Για την κουβέντα, αυτά που γράφεις τα αντιλαμβάνομαι σε 3 επίπεδα:
- Το πρώτο είναι το μικροπολιτικό, ότι δηλαδή αυτοί που κάναν τον σύλλογο ήταν από “εκείνους” και προσπάθησαν να βοηθήσουν τους “άλλους” κλπ. Δεκτό αλλά όχι ουσίας.

- Το δεύτερο είναι οι διώξεις των μεταπτυχιακών, οι οποίες συμφωνούμε ότι είναι απαράδεκτες. Από τη στιγμή που υπήρχε κάποιος σύλλογος το ότι δεν ήταν αναγνωρισμένος θεσμικά από το τμήμα δε σημαίνει ότι όταν αυτός θέλει απλά να παρίσταται χωρίς να παρεμβαίνει στη διαδικασία (όπως επιβεβαιώνεις από πρώτο χέρι) τότε αμέσως πρέπει να τον στέλνουν οι υπόλοιποι “δημοκράτες” στα δικαστήρια! Γιατί όπως ανέφερες περί κομματικών συμφερόντων που υποκινούσαν τον σύλλογο, έτσι θα πρέπει να υποπτευθούμε πως αυτά ήταν αντιμέτωπα με μία επίσης κομματική κλίκα. Άρα αυτοί που έστειλαν τα παιδιά στη δικαιοσύνη δεν ήταν οι “αγνοί” που θέλουν να προστατέψουν το πανεπιστήμιο από τα κομματικά συμφέροντα, αλλά μάλλον το αντίθετο.

Ήταν αυτοί που εξέφραζαν τα κυρίαρχα κομματικά συμφέροντα, τα οποία εξυπηρετούνταν από συγκεκριμένα θεσμικά κενά και καταστάσεις (όπως το ότι υπήρχε ένας ενιαίος σύλλογος μεταπτυχιακών που ελεγχόταν “εύκολα” από δικούς τους).

Αυτά μαζί με το πρώτο σημείο, αποδυναμώνουν ακόμα περισσότερο τη σημαντικότητα του ότι ο τάδε που έφτιαξε το σύλλογο αυτό ήταν πρώην ΔΑΠ και όλα τα λοιπά. Δεν ήταν η μόνη κομματικοποιημένη έκφραση. Οι μεν φοιτητές προσπάθησαν να εκπροσωπήσουν αυτό που ήθελαν και οι δε άλλοι έχοντας όλα τα μέσα τους έστειλαν στον εισαγγελέα.

Ποιον εισαγγελέα;; Αυτόν που δεν φώναξαν όταν κάποιοι φοιτητές έκλεβαν τα χρήματα των φοιτητικών συλλόγων, ή έκαναν μπίζνες με το πανεπιστήμιο όντας μελη της Συγκλήτου…

- Το τρίτο σημείο είναι το πιο ουσιαστικό: το θεσμικό/νομικό κενό. Αυτό αναφέρεται και στο δικό μας άρθρο. Βέβαια υπάρχει και η διάσταση των πολλών συλλόγων στο ίδιο τμήμα που αναφέρεις, αλλά αυτή είναι μία εκφυλιστική κατάσταση που ξεκινά από το ότι δεν αναγνωρίζεται κάποιος σύλλογος σε ένα τμήμα. Ύστερα, ο σύλλογος δεν είναι “μαγαζί” κανενός, έχει καταστατικό, μέλη, φοιτητές που έχουν δικαίωμα να εγγραφούν σε αυτόν και να συνδικαλίζονται. Επομένως όλα θα ξεπερνιόνταν όπως και με τους προπυχιακούς συλλόγους (και εκεί μπορεί μία 21άδα ανθρώπων να φτιάξουν δικό τους σύλλογο κι όμως δε γίνεται κάτι τέτοιο).

Το ζήτημα είναι να αλλάξει το καθεστώς στο ενιαίο συλλόγο ο οποίο ξεκάθαρα και επί πολλά χρόνια καπελώνει με κομματικές διαθέσεις όλους τους μεταπτυχιακούς φοιτητές. Αυτό για να γίνει πρέπει είτε πολιτικά να το προωθήσει μία συμμαχία πολιτικών δυνάμεων είτε το ίδιο το πανεπιστήμιο τροποποιώντας τον εσωτερικό κανονισμό και αναγκάζοντας την ίδρυση τμηματικών συλλόγων.

Τέλος αυτά που αναφέρεις “για το πάπλωμα” επειδή τα ζούμε επί πολλά χρόνια και έχουμε ξεπαγιάσει εκεί στα “αριστερά” του κρεβατιού που δε περισσεύει πάπλωμα, πρέπει να προσπαθούμε να τα αλλάξουμε. Η σημερινή κατάσταση ανατροφοδοτεί όλη τη σαπίλα. Και ηθικός κόσμος υπάρχει και αδέσμευος απο συμφέροντα αλλά όταν δεν υπάρχουν οι θεσμικές δυνατότητες να “συναντηθεί” απομονώνεται.