Άντε, ώρα για Συγκυβέρνηση και δημουργία “Υπουργείου Απελάσεων”…

13617_0906081105

Το αποτέλεσμα των ευροεκλογών χρήζει βαθύτατης ανάλυσης και σε διάφορα επίπεδα. Κυρίως γιατί πλέον στη σημερινή κατάσταση, παγκόσμια αλλά και στο εσωτερικό της Ελλάδας, δεν υπάρχουν “προγραμματισμένοι αυθορμητισμοί” για ένα γεγονός το οποίο αναμένεται. Αυθόρμητη ήταν η αντίδραση της μεγάλης μάζας πολιτών στα γεγονότα του Δεκέμβρη, όταν η σφαίρα του κράτους σκότωσε έναν “τρομοκράτη” έφηβο. Όμως η θέση της κοινωνίας, και ιδιαίτερα των ενεργών πολιτικά τμημάτων της, είχε διαμορφωθεί προ πολλού και με μια χρονοβόρα διαδικασία ενάντια στην καταστολή, ενάντια στην εξουσία των σωμάτων ασφαλείας που φυλάνε τους καταπιεστές του λαού.

Οι εκλογές ήταν αναμενόμενες και ο πολίτης “προγραμματίστηκε” να έχει κάποιες επιλογές: α) κάτι από όλα αυτά τα ψηφοδέλτια που κατεβαίνουν, β) ή τίποτα από όλα αυτά. Αυτό ήταν το βασικό δείλλειμα των ΜΜΕ και των μεγαλοσυμφερόντων. Και ένα μεγάλο κομμάτι κόσμου επέλεξε το δεύτερο. Για την ακρίβεια προγραμματίστηκε να επιλέξει το δεύτερο. Η εκλογική διαδικασία αυτή απλά ολοκλήρωσε τον πίνακα του νεοσυντηριτισμού της ελληνικής κοινωνίας, της σύγχυσης που φτάνει σε φασιστομαλάκυνση.

Πώς θα εκτιμήσουμε το ειδικό βάρος της αποχής; Κάποιοι θα βγούν και θα πουν τα θετικά της, άλλοι τα αρνητικά της, τα οποία μπορεί όμως να υπάρχουν ταυτόχρονα και αυτό γιατί οι απέχοντες δεν είναι σύνολο πολιτικά ομοιόμορφο και συνεπώς δε μπορεί να αναλύονται μπακαλίστικα οι προθέσεις τους. Αυτό κάνει όμως από το πρώτο λεπτό των αποτελεσμάτων το εξουσιαστικό σύστημα στα κανάλια, το οποίο είναι το επόμενο βήμα της συντηριτικής ισοπέδωσης που ερμηνεύει όπως νομίζει ο καθένας το τί θέλει η κοινωνία.

Υπάρχουν πολιτικοποιημένοι άνθρωποι που απείχαν, με θέσεις, διαθέσεις και πολιτική δραστηριότητα. Αυτοί δεν καταγράφηκαν αλλά αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους να εκπροσωπήσουν τις ιδέες τους σε ένα άλλο πεδίο μάχης, πέρα από τις πανελαδικού τύπου εκλογές. Θα διεκδικήσουν στο χώρο δουλειάς τους, θα συνδιαμορφώσουν στο Πανεπιστήμιο εκεί όπου σπουδάζουν, ή σε τοπικό επίπεδο για κάποιο επιμέρους τοπικό ζήτημα. Η δική τους γνώμη θα καταγράφεται τόσο συχνά όσο προκύπτουν μαζικές διαδικασίες ζύμωσης και κοινωνικής διεκδίκησης. Αυτή είναι η αντισυστημική αποχή.

Από την άλλη πλευρά υπάρχουν οι “πολλοί” οι οποίοι δε πιστεύουν σε τίποτα, δε συμμετέχουν πουθενά κι ούτε αν προκύψουν οι συνθήκες στο περιβάλλον τους θα παρακινηθούν σε δράση. Μοναδικός μπούσουλας η “κωλάρα” τους. Κι αυτοί δεν καταγράφηκαν στις εκλογές, αλλά από την επομένη θα είναι όσο άφαντοι ήταν και πριν από αυτές. Πρακτικά, αυτοί οι άνθρωποι αν ψήφιζαν απλά θα εκβίαζαν ένα δικαίωμα το οποίο δεν δικαιούνται ως πολίτες. Γιατί δεν νοείται πολίτης ο οποίος να ασκεί τα πολιτικά και πολιτειακά του δικαιώματα μοναχά όταν του ζητάνε την ψήφο του σε εκλογές. Αυτή είναι η συστημική αποχή η οποία είναι αποτέλεσμα της πλημμύρας των κεφαλιών των πολιτών με όλα τα ακραία ατομικιστικά σύνδρομα και τους ισοπεδοτισμούς τύπου “όλοι ίδιοι είναι“, “τι θα αλλάξει“. Πολλοί από αυτούς δεν είχαν καν προσωπικό συμφέρον αφού στις ευρωεκλογές δε μπορείς να πας να ζητήσεις δουλειά από τον ευρωβουλευτή που δεν “σταυρώνεις”!

Στο θέμα αυτής της ισοπέδωτικής αντίληψης μερίδαςπολιτών για την πολιτική έχουμε αναφερθεί ξανά και το έχουμε χαρακτηρίσει ως δείγμα νεοσυντηριτισμού, όταν συνδυάζεται με πληρη αδράνεια συμμετοχής στα κοινά ή στη δημόσια συζήτηση.

Ένα άλλο θέμα είναι ότι υπάρχει μία σύγχυση στον τρόπο που απαντάται το ερώτημα “ποιος τελικά βολεύεται από την αποχή;”. Η απάντηση δε μπορεί να είναι απλή. Αν μιλάμε για την αποχή δυσαρεστημένων με τους κυβερνώντες που ενδέχεται να ψηφίσουν κάτι άλλο τότε σαφώς βολευόνται οι κυβερνώντες! Αν μιλάμε για αποχή “προβατοποιημένου” κόσμου που απλά θα ασκήσει καταχρηστικά το δικαίωμα στην ψήφο προς την υπόλοιπη κοινωνία στηρίζοντας τους καταπισετές του, τότε βολεύεται όποιος αντιδρά στην παρούσα κατάσταση και θέλει να αλλάξει.

ΟΜΩΣ, στις εκλογές αυτές είναι φανερό ότι το σύστημα εξουσίας επέλεξε να γίνει μάχη μηχνανισμών και όχι πολιτικοποίησης και προβληματισμού των μαζών. Ώθησαν τον κόσμο στην αποχή παρουσιάζοντας μία σκανδαλώδη κατάσταση που δεν είχε αρχή και τέλος και τα ΜΜΕ φρόντισαν να φαίνεται ότι αυτό το πέπλο της κατάχρησης εξουσίας είναι διαπολιτικό-διακομματικό, χωρίς κυρίαρχες αποχρώσεις. Ποιός έμεινε να ψηφίσει; Ένας κόσμος που καταλάβαινε ότι όσο μειώνεται ο αριθμός των ψηφισάντων τόσο η δική του ψήφος διαμαρτυρίας, έστω σε κάτι εναλλακτικό με το οποίο δεν ταυτίζεται απόλυτα, έπαιρνε αναλογική αξία, κια φυσικά ο κόσμος των μηχανισμών! Και ποιος έχει μεγαλύτερο μηχανισμό από τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα;; Απλά δείτε τα αποτελέσματα!

Ας δούμε ένα παράδειγμα. Οι πολιτικοί ρεπόρτερ των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ όλες τις τελευτείες ημέρες ανέφεραν φράσεις σαν αυτές στα δελτία ειδήσεων και στις εφημερίδες: “το επιτελείο του ΠΑΣΟΚ (ή ΝΔ) φοβάται τα επίπεδα της αποχής” ή “ανησυχεί η Χαρ. Τρικούπη (ή Ρηγίλης) για την αποχή της εκλογικής βάσης του κόμματος“. Δύο διαφορετικά τα υποννοούμενα: α)ψηφοφόρε της ΝΔ (ή ΠΑΣΟΚ) σε χρειαζόμαστε, άσε τις κλάψες και έλα να ψηφίσεις“, β)δυσαρεστημένε πολίτη που σκέφτεσαι να μη ψηφίσεις σε φοβάμαι πολύ, τρέμω, κι αν δεν έρθεις θα μου δώσεις ένα μεγάλο χαστούκι… απλά μην ψηφίσεις”.

apotelesmata.

Τα πραγματικά αποτελέσματα

– Δεξιά ακροδεξιά ενίσχυση, συντηριτικοποίηση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

– Μη ύπαρξη συντεταγμένου αριστερού μπλοκ ανοιχτού προς την κοινωνία το οποίο να αποτελεί πραγματικό πόλο ο οποίος θα είναι ικανός να καταγράφεται και εκλογικά

– Πολυδιάσπαση δημοκρατικών δυνάμεων

– Η καταγραφή της αποχής ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας η οποία μπορεί να ερμηνευτεί ανάλογα με το που θέλει να οδηγήσει κανείς την κατάσταση. Δεν θέτει δηλαδή προϋποθέσεις για τις πολιτικές εξελίξειες, παρά επιταχύνει την αντιδραστικότητα των αντιλαϊκών πολιτικών.

– Οι τεχνητές αναταράξεις και το στρίμωγμα στον ΣΥΡΙΖΑ του οποίου του “φουσκώναν” και του “ξεφούσκωσαν” την επιρροή ώστε να προκαλέσουν εσωκομματικές διαμάχες για τις ριζοσπαστικές επιλογές της ηγεσίας. Ώρα να κάνουν αντεπίθεση οι “ανανεωτικοί” και να φέρουν τον ΣΥΝ εκεί που ξέρουν καλύτερα: ανάμεσα στο 2,7 και 3,2%! Να κι ένα παράδειγμα πως θα “βοηθήσουν” και οι Ταρζάν της δμοσιογραφίας που όταν θέλουν να γράψουν παπάρες τις βαφτίζουν “Επιστολές Αναγνωστών”

– Νίκη φοβίας, καταστολής, μισαλλοδοξίας, τρομολαγείας οι οποίες αν και δεν έχουν περάσει σε πολύ μεγάλα τμήματα της κοινωνίας είναι νίκη για τους ακροδεξιούς και τη δεξιά ότι τα ζητήματα αυτά τίθενται πλέον στην καθημερινή αντζέντα με “λαϊκή εντολή”, έστω κάτω από αυτές τις συνθήκες που τις γνωρίζουν και οι ίδιοι ότι μπορούν άμεσα να ανατραπούν από το μαζικό Κίνημα.

.

Άντε και Συγκυβέρνηση

Οι παπαγάλοι της ΝΔ έκαναν καλά τη δουλειά τους. Μερικές ημέρες πριν τις εκλογές διέρρεαν ότι η ΝΔ θα υποστεί πολύ μεγάλη ήττα. Στόχος να συσπειρώσουν τη βάση τους και επιπλέον να κάνουν την τελική διαφορά του 4,3% από το ΠΑΣΟΚ να φαίνεται σχεδόν τέλειο αποτέλεσμα και σχεδόν σίγουρα ανατρέψιμο μεχρι τις βουλευτικές εκλογές. Κι ας ορίεται, δήθεν, η ΝΔ για τα exit polls που απλά συνέβαλαν και αυτά (θελημένα ή όχι) στο σχεδιασμό της ΝΔ γαι τη της διαχείρισης της ήττας της.

Ενδιαφέρον είχαν και οι αναλύσεις στελεχών της κυβέρνησης (π.χ Χατζηδάκης) οι οποίοι αναζητούσαν τα αίτια της εκλογικής τους ήττας στην “ασφάλεια των πολιτών“, “την αδράνεια της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει τα φαινόμενα βίας και βαδαλισμών του Δεκέμβρη“, “το πρόβλημα με τους μετανάστες” και κάπου εκεί ανάμεσα και το Βατοπέδι και κάποια άλλα. Στή βάση αυτή ερμήνευαν πολλοί και την ενίσχυση του ΛΑΟΣ αλλά και την υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ από το δημοσκοπικό 10+ των προηγούμενων μηνών.

Άρα, η αντζέντα που θα κάνει τη διαφορά για αυτούς, από όσο καταλαβαίνουν, είναι σχεδόν αυτούσια η αντζέντα του ΛΑΟΣ κι όχι μία αντζέντα που θα βελτιώσει τη θέση του εργαζόμενου απένταντι στα οργανωμένα καρτέλ συμφερόντων του Κεφαλαίου!

Αυτή είναι και η πραγματική συμβολή της αποχής στο σύστημα εξουσίας, ότι δηλαδή δεν διατυπώνει ρηττά τους λόγους για τους οποίους υπάρχει δυσαρέσκεια και τους όρους που θέτει ο απέχων πολίτης. Συνεπώς, βούτηρο στο ψωμί των ΜΜΕ και των στρατηγείων των κομμάτων εξουσίας να χειραγωγήσουν την κοινή γνώμη βάσει του “τι ήταν αυτό που ήθελε να πει ο πολίτης με την αοχή του” και όχι με αυτό που λέει στην πράξη! Κι αυτό που εξέφρασε ο πολίτης κατά τη ΝΔ είναι η ανάγκη καταστολής, η ανάγκη παρέμβασης με επιχειρήσεις σκούπας!

Αφού λοιπόν έχουμε σύγκλιση πλέον και στην αντίληψη των “σημαντικών” προβλημάτων των πολιτών για ΝΔ-ΛΑΟΣ, είναι βέβαιο πως αν συνεχίσει η κατηφόρα για τη ΝΔ θα αναζητήσει ο Καραμανλής χείρα βοηθείας από τον Καρατζαφέρη και τους περιφερόμενους τηλεβιβλιοπώλες του!

.

Αυτή είναι η Δημοκρατία;;

Ένα ακόμα επικίνδυνο συμπέρασμα που ακούστηκε αρκετά από πλήθος πολιτικών (Β.Παπανδρέου, Μπακογιάννη, Πάγκαλος και πολλοί άλλοι) είναι αυτό του ότι “Η δημοκρατία έχει πολλά αρνητικά αλλά δεν έχει προταθεί κάποιο καλύτερο πολιτικό σύστημα“. Με άλλα λόγια αυτό που έχουμε σήμερα είναι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ και θα πρέπει να την ανεχτούμε όπως είναι γιατί δεν υπάρχει κάτι καλύτερο…

Μόνο που αυτό που έχουμε κυρίες/κύριοι βουλευτάδες του Ελλαδιστάν είναι αστική δημοκρατία του κώλου και μάλιστα απολαμβανόμενη δια ολίγων αντιπροσώπων! Άλλο βούρτσα κι άλλο…

.

Κάτι για το τέλος

Ο Ναυτίλος από την Ελευθεροτυπία 9/6/2009…

Η αποχή έφθασε το 47,37%! Το ερώτημα είναι με πόσο τέτοιο ποσοστό κλονίζεται η Βαστίλλη;

Στη Σουηδία η αποχή έφθασε στο 65%, στη Γερμανία το 57% και στη Γαλλία το 59,5%

στη Ρουμανία το 76%, στην Πολωνία το 71,6%, στην Πορτογαλία το 63,5% και στην πρωτοπόρο Σλοβακία το ηρωικό 80,4% όμως ούτε σε αυτές τις

χώρες ούτε πουθενά αλλού στην Ενωση οι σεισμολόγοι παρατήρησαν τίποτε ασυνήθιστες δονήσεις και παράξενους παλμούς που να δείχνουν ότι η Βαστίλλη σείεται, κλονίζεται και πέφτει.

Κι έτσι το ερώτημα παραμένει στέρεο: στα πόσα ντεσιμπέλ αποχής το σύστημα καταρρέει σαν «απόπληκτος μπαμπάς»; Ελα ντε! Και πότε συνέβη κάτι τέτοιο στην ιστορία;

Για την ώρα όμως φαίνεται να μπαίνουμε (και η Ενωση και η Ελλάδα) στον καλόν εκείνο δρόμο που οδηγεί στο προηγούμενο των ΗΠΑ: το 20% του εκλογικού σώματος να εκλέγει και το 100% να κυβερνιέται.

Δεν είναι άσχημο σχήμα, μάλλον δε ίσως να είναι και άκρως δημοκρατικό, μη σας πω κι «αριστερό». Ετσι εξηγείται άλλωστε και το γεγονός ότι μια δημοσιογραφική ελίτ φίλα προσκείμενη στην αριστερά (έστω έτσι όπως την εννοεί η ίδια) προέτρεπε προεκλογικώς τους πολίτες (κι όχι ακριβώς τον «χοντρό λαό», αυτόν άσ’ τον να ψηφίζει ΛΑΟΣ και να βολοδέρνει γενικώς) να απέχουν και να πάνε παραλία

από αδιαφορία, διαμαρτυρία, τιμωρία -τέλειο! Η ιδιώτευση (βλακώδης παρά τοις αρχαίοις -αλλά, τι δουλειά έχουμε εμείς με δαύτους, μη γινόμεθα κι αρχαιολάγνοι) προτείνεται ως πολίτευμα σε αριστερούς κι αυτοί το χάφτουν.

Κι έτσι τώρα διακρίνω κι εγώ στον αόρατο άνθρωπο της αποχής και της εποχής (της αποχής), ασώματον έναν φίλο, απροσδιόριστον έναν γνωστό, ρευστόν ένα σύντροφο -ρε να ‘ναι αυτός, να μην είναι; κι εκεί που πάω να δω καλύτερα, κάποιος

με σπρώχνει, πέφτω κάτω κι ύστερα με κατηγορεί που έπεσα. Ο αόρατος άνθρωπος -του βγάζω το καπέλο! έχει πάντα δίκιο, αν όχι στα γκάλοπ, πάντως όταν εν τέλει τα διαμορφώνει σε αποτέλεσμα…

Εδώ είμαστε.

.

Δείτε επίσης:

Τα αποτελέσματα από το Υπ.Εσωτερκών

Μια αναλυση του Στ.Κούλογλου

«Κερδισμένο το σύστημα, που κατάφερε να στείλει τον κόσμο για μπάνιο»

Κατηγορία: Αναδημοσιεύσεις, Εργασιακά Ζητήματα, Κοινωνία, Πολιτική
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , .


Σχόλια...

  1. Ο/Η dim είπε και λάλησε:

    με προλαβες για το αρθρο του σταθη-ναυτιλου.

    στα των εκλογων τωρα.
    για τα πραγματικα αποτελεσματα συμφωνω σε καθε τους λεξη και επαυξανω. αυτοι που ηταν να μην ψηφισουν αντισυστημικα δε θα ψηφιζαν ουτως η αλλως και θα ειχαμε τα φυσιολογικα επιπεδα αποχης. και ειναι και αυτοι που ξερουμε πως και στο δρομο θα ειναι και στους διαφορους αγωνες. αντε να βαλω και καποιες εξαιρεσεις οι οποιες απλα επιβεβαιωνουν τον κανονα… οι περισσοτεροι ανηκουν στην αλλη κατηγορια και ειναι πολλοι. υπαρχει ομως και μια ακομα κατηγορια που ενω ανηκει στην μερια της αντιδρασης εκατσε και κοιτουσε λιγο ελιτιστικα λιγο ανεξηγητα επικριτικα αλλα εν τελει αδιαφορα τις εκλογες να περνουν. στοιχισμενοι αθελα τους με τη γραμμη των τραγκαδων, των καρατζαφερηδων, των πρετεντερηδων των αυριανων αλλα και των δυο μεγαλων, μεσα σε ενα παγκοσμιο κρισιμο σκηνικο λογω και οικονομικης κρισης αλλα και ολοενα και μεγαλυτερου περιορισμου κοινωνικων δικαιωματων αφησαν ενα οπλο που τους εδωσε το συστημα να παει χαμενο και να χρησιμοποιηθει ξανα και μονο απο το ιδιο.

    μακρια απο μενα οι αντιληψεις περι αλλαγης του παγκοσμιου, πανευρωπαικου ή ντοπιου συστηματος μεσω των εκλογων και ειδικα με τη μορφη που εχουν σημερα. αλλα αυτο δε σημαινει ουτε πως πρεπει να το μην το χρησιμοποιησω ουτε και βεβαιως πως αν το χρησιμοποιησω νομιμοποιω το συστημα η/και το ενισχυω. δηλαδη αν απειχα τι θα γινοταν; θα το ριχνα; ας σοβαρευτουμε. δεν υπαρχει ιστορικο παραδειγμα αυτης της συλλογιστικης και ουτε καποια βαση που να στηριζεται. αν η αποχη ηταν αντισυστημικη καθολικα θα το βλεπαμε στους εργασιακους χωρους, στο δρομο στις διαφορου ειδους εκδηλωσεις. δε θα χρειαζοταν να ρθουν οι εκλογες για να το καταλαβουμε.

    και μεσα απο αυτο το σκηνικο βγαινει ενισχυμενο το λαος. δεν ξερω κατα ποσο ισχυει πραγματικα αυτο αλλα αυτη η εντυπωση μενει.
    σιγουρα φταιει ΚΑΙ η αποχη γιαυτο ΑΛΛΑ οχι μονο. ειναι κυριοτερο το προβλημα της ανοδου του και απο την πτωση της αριστερας (κοινοβουλευτικης η μη – ας δουμε και τα τραγικα ποσοστα της για πρωτη φορα ενωμενης εξωκοινοβουλευτικης αριστερας…)και αποτελει ενα ακομα στοιχειο που καταδεικνυει την ανικανοτητα της αριστερας να βρει απαντησεις στα κοινωνικα ζητηματα που εχουν προκυψει. αλλωστε και στην υπολοιπη ευρωπη το πολιτικο σκηνικο ειναι πανω κατω ιδιο.
    ας αποτελεσει και αυτο μια αφορμη για να βρεθουν τα ριζοσπαστικα κομματια της αριστερας πιο κοντα. και φυσικα δεν αναφερομαι μονο στις εκλογες.

    αναγκη παντα υπηρχε και εχει ξαναγραφει σχετικα εδω μεσα αρκετες φορες. τωρα εχει γινει επιτακτικη(επαναλαμβανω οχι μονο απο το αποτελεσμα των εκλογων αλλα απο τη γενικοτερη τροπη που εχουν παρει τα πραγματα τους τελευταιους μηνες). ας μην παει και αυτη η ευκαιρια χαμενη.

  2. Ο/Η algo είπε και λάλησε:

    εγώ θα ήθελα να προσθέσω μονάχα ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει αντισυστημική αποχή. ακόμα και αν ο απέχον είναι ενεργός πολίτης η αποχή του δεν αποφέρει κανένα πλήγμα στο υπάρχον σύστημα (αυτό το αποδεικνύουν και τα ποσοστά αποχής σε άλλες ευρωπαικές χώρες). στην τελική άν το ποσοστό της συνειδητοποιημένης αποχής ήταν μεγάλο τότε η ανατροπή πιθανότατα θα έχει ήδη έρθει από τους αγώνες αυτών των απεχόντων στον δρόμο.

    οπότε η αποχή δεν είναι σε καμία περίπτωση πλήγμα στον σύστημα. είναι η ψήφος όμως νομιμοποίηση του? η νομιμοποίηση της αστικής δημοκρατίας πηγάζει πρώτα από ένα σωρό κατασταλτικούς μηχανισμούς και διαφόρων ειδών κέντρα εξουσίας και μετά απο την όποια συμμετοχή στης εκλογές. στην ουσία νομιμοποίηση του συστήματος δεν είναι το πλήθος των ψήφων αλλά το πού πηγαίνουν αυτές. αυτό μας οδηγεί στο ότι ουσιαστικά η αποχή παρέχει την ίδια νομιμοποίηση με την συμμετοχή καθώς δεν αποδυναμώνει τις δυνάμεις που στηρίζουν το σύστημα.

    οπότε τι μένει να κάνει κάποιος οποίος δεν πιστεύει ότι η αλλαγή μπορεί να προκύψει μέσω κοινοβουλευτικών διαδικασιών? η αποχή είναι μία εύκολη λύση και έτσι παραδίνεις την διαμόρφωση των δυναμικών(εντός αλλά πιθανός και εκτός του συστήματος) σε άλλους, με ότι αυτό συνεπάγεται..

  3. Ο/Η treti είπε και λάλησε:

    Καταρχάς θα συμφωνήσω με την άποψη ότι έαν οι απέχοντες βρίσκονταν όλοι στο δρόμο το πιθανότερο η συζήτηση περι εκλογών να μην είχε σημασία καθώς ήδη θα είχε επέλθει αλλαγή.

    Προς το παρόν τέθηκαν τα εξής ερωτήματα με τις απόψεις του καθένα και είναι:
    α) Αποτελεί η αποχή κίνδυνο για το σύστημα
    β) Αποτελέι η ψήφος νομιμοποίηση του συστήματος

    Θέτω ένα διαφορετικό ερώτημα… μπορεί η ψήφος και η εκλογική διαδικασία να είναι αντισυστημική? Η απάντηση που δίνω σε αυτό το ερώτημα είναι πως σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο και ο λόγος είναι η φύση του ίδιου του συστήματος και οι μηχανισμοί του. Απο την εκλογική διαδικασία μπορούν στην καλύτερη περίπτωση να προκύψουν πολιτικά κόμματα ορισμένες ριζοσπαστικές συνιστώσες που στην καλύτερη θα αποτελούν μια πολύ μικρή δύναμη του κοινοβουλίου.

    Κατά την άποψη μου η συμμετοχή ριζοσπαστικών δυνάμεων σε εκλογές αποτελεί παγίδα καθώς ο λόγος σου πρέπει να είναι ωραιοποιημένος και να κινείται μέσα σε ορθά – αποδεκτά πλαίσια (πλαίσια που μπαινουν απο το ίδιο το σύστημα). Π.χ. δεν μπορεί να πει η Παπαρήγα στο debate οτι εμεις θελουμε να παρουμε τα τουφέκια και όποιος δεν μας παραδίδει τα μέσα παραγωγής θα δολοφονείται. Ούτε μπορεί να πει ο Σύριζα οτι και η μολότοφ είναι θεμιτή…

    Η αποχή αυτών που κινούνται εκτός του συστήματος και βρίσκονται καθημερινά στο δρόμο δίνοντας αγώνες είναι αποδεκτή και θεμιτή καθώς ούτως ή άλλως αν είναι να προκύψει προοδευτική αλλαγή μόνο έτσι θα προκύψει.
    Η αποχή αυτών που δεν τους ενδιαφέρει και κινούνται με βάση ατομικά συμφέροντα ικανοποιώντας το εγώ τους δεν με προβληματίζει καθόλου καθώς βάση αναλογιών και δύναμης των μηχανισμών θα κατευθύνονταν μεταξύ των μεγαλύτερων κομμάτων. Και για τον λόγο αυτό θα μπορούσε αυτού του είδους η αποχή να προβληματίζει τους “μεγάλους”. Ωστόσο με προβληματίζει το πως αυτοί οι άνθρωποί θα αφήσουν την παραλία για να κατέβουν σε μια πορεία.

    Αυτό που θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει και να μας προβληματίζει είναι όχι η αποχή από τις εκλογές, αλλά αυτοί που απέχουν απο την καθημερινότητα. Που μπορεί μεν να απέχουν και από τις εκλογές αλλά η ουσία είναι η συμμετοχή στους καθημερινούς αγώνες. Είτε 100% συμμετοχή υπήρχε είτε 20% στις εκλογές το αποτέλεσμα θα ήταν πάνω κάτω το ίδιο, όταν η συνείδηση σου (και η ψήφος σου) φτιάχνεται απο τα σκουπίδια που ακούγονται καθημερινά στην τηλεορασή σου και όταν το χρώμα που διαλέγεις είναι αυτό που θα σε βάλει αύριο μεθαύριο σε μία θέση.

  4. Ο/Η dim είπε και λάλησε:

    @treti
    η τελευταια παραγραφος δεν εχει να κανει με το θεμα που τεθηκε. προφανως ολοι συμφωνουμε πως η αποχη απο τους καθημερινους αγωνες ειναι το κυριοτερο ζητημα.

    στο ερωτημα που θετεις η απαντηση η δικια μου ειναι ναι. μπορει να ειναι αν οχι αντισυστημικη(θελει πολυ κουβεντα για το τι ειναι κ τι οχι συστημα), μπορει να ειναι αντιδραστικη. δεν εχει σημασια τι θα πεις στο debate. η ουσια βρισκεται και στην κοινοβουλευτικη αλλα και κοινωνικη νομιμοτητα που σου προσφερουν καποιες φωνες μεσα στη βουλη μεχρι και στα εντελως πρακτικα ζητηματα που εχουν να κανουν με την υποστηριξη στο δρομο εμπρακτα και με το “κυρος” του κοινοβουλευτικου κομματος.
    καλως η κακως ο κοινοβουλευτισμος εχει εδραιωθει στην κοινωνια μας και πρεπει να δρουμε εχοντας ΚΑΙ αυτο υποψην.

    οι εντυπωσεις και η αβαντα που δινει σε φασιστικες πραξεις και κατασταλτικες πολιτικες η ανοδος των ακροδεξιων κομματων πανευρωπαικα δεν πρεπει να αφηνει αδιαφορο τον κινηματικο χωρο. πραγματικα δεν μπορω να καταλαβω πως μπορουμε να αφηνουμε στην ακρη ενα “οπλο” που μας δινει το ιδιο το συστημα χωρις να προσπαθουμε να το σαμποταρουμε. εστω στο βαθμο που μπορουμε.

    και γιατι παντα μαρεσει οταν αναλυω πραξεις και καταστασεις, θελω να μου θυμισει οποιος μπορει ενα γεγονος που να συμβαλλει στη λογικη της αποχης ως πολιτικης πραξης με αποτελεσμα και νοημα. γιατι καλες ειναι οι θεωριες αλλα εχουν υπαρξει και εφαρμοστει ουκ ολιγες φορες με συγκεκριμενα αποτελεσματα.

    και δεν ειναι καθολου το ιδιο ενα 100% συμμετοχης με ενα 20%. δεν μπορουμε να τα ισοπεδωνουμε ολα. η υποθεση αυτη στερειται βασης αφου το 100% η το 20% αποχης δεν ειναι απλα ενα γεγονος που συμβαινει ασυνδετο με λοιπες κοινωνικες συνθηκες. για να φτασει αν ψηφιζει ενα 100% υπαρχουν χιλιες δυο κοινωνικοι παραμετροι που θα το ωθησουν στην καλπη, οπως και αν το 100% γινει 20%.

  5. Ο/Η treti είπε και λάλησε:

    Σε αυτό που αναφέρεις ότι θα υπάρχουν κάποιες φωνές μέσα στο κοινοβούλιο συμφωνώ και αναφέρω στο αρχικό σχόλιο ότι κατα την δικιά μου εκτίμηση η δυναμική αυτών των φωνών μπορεί να φτάσει μέχρι εκεί (και ίσως και να είναι θεμιτό κάτι τέτοιο). Ως μια συνιστώσα μέσα στο κοινοβούλιο, δεν μπορεί να παίξει καταλύτικο ρόλο στον μηχανισμό εξουσίας που επέρχεται μέσα από την βουλή (και δεν θα έπρεπε άλλωστε). Ή διαφορετικά αν έπαιζε καταλυτικό ρόλο αργά η γρήγορα θα αφομοιωνόταν.

    Το 100% αναφέρεται στις υπάρχουσες συνθήκες και σαφώς δεν θα άλλαζε κάτι. Με τις συνθήκες που υπονοείς, τότε όπως ανέφερα στο αρχικό σχόλιο η αλλαγή θα είχε προέλθει πολύ νωρίτερα και δεν θα περιμέναμε τις εκλογές για να το διαπιστώσουμε.

    Πραγματικά αν ψήφιζαν αυτοί που πήγαν στις παραλίες πόσο θα ήταν η αποχή? 1% -2%? Τόσο είναι η αποχή αυτών που βρίσκονται στον δρόμο έστω 200.000 κόσμου, που ξέρουμε ότι πολλοι απο αυτούς θα ψήφιζαν κάτι (Σύριζα, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ).

    Για τον λόγο αυτό παραθέτω και την τελευταία παράγραφο, δεν είναι το κύριοτερο πράγμα που θα έπρεπε να μας απασχολεί, αλλά το μοναδικό (σε σχέση με τις εκλογές).

    Τέλος να προσθέσω οτι ακόμα και οι εκλογές δεν είναι ένα όπλο που μας δίνεται, καθώς για να ήταν όπλο μας θα έπρεπε να είναι δημοκρατικές και επί ίσοις όροις. Να παίζεται το παιχνίδι στα ίσα. Κάτι το οποίο όμως δεν συμβαίνει, ακόμα και ο τηλεοπτικός χρόνος πάει αναλογικά, το ποσό που δικαιούται το κάθε κόμμα πάει αναλογικά, οι χρηματοδότες του κάθε κόμματος είναι διαφορετικοί.

    Για μένα όπως είπα και αρχικά οι εκλογές (βουλευτικές – ευρωεκλογές) δεν αποτελούν όπλο μας, αλλά μάλλον παγίδα. Ριζοσπαστικές δυνάμεις, προοδευτικές δυνάμεις είναι αναγκασμένες να υπεραμύνονται των αυτονόητων και να δέχονται επιθέσεις από ένα σύστημα το οποίο είναι φτιαγμένο με τους δικούς τους όρους.

    Για να καταλήξω δεν προτείνω σε κάποιον να απέχει ούτε και κατακρίνω όποιον ψηφίζει. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους μπορεί είτε να ψηφίσει είτε όχι. Απαραίτητη προυπόθεση να μην μένει στις εκλογές μόνο, αλλά να συμμετέχει στους καθημερινούς αγώνες. Η εκλογική αποχή δεν με προβληματίζει καθόλου, η μη κινητοποίηση ναι.

    Έχω την εντύπωση ότι θεωρείς πως όταν κάποιος ψηφίζει (έστω κι αν ψηφίζει ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ) είναι το πρώτο βήμα για να είναι ενεργός και απο κεί και πέρα μέσα απο κάποιες άλλες διαδικασίες να συνειδητοποιηθεί περισσότερο. Εκτίμηση μου είναι ότι οι εκλογές δεν αποτελούν κανένα στάδιο στην όλη διαδικασία (αν όχι αρνητικό στάδιο).

  6. Ο/Η dim είπε και λάλησε:

    μα δε διαφωνει κανεις στον μη καταλυτικο ρολο η στο ρολο εξουσιας οπως θες πες το. σε περιοδους μη επαναστατικες ποτε δεν αλλαξε κατι απο τις εκλογες. δεν απαιτω προφανως να αλλαξει το πολιτικο σκηνικο απο τη μια μερα στην αλλη με μια ψηφο. ΟΜΩΣ απο τη μια εχεις τις “δικες” σου φωνες στην βουλη την οποια σεβεται η πλειοψηφια της κοινωνιας και απο την αλλη εχεις τις ρατσιστικες και συντηρητικες φωνες των δεξιων και ακροδεξιων.

    αν εσενα δε σε νοιαζει αυτο καλως δε σε νοιαζουν και οι εκλογες. αλλα πρεπει να χεις υποψην πως το υπολοιπο 80%-90% το νοιαζουν και πως ετσι διαμορφωνεται η κατασταση στη χωρα. κακως; κακως αλλα εδω ειμαστε κ πρεπει να το παλεψουμε. γιαυτο λεω πως ειναι οπλο οι εκλογες. αμυντικο κυριως…

    και τελος μη συγκρινουμε ανομοια πραγματα. αλλο ο δρομος και αλλο οι εκλογες. δεν τα συγχεω με τιποτα οπως λες. δεν αποτελει κανενα βημα το να σηκωθεις ενα πρωι και να πας μεχρι το δημοτικο να ψηφισεις. αν εχεις κανει ομως το βημα στο δρομο κατα τη γνωμη μου πρεπει να χρησιμοποιησεις και τις εκλογες κυριως για αυτο που ειπα στην πρωτη παραγραφο.

    η ψηφος μπορει να χρησιμοποιηθει αντιδραστικα (λιγο η πολυ δεν εχει σημασια το θεμα ειναι οτι μπορει) η μη ψηφος ομως πως χρησιμοποιειται; η απαντηση στο σχολιο του algo.

  7. Ο/Η ark είπε και λάλησε:

    Ψάχνω μια γα****νη δημοσκόπηση που έδειξε εχτές ο Ευαγγελάτος περί αποχής. Αλλά δε μπορώ να τη βρώ.

    Σίγουρα μετά τα exit polls και γενικά τη ρευστότητα δε ξέρω αν είναι ότι καλύτερο να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη μας τις δημοσκοπήσεις.

    Παρόλα αυτά είχε κάποια πράγματα πολύ ενδιαφέροντα.

    Ανέλυε την αποχή κατά ηλικίες, με τους νέους 18-24 που θα ψηφίζαν για πρώτη φορά να έχουν τα ψηλότερα ποσοστά. Μετά με πολύ κοντινά νούμερα οι 25-34 και έφθιναν τα ποσοστά αποχής όσο οι ηλικίες μεγάλωναν (>55).

    Εντάξει ως εδώ! Ο καθένας μπορεί να πιάσει το νόημα των διαφορετικών εποχών…

    Το μεγάλο γλέντι ήταν όταν έβγαλε μια κάρτα η οποία ανέλυε την επαγγελματική απασχόληση (τομέα εργασίας) όσων πήγαν να ψηφίσουν…

    Λοιπόν -στο περίπου- ΔΕΝ ΠΗΓΑΝ να ψηφίσουν:
    > 10-15% οι δημόσιοι υπάλληλοι
    > …
    > … (καπου εδώ ελεύθεροι επαγγελματίες, έμποροι κλπ)
    > 47% των ιδιωτικών υπαλλήλων.

    Δηλαδή η αποχή ήταν συνάρτηση του πόσο θίγεται ένας πολίτης από την παρούσα κατάσταση.

    Αυτά πρέπει να απασχολούν την αριστερά, διότι ένα κομμάτι ανάμεσα στο οποίο και το ΚΚΕ έχει κάτσι στη γωνία και πιστέυει πως πρέπει να φτάσουμε στον πάτο για να γίνει κάτι, για να ξεσηκωθεί ο κόσμος.

    Από ότι φαίνεται, πέρα από τους Αμερικάνους που είχαν τον εφιάλτη Μπους και για να τον ξεπεράσουν όχι μόνο κρατιακοποιήσεις αλλά και απαλοτριώσεις αν χρειαστεί θα κάνουν, κατά τα άλλα στην Ευρώπη η κρίση γυρνά τις κοινωνίες προς τη συντήρηση.

    Δεν είναι δυνατόν λοιπον ο υπαλληλάκος των 700 ευρώ με το 10-12ωρο ημερισίως, ο τετραωρίτης του σουπερμάρκετ, ο πιτσαμπόυ, ο ανασφάλιστος, ο stage, ο συμβασιούχος, ο εποχικός και όλοι οι λοιποί να τρώνε την πελώρια παπάρα καθημερινά και να επιλέγουν να μη ψηφίσουν. Απλά δε γίνεται, δε κολλάει!

    Αφού απεργία δεν κάνει, σε μια διαδήλωση δεν κατεβαίνει έστω για βόλτα, στον εργοδότη δε την μπαίνει, δε συνδικαλίζεται, δεν έχει σωματείο να πει τον πόνο του, συμβάλεται ιδιωτικά με το αφεντικό του ένας προς έναν και ότι έχει ο θεός (και μετά ντρέπεται να πει στον συνάδελφό του για το πόσα παίρνει ο καθένας όχι μη του αποκαλύψει ότι είναι μάγκας… αλλά περισσότερο γιατί γνωρίζει και ο ίδιος ότι ο δίπλα ίσως παίρνει περισσότερα χρήματα και θα πέσει σε κατάθλιψη!)

    Αφού, αφού, αφού… πως δε πάει καν στις εκλογές! Δε μπορώ να το πιστέψω ότι ένας άνθρωπος αισθάνεται ανασφαλής για την επιβίωσή του, είναι καμια 30+ χρονών και καθημερινά τρώει σφαλιάρες και έχει αυτή την κοινωνική συμπεριφορά!

    Πιτσιρικάδες λέγαμε… “η πολλή μαλακία τυφλώνει-κουφαίνει” και τα σχετικά

    Αλλά από ότι φαίνεται και το πολύ το “εργοδοτικό σεξ” κάνει λοβοτομή!

Σχολιάστε...