Έτσι “σκουπίζουμε” και τους πρόσφυγες/μετανάστες, με διώξεις σε όσους Έλληνες είναι αλληλέγγυοι στην πράξη!

grava

Η κα. Στέλλα Πρωτονοταρίου διώκεται ποινικά για το «έγκλημα» της παραχώρησης σχολικού χώρου για τη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας των αλλοδαπών μαθητών, το διάστημα 2005 – 2007, στο 132ο Δημοτικό Σχολείο της Γκράβας. Πάμε όμως να δούμε ποιό είναι πραγματικά το 132ο Δ.Σ Αθηνών. Στη σελίδα του  (www.132grava.net) αναφέρεται:

Το 132ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών βρίσκεται στο σχολικό συγκρότημα της Γκράβας, χτισμένο το 1970, όπου συγκεντρώνονται 4500 μαθητές/μαθήτριες, διαμοιρασμένοι σε 21 σχολεία (νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια, ΕΠΑΛ, ΕΠΑΣ, ΙΕΚ). Το σχολείο είναι δεκαθέσιο, λειτουργεί σε βάρδια και φοιτούν σ’ αυτό 180 πα1ιδιά. Από αυτά περίπου το 72% είναι μαθητές και μαθήτριες από διάφορες χώρες και τα υπόλοιπα Έλληνες, παιδιά τα οποία στην πλειονότητά τους προέρχονται από φτωχές οικογένειες.

Αφού “καθαρίσανε” την κα. Πρωτονοταρίου την σχολική χρονιά 2007-2008 από τη θέση της διευθύντριας, τοποθετήθηκε μία νέα διεύθυνση η οποία το πρώτο που έκανε είναι να διακόψει όλες τις διαπολιτισμικές δράσεις. Για παράδειγμα σταμάτησαν άμεσα από την αλλαγή διεύθυνσης:

  • μαθήματα της ελληνικής γλώσσας στους μετανάστες γονείς,
  • έκδοση σχολικών ανακοινώσεων σε τρεις γλώσσες,
  • επιμόρφωση γονέων,
  • διαδασκαλία μητρικής γλώσσας,
  • παραγωγή κιν/φικών ταινιών(Α΄βραβείο Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας),
  • προγράμματα για την υγεία το περιβάλλον την πρόληψη των ναρκωτικών κ.α.

Αυτό προκάλεσε πολλές αντιδράσεις ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς που εργάστηκαν για το  διαπολιτισμικό εγχείρημα, αλλά και στους γονείς και μαθητές που έβλεπαν το εγχείρημα να έχει αποτελέσματα.Έντονες ήταν και οι αντιδράσεις από πολιτισμικούς, κοινωνικού και πανεπιστημιακούς φορείς.

Λίγο καιρό αργότερα ήρθε και η ποινική δίωξη για το “ΕΓΚΛΗΜΑ” με μοναδικό μάρτυρα κατηγορίας τον “τοποθετημένο” διάδοχο και νυν διευθυντήτου σχολείου, κ. Γιουτλάκη.

Ψήφισμα της Γ’ ΕΛΜΕ – Το θέμα για το οποίο διώκεται με την ανοχή αν όχι με την παρότρυνση της διοίκησης και με μάρτυρα κατηγορίας το νυν διευθυντή του σχολείου κ. Γιουτλάκη, αφορά την παραχώρηση σχολικού χώρου για τη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας των αλλοδαπών μαθητών το διάστημα 2005 – 2007. Στην κατηγορία, με προφανή στόχο την πρόκληση εθνικιστικών αντανακλαστικών, αναφέρεται μόνο η διδασκαλία της αλβανικής ως μητρικής γλώσσας των μαθητών και σκόπιμα αποσιωπάται η ταυτόχρονη διδασκαλία της αραβικής ως μητρικής γλώσσας μαθητών, τα μαθήματα ελληνικών στους μετανάστες γονείς που γίνονταν παράλληλα σε διπλανές αίθουσες, καθώς και το γεγονός ότι οι εν λόγω δράσεις είχαν ενταχθεί και εγκριθεί στο πλαίσιο προγράμματος της Ολυμπιακής παιδείας από το 2002.

.

Οι εκπαιδευτικοί αυτοί…

…δεν ήταν “αεριτζήδες”, ούτε από αυτους που πάνε και κάνουν την “υποχρέωση” να παραβρίσκονται στην υπηρεσία τους, να χτυπάνε κάρτα και μετά σπιτάκι και … κουνιούνται τα Καλάβρυτα… Οι άνθρωποι αυτοί βρέθηκαν σε ένα περιβάλλον με συγκεκριμένες συνθήκες, όπου αναπτύσσονταν επίσης συγκεκριμένα κοινωνικά φαινόμενα σχετικά με τη μετανάστευση, τους πολλούς πολιτισμούς κλπ. Κάθισαν και μελέτησαν το κοινωνικό αυτό περιβάλλον, τις ανάγκες του και με βάσει των επιστημονικών τους γνώσεων τους -κι όχι τις μικροπολιτικές ή θρησκοληπτικές κι εθνικιστικές προτεραιότητες- έστησαν ένα ολόκληρο εγχείρημα με δράσεις, παρεμβάσεις, επικοινωνία με τους γονείς κλπ. Τι βελτίωσαν;; Τη μαθητική διαρροή, την αλληλεγγύη ανάμεσα στα παιδιών και ανάμεσα στους γονείς, τη συμμετοχή των ξένων γονέων σε δράσεις του σχολείου και του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων, την εκμάθηση της γλώσσας σε όλες τις πολιτισμικές συνιστώσες του σχολείου και πολλά άλλα.

Ένα ενδιαφέρον παράδειγμα παρέμβασης στη σχολική διαδικασία ήταν η αντικατάσταση τηw πρωινή προσευχή του “Πάτερ ημών” από το “Πρωινό Άστρο” του Γιάννη Ρίτσου, ώστε όλα τα παιδιά να μπορούν να συμμετέχουν χωρίς να αισθάνονται ότι καταπιέζονται θρησκευτικά σε σχέση με όσα μαθαίνουν από τις οικογένειές τους:

Καλέ Θεούλη
εμείς είμαστε καλά.
Κάνε εσύ καλέ Θεούλη
να ΄χουν όλα τα παιδάκια
ένα ποταμάκι γάλα,
μπόλικα τραγούδια μπόλικα αστερακια
ωστε να μην ντρεπόμαστε και εμεις για τη χαρά μας.

.

Οι άνθρωποι αυτοί είναι Εκπαιδευτικοί…

…Όχι μόνο επειδή έκαναν κάτι το οποίο αναμφισβήτητα είναι προοδευτικό και ριζοσπστικό, διότι βοηθάει την ενσωμάτωση των μεταναστών που θέλουν πραγματικά να ζήσουν μαζί μας στην Ελλάδα, αλλά κυρίως γιατί αντιμετώπισαν τα προβλήματα με την επιστήμη τους. Δεν τα κετέγραψαν και απλά κατέκριναν “το σύστημα”. Τα μελέτησαν και στα πλαίσια των δυνατοτήτων τους προσπάθησαν να βοηθήσουν. Μάλιστα εξέδοσαν και ένα βιβλίο στο οποίο έγραψαν αρκετοί από τους εκπαιδευτικούς του σχολείου για το σχεδιασμό και την υλοποίηση των ειδικών δράσεων που ανέπτυξαν. Στο βιβλίο ανέλυαν και το “θεωρητικό υπόβαθρο” των επιλογών αυτών, των στόχων καθενός, των μεθόδων εφαρμογής ώστε να αποτυπώσουν την τεχνογνωσία που αποκόμμισαν από τις δραστηριότητες αυτές. Μιλάμε για “προχωρημένα πράγματα” για το απολιθωμένο εκπαιδευτικό σύστημα της Ελλάδας και αντίθετο με την κυρίαρχη ιδεολογία του δημόσιου υπαλλήλου, του βολεμένου που διεκπεραιώνει τυπικά τα προγράμματα σπουδών του υπουργείου.

Μας κάνουν πολύ μεγάλη εντύπωση όλα αυτά. Ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση μας κάνει το γεγονός ότι αυτή την πολύ όμορφη προσπάθεια τη μαθαίνουμε λόγω της δίωξης μίας εκ των συντελεστών της αντί να προβάλεται ως παράδειγμα πετυχημένης κοινωνικής αλληλεγύης, αντί να είναι παράδειγμα δημόσιου λειτουργού-παιδαγωγού αυτό που με κόπο έκαναν τόσοι εκπαιδευτικοί!

Η δίωξη αυτή δεν είναι προσωπική σε καμία περίπτωση. Είναι δίωξη ενάντια στις ριζοσπαστικές προοδευτικές μεθόδους προσέγγισης των ζητημάτων διδασκαλίας και κοινωνικής ενσωμάτωσης διαφορετικών πληθυσμών. Είναι δίωξη ενάντια στην ανθρωπιά και την ισότητα. Θέλει να τοποθετήσει μπροστά-μπροστά στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας την μισαλοδοξία, τον ρατσισμό και την “δικαιωματική” σχέση εκμεταλλευτή και εκμεταλλευόμενου ανάμεσα στον Έλληνα και τον Μετανάστη, ο οποίος δεύτερος, εκγλωβίζεται σε έναν περιθριακό κοινωνικό ρόλο ακριβώς για να διασφαλίζει την εκμετάλλευση του.

Απορία προκαλεί το γεγονός ότι κατηγορείται η ένταξη διδακτικών προγραμμάων σχετικών με τη γλώσσα και κουλτούρα προέλευσης μεταναστών στους σχολικούς χώρους, εκτός ωρολόγιου προγράμματος, όταν εκ νόμου προλέπεται κάτι τέτοιο για 4 ώρες εβδομαδιαίως, “όταν και εφόσον υπάρχει επαρκής αριθμός μαθητών (7-15) με συγκεκριμένες ανάγκες“. Ας μη ξεχνάμε πως οι σχολικοί χώροι δίνονται με ευκολία για εκδηλώσεις ενοριών, πολιτιστικών συλλόγων, προάυλια σχολείων παραδίδονται στο έλεος των “κλαρίνων” και του “σουβλακό-μπυρου” ελληνορθόδοξων θρησκευτικών πανηγύρεων…

Αυτό που αξίζει να μας μείνει από την ιστορία αυτή είναι ότι με τέτοιες παρεμβάσεις του κράτους (και παρακρατικών μηχανισμών) υλοποιείται το πιο ουσιαστικό “σκούπισμα” των μεταναστών στη χώρα μας. Σκούπισμα που δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με τα περί λαθραίας εισόδου και παραμονής, αν και είνα πολύ μεγάλη κουβέντα αν πρέπει να υιοθετείτε ο διαχωρισμός αυτός γενικά. Διότι καλές οι ειδικές αστυνομικές μονάδες τρομοκράτησης των εξαθλιωμένων στους δρόμους, των τοξικομανών και των λαθραίων, οι οποίες εφορμούν για να σπρώξουν τα “σκουπίδια” κάτω από το χαλί, δηλαδή να εγκλωβίσουν τους ανθρώπους αυτούς στις τρώγλες τους γα να μη τους βλέπει ο πολίτης. Αλλά τα τείχη ορθώνονται ακόμα ψηλότερα για όσους θελήσουν να ενσωματωθούν στη ελληνική κοινωνία ξεπερνώντας και την όποια γραφειοκρατία νομιμοποίησης τους.

.

Ακούστε την διωκόμενη κ.Πρωτονοταρίο…

…να αναφέρει λεπτομέρειες για το εγχείρημα και διαπιστώστε ότι οι δράσεις του σχολείου δεν είταν ούτε αποσπασμαστικές ούτε τυχαίες…

.

Να σε τι χρειάζεται η κοινωνία τα Πανεπιστήμια πέρα από τη διδασκαλία

Διαβάστε δύο κείμενα από πανεπιστημιακούς φορείς που παίρνουν θέση στο θέμα. Τέτοιες παρεμβάσεις αποκαλύπτουν τον κοινωνικό ρόλο που μπορεί να παίζει το Πανεπιστήμιο. Τα Τμήματα δεν είναι για να διεκπεραιώνουν τα ευρωπαϊκά προγράμματα και να επικυρώνουν άβουλα τις υπουργικές αποφάσεις για την ακαδημαϊκή ζωή. Πρωτίστως είναι για να ερμηνευούν και να παρεμβαίνουν σε διάφορα θέματα, είτε άπτονται είτε όχι του επιστημονικού τους αντικειμένου. Ιδιαίτερα δε, για αυτά που άπτονται στο επισημονικό τους αντικείμενό, είναι απαίτηση της κοινωνίας από τα Πανεπιστημιακά Τμήματα να παρεμβαίνουν.

Άλλωστε αυτό αποτελεί έναν από τους βασικούς σκοπούς της ακαδημαϊκής κοινότητας (η τουλάχιστον θα έπρεπε) να “εξάγει” πολιτισμό-αξίες-πρόοδο-σκέψη στην υπόλοιπη κοινωνία, να εκπαιδεύει πολίτες για την κοινωνία κι όχι απλά μελλοντικούς εργαζόμενους για εργασία.

Αυτό θα μπορούσε να είναι και κριτήριο εκτίμησης της ποιότητας ενός Τμήματος αλλά και συνολικά ενός Ιδρύματος (ανάμεσα σε άλλα βέβαια), κριτήριο που σαφώς λείπει από τις προτεινόμενες διεθνώς αξιολογικές διαδικασίες που θέλουν να πιστοποιήσουν την εμπορευματική ποιότητα των ιδρυμάτων και μόνον. Αλλά έτσι είναι… ο “Ανταγωνισμός” δεν είναι μόνο όρος ωραιοποιημένης “εχθροπραξίας” αλλά έχει πολύ μεγάλη σημασία το πού ορίζεται το πεδίο διεξαγωγής του. Διαφορετικό πράγμα είναι ο ανταγωνισμός στο πεδίο της κοινωνικής προσφοράς και παρέμβασης για τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, και εντελώς διαφορετικός είναι ο ανταγωνισμός της “παραγωγικότητας”, της “αριστείας”, της “πρωτοτυπίας”, της “καινοτομίας” εμπορευματικών ιδεών και εφαρμογών!

.

1. ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΑΠΘ

Μήνυμα του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ προς το «132» Δημοτικό Σχολείο της Αθήνας

Αγαπητές μαθήτριες και αγαπητοί μαθητές του 132ου σχολείου της Αθήνας! Αγαπητοί γονείς! Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι!

Τα τελευταία χρόνια είχαμε πολλές φορές την ευκαιρία να χαρούμε στο σχολείο σας την άνοιξη της εκπαίδευσης.
Κοντά σας αντλήσαμε αισιοδοξία για το μέλλον του σχολείου στη χώρα μας και για το μέλλον της κοινωνίας μας.
Στο σχολείο σας είδαμε την πολιτισμική ποικιλία να γίνεται παιδαγωγικός πλούτος, και από τον πλούτο αυτό να ωφελούνται όλα, χωρίς καμιά εξαίρεση, τα παιδιά. Είδαμε τα παιδιά των ελλήνων και των ελληνίδων να έχουν επιτυχίες στο γνωστικό και στον κοινωνικό τομέα, που είναι αδιανόητες σε ένα παραδοσιακό σχολείο, και είδαμε ταυτόχρονα τα παιδιά των μεταναστών και των μεταναστριών να συμπορεύονται ισότιμα σ’ αυτόν το δρόμο της σχολικής επιτυχίας.
Πανηγυρίσαμε μαζί μ’ εσάς τα βραβεία και τις διακρίσεις που απονεμήθηκαν από πολλές πλευρές στο «132» για τις πρωτοποριακές δραστηριότητές του.
Από κοινού διαπιστώσαμε ότι η ανθρωπιά, η ανιδιοτέλεια και ο επαγγελματισμός των εκπαιδευτικών μπορούν να κάνουν μικρά εκπαιδευτικά θαύματα ακόμη και εκεί όπου άλλοι προσπαθούν να προκαλέσουν φόβο και απογοήτευση «προφητεύοντας», τάχα, «εθνικές και κοινωνικές καταστροφές».

Πολλά μέλη του Τμήματός μας τα ζήσαμε όλα αυτά από κοντά, καθώς από την πρώτη στιγμή αναλάβαμε να παρακολουθούμε συστηματικά και να αξιολογούμε το εκπαιδευτικό έργο που γινόταν στο σχολείο σας. Η αξιολόγησή μας ήταν πάντοτε αυστηρή, γιατί αυτό ζητούσαν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί και η διευθύντρια του σχολείου και επειδή αυτό επέβαλε η δική μας επιστημονική συνείδηση. Τα αποτελέσματα της αξιολόγησης μας επιβεβαιώνουν περίτρανα αυτό που εσείς -μαθητές, μαθήτριες, γονείς και εκπαιδευτικοί,- διαπιστώσατε μέσα από τις προσωπικές σας εμπειρίες: στο «132» είδαμε να δημιουργείται και να λειτουργεί ένα πραγματικά δημοκρατικό και ανθρώπινο σχολείο πολύ υψηλής ποιότητας –Ένα σχολείο όπως το ονειρευόμαστε για όλη την Ελλάδα.

Γι’ αυτό το λόγο οργιζόμαστε με όλες εκείνες τις ενέργειες και πράξεις που αποσκοπούν στη δόλια κατασυκοφάντηση και στην ακύρωση αυτού του τόσο σημαντικού και επιτυχημένου εκπαιδευτικού εγχειρήματος.
Είναι αυτονόητο ότι θα παραστούμε στη δίκη που γίνεται σε βάρος της διευθύντριας του σχολείου Στέλλας Πρωτονοταρίου. Θα παραστούμε ως, «εκ της φύσεως του επαγγέλματός μας», συγκατηγορούμενοι, διότι στο πρόσωπο της Στέλλας Πρωτονοταρίου διώκεται το αίσθημα ευθύνης απέναντι στα παιδιά που (οφείλει να) κατευθύνει το έργο των εκπαιδευτικών. Η παιδαγωγική ευθύνη απέναντι στα παιδιά αποτελεί βασικό στοιχείο της ιδιότητας του/της εκπαιδευτικού, που όλοι και όλες οι εκπαιδευτικοί κατέχουμε «εξ αδιαιρέτου». Γι αυτό οι επιθέσεις κατά των εκπαιδευτικών του 132ου σχολείου της Αθήνας είναι επιθέσεις εναντίον όλων μας και η άσκηση δίωξης κατά της διευθύντριας Στέλλας Πρωτονοταρίου είναι δίωξη εναντίον όλων μας. Θα είμαστε, συνεπώς, παρόντες και παρούσες εκεί όπου προσβάλλεται, ενάγεται και δικάζεται το αίσθημα της παιδαγωγικής μας ευθύνης απέναντι σε όλα ανεξαιρέτως τα παιδιά.

Αγαπητές μαθήτριες και αγαπητοί μαθητές του 132ου σχολείου της Αθήνας! Αγαπητοί γονείς! Αγαπητές και αγαπητοί συνάδελφοι!
Αυτό που δημιουργήσατε και ευτυχήσατε να ζήσετε στο σχολείο σας τα τελευταία χρόνια δεν είναι γέννημα μόνο των δικών σας προσωπικών ονείρων και επιθυμιών, που χάρη στην υποδειγματική δουλειά σας μπόρεσαν να γίνουν πραγματικότητα –Είναι ταυτόχρονα απόρροια των προβληματισμών ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας που επιζητά εναγωνίως πολιτισμένους τρόπους αντιμετώπισης των σημερινών κοινωνικών προκλήσεων για να μπορέσει να πορευτεί στο δρόμο της ανθρωπιάς, της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της αδελφοσύνης, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ευημερίας. Αυτή την αλήθεια πιστοποιεί η καθολική αναγνώριση της δουλειάς σας από τον κόσμο των εκπαιδευτικών και η αγάπη του συνόλου των δημοκρατικών πολιτών, που εκφράζονται αυθόρμητα σε ολόκληρη τη χώρα παρά το γεγονός ότι εσείς ποτέ δεν επιδιώξατε άλλη αναγνώριση και αγάπη πέραν από εκείνη που σας παρείχαν αφειδώς τα παιδιά του σχολείου σας και οι γονείς τους.
Εκφράζουμε τη βεβαιότητά μας ότι οι επιθέσεις και οι διώξεις θα αποτελούν σύντομα έναν εφιάλτη που πέρασε, γιατί η ελληνική κοινωνία έχει ανάγκη και απαιτεί να υπάρχει και να λειτουργεί το «132» ως υπόδειγμα γι αυτά που πρέπει και μπορούν να γίνουν στην εκπαίδευση μας.

Εγκρίθηκε ομόφωνα από τη Γενική Συνέλευση του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ στη συνεδρίαση 09Τ8/28-5-2009.

.

2. ΕΝΙΑΙΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΥ & ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ Α.Π.Θ.

ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
στη διωκόμενη δασκάλα Στέλλα Πρωτονοτάριου

Αύριο 16.6.2009 δικάζεται στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών η τ. Διευθύντρια του 132ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών (Γκράβας), δασκάλα Στέλλα Πρωτονοτάριου, για τις πρωτοβουλίες αυτής και των συναδέλφων της να εφαρμόσουν στο εν λόγω σχολείο πρωτοποριακές για τα δεδομένα της ελληνικής δημοτικής εκπαίδευσης μεθόδους ενσωμάτωσης των παιδιών μεταναστών στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Ο Ενιαίος Σύλλογος Καθηγητών του ΑΠΘ (ΕΣΔΕΠ) υιοθετεί το ομόφωνο μήνυμα συμπαράστασης που εξέδωσε για το σκοπό αυτό η Γ.Σ. του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ στις 28.5.2009.

Ο ΕΣΔΕΠ Α.Π.Θ. επιθυμεί να ενώσει και τη δική του φωνή στις εκκλήσεις για συμπαράσταση και αλληλεγγύη ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας στη διωκόμενη εκπαιδευτικό, που στο μόνο σφάλμα που υπέπεσε ήταν να πάρει στα σοβαρά την αποστολή της στις δύσκολες συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτή και οι συνάδελφοί της καλούνται να επιτελέσουν το έργο τους. Το δύσκολο έργο της ένταξης και της ενσωμάτωσης των παιδιών των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία αρχίζει από το χώρο της Παιδείας. Το έργο αυτό σε καμιά περίπτωση δεν προάγεται με ποινικές διώξεις διδασκάλων. Δεν νοείται η Ελληνική Πολιτεία, αντί να χρησιμοποιήσει τα μέσα που έχει στη διάθεσή της για να ενθαρρύνει, να στηρίξει και να καθοδηγήσει τους άξιους εκπαιδευτικούς με θετικές ενέργειες και δράσεις στον τομέα αυτό, να κινητοποιεί τους διωκτικούς της μηχανισμούς σα νάχει να κάνει με εγκληματίες. Είμαστε βέβαιοι ότι η Ελληνική Δικαιοσύνη θα κάνει το καθήκον της και θα αθωώσει πανηγυρικά την διωκόμενη δασκάλα. Σε διαφορετική περίπτωση, η χώρα μας δεν θα αποφύγει μιά ακόμη καταδίκη από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Θεσσαλονίκη, 15 Ιουνίου 2009

==========

Σχετικά:

http://www.parents.gr/forum/showthread.php?p=930840,

http://www.tvxs.gr/v11901

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_09/12/2007_251981

http://www.iospress.gr/ios2007/ios20071230.htm

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4520951&ct=1

Κατηγορία: Εκπαιδευτικά, Ενημέρωση, Κοινωνία, Πολιτική
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , .


Σχολιάστε...