Επενδύσεις με ξένα κόλυβα για τις επιχειρήσεις εκπαίδευσης – Τώρα στα νηπιαγωγεία, αύριο;

Εμείς την πήραμε την άδεια !!

Πολλές φορές έχει γραφτεί ως απορία πώς αν και ο κόσμος δεν έχει φράγκο οι καφετεριόδρομοι κάθε πόλης είναι γεμάτοι. Δε θα σταθώ στο γιατί και πως, διότι πολλοί βάσει αυτής της παρατήρησης προσπαθουν να πουν ότι τα πράγματα δεν είναι και τόσο άσχημα στην οικονομία όσο τα παρουσιάζουν “οι αριστεροί προβοκάτορες”, και κατηγορουν τον κοσμάκη για γκρίνια και τεμπελιά !!

Αναμένουμε τώρα να έχουμε και τα νήπια καφεδοπότες (να μια καλή επένδυση)… αφού όπως υπολογίζεται αρκετές χιλιάδες πιστσιρίκια δεν έχουν βρεί ένα χρωματιστό χώρο για την προσχολική τους αγωγή.

Μιά καλή αναφορά στο θέμα μπορείτε να βρείτε στο ΑΛΕΞΙΚΕΡΑΥΝΟ, μία ανεξάρτητη κίνηση εκπαιδευτικών.

Στο θέμα της αδειοδότησης των νηπιακών σταθμών δεν πρέπει να μπει κανείς στο δίλλειμα “με ποιον είμαι; την κυβέρνηση ή τους ιδιώτες επιχερηματίες“. Τη δεδομένη στιγμή και οι δύο πλευρές είναι συμμέτοχες και συνεργάτιδες για τη δημιουργία μιας Αγοράς προσχολικής αγωγής στην Ελλάδα και έχουν αναγκάσει τα παιδιά των μισθωτών εγαζομένων και γενικότερα των ανθρώπων με χαμηλά εισοδήματα να τα ακουμπάνε στις επιχειρήσεις των ιδιωτών.

Όπως θα εξηγήσουμε στη συνέχεια, η κόντρα που έχει έρθει στο προσκήνιο δεν είναι τίποτα άλλο από μια διαμάχη συνεταίρων, και η ένταση δείχνει ότι πρόκειται για διαφωνία πάνω σε συμφωνημένα πράγματα που δεν τηρεί κάποιος από τους δύο… αλλά ποίος;

Το 2006 καθιερώθηκε η υποχρεωτική προσχολική αγωγή πριν τη δημοτική εκπαίδευση για κάθε παιδί (και καλώς έγινε). Η απόφαση αυτή όμως δεν υποστηρίχτηκε από ενίσχυση της χρηματοδότησης των δημόσιων σταθμών, την ίδρυση νέων, την επάνδρωση με νέο προσωπικό κλπ.

Επίσης, η κυβέρνηση έκτοτε δεν έχει προχωρήσει σε “μεταρυθμίσεις”, πέρα δηλαδή από το ότι άνοιξε το δρόμο στα ιδιωτικά νηπιαγωγεία, ενώ σε καμία περίπτωση δε έλαβε υπόψη η σημερινή πραγματικότητα στον εργαζόμενο κόσμο. Δε μπορεί κανένας εργαζόμενος πλήν των Δ.Υ να παίρνουν το παιδί τους 2:30 από το νηπιακό σταθμό αφού δουλεύουν μέχρι τις 17:00 τουλάχιστον. Κάποιοι άλλοι έχουν πρόβλημα διότι δουλεύουν από τις 6 το πρωί και τότε δε δουλεύει κανένας δημόσιος σταθμός. Άλλοι για να βρούν δημόσιο σταθμό πρέπει να ταξιδέψουν… Με άλλα λόγια, παρότι η κυβέρνηση γνωρίζει την κατάσταση στα ωράρια εργασίας οι δημόσιοι σταθμοί είναι σχεδιασμένοι τελικά να εξυπηρετούν λίγους!

Έτσι, λοιπόν, διαμορφώθηκε ένα σκηνικό αλματώδους ανάπτυξης των ιδιωτικών επιχειρήσεων  (στοιχεία που παρατίθενται στο ΑΛΕΞΙΚΕΡΑΥΝΟ):

Τα 4.800 νήπια που φοίτησαν σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια το σχολικό έτος 2006-07, να αυξηθούν σε 35.000 το 2007-08.

Δηλαδή, παρατηρήθηκε το τρομακτικό ποσοστό αύξησης της πελατείας των επιχειρήσεων αυτών 729% !!

Σούπερ μπίζνα δηλαδή που μέσα σε ένα χρόνο, έστω και με προκάτ αίθουσες, κάποιοι έβγαλαν πολύ χρήμα.

Η διαμάχη των “συνεταίρων”

Πρέπει να ερμηνεύσουμε κάποια ζητήματα ακόμα. Για παράδειγμα: γιατί η κόντρα αυτή είναι τόσο ακραία και φτάνει μέχρι και πριν την έναρξη της σεζόν; Γιατί το υπουργείο εκτίθεται τόσο επιμένοντας στην ισχύ των προδιαγραφών που έχει θέσει; Τελος πάντων, γιατί έχουν βάλει τόσα παιδιά και τις οικογενειές τους στη μέση και δε φαίνεται να υπάρχει διάθεση επίλυσης του προβλήματος;;

Καταρχάς είναι ύποπτος ο χρόνος όλων των αλλαγών που προώθησε το υπουργείο. Ξαφνικά  το 06-07 πολλαπλασίασε 7+ φορές την πελατεία των ιδιωτικών επιχειρήσεων, και την επόμενη χρονιά έβαλε αυστηρότερους όρους.

Με δεδομένη την επιθυμία τς κυβέρνησης να δημιουργήσει ΑΓΟΡΑ στους σταθμούς (συν τοις άλλοις θα απασχολούνταν άμεσα και αποφοιτοι αυτών των ειδικοτήτων) συνεργάστηκε με τις επιχειρήσεις αυτές και έκανε μία ΣΥΜΦΩΝΙΑ

να ανέβουν τα στάνταρντ των ιδιωτικών σταθμών άμεσα!

Στο ερώτημα ΜΕ ΤΙ ΧΡΗΜΑ; αφού οι ιδιώτες δεν ήταν σε θέση να κάνουν τέτοιες επενδύσεις (όχι η πλειοψηφία τουλάχιστον), απ’ ό,τι μπορεί να συμπεράνει ένας λογικός άνθρωπος, η κυβέρνηση έδωσε μία χρονιά διορία. Με την επιλογή αυτή και σπρώχνοντας χιλιάδες παιδιά προς τους ιδιώτες ΧΑΡΙΣΕ ΤΟ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΛΑΤΕΙΑ στους ανθρώπους της αγοράς!!

Μια χρονιά μετά και έχοντας γνώση για τα αποτελέσματα του εγχειρήματος “δημιουργίας αγοράς προσχωλικής αγωγής”, η κυβέρνηση έρχεται να απαιτήσει από τους ιδιώτες τα πεσυμφωνημένα: να ισχύσουν τα στάνταρντ που ισχύουν (λογικά) και στο μεγαλύτερο μέρος των δημόσιων σταθμών. Με άλλα λόγια να επανεπενδύσουν (μέρος από) τα χαρισμένα ώστε να παρέχονται ποιοτικές υπηρεσίες.

Εκεί έγκειται η κόντρα, λοιπόν, μεταξύ των “συναεταίρων”… στα συμφωνημένα. Με τους επιχειρηματίες να έχουν όμηρους τους γονείς, οι οποίοι έχουν καταβάλει προκαταβολές από τον Ιούνιο, θέλοντας να πιέσουν για μία ακόμα χαριστική χρονιά υπερκέρδους.

Χρήσιμο παράδειγμα η κόντρα αυτή

Το θέμα είναι να δούμε τα κοινά χαρακτηριστικά με την κατάσταση των άλλων βαθμίδων εκπαίδευσης και ιδιαίτερα την ανώτατη. Εκεί το υπουργείο στέλνει τους νέους να σπουδάσουν Ιχθυοκαλιέργεια και Ανθοκομεία που δεν έχουν αντίκρισμα στην αγορά εργασίας, είναι συνεπές στην ασυνέπεια ως προς την κάλυψη των αναγκών υποδομών και εξοπλισμού των Πανεπιστημίων, αφήνει κόσμο έξω από τα Πανεπιστήμια με το πρόσχημα του σχετικού πήχη της βάσης του 10 και ταυτόχρονα αφήνει να αλωνίζουν τα ΚΕΣ. Μάλιστα οι διαθέσεις της κυβέρνησης είναι στην κατεύθυνση της πλήρους νομιμοποίησης τους και παροχής πλήρων επαγγελματικών δικαιωμάτων στα αμφιβόλου ποιότητας πιστοποιητικά των επιχειρήσεων αυτών.

Αφού λοιπόν έχει στείλει αρκετούς πελάτες λόγω της αναμενόμενης εδώ και χρόνια αναγνώρισής τους… έρχεται να πει ότι ΘΑΑαα ΒΑΛΕΙ ΤΑΞΗ στο νεφελώδες τοπίο…

Τέλος, καλό είναι να δούμε πως τα στάνταρντ, τελικά, καθορίζονται μέσα από ένα “διάλογο” του κεφαλαίου με την εξουσία και όχι βάσει των επιστημονικών απόψεων για το τι είναι απαραίτητο. Όπως τα νηπιαγωγεία εκβιάζουν βασιζόμενα στην υποχρεωτική προσχολική αγωγή, έτσι και τα ΚΕΣ και κάθε λογής ιδιωτικά ιδρύματα εκπαίδευσης θα εκβιάζουν χρησιμοποιώντας τους ήδη εγγεγραμμένους  φοιτητές (π.χ δυτεροετείς) τους οποίους δύσκολα θα ακύρωνε ένα υπουργείο κλείνοντας το ιδιωτικό ίδρυμα που φοιτούν.

Αυτός ο “διάλογος”, λοιπόν, πάνω στα συμφέροντα των επιχειρηματιών τα οποία  είναι μακρυά από τις ανάγκες τις κοινωνίας και της επιστημονικής τεκμηρίωσης θα καθορίζει και τα χαρακτηριστικά του αγαθού της εκπαίδευση συνολικά στο μέλλον καθώς και τους όρους παροχής του στις διάφορες κοινωνικές ομάδες.

Τέρμα πια στην κοροϊδία και στο τάισμα των επιχειρηματιών εις βάρος των εργαζομένων

Ο νεοφιλελευθερισμός δημιουργεί συνθήκες υπερ-πλουτισμού στο κεφάλαιο και τους επιχειρματίες που θεωρεί συνεταίρους στην εκμετάλλευση της ζωντανής εργασίας

Η στημένη επιχειρηματικότητα και το εγγυημένο από το κράτος κέρδος είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση

Διαβάστε:

Άρθρο στην Ελευθεροτυπία 5/9/2008

ΑΛΕΞΙΚΕΡΑΥΝΟ

Κατηγορία: Εκπαιδευτικά, Κοινωνία, Πολιτική
Tags: , , , , , , , , .


Σχόλια...

Σχολιάστε...