Απαντώντας στα νέα αντι-εκπαιδευτικά “δόγματα”

Παρατηρώντας τις εξελίξεις στην Εκπαίδευση, σε όλες της βαθμίδες της, η τελευταία δεκαετία ήταν αυτή που άνοιξε μια μεγάλη σελίδα όπου οι κυβερνήσεις θέλησαν να “ζωγραφίσουν” μια νέα εικόνα για το τι θα σημαίνει Παιδεία-Εκπαίδευση-Μόρφωση για την ελληνική κοινωνία των επόμενων δεκαετιών.

Στην πραγματικότητα η Ελλάδα είναι από τις πιο “αργοπορημένες” στον τομέα των εκπαιδευτικών αναδιαρθρώσεων στην κατεύθυνση που οι επιχειρηματικοί κύκλοι και η Αγορά επιτάσσει. Πέρα από τις παραδοσιακές δυνάμεις της Ευρώπης ακόμα και οι πρώην κομμουνιστικές δημοκρατίες δεν έχασαν καθόλου χρόνο και μόλις στιγμές μετά την παλινόρθωση του αστικού συστήματος διαχείρισης έσπευσαν να κατεδαφίσουν στην κυριολεξία το (όποιο) δημόσιο δωρεάν προσφερόμενο αγαθό της Παιδείας υπήρχε. Στη θέση του πολύχρωμες ταμπέλες και φαντεζύ τίτλοι ιδιωτικών ιδρυμάτων – παραρτημάτων ή μη – όπου βασικό συστατικό της διαδικασίας είναι η σχέση μεταξύ Πελάτη-Ιδιώτη Παρόχου Υπηρεσιών Εκπαίδευσης και κινητήριος δύναμη ο “οβολός” του πρώτου σε ανταπόδοση των υπηρεσιών του δεύτερου. Οι ταξικοί φραγμοί επανήλθαν δρυμήτεροι.

Τώρα γιατί αργοπορήσαμε (;) είναι μία άλλη ιστορία… Ούτε πολύ απλή, ούτε πολύ σύνθετη. Αρκεί να δει κανείς ποιοι ροκανίζουν τα ήδη αδυνατισμένα πόδια του Πανεπιστημίου και της δημόσιας Παιδείας καθημερινά, σε όποια κατάσταση κι αν είναι αυτά, καθώς επίσης να δούμε τι σήμαιναν οι προηγούμενες επιθέσεις στο Πανεπιστήμιο μερικές δεκαετίες πριν (γεγονότα του Πολυτεχνείου για παράδειγμα). Το Πανεπιστήμιο για τον ελληνικό λαό ήταν πάντα χώρος ελευθερίας και μάλιστα σε στιγμές όπου η ελευθερία χανόταν έξω από αυτό, όσοι βρέθηκαν μέσα σε αυτό το αισθάνθηκαν ως “καταφύγιο”. Το ότι επιτίθεται ΠΑΣΟΚ-ΝΔ με μανία στο ελληνικό δμόσιο Πανεπιστήμιο και Σχολείο επί σειρά ετών δείχνει και πόσο σημαντικό οχυρό είναι για να περάσουμε σε πιο αντιδραστικές κοινωνικές μεταλλάξεις που θα διαπλάθουν συνειδήσεις καταναλωτή. Επίσης του ταυτίζει στο μυαλό όλων των σκεπτόμενων Ελλήνων με τις δυνάμεις που θέλησαν ξανά στο παρελθόν να στερήσουν τη δημοκρατία. Γιατί τελικά είναι ζήτημα δημοκρατίας η δημόσια και δωρεάν Παιδεία.

Στα πλαίσια αυτά και αφού δε μπορούν οι εξουσιαστές της αντιπροσωπευτικής μας δημοκρατίας να επιβάλουν το νέο Status που ονειρεύονται μέσα σε σε μία νύχτα, όπως χαρίζουν για παράδειγμα τουριστικές-δασικές εκτάσεις και ακίνητα στα χειρότερα κοράκια και παράσιτα των κοινωνιών μας, το  παπαδαριό, έχουν βάλει σκοπό να εισαγάγουν νέες σταθερές στη σκέψη μας. Να προετοιμάσουν το έδαφος και να μειώσουν αντιδράσεις και εχθρούς μέσα από μια σειρά νέων ιδεολογημάτων “κοινωνικής δικαιοσύνης”, “κοινωνικής αξιοκρατίας”, και κατεπέκταση και “δίκαιης κοινωνικής ιεραρχίας”. Μιας ιεραρχίας που όπως έχει γίνει σαφές από την αγοραιοκεντρική πολιτική οικονομία, δεν διαχωρίζει τον εργαζόμενο σε “ζώντα” και “ζώντα με περισσότερα”, αλλά σε “ζώντα” και “οριακά επιζώντα με όσα λιγότερα”.

Ένα τέτοιο ιδεολόγημα είναι και αυτό της “Αριστείας στην Εκπαίδευση“, το οποίο μόνο τυχαίο δεν είναι. Αποτελεί το νέο ακρογωνιαίο δόγμα πάνω στο οποίο θα πατήσουν οι αντιδραστικότερες αναδιαρθρώσεις στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας αλλά και σε παγκόσμιο επιπεδο θα διαμορφώσει τη νέα κατάσταση στην αγορά εργασίας. Εξηγεί γιατί η γνώση είναι ένα προϊόν όπου το Κεφάλαιο θέλει άμεσα να επέμβει, να το καθορίσει και να το διανέμει με τους δικούς του όρους, ούτως ώστε να αποτελέσει το βασικό στήριγμα στη νεοφιλελευθερη παγκοσμιοποίηση των Αγορών και των Χρηματιστηρίων.

Το δόγμα της Αριστείας στο Πανεπιστήμιο και την Εκπαίδευση θα αναλύσουμε στο αμέσως επόμενο άρθρο της Γαλαρίας ρίχνοντας έτσι ένα βλέμμα στο μέλλον μου μας ετοιμάζουν. Το άρθρο δημοσιευθηκε στο 2ο τέυχος του περιοδικού “ΑΛΛΗ Πλευρά” του ΕΑΜ (Νοέμβριος 2008).

Κατηγορία: Εκπαιδευτικά, Κοινωνία, Πολιτική
Tags: , , , , , , , , , , .


Σχόλια...

Σχολιάστε...