Το διαρκές εξεγερτικό Πολυτεχνείο

Ζωγραφιά της πύλης του Πολυτεχνείου

Η αποπολιτικοποίηση των σημαντικών ιστορικών γεγονότων είναι μία από τις βασικές επιχειρήσεις της εξουσίας! Ή πίο σωστά, ο περιορισμός της πολιτικής σημασίας και επιρροής των γεγονότων μόνο στο στενό ιστορικό πλαίσιο στο οποίο αυτά συνέβησαν και σίγουρα απομονωμένο από την συνολικότερη εξέλιξη και τις δυνάμεις που διαλεκτικά διαμορφώνουν τις πραγματικότητες.

Πώς αλλιώς θα γίνει το Πολυτεχνείο ένα λιγότερο επικίνδυνο σημείο αναφοράς; Όταν ενσωματωθεί, όταν γίνει κατανοητό από όλους ότι αφορά το χτες και πως στο σήμερα όλοι μπορούν να μιλάνε γιαυτό χωρίς ντροπή. Ύμνοι στη δημοκρατία… αλλά η κακιά η Χουντα βλέπεις…

Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι ποτέ δεν θα φτάσει να γίνει ακίνδυνο το θέμα της εξέγερσης των νέων και τα γεγονότα του Πολυτεχνείου του 1973! Ποτέ δεν θα είναι απόλυτα ελεγμένο! Κι από ποιούς να ελεγχθεί; Από τους φασίστες που με τη δημοκρατική γραβάτα, ή μήπως από τους “σταρς του Πολυτεχνείου” που ότι ήταν να κεφαλαιοποιήσουν το κεφαλαιοποίησαν;

Ποιοι τιμούν τον αγωνιστή λαό για την εξέγερση του Πολυτεχνείου;

Τι σημαίνει να τιμά κανείς τα γεγονότα του Νοέμβριου του ’73; Κυρίως τι σημαίνει να τιμάς τον αγωνιστή λαό που τα έκανε πραγματικότητα! Διότι, όλοι μεν μπορούν να συμμετέχουν στο επίσημο  “μνημόσυνο”, αλλά ποιοί πραγματικά το τιμούν είναι το θέμα!

Η απάντηση είναι μία: το Πολυτεχνείο τιμάται από τους ανθρώπους και τους πολιτικούς χώρους που προσπαθούν έχοντας αναφορά στα τότε γεγονότα να δράσουν στο σήμερα, έχοντας κατά νου τα τότε γεγονότα και τη συγκυρία να κάνουν τις προβολές στο σήμερα (αλλά όχι απαραίτητα ευθείες) και να χαράξουν τις νέες πορείες. Από αυτούς που κινούνται στην ιστορική προέκταση της εξέγερσης για εκδημοκρατισμό.

Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία!

Εκεί καταλαβαίνει κανείς τη διαφορά: από τη μία αυτοί που εμπνέονται από την αντίσταση στη Χούντα, κι από την άλλη όσοι και σήμερα θα έσκυβαν το κεφάλι ή ακόμα θα τα είχαν καλά με τους χαφιέδες κάθε λογής. Κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους μπορούν να αναφέρουν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, να αναφέρουν τον “σατανικό” Παπαδόπουλο, τη Χούντα, κλπ, αλλά ποτέ δεν θα προσπαθήσουν να φέρουν τα σύμβολα αυτά στο σήμερα για να αναπλάσουν (χωρίς να το αλλοιώνουν) το πολιτικο τους περιεχόμενο. Εκεί είναι το καίριο σημείο διαφοροποίησης με τους αγωνιστές.

Για τους τιμητές πασών εθνικών μνημοσύνων και των επετείων, το Πολυτεχνείο είναι ένα απολίθωμα νεκρό του παρελθόντος, ή τουλάχιστον τέτοιο θέλουν να είναι και αρνούνται να αναγνωρίσουν τα -κυρίως νεολαιίστικα- ρεύματα που εδώ και δεκαετίες δημιουργούνται με αναφορά σε αυτό! Οι τιμητές αυτοί θεωρούν ότι πρέπει να το μνημονεύουν ως μέρος της “αγγαρείας” για να μπορούν να συνεχίσουν να μνημονεύουν ακάθεκτοι και τα υπόλοιπα φαντασικά κατορθώματα του “ανάδελφου γένους” μας.

Για να κάνουμε πιο σαφή τη διπλή όψη του ίδιου νομίσματος… κάποιοι από τους ανθρώπους που θεωρούν κενό νοήματος το Πολυτεχνείο σήμερα, με κάθε ευκαιρία θα φέρουν στο σήμερα τα κατορθώματα του Αθανάσιου Διάκου, του Μεγαλέξανδρου, του Οδυσσέα, των Αλλοθρησκο-κτόνων του Βυζαντίου για να μας κατηχήσουν στο τί σημαίνουν όλα αυτά για εμάς σήμερα και πως πρέπει να συμπεριφερθούμε σε δεδομένες περιστάσεις!

Υπό αυτό το πρίσμα, η εξέγερση του Πολυτεχνείου δε θα ενσωματωθεί ποτέ όσο η κοινωνική αμφισβήτηση αντλεί έμπνευση από εκεί, όσα στεφάνια κι αν καταθέσουν οι πολιτικοί τρομοκράτες του λαού.

Έτσι ακριβώς γίνεται και με την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008! Στεφάνια μόνο για το νεκρό αγόρι, μια καταγγελία και αναθεματισμός -στην καλύτερη- κατά του φυσικού θύτη, για την κακιά στιγμή! Ποτέ για την ουσία, λέξη για τους τους εν δυνάμει θύτες  και θύματα!.

Η διαρκής ατομική εξέγερση…

Τα πιο σημαντικά γεγονότα παράγονται αυθόρμητα. Ναί, αλλά αυτή είναι μόνο η μισή αλήθεια. Αυθόρμητη είναι η εκδήλωση των συλλογικών διαθέσεων που παράγουν γεγονότα, αυθόρμητα ξεκινάει ο λαός να συγκρουστεί με όσα του εμποδίζουν την εξέλιξη και τον καταπιέζουν.

Η αλλή μισή αλήθεια έχει να κάνει με το ότι οι συνειδήσεις δεν φτιάχνονται αυθόρμητα! Οι άνθρωποι δε αποκτούν ιδεολογία αυθόρμητα σε χρόνο dt. Ο λαός πρέπει να συντηρεί δομές οργάνωσης και έκφρασης των λαϊκών συμφερόντων οι οποίες θα γίνουν φορείς και εργαλεία στη διάθεση του αυθόρμητου μαζικού κινήματος.

Έτσι παρότι το ’73 τα γεγονότα ακολούθησαν τη λογική του αυθόρμητου οι νέοι και τα αγωνιστικά τμήματα του λαού, είχαν ιδέες, επέμεναν σε αιτήματα και σε οράματα.

Σήμερα υπάρχουν και χώροι που επίτηδες ιδεολογικά υπερτονίζουν τα αυθόρμητα στοιχεία κάθε εξεγερτικής κατάστασης χωρίς να φροντίζουν να καλλιεργούν τη λογική της λαϊκής οργάνωσης (όχι κομματικής απαραίτητα) αναφέροντας ότι σε κάθε σημαντική ιστορική συγκυρία υπήρξε καταλυτικής σημασίας. Αλληλεγγύη αδέρφια, αλλά με ποιόν; Με τον δεξιό φούρναρη, με τον κεντρώο περιπτερά, με τον αριστερό μανάβη;

Την τελευταία 20ετία η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε μία σχεδόν διαρκή εξεγερτική κατάσταση, κάπως σπασμωδική, σίγουρα όμως με λόγο και αιτία! Αλήθεια, τί στηρίγματα δημιουργούμε όλα αυτά τα χρόνια, τί δομές εξασφαλίζουμε για το κίνημα και τη δημοκρατική εξέλιξη; Μας φτάνει η υπερθεμάτιση του αυθορμητισμού και η αναρχοαυτόνομία; Μας αρκεί η αποθέωση του κοινωνικού κόμπου που φτάνει κάθε τόσο στο χτένι και απλά ξεχυνόμαστε καβλωμένοι από τους καναπέδες μας να ξεσπάσουμε με κάθε τρόπο και μέσο, καλό ή κακό, δίκαιο ή άδικο, και να διεκδικήσουμε τα δίκια μας ως λαός;

Πιστεύω πως όχι! Γιαυτό και όσο δεν προχωράει μία ευρύτερη πολιτική συμμαχία που θα επιδιώξει και τον ευρύτερο κοινωνικό μετασχηματισμό, τόσο θα συντηρείται η κατ’ άτομο διαρκής κοινωνική εξέγερση χωρίς σημαντικά αποτελέσματα.

Κατηγορία: Εκπαιδευτικά, Ιστορία, Κοινωνία, Πολιτική
Tags: , , , , , , , , .


Σχόλια...

  1. Ο/Η ark είπε και λάλησε:

    Αναδημοσιεύθηκε στο Πολιτικό Καφενείο: http://politikokafeneio.com/Forum/viewtopic.php?p=161137

  2. Ο/Η odysseas είπε και λάλησε:

    Θα ήθελα να μείνω στο τελευταίο σημείο εκεί που μιλάς για την ΕΦΕΕ…
    Με βρίσκει σύμφωνο η άποψη «οι “διαχειριστές” του φοιτητικού κινήματος έστελναν επί έτη τους φοιτητές με κάθε ευκαιρία από τις κινητοποιήσεις στις εξετάσεις». Συνεχίζεις όμως και λες ότι δεν κατάφεραν …..

    Εδώ θέτεις πολύ μεγάλο θέμα…Δεν ξέρω αν στο νου σου έχεις την ΕΦΕΕ ή κάποιο άλλο όργανο με διαφορετική δομή- τρόπο λειτουργίας αρμοδιότητες κτλ…

    Το οποίο θα αποτελείται όμως από ποιους;; Προφανώς και από φοιτητές. Μήπως όμως (λέω εγώ τώρα) θα είναι οι ίδιοι συνδικαλο-πατέρες που με την πρώτη ευκαιρία έστελναν το φοιτητικό κίνημα από τις κινητοποιήσεις στις εξετάσεις(όπως καλά αναφέρεις) ΑΛΛΑ ΚΑΙ στις φοιτητικές εκλογές;

    Στις φοιτητικές κινητοποιήσεις τον πρώτο λόγο είχαν οι γενικές συνελεύσεις κάθε σχολής…Όλα άρχιζαν από εκεί και κατέληγαν στα συντονιστικά…Μπορεί άραγε να υπάρχει όντως ένα κινηματικό φοιτητικό όργανο που θα ακούει την άποψη του κάθε αμφιθεάτρου;;

    Σίγουρα η τεχνολογία υπάρχει για να γινόταν κάτι τέτοιο.. Δν υπάρχει όμως η εμπιστοσύνη σε όργανα τύπου ΕΦΕΕ που σε περίπτωση ανασύσταση της στις μέρες μας θα αποτελεί εργοστάσιο παραγωγής μελλοντικών πολιτικών…

  3. Ο/Η ark είπε και λάλησε:

    οδυσσέα,

    δεν αναφέρομαι στην ΕΦΕΕ όπως την συνέστησαν κάποτε, την έπαψαν και τώρα θέλουν να την ανανήψουν.

    Αναφέρομαι γενικότερα σε δομές που ένα κίνημα πρέπει να χτίζει όχι για να αφαιρεί το λόγο από τους πολλούς αλλά για να τους εξυπηρετεί με κάποιες ενέργειες.

    Με προβληματίζουν κι εμένα όπως και όλους όσους θέλουν να βλέπουν και λίγο παραπέρα τα περί αντιπροσωπευτικότητας του όποιου οργάνου και το πως θα καταλήξει μετά από 1-2-5 χρόνια.

    Το βασικό όμως είναι πριν καταλήξουμε στο τι θα φτιάξουμε να ξέρουμε τι δε θέλουμε να φτιάξουμε. Και το ένα κομμάτι το γνωρίζουμε: δε θέλουμε την ΕΦΕΕ έτσι όπως αυτή καταστατικά λειτουργούσε παλαιότερα, ένα επίσημο καπέλωμα δηλαδή των φοιτητών.

    Από την άλλη πλευρά, προσωπικά μιλώντας, δε θέλω να συνεχίσει να υπάρχει στους φοιτητές αυτή η παντελώς ad hoc οργάνωση. Όχι γιατί τους θεωρώ ανεξέλενκτους και θα πρέπει να ελεχθουν μεσα από συνδικαλιστικές δομές, αλλά γιατί θεωρώ πως μετά από τόοοοσα χρόνια αυτής της συνταγής νομίζω απέτυχε να προχωρήσει το κίνημα κάποια βήματα μπροστά.

    Ας είναι κάποια τοπικά ανα πανεπιστήμιο όργανα στα οποία θα δια-συνεδριάζουν οι φοιτητές. Ακόμα ακόμα ας φτιάξουν οι αγωνιστικές δυνάμεις κάτι αντίστοιχο ώστε να μπορούν τουλάχιστον να παίζουν μεγαλύτερο ρόλο στις επιμέρους συνελευσεις τους.

    Αλλά ούτε αυτό δε θέλουν οι γραφειοκρατικές υπο/παρα/επι/δι συσπειρώσεις αριστερών διότι κάθε γκρουπούσκουλο έχει βρει 5 πιτσιρικάδες 20χρονους και θέλουν τη πολιτική διαπεδαγώγησή τους να την έχουν σε αποκλειστικότητα στα γραφεία κάθε οργάνωσης. Και φυσικά στη συνέχεια να κουβαλάνε και τις αποψάρες τους στις Γ.Σ των φοιτητών.

    Το ζήτημα λοιπον είναι πως θα υπαρχει καταρχήν ζύμωση και συνέυρεση των αγωνιστών νέων, πως θα μπορούν να χαράζουν στρατηγικές και να διατυπώνουν πολιτικές θέσεις δεκδίκησης.

    Γιατί αλλιώς;;….

    … αλλιώς θα περιμένουν όοοοοολοι αυτοί να ξανα δολοφονηθεί ο Αλέξανδρος,
    … να ξαναχτυπήσουν τα ΜΑΤ διαδηλωτές,
    … να ξαναχτυπηθεί η Κούνεβα,

    για να κάνουν αυτοί, αλλά και εμείς όλοι παρέα – ακόμα κι ο Πρετεντέρης, πάλι πολιτική πάνω στα θύματα των καταστάσεων.

  4. Pingback: Θα μνημονεύουμε τον Νοέμβρη του 1973 όσο υπάρχουν Μπογδάνοι - Στη Γαλαρία

Σχολιάστε...