Οι Χριστιανοσοσιαλιστές ο στρατηγικός σύμμαχος της ΛΑΕ;

Καλόγριες σε συγκρουόμενα

Οι «Λαφαζανίστας» γιόρτασαν σε luna park, μαζί με μέλη της Χριστιανικής Δημοκρατίας, τη συμφωνία σύγκλισης και συνεργασίας των δύο κομμάτων. Κίνηση με πολλά μηνύματα το καβάλημα συγκρουόμενων όπου έδειξαν τις διαθέσεις τους για ρήξη και σύγκρουση. Με όλους και με όλα…

Η ΛΑΕ του Παναγιώτη Λαφαζάνη μετά τη διαφαινόμενη μελλοντική εκλογική συνεργασία με τη Ζωή Κωσταντοπούλου, η οποία μπορεί να προσδόσει μια επιστάμενη δικονομική διάσταση στην πολιτική ανάλυση και πρόταση της συμμαχίας, εργάζεται ασταμάτητα για την δημιουργία κυβερνητικής πρότασης μαζεύοντας… ότι έχει ξεμείνει στο πολιτικό πανέρι.

Για το «Χριστιανική Δημοκρατία» ο λόγος με το οποίο προχώρησε η ΛΑΕ σε συνεργασία. Εξέδωσε μάλιστα και ανακοίνωση με τίτλο: «Η Λαϊκή Ενότητα και η Χριστιανική Δημοκρατία συμφωνούν στην ανάγκη κοινής δράσης στους κοινωνικούς αγώνες για μια δημοκρατική ανατροπή στη χώρα».

Μιλάμε για ένα κόμμα που ναι μεν έρχεται από τα παλιά, ναι μεν κάποτε φαίνεται να είχε αντιδικτατορική δράση, αλλά δε μπορεί να λογίζεται σήμερα στις ριζοσπαστικές δυνάμεις. Για την ακρίβεια, στις τόσο ριζοσπαστικές όσο θα χρειαζόταν ένα μπλοκ για την υλοποίηση σημείων έστω των διακηρυγμένων θέσεων της ΛΑΕ.

Ας παραβλέψουμε το γεγονός ότι έτσι κι αλλιώς μιλάμε για μια μικρή ομάδα ανθρώπων, το οποίο όπως είπαμε μόνο για την ανεπάρκεια μεγέθους μπορεί να σχολιαστεί, και ας δούμε ότι η Χριστιανική Δημοκρατία είναι ένα περίεργο υβρίδιο Χριστιανικής Σοσιαλδημοκρατίας (το αντίστοιχο της δεξιότερης Χριστιανοδημοκρατίας). Ενδιαφέρον έχει ότι στο παρελθόν είχε συνεργαστεί εκλογικά με το ΠΑΣΟΚ στα μέσα της δεκαετίας του ’80, και πιο πρόσφατα το 2007 με το κόμμα του Παπαθεμελή (των γνωστών απόψεων).

Ακόμα και το σάιτ της εφημερίδας «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ» που εκδίδει το κόμμα αυτό μοιάζει περισσότερο, στα δικά μου μάτια τουλάχιστον, με σάιτ λάιτ παραθρησκευτικής οργάνωσης και λιγότερο με σύγχρονο κόμμα, ιδιαίτερα προοδευτικό. Δεν τίθεται θέμα δικαιώματος των ανθρώπων στη θρησκευτική πίστη ούτε στο δικαίωμά τους να συνδυάζουν την πίστη τους σε κάποιο βαθμό με την πολιτική (για την ακρίβεια, αν και ομοίως γραφικός, είναι πιο συμπαθής θεωρητικά ο εν λόγω συνδυασμός σε σχέση με τη συνήθη μίξη καθαρού εθνικισμού ή λαϊκής δεξιάς με το -όποιο- θρησκευτικό δόγμα).

Το ερώτημα είναι κατά πόσο αυτός ο συνδυασμός, στα σύγχρονα πλαίσια, αξιολογείται από την Αριστερά ως προοδευτικός όταν συναντάται σε ένα κόμμα. Κατά πόσο μπορεί να θεωρείται βασικό υλικό για τη συμμαχία της ΛΑΕ ώστε να βγει ύστερα παραέξω και να απευθυνθεί στον ευρύτερο κόσμο της Αριστεράς.

Μη ξεχνάμε ότι η ΛΑΕ ξεκινάει από αρκετά χαμηλά και υποτίθεται ότι χτίζει ένα βασικό μπλοκ δυνάμεων, τον πυρήνα της συμμαχίας της. Μη ξεχνάμε επίσης ότι ανάμεσα στις βασικές πληγές που έχει το ελληνικό κράτος είναι η σχέση του με την Εκκλησία και η παραχώρηση σε αυτή εξουσιών συνδιαχειριστή.

Είναι αυτός, λοιπόν, αξιόπιστος σύμμαχος για τα δύσκολα που έρχονται, και τις μεγάλες συγκρούσεις που επαγγέλλεται η ΛΑΕ; Ενα κόμμα που κάτω από τις βασικές πολιτικές του θέσεις παραπέμπει σε αποσπάσματα από την Αγία Γραφή, σε λόγια πνευματικών θεολόγων, κλπ.

Θα συμφωνούσε κι ο Λαφαζάνης ακόμα ότι δεν είναι κίνηση αυτή σε μέγεθος, ύφος και περιεχόμενο για μια συμμαχία που διακηρυγμένα θέλει να εκπροσωπήσει το 62% του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα…

Παναγιώτης Λαφαζάνης

Κατηγορία: stigalaria, Κινήματα, Πολιτική, Στις Γρήγορες, Χαβαλές
Tags: , , , , .


Σχόλια...

Σχολιάστε...