Ποιός να οργιστεί;;;

Εντός, εκτός και επί τα αυτά

Ποιος να οργιστεί;

Του ΚΩΣΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Ο φίλος γύρισε σχετικά πρόσφατα από την Αμερική όπου σπούδασε και εργάστηκε. Πιτσιρικάς, γύρω στα 26, πολύ ώριμος και ενημερωμένος. «Να σου πω κάτι;». «Τι;» «Σκέφτομαι να γυρίσω… Τι να με κρατήσει εδώ;».

ΑΛΗΘΕΙΑ, τι μπορεί να κρατήσει στην Ελλάδα έναν άνθρωπο με καλές σπουδές και όρεξη για δουλειά; Είναι, ίσως, η πρώτη φορά τα τελευταία 30 χρόνια που κοιτάς γύρω σου και καθημερινά ανακαλύπτεις τουλάχιστον τρεις-τέσσερις καλούς λόγους για να εγκαταλείψεις αυτόν τον τόπο. Από τα γαλάζια μαγειρέματα για να πιαστεί κορόιδο ο ΑΣΕΠ, μέχρι τη Μύκονο των μπράβων. Από τη μαζική δολοφονία των εργατών στο Πέραμα μέχρι τον Κουκοδήμο που δηλώνει ότι δικαιώθηκε, σαν να μην έχει αντιληφθεί ότι άλλους τους σώζει το 166 αλλά αυτόν το… 151. Από τις ρεμούλες στον ΟΣΕ με τα λαθραία βαγόνια μέχρι τους γόνους πολιτικών τζακιών που μετατρέπονται σε… τζαμπατζήδες για μερικούς υπολογιστές και ένα τηλεφωνικό κέντρο. Από τις μίζες της Ζίμενς μέχρι τους εξεταστές του υπουργείου Μεταφορών, που τα έπαιρναν για να δώσουν διπλώματα.

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ καταγράφουν την πλήρη απογοήτευση της κοινής γνώμης. Ο καταφερτζής ή, επί το λαϊκότερον, το λαμόγιο της διπλανής πόρτας, επιβιώνει παντού. Σε όλα τα επίπεδα κοινωνικής οργάνωσης και των δομών του κράτους. Παντού. Αν ακούσει κανείς ότι ακόμη και ο καφετζής του τάδε υπουργείου παίρνει μίζα από συγκεκριμένη εταιρεία καφέ, θα το θεωρήσει απολύτως φυσιολογικό. Και αυτό δημιουργεί το φαινόμενο της γενικευμένης αφασίας. Ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε σε ένα και μόνο ερώτημα: Τι ελπίζουμε πως θα αλλάξει;

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ αγνοεί ακόμη και βασικές αρχές του κοινωνικού φιλελευθερισμού που τόσο ευαγγελίζεται. Μια ματιά σε ένα δημόσιο νοσοκομείο πείθει. Ολο το σύστημα και σε όλα τα επίπεδα δίνει την εντύπωση ότι λειτουργεί προς χάρη του απίστευτου πλουτισμού μερικών δεκάδων οικογενειών, που κοιτούν την υπόλοιπη κοινωνία σαν αυτοκράτορες.

ΛΕΝΕ ότι είναι η πρώτη κυβέρνηση μετά τη μεταπολίτευση που αγνοεί προκλητικά αλλά και επιδεικτικά την οργή ανθρώπων που παλεύουν για να επιβιώσουν, σε μια χώρα που ετοιμάζει τις επόμενες γενιές μεταναστών. Ξεχνούν οι κατήγοροι της κυβέρνησης, όμως, ότι για να αφουγκραστείς την κοινωνική οργή, πρέπει και εσύ ο ίδιος να έχεις οργιστεί για τους ίδιους λόγους. Εστω και μία φορά στη ζωή σου…

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 07/08/2008

υ.γ. με την ανάγνωση του άρθρου δώρο η φωτό

edit: η κυρία που έπεσε θύμα του club sandwich επέλεξε τον ανάποδο δρόμο, απο Σουηδία εδώ.. και από κει που την ξέραν τρεις κι ο κούκος στη Σουηδία εδώ προόδευσε.. μήπως να το ξανασκεφτεί ο φίλος του συντάκτη;;;

Κατηγορία: Ενημέρωση, Εργασιακά Ζητήματα, Κοινωνία, Πολιτική
Tags: .


Σχόλια...

Σχολιάστε...