Από τον χολιγουντιανό Ντόναλντ Τράμπο, στον κρετίνο Ντόναλντ Τράμπ

Ωραίο το Χόλιγουντ, ξαναθυμήθηκε τους… κομμουνιστές!

Ο Τομ Χανκς στη «Γέφυρα των Κατασκόπων» υποδύεται ένα δικηγόρο που προσπαθεί να υπερασπιστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα ενός σοβιετικού κατασκόπου σε καιρό ψυχρού πολέμου. Έχει απέναντί του την συντηριτική αμερικανική κοινή γνώμη, τους δικαστές, τους δικηγότους συναδέλφους του, διάφορους πολιτικούς, και φυσικά τις μυστικές υπηρεσίες. Η δε οικογένειά του υπόκειται τα πάνδεινα επειδή αυτός τολμά να υπερασπίζεται έναν “commie“.

Ο κομμουνιστής πράκτορας έχει συλληφθεί και, κατά τις επαφές με τον συνήγορό του, παρουσιάζεται ήπιος, μορφωμένος και καλλιεργημένος, διαβάζει βιβλία, ξέρει πιάνο, και η σύζυγός του (πίσω στη Μόσχα) ασχολείται με το θέατρο. Δείχνει άνθρωπος που κάνει μια «δουλειά» για το καθεστώς που υπηρετεί γνωρίζοντας ότι οι ΗΠΑ κάνει το ίδιο εναντίον της πατρίδας του. Με λίγα λόγια, μοιάζει φιλόσοφος σε σύγκριση με τους συμπατριώτες Αμερικάνους πράκτορες που βρίσκει απέναντί του ο Χανκς, οι οποίοι είναι κάτι απαίδευτοι νταήδες που πιστεύουν ότι η CIA πρέπει ουσιαστικά να κυβερνά.

Επίσης ενδιαφέρον είναι ότι ο σοβιετικός πράκτορας δεν προδίδει ποτέ άλλους απλούς ή διπλούς πράκτορες που δούλευαν για λογαριασμό της ΕΣΣΔ, υπομένοντας τις συνέπειες. Αντίθετα, η ταινία αφήνει ξεκάθαρα υπονοούμενα ότι ο γιάνκης Αμερικάνος που συλλαμβάνουν παράλληλα οι Ρώσοι δεν αργεί να δώσει πληροφορίες για να τη βγάλει καθαρή.

Μια ακόμα ταινία, το «Τράμπο», αφηγείται μια ιστορία της ίδιας πάνω-κάτω ψυχροπολεμικής εποχής (εκεί γύρω στο 1950). Ο Ντόναλντ Τράμπο, όντας ο πιο ακριβοπληρωμένος σεναριογράφος του Χόλιγουντ, ταυτόχρονα και κομμουνιστής, μπαίνει πρώτος στη λίστα των υπό παραδειγματικό διωγμό Αμερικανών λόγω της γνωστής «επιτροπής πατριωτικής επαγρύπνησης» (πριν και κατά την εποχή Μακάρθυ). Τελικά, δεν υποκύπτει στους εκβιασμούς του Κογκρέσου και φυλακίζεται για τις απόψεις του. Αυτός και οι συνοδοιπόροι του χάνουν τις δουλειές τους, τις οικογένειές τους, και κάποιοι τις ζωές τους.

Η ταινία παρουσιάζει τον Τράμπο ως ιδεολόγο κομμουνιστή (αποφεύγονται οι αναφορές σε συγκεκριμένες θεωρίες ή πολιτικά ρεύματα, ή κάποια συσχέτιση της στάσης του με την ΕΣΣΔ) πολύ πιο ικανό από πολλούς συναδέλφους του (π.χ. καταφέρνει να πάρει Όσκαρ με σενάριο που το υπογράφει εικονικά άλλος), μάχιμο για τα ανθρώπινα και εργασιακά δικαιώματα και τις ελευθερίες, συνολικά ιδιαίτερα σκεπτόμενο. Την ίδια ώρα, κάτι τύποι, σαν τον καουμπόι σταρ Τζον Γουέιν, σκοτώνανε αβέρτα «κακούς ινδιάνους» στα στούντιο του Χόλιγουντ, ταΐζοντας φτηνό αμερικανισμό στο φιλοθεάμων κοινό.

Ωραίο το Χόλιγουντ, λοιπόν, ξαναθυμήθηκε τους… κομμουνιστές!

Κρατώντας τις απαραίτητες αποστάσεις, «επιτρέπει» στο κοινό να δει και μια άλλη διάσταση των ανθρώπων εκείνης της εποχής που πίστεψαν σε κάτι διαφορετικό από το αμερικανικό δόγμα. Για αυτούς που ήταν ή βαφτίστηκαν κομμουνιστές (διότι υπήρχαν και πολλοί δημοκράτες που την πλήρωσαν) αλλά και για όποιους ανθρώπους τάχθηκαν στο πλευρό τους αποφασιστικά για να προστατέψουν την ελευθερία του λόγου και των πολιτικών πεποιθήσεων.

Ταυτόχρονα, βέβαια, με αυτή την αυτοκριτική διάθεση του Χόλιγουντ, των στούντιο, και της αμερικανικής κοινωνίας, οι ΗΠΑ, και ο πλανήτης μαζί της, απειλούνται από πολιτικά σκουλήκια που βγαίνουν από τους αμερικανικούς υπονόμους της. Στον αντίποδα του Ντόναλντ Τράμπο και πολλές δεκαετίες μετά την εποχή του μακαρθισμού, ένας άλλος Ντόναλντ, ο Ντόναλντ Τράμπ, φαντάζει μετενσάρκωση του καουμπόη Τζον Γουέιν. Ο τύπος αυτός προσπαθεί να ανασύρει τις εφιαλτικές μνήμες των διώξεων και της στοχοποίησης των κομμουνιστών και γενικότερα των δημοκρατικών ανθρώπων.

Πλέον οι κρετίνοι δολοφόνοι δε κάνουν επιδρομές στις αμερικανικές ερήμους, δε σφάζουν ιθαγενείς, δε φοράνε σπιρούνια, ούτε μπαίνουν με τσαμπουκά στα σαλούν ψάχνοντας τον επόμενο με τον οποίο θα αναμετρηθούν στο πιστολίδι. Ο σημερινός Τζον Γουέιν έχει δισεκατομμύρια, κάνει επιδρομές στα χρηματιστήρια του κόσμου, φοράει κουστούμι και γραβάτα, τον χαρακτηρίζει η περίεργη κόμμωση με décapage. Και φυσικά μπαίνει με τσαμπουκά… στις οθόνες των τηλεοράσεων, επιλέγοντας κάθε φορά κάποια κοινωνική ομάδα για να δείξει το ακροδεξιό και φοβικό ταμπεραμέντο του. Αντί για πιστολίδι χρησιμοποιεί με βία το χρήμα και τις λέξεις που βρίθουν προσβολές, ρατσισμό, υποτίμηση.

Ο Τράμπο μπορεί να αποκαθίσταται ηθικά από το Χόλιγουντ, ο συνώνυμος Τράμπ, όμως, έρχεται να βγάλει γλώσσα στην όποια διάθεση μπορεί να έχει η αμερικανική κοινωνία για αυτοκριτική. Για παράδειγμα, αποκαλεί “commie” και αντιπατριώτη τον Δημοκρατικό υποψήφιο Bernie Sanders. Ποίον; Τον υποψήφιο που, δεδομένης της γενικής τοποθέτησης της αμερικανικής κοινωνίας, είναι ο μόνος που μιλάει ανοιχτά για το καρκίνωμα του χρηματοπιστωτικού συστήματος και ιδιαίτερα τη Goldman Sachs, τα λόμπι, ο οποίος μιλάει για μια άλλη κοινωνία που θα μάχεται ενάντια στα μεγάλα συμφέροντα των ισχυρών, και έχει καθιερώσει ένα ανώτατο ποσό συνδρομής στην εκστρατεία του ώστε να μην δημιουργούνται σχέσεις εξάρτησης μεταξύ κεφαλαίου και πολιτικής.

Η ουσία είναι ότι οι νεοφιλελεύθεροι εξτρεμιστές πρέπει να θεωρούν πολύ ηλίθιο το πολιτικό ακροατήριό τους, ή να είναι τέτοιο πραγματικά, αν τόσο εύκολα και φτηνά νομίζουν ότι θα αποφύγουν να αναφερθούν στον ελέφαντα που είναι στο δωμάτιο, ο οποίος δεν είναι άλλος από τις ενδογενείς παθογένειες του καπιταλισμού. Αυτές που έχουν διαμορφώσει μια σκληρή πραγματικότητα την οποία αισθάνονται στο πετσί τους εκατομμύρια Αμερικανοί πολίτες.

Donald Tramp

Κατηγορία: stigalaria, Διεθνή, Ιστορία, Κινήματα, Κοινωνία, Πολιτική, Πολιτισμός
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , .


Σχόλια...

Σχολιάστε...