Σεκιούριτι για τα … “κακόμοιρα” τα αδέσποτα στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων
Γράφουμε αρκετές φορές για διάφορους χώρους/πόλεις που καλώς ή κακώς γνωρίζουμε καλύτερα. Όμως ποτέ δεν είδαμε τα σχετικά θέματα ως απομονωμένα. Γι εμάς η συζήτηση πάνω σε κάθε επιμέρους ειδικό ζήτημα αποσκοπεί στο να δημιουργηθεί ένα ξεχωριστό “εργαλείο σκέψης” το οποίο να μπορεί να χρησιμοποιηθεί γενικότερα, με την προϋπόθεση ότι η γενίκευση έχει γίνει με πολλή προσοχή.
Εδώ λοιπόν θα σχολιάσουμε τον τρόπο με τον οποίο οι κατέχοντες θέσεις εξουσίας μπορούν να “σχεδιάζουν”, με στρατηγικές και πονηρές δήθεν μεθοδεύσεις, τις εξελίξεις βάσει της δικής τους προσωπικής ατζέντας η οποία δεν έχει απαραίτητα εκτεθεί στο κοινό ευθέως. Ακόμα κι όταν η ατζέντα αυτή αποκαλύπτεται από τις ενέργειές τους, φροντίζουν να κάνουν τους Κινέζους, αλλά και πάλι όταν τους δοθεί η πρώτη ευκαιρία επανέρχονται με ακόμα πιο προκλητικό τρόπο να οδηγούν τα πράγματα στην ύποπτη κατεύθυνση που έχουν επιλέξει.
.
Το προκείμενο θέμα
Το προκείμενο θέμα που θα εξετάσουμε είναι, εκ πρώτης όψης, ένα θέμα πολιτισμικό και έχει να κάνει με το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Η περιφραγμένη Πανεπιστημιούπολη έχει πολύ μεγάλη έκταση και είναι κακιά συνήθεια κάποιων να παρατάνε αδέσποτα τετράποδα θεωρώντας ότι θα έχουν φαΐ και κάποιους να τα προσέχουν. Ο φιλοζωικός σύλλογος του Πανεπιστημίου (ο οποίος έχει φροντίσει να στειρωθούν τα ζώα) αλλά και η συμπεριφορά των φοιτητών συνολικά είναι εντελώς προστατευτική προς τα ζώα, παρότι έχουν αναφερθεί και επιθέσεις από τους σκύλους, καθότι η δυναμική της “αγέλης” μερικές φορές ξεπερνά τα όρια. Επί του θέματος, η αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα ζώα επιβιώνουν για λίγους μόνο μήνες αφού παρατηρείται το φαινόμενο της “φόλας”.
Δεκάδες σκύλοι έχουν θανατωθεί τα τελευταία χρόνια. Πριν λίγες ημέρες είχαμε νέα κρούσματα όπου αρκετοί σκύλοι βρέθηκαν νεκροί. Η πρυτανεία εξέδωσε μία ανακοίνωση 4 ισομηκών παραγράφων [*]. Εκεί αναφέρεται το πρόβλημα και οι ενέργειες του Πανεπιστημίου, ανάμεσα στις οποίες είναι και η δημιουργία ενός ελεγχόμενου καταφυγίου για τα αδέσποτα.
Μία όμως παράγραφος από τις τέσσερις (η 3η) αναφέρει τα εξής:
Θα πρέπει, επίσης, να επισημανθεί ότι σε αντίθεση με την οργάνωση των Πανεπιστημίων πολλών Ευρωπαϊκών χωρών, όπου υπάρχει αυστηρά ελεγχόμενη με ιδιωτική αστυνομία Πανεπιστημιούπολη τόσο σε κλειστούς χώρους όσον και σε ανοικτούς, η Πανεπιστημιούπολη των Ιωαννίνων, η οποία είναι η μεγαλύτερη της Ελλάδας με έκταση 3.500 στρεμμάτων και στεγασμένους χώρους ~235.000 τ.μ., είναι πλήρως προσβάσιμη από όλους τους πολίτες της χώρας. Η όλη φύλαξη των κτιρίων εναπόκειται σε ελάχιστο αριθμό τεσσάρων (4) φυλάκων με νυχτερινές βάρδιες μόνο για την Κεντρική Πύλη.
Και εδώ αρχίζει κανείς να γίνεται καχύποπτος, να φτάνει ακόμα και στο σημείο να αμφιβάλει για το ποίο είναι το ακριβές θέμα και ο στόχος του δελτίου τύπου της πρυτανείας.
.
Σεκιούριτι για τα … ¨κακόμοιρα” τα αδέσποτα
Για να μην το πολυλογούμε το θέμα… οι πρυτανικές αρχές συνεχίζουν σύμφωνα με την ατζέντα την οποία είχαν εξαρχής της ανάληψής τους κάποια χρόνια πριν. Ο πρύτανης Ι. Γεροθανάσης οπαδός της “ασφάλειας” και όλων των νεοσυντηριτικών δογμάτων βάσει των οποίων εκπαιδεύονται οι κοινωνίες στο φόβο και την παθητικότητα, ξαναχτυπά. Επιλέγει μία πολιτικά ανύπαρκτη αφορμή για να επαναφέρει το θέμα των ιδιωτικών σεκιούριτι και της φύλαξης του Πανεπιστημίου. Είναι πραγματικά άξιο να απορεί κανείς πως οι προεξάρχοντες των ακαδημαϊκών κοινοτήτων μπορούν να επιδίδονται σε μία τόσο προκλητική, επίπεδη, και χυδαία προπαγάνδα για χάρη των γενικότερων επιδιώξεων που έχουν θέσει οι ίδιοι, και για τις οποίες έχουν βρει επανειλημμένα το σύνολο των ενδιαφερομένων απέναντί τους.
Αλήθεια, βάσει των παραπάνω, οι σεκιούριτι μήπως θα έπρεπε να προσλαμβάνονται με το στρέμμα; Κάτι σαν τις αγροτικές επιδοτήσεις ένα πράγμα.
.
Η ιστορία των σεκιούριτι στο Π.Ι
Το θέμα με τους σεκιούριτι όμως έχει ιστορία, καθώς λόγω αντιδράσεων της κοινότητας του πανεπιστημίου οι υπάλληλοι της ιδιωτικής εταιρίας που ανέλαβε επί πρυτανείας Ι. Γεροθανάση το δύσκολο έργο να καθαρίσει την πανεπιστημιούπολη από την ανομία, την εγκληματικότητα και άλλα τέτοια, τελικώς τοποθετήθηκαν σε γραμμερατείες και άλλες υπηρεσίες του πανεπιστημίου. Η εταιρία είχε πληρωθεί και έπρεπε να βρεθεί μια φόρμουλα να παράσχει ένα οποιοδήποτε έργο, μιας και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, φοιτητές κυρίως, δεν επιθυμούσαν να τύχουν τέτοιας φύλαξης! Και εδώ αποδείχτηκε ότι η πανεπιστημιακή κοινότητα είχε πάλι δίκιο αφού ένας από τους υπαλλήλους αυτούς καταγγέλθηκε ότι ήταν ένας από τους κουκουλοφόρους που αδιευκρινίστως μέχρι και σήμερα από την πολιτεία περιτριγυρίζαν και επιχειρούσαν υποστηρικτικά προς τα ΜΑΤ σε πορεία στην Αθήνα μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου [***] !!!
Πολλά χρήματα χάθηκαν χωρίς λόγο. Και αυτό βγαίνει αντικειμενικά ως συμπέρασμα από το γεγονός ότι δεν συνέβη το παραμικρό γεγονός όλα αυτά τα χρόνια που να απαιτούσε την πανεπιστημιούπολη να είναι “αυστηρά ελεγχόμενη με ιδιωτική αστυνομία να σε κλειστούς χώρους όσον και σε ανοικτούς“. Παρόλα αυτά, τα διάφορα έκτροπα που συνέβησαν ήταν πίσω από κλειστές πόρτες των γραφείων της διοίκησης που φανταζόμαστε οι σεκιούριτι δε θα μπορούσε να βοηθήσουν πολύ.
Λίγες εβδομάδες πριν τις πρόσφατες πρυτανικές εκλογές το θέμα το επανέφερε ο ίδιος Γεροθανάσης προσπαθώντας να επεκτείνει τη συνεργασία με αυτή την ιδιωτική εταιρία σεκιούριτι, προφανώς θεωρώντας ελάσσονος σημασίας ότι τόσα χρόνια δεν πρόσφερε καν τέτοιες υπηρεσίες παρά υπηρεσίες γραφείου (κλητήρες, γραμματειακή υποστήριξη τμημάτων κλ). Ο ίδιος χαρακτήριζε την προσπάθειά του για νέα ανάθεση της φύλαξης ως «μόνη ρεαλιστική προσωρινή και άμεση λύση για να μην παραμείνουν άνεργοι οι φύλακες μετά τις 15.5.2010» [**]. Δηλαδή, έβαζε μπροστά τους “κακόμοιρους εργαζόμενους“. Όλοι οι υποψήφιοι νέοι πρυτάνεις κατήγγειλαν την μεθόδευση αυτή ως δεσμευτική για την νέα πρυτανεία και στάθηκαν ιδιαίτερα και στην ουσία, δηλαδή την αναγκαιότητα της ύπαρξης ισιωτικής ασφάλειας στο πανεπιστήμιο. Τελικά, ο απερχόμενος πρύτανης δεν προχώρησε παραπέρα.
Όμως, όπως λένε οι παλιοί… “πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι” και ο Γεροθανάσης απέδειξε πως η προσωπική του ατζέντα των αναθέσεων έργων σε ιδιώτες και της γενικότερης φοβικής μετάλλαξης της νεολαίας παραμένει σταθερή του αξία. Μπορεί να διανθίζεται με δηλώσεις φιλοζωίας, ή ψυχοπονιάς για τους δύσμοιρους εργαζόμενους αλλά παραμένει ύπουλη και συμφέρουσα για κάποιους. Σίγουρα, όχι για την πλειοψηφία των ανθρώπων που δραστηριοποιούνται στο Π.Ι.
