναλυθεί το γεγονός ότι εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου μαζεύονταν στις Πλατείες το περασμένο διάστημα και δεν υπήρξε αποτέλεσμα. Μάλιστα τις μέρες αυτές το “Μεσοπρόθεσμο”, το οποίο υποτίθεται πολεμάγαμε το καλοκαίρι,  ξαναγράφεται με ακόμα χειρότερους όρους για τους εργαζόμενους (π.χ. χαμήλωμα αφορολόγητου, μειώσεις συντάξεων, έκτακτες εισφορές, συγκεκριμενοποίηση εφεδρείας κλπ).

Έχοντας άλυτο πολιτικά το ζήτημα αυτό, είναι προφανές ότι όχι μόνο δε μπορούν να έχουν προσανατολισμό να βγάλουν τον κόσμο στους δρόμους ή έστω να τους κινητοποιήσουν, αλλά δεν έχουν καν ιδέα για το τι περίπου πρέπει να διεκδικήσει ο λαός άμεσα. Από πού να ξεκινήσει. Εξού και αγχώνονται σκεπτόμενοι “ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΙ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥΜΕ?” το οποίο τελικά σκοτώνει εν τη γεννέσει του όποια κινηματική προσπάθεια.

Σε δευτέρο επίπεδο, είναι αισθητή η έλλειψη στελεχών με προσόντα και κριτική/πολιτική ικανότητα που θα μπορούσαν να οργανώσουν τον κόσμο χωρίς ατζέντες. Χορτάσαμε από το στερεότυπο των ηγητόρων που φέρνουν τις αποφάσεις “έτοιμες καθαρογραμμένες”, μαθαίνουν και 5-10 τσιτάτα και στην πρώτη δύσκολη τα βάζουν με τον κόσμο που “δυστυχώς μέχρι εδώ μπορεί να πάει”. Ας μας λυπηθούν επιτέλους.

Δεν είναι μόνο οι ομαδούλες-οργανωσούλες της αριστεράς σε τέτοιο χάλι, στο κάτω κάτω οι περισσότερες από δαύτες δεν διαθέτουν μηχανισμό να κινήσουν τις αποφάσεις τους. Το ΚΚΕ, που δεν είναι ομαδούλα, βρίσκεται κι αυτό σε σοβαρή σύγχυση με αντιφατικές διαστάσεις στις τοποθετήσεις του. Επιλέγει να διατυμπανίζει το “ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ΤΑ ΝΕΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ”, βγάζει κόσμο στο Σύνταγμα και προπαγανδίζει τη γνωστή λύση της πληρωμής λογαριασμών στο παρακαταθηκών και δανείων ώστε να αποφεύγεται να πληρώνονται τυχόν ενσωματωμένα χαρατσια. Έχει την Κενέλλη να παρουσιάζεται με φρατζόλα και γάλα στο βήμα της βουλής,

και το Ριζοσπάστη να τα αναπαράγει όλα αυτά…

 

Αυτό βέβαια δεν εμποδίζει σε τίποτα την ΚΝΕ-ΜΑΣ να παρουσιάζεται στα Πανεπιστήμια/ΤΕΙ και στην ηλικιακή ομάδα που βάλλεται περισσότερο λόγω του αδιέξοδου μέλλοντος που την περιμένει, και να λέει “ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΙ ΑΛΛΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ”.

Αλήθεια ποιές?

Είναι ξενδιάντροπο να κλείνεις το μάτι στον γεροντάκο μιλώντας για επαναστάσεις ενώ τον νέο που είναι έτοιμος να κάνει ένα βήμα παραπέρα (σίγουρα όχι επανάσταση) να τον καθυλώνεις στην παπαρολογία του “υπάρχουν κι άλλα μέσα αγώνα” και να τον στέλνεις στην… επαναστατική εξεταστική Σεπτεμβίου!

Με τον τρόπο αυτό όχι μόνο αποδέχονται το νέο νομικό πλαίσιο, χρυσώνοντας τόν με τις γνωστές μπαρουφες περί μη εφαρμογής του στην πράξη, αλλα πιέζουν όλο το κίνημα να αποδεχθεί ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση έχει τη νομιμοποίηση και μπορεί να αναλάβει την πολιτική ευθύνη να κόψει τα εξάμηνα σε όλες τις σχολές της Ελλάδας. Στρατηγικά αν το δεί κανείς, θα έπρεπε να υπάρξει επιμονή πάνω στο θέμα του εξαμήνου. Διότι αυτό το οποίο αποτελεί σημείο πίεσης απο πλευράς κυβέρνησης, μπορεί με σωστές και μαζικές κινήσεις να της γυρίσει μπούμερανγκ.

Το ερώτημα είναι απλό: στις παρούσες πολιτικές και οικονομικές συνθήκες αν ξεπερνιόταν το χρονικό όριο που ορίζει ο νόμος για την εγκυρότητα του εξαμήνου, με τί κάκαλα θα αποφάσιζε το υπουργείο τέλη Σεπτέμβρη ότι όλοι χάνουνε εξάμηνα; Μια ακαδημαϊκή κοινότητα η οποία διεκδικεί -ορθά να έχει τουλάχιστον- τη δυνατότητα  να διαχειρίζεται τα θέματα διδασκαλίας/ύλης/τρόπων εξέτασης κλπ, θα έριχνε πίσω το μπαλάκι στην κυβέρνηση για το ποιός ευθύνεται για το κόστος της απώλειας των εξαμήνων. Και δε μπορεί παρά να ήταν ο νέος νόμος και η κυβέρνηση, που πριν μπει Οκτώβρης θα επιβάρυνε ακόμα περισσότερο τον οικογενειακό προϋπολογισμό, κι όχι οι νεολαίοι που αντιδρούν δίκαια για την κατάσταση στα ΑΕΙ/ΤΕΙ αλλά και τις συνολικές εξελίξεις.

Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους αριστε-ρούληδες.


Υπο αυτές τις συνθήκες αδυναμίας, το φοιτητικό κίνημα θα πρέπει να στραφεί σε πιο ακτιβιστικές λύσεις οι οποίες μπορούν να συσπειρώσουν και να φέρουν απτά κοινωνικά κέρδη. Κινήσεις στα όρια της νομιμότητας που θα δείξουν ότι ο μαζικός αγώνας μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς έστω σε δευτερεύοντα ζητήματα. Αυτό μπορεί να είναι η Πρόταση της κινητοποιούμενης νεολαίας, τη δεδομένη στιγμή, προς την κοινωνία που είναι σαστισμένη. Οι ενέργειες αυτές πρέπει να είναι καλά μελετημένες ως αναφορά την υλοποιησιμότητά τους, αλλά κυρίως τη στόχευση.

Όλα αυτά τα χρόνια ακούσαμε πολλή γενικόλογη “σύνδεση με την κοινωνία” από τους αριστερούληδες των οργανώσεων. Μία πρκτική η οποία ήθελε τους φοιτητές να είναι “με όλους”. Έχουμε ένα πρόσφατο παράδειγμα που μπορεί να οδηγήσει το “όλοι χωράνε”: αρκεί να θυμηθούμε πως η μία Πλατεία Συντάγματος έγινε δύο και οι δύο… καμία. Τώρα οι νέοι πρέπει να προσεγγίσουν την κοινωνία μέσω σωστών επιθέσεων στα παρασιτικά της τμήματα κι να πει όχι στα γενικόλογα προσκλητήρια για συμπόρευση. Επιθέσεις που θα δείξουν τα ταξικά χαρακτηριστικά του κοινωνικού αγώνα και που μπορούν να ενεργοποιήσουν βαθύτερες ζυμώσεις στα εργαζόμενα, ημιαπασχολούμενα και άνεργα τμήματά της. Σκοπός είναι να σαμποτάρουμε τους εκμεταλλευτικούς μηχανισμούς εκείνους που δημιουργούν -εκτός των άλλων- την αίσθηση ότι “κάποιοι θα πεθάνουν τελευταίοι αφού μας πεθάνουν πρώτα όλους εμάς”. Αυτή θα είναι και η “σύνδεση” με την θιγόμενη εργαζόμενη ή δυνητικά εργαζόμενη κοινωνία. Το να δημιουργηθεί μέτωπο ενάντια στα οικονομικά παράσιτα: τις ομάδες συμφερόντων που εκμεταλλεύονται την εργασία και συμπιέζουν το επίπεδο ζωής μας.

Είναι επίσης σημαντικό να έχουμε στο μυαλό μας ότι σε τέτοιες περιπτώσεις η επιλογή του ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ, ανάμεσα από διάφορες παρόμοιες επιλογές, είναι δευτερεύουσα. Το βασικό είναι να διαλέξουμε κάτι και να το ΚΑΝΟΥΜΕ. Όσο πιο μαζικά μπορούμε, με μεγαλύτερη επιτυχία. Γιαυτό πρέπει να γίνει η αρχή από απλά σχετικά πράγματα που είναι εφικτό να υλοποιηθούν. Η τεχνογνωσία που θα αναπτυχθεί με αφορμή μία δευτερεύουσα νίκη η οποία θα βασίζεται στη συμμετοχική δράση θα δημιουργήσει σίγουρα προοπτικές γιγάντωσης της μαζικότητας, σε τοπικό και πανελλαδικό επίπεδο. Τη γιγάντωση την παρακολουθήσαμε και στο κίνημα των Πλατειών, όμως τώρα είναι ώρα να υπάρξει στόχευση και νίκες. Έστω μικρές.

Βέβαια, ίσως το μεγαλύτερο στοίχημα είναι να καταφέρουμε να ενεργοποιήσουμε το άνεργο κομμάτι της κοινωνίας το οποίο αποτελεί ένα τεράστιο αγωνιστικό κεφάλαιο. Με δεδομένη την υποτακτικότητα των συνδικάτων των εργαζομένων και την μη υπέρβασή τους από τα κάτω, η επίκληση της παραδοσιακής οργανωμένης αριστεράς (βλ. να βγάλουμε απεργίες, να πάμε σε σωματεία κλπ) δεν αρκεί. Αν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας το πολιτικό επίπεδο και τη συνέπεια αυτών που τα προτείνουν και την επομένη υποτίθεται τα υλοποιούν (χιούμορ) τότε θα καταλάβουμε ότι συνολικά πρέπει να πούμε ΟΧΙ σε τέτοιου είδους αποτυχημένες εργολαβίες. Αν δε μπορούμε να κινητοποιήσουμε τους εργαζόεμνους πρέπει να μαζικοποιήσουμε ανέργους.

Διαβάστε στη συνέχεια για την κίνηση αλληλεγγύης στις αστικές μεταφορές

Κατηγορία: Εκπαιδευτικά, Κοινωνία, Πολιτική
Tags: , , , , , , , , , , , , , , .


Σχόλια...

  1. Pingback: buzz

Σχολιάστε...