Μακρόν ο εκλεκτός, αλλά το ερώτημα «ποιος θα κυβερνήσει;» παραμένει

Σε προηγούμενο άρθρο εξηγήθηκε πως ο Μακρόν ήταν ο εκλεκτός μεταξύ των διαφόρων οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων που βασιλεύουν στη Γαλλία και πάνε σετάκι με τη νεοφιλελεύθερη ηγεμονία της Γερμανίας. Ήταν όμως ο εκλεκτός και από πολλούς στην κοινωνία για λόγους απέχθειας προς τα δύο παραδοσιακά κόμματα που κυβέρνησαν 40 χρόνια, απεικόνισε δε και τους φόβους της για απότομες αλλαγές ή «πειράματα».

«Μακρόν ο ελάχιστος κοινός παρονομαστής»… των συμφερόντων πρώτα από όλα, τον οποίο η κοινωνία αποδέχεται φοβούμενη τα χειρότερα. Όπως τα καταλαβαίνει ή τα φαντάζεται!

Το πρώτο πρόβλημα που θα έχει ο 39χρονος Μακρόν είναι με ποιους θα κυβερνήσει. Μια χώρα θα μπορούσε να κυβερνηθεί από έναν κεντρώο πολιτικό χώρο που αποτελεί κάποιου είδους ελάχιστου κοινού παρονομαστή, αλλά όχι εύκολα όταν αυτός ο παρονομαστής είναι καταλήγει να είναι ένας άνθρωπος και το επιτελείο του! Ο Μακρόν πρακτικά έχει ένα νεοσύστατο κόμμα πίσω του χωρίς σημαντική επιρροής στο λαό.

Τον Ιούνιο του ’17 να θυμίσουμε, υπάρχουν βουλευτικές εκλογές που θα κληθεί αυτό το κόμμα να αναμετρηθεί στις περιφέρειες με τους δικούς του υποψηφίους κόντρα στους μηχανισμούς της παραδοσιακής πολιτικής σκηνής. Εκεί, μεγαλύτερο πολιτικό ενδιαφέρον θα έχει  η αντίδραση-προσαρμογή των γνωστών κομμάτων στην προεδρική θητεία Μακρόν και τα προγράμματα που θα καταρτίσουν για να αντιπολιτευτούν/συμπολιτευτούν, και λιγότερο το τι θα επιτύχει το ίδιο το κόμμα του Μακρόν. Πάντως, μόνος του ο Μακρόν και το κόμμα του δε θα μπορούν να κυβερνήσουν.

Αυτό σημαίνει ότι με τα σημερινά δεδομένα, τα οποία είναι αδύνατο να τα αλλάξει μέσα σε 1 μήνα, ο νέος πρόεδρος δε θα έχει ένθερμα κοινωνικά ή πολιτικά στηρίγματα και θα αμφισβητηθεί γρηγορότερα από κάθε προηγούμενο πρόεδρο. Είναι γνωστό τι εκφράζει και από που έρχεται και δε μπορεί να ξεχαστεί, η σχέση του με τον τραπεζικό χώρο. Δε μπορεί να ξεχαστεί και η σχέση του με την αποτυχημένη θητεία Ολάντ και ότι ήταν από τους βασικούς παίχτες που προωθούσαν τα τελευταία 1-2 χρόνια την μεγάλη νομοθετική μεταρρύθμιση στη Γαλλία στα εργασιακά που ήταν σαφώς αντιλαϊκός και είχε προκαλέσει μεγάλες αντιδράσεις.

Συνεπώς ξεκινάει έχοντας «προηγούμενα»: Η πλειοψηφία ακόμα και όσων πολιτών θα τον έχουν ψηφίσει, θα τον θεωρεί «επιλογή ανάγκης» και θα είναι θέμα χρόνου να αρχίσει να εισπράττει μεγάλες λαϊκές αντιδράσεις. Ως τέτοια «επιλογή ανάγκης» (κάτι σαν τον Γάλλο Σταύρο Θεοδωράκη) τον αντιλαμβάνονται και οι πολιτική ελίτ από το Σοσιαλιστικό Κόμμα και τους Ρεπουμπλικάνους που είναι όψιμοι υποστηρικτές του, και δεν έχουν καμία πρόθεση να τον στηρίζουν επί μακρόν για να μακροημερεύσει…

Με απλά λόγια, ο Μακρόν θα μπορούσε να έχει μέλλον μόνο αν α) εντυπωσιάσει θετικά ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, και ύστερα β) επιβάλει τον εαυτό του ως κέντρο ευρύτερων πολιτικών αναμοχλεύσεων που θα έφταναν μέχρι και τη διάλυση-διάσπαση του Σοσιαλιστικού Κόμματος και τη δημιουργία ενός νέου κεντροδεξιόυ πόλου.

Η γαλλική Αριστερά

Κατά τα άλλα, η ριζοσπαστική Αριστερά έχει χάσει μια τεράστια ευκαιρία με το ποσοστό κοντά στο 20% που πήρε ο Μελανσόν, το οποίο συμπεριλαμβάνει τα νεότερα, δυναμικότερα και πιο μορφωμένα τμήματα της γαλλικής κοινωνίας. Δείγμα περισσότερο της ζύμωσης στην κοινωνία, παρά της ικανότητας του ίδιου του Μελανσόν. Μη πειστική και η ουδέτερη στάση του στον δεύτερο γύρο, σε μια ιστορική συγκυρία που οι φασίστες καραδοκούν σε όλη την Ευρώπη.

Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να δουλευτεί προγραμματικά το τι θέλει να πει η Αριστερά και τι προτείνει, καθώς επίσης να διεθνοποιήσει την πρότασή της σε σχέση με την πολιτική και οικονομική κρίση που ζει η Ευρώπη κοντά μια δεκαετία! Προβληματισμό μου προκαλεί και ότι κάποιες φωνές μέσα από το χώρο αυτό μιλάνε αβίαστα για  προώθηση ενός «αριστερού προστατευτισμού», το οποίο ως αιχμή αν δεν υπάρξει επεξεργασία και συγκεκριμένα ζητούμενα, κινδυνεύει να ερμηνευτεί σαν κίνηση να καλυφθεί χώρος που έχει «σπείρει» η Λεπέν. Κοινώς: το έθνος-κράτος δε μπορεί να είναι αριστερό πρόταγμα για τον αιώνα που βρισκόμαστε.

Χωρίς συμμαχίες, πάντως, εξουσία (με την έννοια της πραγματική παρέμβασης που υπερβαίνει την διαμαρτυρία και αντίσταση) η Αριστερά στη Γαλλία θα δυσκολευτεί να δει, όπως θα δυσκολευτεί να βρει τέτοιες ευκαιρίες σαν και αυτή που μόλις πέρασε. Μη ξεχνάμε ότι τα επόμενα 5 χρόνια η ευθύνες της διακυβέρνησης δε θα βαρύνουν κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα τα οποία δε πήγαν ούτε καν στον 2ο γύρο σε αυτές τις εκλογές. Θα επιστρέψουν όμως για να πάρουν το θρόνο με ελαφρύτερο «ποινικό μητρώο».

Οι Γάλλοι Σοσιαλιστές με ποσοστά ΠΑΣΟΚ

Τέλος αξίζει να διαβαστεί η συνέντευξη του Αμόν, του υποψηφίου των Σοσιαλιστών που έρχεται από αρκετά αριστερότερα από τον Ολάντ. Από «θέση κατατροπωμένου» (πήρε το ιστορικό χαμηλό 6.5%) λέει αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα και δείχνει να είναι ένας από τους ελάχιστους στον χώρο της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας που έχει τόλμη να κάνει ειλικρινή αυτοκριτική. Το δε πρόγραμμά του σε διάφορα σημεία φαντάζει πιο προωθημένο-ενημερωμένο από αυτό της γαλλικής Αριστεράς (στα λόγια πάντα!).

Για να γίνει πιο λιανά ο λόγος που οι τοποθετήσεις του Αμόν έχουν μεγάλο ενδιαφέρον, θα προέτρεπα να σκεφτούμε και να συγκρίνουμε την πορεία του γαλλικού ΠΑΣΟΚ και του ελληνικού αυθεντικού ΠΑΣΟΚ. Πως αντέδρασε από τη μία πλευρά το κόμμα των Γάλλων Σοσιαλιστών μετά από μια τραγική διακυβέρνηση Ολάντ (κυρίως λόγω των μεγάλων προσδοκιών μετά τον καραγκιόζη Σαρκοζί, και λιγότερο λόγω τεράστιας κρίσης όπως συμβαίνει να έχει η Ελλάδα 8 χρόνια τώρα) εκλέγοντας τον Αμόν για υποψήφιο, με πρόγραμμα αρκετά προοδευτικό…

…ενώ το ελληνικό ΠΑΣΟΚ που έχει εγκληματικές ευθύνες για όσα έχουν συμβεί στη χώρα να παίζει ακόμα με την Φώφη, τους Βενιζέλους και τους αυλοκόλακές τους.

Να δούμε πως ο Γάλλος Αμόν μιλά για συμμαχία με την Αριστερά του Μελανσόν (που δεν είναι Τσίπρας… είναι «σκληρότερος» αυτός!), ενώ το ΠΑΣΟΚ το νεώτερον κυβέρνησε με ΝΔ και την πολιτική τοποθέτησή του τη βλέπουμε καθημερινά!

Μέρα με τη νύχτα δηλαδή!

Ίσως αυτή η αναζήτηση συμμάχων από τον Αμόν στα Αριστερά (π.χ. η αναφορά του για το που ήταν οι σοσιαλδημοκράτες όταν ο Τσίπρας ζήταγε αλληλεγγύη) να σημαίνει ότι ξεκινάει μια εποχή αμφισβήτησης της γενικότερης στρατηγικής της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας η οποία δεκαετίες τώρα κυβερνά με τους Ρεπουμπλικάνους την Ευρώπη.


Υ.Γ.1. Ένα ενδιαφέρον άρθρο για το μιντιακό κομμάτι της υποψηφιότητας Μακρόν.

Υ.Γ.2. Bonus: η στήριξη Βαρουφάκη στον Μακρόν που προκαλεί χαμόγελα κυρίως επειδή ο Γιάνης όταν μιλάει με διαφορετικές γλώσσες βρίσκει πάντα τον τρόπο να «σκληραίνει» και να «μαλακώνει» κατά το δοκούν με ανθρώπους και πολιτικές.

Κατηγορία: stigalaria, Διεθνή, Ενημέρωση, Πολιτική
Tags: , , , .


Σχόλια...

Σχολιάστε...