Ο Αντώναρος αρνείται να πληρώσει το εισητήριο του πλοίου για τις καλοκαιρινές διακοπές του επικαλούμενος την βουλευτική του ιδιότητα. Προφανώς έχει αμάξι, οδηγό και όποτε χρειάζεται και συνοδεία (δεν το ξέρω, το φαντάζομαι), απο τον κρατικό προϋπολογισμό, αλλά 15,50 ευρώ δεν έχει. Και φτάνει η “αγανάκτησή” του στο σημείο να κάνει “σκηνή” μπροστά σε όλο τον κόσμο -ο οποίος σημειωτέον περίμενε να πληρώσει κανονικά μετά τον Αντώναρο- διεκδικώντας τα “δικαιώματά” του. Και ο μεροκαματιάρης συνεπιβάτης είναι σαφώς ο μαλάκας που παει διακοπές και πληρώνει, και αυτό είναι το λιγότερο που πληρώνει ο Ελληνας όπως και για τον Αντώναρο το εισητήριο αυτό είναι το λιγότερο απο αυτά που απολαμβάνει ως βουλευτής.

Το θέμα είχε συνέχεια με αλληλογραφία της Βουλής και στελέχους της ακτοπλοϊκής εταιρίας ο οποίος πρακτικά καλούσε τη Βουλή να αναλάβει το κόστος της μεταφοράς, διότι προφανώς και δε μπορεί να είνια η εταιρία αυτή που κάνει την εξυπηρέτηση στον κάθε βουλευτή αλλά ο φορέας που είναι υπεύθυνος για αυτόν, δηλ. η Βουλή. Περισσότερα διαβάστε στο tvxs.gr

Η ουσία

Πάντως το πολιτικό-ηθικό κομμάτι παραμένει: απο την 1η Ιουλίου 2010 τα άτομα με ειδικές ανάγκες (ΑΜΕΑ) έχασαν το προνόμιο να κινούνται με τα ΜΜΜ με το μειωμένο κατά 50% εισητήριο που ίσχυε για αυτά. Επίσης με τις αυξήσεις στα κάυσιμα, λόγω των υπέρογκων φόρων, ήδη τα εισητήρια στα μέσα μεταφοράς έχουν ανέβει στον… Θεό. Το ίδιο και το κόστος μεταφοράς για τον κόσμο που χρησιμοποιεί το αυτοκίνητό του.

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, ο κάθε Αντώναρος, που ως μέρος του πολιτικού συστήματος χτυπάει συμπονετικά τον λαό που φτωχαίνει στην πλάτη για το παλούκι που του χώνουν και πιο βαθιά κάθε μέρα (που το χώνουν; που;… δε θα πω!), την ίδια στιγμή αισθάνεται ότι είναι ο κατάλληλος χρόνος για να χτυπιέται σα κακιά πουτάνα (τον φαντάζομαι όχι τιποτα άλλο!) για τα 15,50 ευρώ που -ας δεχθούμε ότι- δικαιούται!

Γιατί η ουσία εκεί είναι! Πως ο κάθε Αντώναρος, εκπρόσωπος ή μέλος (ή και τα δύο) της άρχουσας τάξης διαμαρτύρεται υστερικά για μικροπράγματα που μπορεί και να δικαιούται με το γράμμα του νόμου, ενώ έξω ο κοσμάκης για χάρη των τραπεζών, των δανειστών μας και του χρηματιστηριακού τυχοδιωκτισμού πρέπει να υπομένει τις “θυσίες” που κάνει για τη μαμά Ελλάδα των αφεντικών. Και όταν βγάζει μιλιά να του δείχνουν το Μνημόνιο της υπερκυβέρνησης του ΔΝΤ.

Και είναι σαφώς διαφορετικό να επιβαρύνεσαι ένα εισητηριάκι στο πλοίο, και άλλο το να είσαι επι μακρόν άνεργος, ή να εργάζεσαι για 500 ευρώ, ή να μη πληρώνεσαι τις υπερωρίες και τα ένσημά σου. Είναι αλλιώς να ξέρεις ότι ό,τι πλήρωνες σε εισφορές τόσα χρόνια δε θα σου εξασφαλίσει παρά ένα επίδομα φτώχειας αντί σύνταξης, ή ότι ως νέος στην αγορά εργασίας δεν πρόκειται να πάρεις ούτε κάν αυτό το επίδομα της ξεφτίλας! Είναι, τέλος, διαφορετικό να υπόκεισαι καθημερινά την τρομοκρατία της απόλυσης και της ανέχειας.

Τον καταλαβαίνω όμως τον κάθε Αντώναρο, μπορώ όπως και όλοι μας να μπω στο μυαλό του… όταν κάθε μέρα μπαίνεις στο αμάξι που σου πληρώνουν οι Έλληνες πολίτες (και έτσι πρέπει κατά τη γνώμη μου), λές καλημέρα στους μπάτσους που πληρώνει ο μαλάκας ο Έλληνας για να σε φυλάνε και στον οδηγό που και πάλι πληρώνουμε εμείς οι υπόλοιποι, όπως και τα διόδια και τις βενζίνες και τα “εκτός έδρας” και τα ταξίδια και και και και και και…

… τότε, όταν φτάσει η στιγμή και σου ζητήσει κάποιος “μυστήριος” να βάλεις το χέρι στην τσέπη, σου κακοφαίνεται.

Το ίδιο ακρβώς γίνεται και με τα αφεντικά από τα οποία κληρονόμησαν τη νοοτροπία τους οι Αντώναροι! Η οικονομική στενότητα των καιρών αντιμετωπίζεται σταθερά με μία μόνο συνταγή: μέτρα που στίβουν τον κοινωνικό πλούτο και τις πενιχρές αποδοχές των εργατών και των μισθωτών.  Κι όπως οι Αντώναροι έχουν καλομάθει κι άντε τώρα να τους πάρεις το κόκκαλο απο το στόμα!