Σίγουρα μετά τα exit polls και γενικά τη ρευστότητα δε ξέρω αν είναι ότι καλύτερο να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη μας τις δημοσκοπήσεις.

Παρόλα αυτά είχε κάποια πράγματα πολύ ενδιαφέροντα.

Ανέλυε την αποχή κατά ηλικίες, με τους νέους 18-24 που θα ψηφίζαν για πρώτη φορά να έχουν τα ψηλότερα ποσοστά. Μετά με πολύ κοντινά νούμερα οι 25-34 και έφθιναν τα ποσοστά αποχής όσο οι ηλικίες μεγάλωναν (>55).

Εντάξει ως εδώ! Ο καθένας μπορεί να πιάσει το νόημα των διαφορετικών εποχών…

Το μεγάλο γλέντι ήταν όταν έβγαλε μια κάρτα η οποία ανέλυε την επαγγελματική απασχόληση (τομέα εργασίας) όσων πήγαν να ψηφίσουν…

Λοιπόν -στο περίπου- ΔΕΝ ΠΗΓΑΝ να ψηφίσουν:
> 10-15% οι δημόσιοι υπάλληλοι
> …
> … (καπου εδώ ελεύθεροι επαγγελματίες, έμποροι κλπ)
> 47% των ιδιωτικών υπαλλήλων.

Δηλαδή η αποχή ήταν συνάρτηση του πόσο θίγεται ένας πολίτης από την παρούσα κατάσταση.

Αυτά πρέπει να απασχολούν την αριστερά, διότι ένα κομμάτι ανάμεσα στο οποίο και το ΚΚΕ έχει κάτσι στη γωνία και πιστέυει πως πρέπει να φτάσουμε στον πάτο για να γίνει κάτι, για να ξεσηκωθεί ο κόσμος.

Από ότι φαίνεται, πέρα από τους Αμερικάνους που είχαν τον εφιάλτη Μπους και για να τον ξεπεράσουν όχι μόνο κρατιακοποιήσεις αλλά και απαλοτριώσεις αν χρειαστεί θα κάνουν, κατά τα άλλα στην Ευρώπη η κρίση γυρνά τις κοινωνίες προς τη συντήρηση.

Δεν είναι δυνατόν λοιπον ο υπαλληλάκος των 700 ευρώ με το 10-12ωρο ημερισίως, ο τετραωρίτης του σουπερμάρκετ, ο πιτσαμπόυ, ο ανασφάλιστος, ο stage, ο συμβασιούχος, ο εποχικός και όλοι οι λοιποί να τρώνε την πελώρια παπάρα καθημερινά και να επιλέγουν να μη ψηφίσουν. Απλά δε γίνεται, δε κολλάει!

Αφού απεργία δεν κάνει, σε μια διαδήλωση δεν κατεβαίνει έστω για βόλτα, στον εργοδότη δε την μπαίνει, δε συνδικαλίζεται, δεν έχει σωματείο να πει τον πόνο του, συμβάλεται ιδιωτικά με το αφεντικό του ένας προς έναν και ότι έχει ο θεός (και μετά ντρέπεται να πει στον συνάδελφό του για το πόσα παίρνει ο καθένας όχι μη του αποκαλύψει ότι είναι μάγκας… αλλά περισσότερο γιατί γνωρίζει και ο ίδιος ότι ο δίπλα ίσως παίρνει περισσότερα χρήματα και θα πέσει σε κατάθλιψη!)

Αφού, αφού, αφού… πως δε πάει καν στις εκλογές! Δε μπορώ να το πιστέψω ότι ένας άνθρωπος αισθάνεται ανασφαλής για την επιβίωσή του, είναι καμια 30+ χρονών και καθημερινά τρώει σφαλιάρες και έχει αυτή την κοινωνική συμπεριφορά!

Πιτσιρικάδες λέγαμε… “η πολλή μαλακία τυφλώνει-κουφαίνει” και τα σχετικά

Αλλά από ότι φαίνεται και το πολύ το “εργοδοτικό σεξ” κάνει λοβοτομή!

αν εσενα δε σε νοιαζει αυτο καλως δε σε νοιαζουν και οι εκλογες. αλλα πρεπει να χεις υποψην πως το υπολοιπο 80%-90% το νοιαζουν και πως ετσι διαμορφωνεται η κατασταση στη χωρα. κακως; κακως αλλα εδω ειμαστε κ πρεπει να το παλεψουμε. γιαυτο λεω πως ειναι οπλο οι εκλογες. αμυντικο κυριως…

και τελος μη συγκρινουμε ανομοια πραγματα. αλλο ο δρομος και αλλο οι εκλογες. δεν τα συγχεω με τιποτα οπως λες. δεν αποτελει κανενα βημα το να σηκωθεις ενα πρωι και να πας μεχρι το δημοτικο να ψηφισεις. αν εχεις κανει ομως το βημα στο δρομο κατα τη γνωμη μου πρεπει να χρησιμοποιησεις και τις εκλογες κυριως για αυτο που ειπα στην πρωτη παραγραφο.

η ψηφος μπορει να χρησιμοποιηθει αντιδραστικα (λιγο η πολυ δεν εχει σημασια το θεμα ειναι οτι μπορει) η μη ψηφος ομως πως χρησιμοποιειται; η απαντηση στο σχολιο του algo.

Το 100% αναφέρεται στις υπάρχουσες συνθήκες και σαφώς δεν θα άλλαζε κάτι. Με τις συνθήκες που υπονοείς, τότε όπως ανέφερα στο αρχικό σχόλιο η αλλαγή θα είχε προέλθει πολύ νωρίτερα και δεν θα περιμέναμε τις εκλογές για να το διαπιστώσουμε.

Πραγματικά αν ψήφιζαν αυτοί που πήγαν στις παραλίες πόσο θα ήταν η αποχή? 1% -2%? Τόσο είναι η αποχή αυτών που βρίσκονται στον δρόμο έστω 200.000 κόσμου, που ξέρουμε ότι πολλοι απο αυτούς θα ψήφιζαν κάτι (Σύριζα, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κλπ).

Για τον λόγο αυτό παραθέτω και την τελευταία παράγραφο, δεν είναι το κύριοτερο πράγμα που θα έπρεπε να μας απασχολεί, αλλά το μοναδικό (σε σχέση με τις εκλογές).

Τέλος να προσθέσω οτι ακόμα και οι εκλογές δεν είναι ένα όπλο που μας δίνεται, καθώς για να ήταν όπλο μας θα έπρεπε να είναι δημοκρατικές και επί ίσοις όροις. Να παίζεται το παιχνίδι στα ίσα. Κάτι το οποίο όμως δεν συμβαίνει, ακόμα και ο τηλεοπτικός χρόνος πάει αναλογικά, το ποσό που δικαιούται το κάθε κόμμα πάει αναλογικά, οι χρηματοδότες του κάθε κόμματος είναι διαφορετικοί.

Για μένα όπως είπα και αρχικά οι εκλογές (βουλευτικές – ευρωεκλογές) δεν αποτελούν όπλο μας, αλλά μάλλον παγίδα. Ριζοσπαστικές δυνάμεις, προοδευτικές δυνάμεις είναι αναγκασμένες να υπεραμύνονται των αυτονόητων και να δέχονται επιθέσεις από ένα σύστημα το οποίο είναι φτιαγμένο με τους δικούς τους όρους.

Για να καταλήξω δεν προτείνω σε κάποιον να απέχει ούτε και κατακρίνω όποιον ψηφίζει. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους μπορεί είτε να ψηφίσει είτε όχι. Απαραίτητη προυπόθεση να μην μένει στις εκλογές μόνο, αλλά να συμμετέχει στους καθημερινούς αγώνες. Η εκλογική αποχή δεν με προβληματίζει καθόλου, η μη κινητοποίηση ναι.

Έχω την εντύπωση ότι θεωρείς πως όταν κάποιος ψηφίζει (έστω κι αν ψηφίζει ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ) είναι το πρώτο βήμα για να είναι ενεργός και απο κεί και πέρα μέσα απο κάποιες άλλες διαδικασίες να συνειδητοποιηθεί περισσότερο. Εκτίμηση μου είναι ότι οι εκλογές δεν αποτελούν κανένα στάδιο στην όλη διαδικασία (αν όχι αρνητικό στάδιο).

στο ερωτημα που θετεις η απαντηση η δικια μου ειναι ναι. μπορει να ειναι αν οχι αντισυστημικη(θελει πολυ κουβεντα για το τι ειναι κ τι οχι συστημα), μπορει να ειναι αντιδραστικη. δεν εχει σημασια τι θα πεις στο debate. η ουσια βρισκεται και στην κοινοβουλευτικη αλλα και κοινωνικη νομιμοτητα που σου προσφερουν καποιες φωνες μεσα στη βουλη μεχρι και στα εντελως πρακτικα ζητηματα που εχουν να κανουν με την υποστηριξη στο δρομο εμπρακτα και με το “κυρος” του κοινοβουλευτικου κομματος.
καλως η κακως ο κοινοβουλευτισμος εχει εδραιωθει στην κοινωνια μας και πρεπει να δρουμε εχοντας ΚΑΙ αυτο υποψην.

οι εντυπωσεις και η αβαντα που δινει σε φασιστικες πραξεις και κατασταλτικες πολιτικες η ανοδος των ακροδεξιων κομματων πανευρωπαικα δεν πρεπει να αφηνει αδιαφορο τον κινηματικο χωρο. πραγματικα δεν μπορω να καταλαβω πως μπορουμε να αφηνουμε στην ακρη ενα “οπλο” που μας δινει το ιδιο το συστημα χωρις να προσπαθουμε να το σαμποταρουμε. εστω στο βαθμο που μπορουμε.

και γιατι παντα μαρεσει οταν αναλυω πραξεις και καταστασεις, θελω να μου θυμισει οποιος μπορει ενα γεγονος που να συμβαλλει στη λογικη της αποχης ως πολιτικης πραξης με αποτελεσμα και νοημα. γιατι καλες ειναι οι θεωριες αλλα εχουν υπαρξει και εφαρμοστει ουκ ολιγες φορες με συγκεκριμενα αποτελεσματα.

και δεν ειναι καθολου το ιδιο ενα 100% συμμετοχης με ενα 20%. δεν μπορουμε να τα ισοπεδωνουμε ολα. η υποθεση αυτη στερειται βασης αφου το 100% η το 20% αποχης δεν ειναι απλα ενα γεγονος που συμβαινει ασυνδετο με λοιπες κοινωνικες συνθηκες. για να φτασει αν ψηφιζει ενα 100% υπαρχουν χιλιες δυο κοινωνικοι παραμετροι που θα το ωθησουν στην καλπη, οπως και αν το 100% γινει 20%.

Προς το παρόν τέθηκαν τα εξής ερωτήματα με τις απόψεις του καθένα και είναι:
α) Αποτελεί η αποχή κίνδυνο για το σύστημα
β) Αποτελέι η ψήφος νομιμοποίηση του συστήματος

Θέτω ένα διαφορετικό ερώτημα… μπορεί η ψήφος και η εκλογική διαδικασία να είναι αντισυστημική? Η απάντηση που δίνω σε αυτό το ερώτημα είναι πως σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο και ο λόγος είναι η φύση του ίδιου του συστήματος και οι μηχανισμοί του. Απο την εκλογική διαδικασία μπορούν στην καλύτερη περίπτωση να προκύψουν πολιτικά κόμματα ορισμένες ριζοσπαστικές συνιστώσες που στην καλύτερη θα αποτελούν μια πολύ μικρή δύναμη του κοινοβουλίου.

Κατά την άποψη μου η συμμετοχή ριζοσπαστικών δυνάμεων σε εκλογές αποτελεί παγίδα καθώς ο λόγος σου πρέπει να είναι ωραιοποιημένος και να κινείται μέσα σε ορθά – αποδεκτά πλαίσια (πλαίσια που μπαινουν απο το ίδιο το σύστημα). Π.χ. δεν μπορεί να πει η Παπαρήγα στο debate οτι εμεις θελουμε να παρουμε τα τουφέκια και όποιος δεν μας παραδίδει τα μέσα παραγωγής θα δολοφονείται. Ούτε μπορεί να πει ο Σύριζα οτι και η μολότοφ είναι θεμιτή…

Η αποχή αυτών που κινούνται εκτός του συστήματος και βρίσκονται καθημερινά στο δρόμο δίνοντας αγώνες είναι αποδεκτή και θεμιτή καθώς ούτως ή άλλως αν είναι να προκύψει προοδευτική αλλαγή μόνο έτσι θα προκύψει.
Η αποχή αυτών που δεν τους ενδιαφέρει και κινούνται με βάση ατομικά συμφέροντα ικανοποιώντας το εγώ τους δεν με προβληματίζει καθόλου καθώς βάση αναλογιών και δύναμης των μηχανισμών θα κατευθύνονταν μεταξύ των μεγαλύτερων κομμάτων. Και για τον λόγο αυτό θα μπορούσε αυτού του είδους η αποχή να προβληματίζει τους “μεγάλους”. Ωστόσο με προβληματίζει το πως αυτοί οι άνθρωποί θα αφήσουν την παραλία για να κατέβουν σε μια πορεία.

Αυτό που θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει και να μας προβληματίζει είναι όχι η αποχή από τις εκλογές, αλλά αυτοί που απέχουν απο την καθημερινότητα. Που μπορεί μεν να απέχουν και από τις εκλογές αλλά η ουσία είναι η συμμετοχή στους καθημερινούς αγώνες. Είτε 100% συμμετοχή υπήρχε είτε 20% στις εκλογές το αποτέλεσμα θα ήταν πάνω κάτω το ίδιο, όταν η συνείδηση σου (και η ψήφος σου) φτιάχνεται απο τα σκουπίδια που ακούγονται καθημερινά στην τηλεορασή σου και όταν το χρώμα που διαλέγεις είναι αυτό που θα σε βάλει αύριο μεθαύριο σε μία θέση.

οπότε η αποχή δεν είναι σε καμία περίπτωση πλήγμα στον σύστημα. είναι η ψήφος όμως νομιμοποίηση του? η νομιμοποίηση της αστικής δημοκρατίας πηγάζει πρώτα από ένα σωρό κατασταλτικούς μηχανισμούς και διαφόρων ειδών κέντρα εξουσίας και μετά απο την όποια συμμετοχή στης εκλογές. στην ουσία νομιμοποίηση του συστήματος δεν είναι το πλήθος των ψήφων αλλά το πού πηγαίνουν αυτές. αυτό μας οδηγεί στο ότι ουσιαστικά η αποχή παρέχει την ίδια νομιμοποίηση με την συμμετοχή καθώς δεν αποδυναμώνει τις δυνάμεις που στηρίζουν το σύστημα.

οπότε τι μένει να κάνει κάποιος οποίος δεν πιστεύει ότι η αλλαγή μπορεί να προκύψει μέσω κοινοβουλευτικών διαδικασιών? η αποχή είναι μία εύκολη λύση και έτσι παραδίνεις την διαμόρφωση των δυναμικών(εντός αλλά πιθανός και εκτός του συστήματος) σε άλλους, με ότι αυτό συνεπάγεται..

στα των εκλογων τωρα.
για τα πραγματικα αποτελεσματα συμφωνω σε καθε τους λεξη και επαυξανω. αυτοι που ηταν να μην ψηφισουν αντισυστημικα δε θα ψηφιζαν ουτως η αλλως και θα ειχαμε τα φυσιολογικα επιπεδα αποχης. και ειναι και αυτοι που ξερουμε πως και στο δρομο θα ειναι και στους διαφορους αγωνες. αντε να βαλω και καποιες εξαιρεσεις οι οποιες απλα επιβεβαιωνουν τον κανονα… οι περισσοτεροι ανηκουν στην αλλη κατηγορια και ειναι πολλοι. υπαρχει ομως και μια ακομα κατηγορια που ενω ανηκει στην μερια της αντιδρασης εκατσε και κοιτουσε λιγο ελιτιστικα λιγο ανεξηγητα επικριτικα αλλα εν τελει αδιαφορα τις εκλογες να περνουν. στοιχισμενοι αθελα τους με τη γραμμη των τραγκαδων, των καρατζαφερηδων, των πρετεντερηδων των αυριανων αλλα και των δυο μεγαλων, μεσα σε ενα παγκοσμιο κρισιμο σκηνικο λογω και οικονομικης κρισης αλλα και ολοενα και μεγαλυτερου περιορισμου κοινωνικων δικαιωματων αφησαν ενα οπλο που τους εδωσε το συστημα να παει χαμενο και να χρησιμοποιηθει ξανα και μονο απο το ιδιο.

μακρια απο μενα οι αντιληψεις περι αλλαγης του παγκοσμιου, πανευρωπαικου ή ντοπιου συστηματος μεσω των εκλογων και ειδικα με τη μορφη που εχουν σημερα. αλλα αυτο δε σημαινει ουτε πως πρεπει να το μην το χρησιμοποιησω ουτε και βεβαιως πως αν το χρησιμοποιησω νομιμοποιω το συστημα η/και το ενισχυω. δηλαδη αν απειχα τι θα γινοταν; θα το ριχνα; ας σοβαρευτουμε. δεν υπαρχει ιστορικο παραδειγμα αυτης της συλλογιστικης και ουτε καποια βαση που να στηριζεται. αν η αποχη ηταν αντισυστημικη καθολικα θα το βλεπαμε στους εργασιακους χωρους, στο δρομο στις διαφορου ειδους εκδηλωσεις. δε θα χρειαζοταν να ρθουν οι εκλογες για να το καταλαβουμε.

και μεσα απο αυτο το σκηνικο βγαινει ενισχυμενο το λαος. δεν ξερω κατα ποσο ισχυει πραγματικα αυτο αλλα αυτη η εντυπωση μενει.
σιγουρα φταιει ΚΑΙ η αποχη γιαυτο ΑΛΛΑ οχι μονο. ειναι κυριοτερο το προβλημα της ανοδου του και απο την πτωση της αριστερας (κοινοβουλευτικης η μη – ας δουμε και τα τραγικα ποσοστα της για πρωτη φορα ενωμενης εξωκοινοβουλευτικης αριστερας…)και αποτελει ενα ακομα στοιχειο που καταδεικνυει την ανικανοτητα της αριστερας να βρει απαντησεις στα κοινωνικα ζητηματα που εχουν προκυψει. αλλωστε και στην υπολοιπη ευρωπη το πολιτικο σκηνικο ειναι πανω κατω ιδιο.
ας αποτελεσει και αυτο μια αφορμη για να βρεθουν τα ριζοσπαστικα κομματια της αριστερας πιο κοντα. και φυσικα δεν αναφερομαι μονο στις εκλογες.

αναγκη παντα υπηρχε και εχει ξαναγραφει σχετικα εδω μεσα αρκετες φορες. τωρα εχει γινει επιτακτικη(επαναλαμβανω οχι μονο απο το αποτελεσμα των εκλογων αλλα απο τη γενικοτερη τροπη που εχουν παρει τα πραγματα τους τελευταιους μηνες). ας μην παει και αυτη η ευκαιρια χαμενη.