Η αποπολιτικοποίηση των σημαντικών ιστορικών γεγονότων είναι μία από τις βασικές επιχειρήσεις της εξουσίας! Ή πίο σωστά η απόδοση πολιτικής σημασίας μόνο στο στενό ιστορικό πλαίσιο στο οποίο συνέβη κάθε γεγονός. Απομονωμένο από την συνολικότερη εξέλιξη και τις δυνάμεις που διαλεκτικά διαμορφώνουν τις πραγματικότητες.

Πώς αλλιώς θα γίνει το Πολυτεχνείο ένα λιγότερο επικίνδυνο σημείο αναφοράς; Όταν ενσωματωθεί, όταν γίνει κατανοητό από όλους ότι αφορά το χτές και πως στο σήμερα όλοι μπορούν να μιλάνε γιαυτό χωρίς ντροπή. Η κακή η χουντα βλέπεις… Ύμνος στη δημοκρατία…

Η αλήθεια είναι όμως ότι ποτέ δεν θα φτάσει να γίνει “ακίνδυνο” το Πολυτεχνείο! Ποτέ δεν θα είναι απόλυτα ελεγμένο! Από ποιούς άραγε να ελεγχθεί; Από τους φασίστες που με τη δημοκρατική γραβάτα, ή μήπως από τους “σταρς του Πολυτεχνείου” που ότι ήταν να κεφαλαιοποιήσουν το κεφαλαιοποίησαν; Αστείοι!

.

Ποιοι τιμούν τον αγωνιστή λαό για την εξέγερση του Πολυτεχνείου;

Είναι σημαντικό ζήτημα να σταθεί κανείς στο τι σημαίνει να τιμά κανείς τα γεγονότα του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του ‘73! Κυρίως τι σημαίνει να τιμάς τον αγωνιστή λαό που τα έκανε πραγματικότητα! Διότι όλοι μπορούν να συμμετέχουν στο επίσημο  “μνημόσυνο” αλλά ποιοί πραγματικά το τιμούν είναι το θέμα!

Η απάντηση είναι μία: το Πολυτεχνείο τιμάται από τους ανθρώπους και τους πολιτικούς χώρους που προσπαθούν έχοντας αναφορά στα γεγονότα του τότε να δράσουν στο σήμερα, έχοντας κατά νου τα γεγονότα και τις συγκυρίες του τότε να κάνουν τις απαραίτητες προβολές στο σήμερα και να χαράξουν τις πορείες. Από αυτούς που κινούνται στην ιστορική προέκταση της εξέγερσης για εκδημοκρατισμό.

Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία!

Εκεί καταλαβαίνει κανείς και τον σημερινό φασίστα! Ή πιο μαλακά να το πούμε: αυτόν που και σήμερα θα έσκυβε το κεφάλι και θα τα είχε καλά με τους χαφιέδες κάθε λογής όπως έκανε και ο όμοιός του τότε. Οι άνθρωποι αυτοί μπορεί να αναφέρουν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου (όχι όλοι), να αναφέρουν τον σατανικό -δήθεν- Παπαδόπουλο, τη χούντα, αλλά ποτέ δεν θα προσπαθήσουν να φέρουν τα σύμβολα αυτά στο σήμερα για να αναπλάσουν (όχι αλοιώνοντάς το) το πολιτικο τους περιεχόμενο. Εκεί είναι το καίριο σημείο διαφοροποίησης.

Για τους τιμητές πασών  εθνικών μνημοσύνων και των επετείων το Πολυτεχνείο είναι ένα απολίθωμα νεκρό του παρελθόντος, ή τουλάχιστον τέτοιο θέλουν να είναι και αρνούνται να αναγνωρίσουν τα -κυρίως νεολαιίστικα- ρεύματα που εδώ και σχεδόν 4  δεκαετίες δημιουργούνται με αναφορά σε αυτό! Θεωρούν ότι πρέπει να το μνημονεύουν ως υποχρέωση για να μπορούν να συνεχίσουν να μνημονεύουν ακάθεκτοι και τα πολλές φορές φαντασικά κατορθώματα του ανάδελφου γένους που εξυπηρετουν τη θεμελίωση του ηρωικού νεοελληνικού κράτους!

Για να κάνουμε πιο σαφή τη διπλή όψη του ίδιου νομίσματος… κάποιοι από τους ανθρώπους που θεωρούν κενό νοήματος το Πολυτεχνείο σήμερα, με κάθε ευκαιρία θα φέρουν στο σήμερα τα κατορθώματα του Αθανάσιου Διάκου, του Μεγαλέξανδρου, του Οδυσσέα, των Αλλοθρησκο-κτόνων του Βυζαντίου για να μας κατηχήσουν στο τί σημαίνουν όλα αυτά για εμάς σήμερα και πως πρέπει να συμπεριφερθούμε σε δεδομένες περιστάσεις! Ουστ κοπρίτες εθνικολάγνοι!

Υπό αυτό το πρίσμα η εξέγερση του Πολυτεχνείου δε θα ενσωματωθεί ποτέ στο σκηνικό του σήμερα όσα στεφάνια κι αν καταθέσουν οι πολιτικοί τρομοκράτες του ελληνικού λαού. Γιατί καταθέτουν τα στεφάνια για εκδοχές των γεγονότων, για επιλεκτικές στιγμές από αυτά.

Έτσι ακριβώς γίνεται και με την εξέγερση του περασμένου Δεκέμβρη! Στεφάνια μόνο για το νεκρό αγόρι και μια καταγγελία και αναθεματισμός -στην καλύτερη- κατά του φυσικού θύτη, για την κακιά στιγμή! Ποτέ για την ουσία, λέξη για τους τους εν δυνάμει θύτες  και θύματα!

.

Η διαρκής ατομική εξέγερση…

Τα πιο σημαντικά γεγονότα παράγονται αυθόρμητα. Ναί, αλλά αυτή είναι μόνο η μισή αλήθεια. Αυθόρμητη είναι η εκδήλωση των συλλογικών διαθέσεων που παράγουν γεγονότα, αυθόρμητα ξεκινάει ο λαός να συγκρουστεί με όσα του εμποδίζουν την εξέλιξη και τον καταπιέζουν.

Η αλλή μισή αλήθεια έχει να κάνει με το ότι οι συνειδήσεις δεν φτιάχνονται αυθόρμητα! Οι άνθρωποι δε αποκτούν ιδεολογία αυθόρμητα σε χρόνο dt. Ο λαός πρέπει να συντηρεί δομές οργάνωσης και έκφρασης των λαϊκών συμφερόντων οι οποίες θα γίνουν φορείς και εργαλεία στη διάθεση του αυθόρμητου μαζικού κινήματος.

Έτσι παρότι το ‘73 τα γεγονότα ακολούθησαν τη λογική του αυθόρμητου οι νέοι και τα αγωνιστικά τμήματα του λαού, είχαν ιδέες, επέμεναν σε αιτήματα και σε οράματα.

Σήμερα υπάρχουν και χώροι που επίτηδες και εξ’ ιδεολογίας υπερτονίζουν τα αυθόρμητα στοιχεία κάθε εξεγερτικής κατάστασης χωρίς να φροντίζουν να καλλιεργούν τη λογική της λαϊκής οργάνωσης (όχι κομματικής απαραίτητα) αναφέροντας ότι σε κάθε σημαντική ιστορική συγκυρία υπήρξε καταλυτικής σημασίας. Αλληλεγγύη αδέρφια, αλλά με ποιόν; Με τον δεξιό φούρναρη, με τον κεντρώο περιπτερά, με τον αριστερό μανάβη;

Την τελευταία 20ετία βρισκόμαστε ως ελληνική κοινωνία σε μία διαρκή εξεγερτική κατάσταση, σχεδόν σπασμωδική, σίγουρα όμως με λόγο και αιτία! Αλήθεια, τί στηρίγματα δημιουργούμε όλα αυτά τα χρόνια, τί δομές εξασφαλίζουμε για το κίνημα και τη δημοκρατική εξέλιξη; Μας φτάνει η υπερθεμάτιση του αυθορμητισμού και η αναρχοαυτόνομία; Μας αρκεί η αποθέωση του κοινωνικού κόμπου που φτάνει κάθε τόσο στο χτένι και απλά ξεχυνόμαστε καβλωμένοι από τους καναπέδες μας να ξεσπάσουμε με κάθε τρόπο και μέσο, καλό ή κακό, δίκαιο ή άδικο, και να διεκδικήσουμε τα δίκια μας ως λαός;

Πιστεύω πως όχι! Γιαυτό και όσο δεν προχωράει μία ευρύτερη πολιτική συμμαχία που θα επιδιώξει και τον ευρύτερο κοινωνικό μετασχηματισμό, τόσο θα συντηρείται η κατ’ άτομο διαρκής κοινωνική εξέγερση χωρίς σημαντικά αποτελέσματα.

.

Εργασίες για το σπίτι

Τι έμεινε από τους αγώνες για το ασφαλιστικό, τα εργασιακά και την οικονομική πολιτική των τελευταίων χρόνων; Μήπως ο Παναγόπουλος που θεωρεί ότι η ΓΣΕΕ δεν είναι “δημόσιος τομέας” και δικαιούται να έχει υπάλληλους με stage;

Τι έμεινε πραγματικά από 5 χρόνια αγώνων στο χώρο της Παιδείας; Ποια συλλογική διαδικασία συντηρείται; Οποιουδήποτε επιπέδου; Μήπως καμία; Μήπως η επικείμενη ανασύσταση της ΕΦΕΕ (κάποια στιγμή στο μέλλον) τσαντίζει κάποιους γιατί το σύστημα μπορεί να ανασυστήσει ένα θεσμικό όργανό μεσα σε ένα απόγευμα (που λέει ο λόγος) ενώ οι “διαχειριστές” του φοιτητικού κινήματος όχι μόνο έστελναν επί έτη τους φοιτητές με κάθε ευκαιρία από τις κινητοποιήσεις στις εξετάσεις, αλλά δεν κατάφεραν να συστήσουν ένα πιο μόνιμο κινηματικό φοιτητικό όργανο;