Ο προβληματισμός που εκφράζει το προηγούμενο post μπορεί να μπει σε ένα γενικότερο πλαίσιο περί ΕΛΕΓΧΟΥ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ της δημόσιας -και μη- ζωής. Θεωρώ ότι είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται για μία παραδοχή, από πλευράς εξουσίας (κρατούντων θεσμών και οργάνων διακυβέρνησης), ότι η ροπή της είναι η καταπάτηση των δικαιωμάτων του κόσμου και γενικότερα της νομιμότητας την οποία έχει η ίδια ορίσει.

Αναφέρω μερικά παραδείγματα:

-> ΑΣΕΠ, αποδέχεται πως η εξουσία (τους) δημιουργεί πελατειακές σχέσεις με τους πολίτες και θεσμικά προσπαθεί να επέμβει.

-> Αντικειμενικά Κριτήρια Φορολόγησης, (αν και δεν είναι θεσμικό όργανο) η φιλοσοφία τους αποδέχεται πως δεν μπορεί το κράτος να ελέγξει την ισχύ των δηλωμένων εισοδημάτων των πολιτών και ορίζει αυθαίρετα (πολλές φορές) κριτήρια πάνω στην ιδιοκτησία των πολιτών (αντικείμενα πολυτελείας, κυβισμός αυτοκινήτων κ.α). Αποδέχεται ότι οι υπάλληλοί του “τα παίρνουν” και ότι οι προϊστάμενοι τους απλά δημιουργούν μία ιεραρχία διάβρωσης και τίποτα περισσότερο.

-> Ειδικά Σώματα Ελέγχου, τα οποία συνίστανται σε δημόσιους οργανισμούς ια την τήρηση της νομιμότητας στο εσωτερικό τους. Π.χ. στην Αστυνομία το γνωστό Εσωτερικών Υποθέσεων που λειτουργεί στην ίδια ακριβώς βάση: του ότι η αστυνομία ως θεσμικό και εκτελεστικό όργανο επιτήρησης της νομιμότητας παρουσιάζει συμπτώματα διάβρωσης. Παρόμοια φαινόμενα προσπαθούν να λύσουν τα ειδικά αυτά σώματα σε άλλες περιπτώσεις.

-> Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, το κράτος παραδέχεται πως δε μπορεί να ελέγξει ούτε αυτή την διάσταση των δικαιωμάτων των πολιτών. Πέρα από τους νόμους που είναι σαφείς και θα έπρεπε να τηρούνται, με την εξουσία-πολιτεία να εγγυούνται την ισχύ και όχι να αποτελούν τους πρώτους και καλύτερους παραβάτες και καταπατητές τους.

Το ενδιαφέρον είναι πως οι θεσμικές παρεμβάσεις αυτές, η δημιουργία δηλαδή τέτοιων οργάνων επί συγκεκριμένων καθηκόντων, παρουσιάζεται από τις κυβερνήσεις ως «πρόοδος». Είναι «τιμή και καμάρι» των κοινωνιών μας ότι πλέον υπάρχει ένας «χάρτης δικαιωμάτων» συνταγματικά και γενικότερα νομικά κατοχυρωμένων, με τον Νομοθέτη να λειτουργεί πάντα για το καλό μας και τον νομοθετικό εκσυχρονισμό. Πλέον, οι ανεπτυγμένες κοινωνίες του δυτικού κόσμου, έχοντας το νομοθετικό πλαίσιο αυτό, εξειδικεύουν τη δράση τους με την πολιτεία να συνδράμει δημιουργώντας Παραρτήματα Επιτήρησης της Νομιμότητας. Αυτό είναι μία περίληψη των ισχυρισμών των κρατούντων.

<Όμως ουσιαστικά, αναφορικά με το κράτος και την πολιτεία, πρέπει να παρατηρήσουμε πως τις περισσότερες φορές είναι ο πολιορκητικός κριός και ο βασικός αμφισβητητής που ανοίγει το δρόμο και στους «ενδιαφερόμενους» ιδιώτες για καταστρατήγηση των δικαιωμάτων και της νομιμότητας. Αυτός ο ρόλος δεν είναι αποτέλεσμα διάβρωσης αλλά οργανωμένης πολιτικής παρέμβασης του κράτους στη δημόσια ζωή. Όταν οι κάμερες παρακολουθούν μία εκδήλωση πολιτών υπό σαφών εντολών αξιωματικών της αστυνομίας, ως φαινόμενο δεν αποτελεί στοιχείο διάβρωσης, όπως μπορεί να ισχυριστεί (ίσως) κάποιος για την περίπτωση του πρόσφατου ξυλοδαρμού αλλοδαπών στο Α.Τ. Ομονοίας από βασανιστές – φιλόδοξους σκηνοθέτες. Το κράτος βάζει κάμερες και κοιτά τους περαστικούς, πως λοιπόν θα μας προφυλάξει από τον ιδιώτη που κάνει το ίδιο; Πως αυτό, ή οι θεσμοί του, μπορούν να εγγυηθούν κάτι τέτοιο; Μήπως η πιο πειστική εγγύηση είναι να παραιτηθεί –καταρχήν- από την αξίωση του να παραβαίνει το ίδιο το ιδιωτικό απόρρητο ων πολιτών;…Εδώ όμως μιλάμε για κρατική πρωτοπορία και όχι ευαισθησία…

Να διαφυλάξουμε τα δικαιώματα των ζώων!…

Όμως και για τις αρκούδες που χάνονται υπάρχει η αντίστοιχη φιλοζωική-οικολογική οργάνωση, όπως πιθανόν για τις φώκιες, φάλαινες και τα βατράχια με ροζ βούλες ίσως (??!!). Αν παρατηρήσουμε, η βάση της ύπαρξης των οργανώσεων αυτών είναι στην ίδια βάση με αυτή των ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΩΝ Επιτηρητών της Νομιμότητας που αναφέρθηκαν παραπάνω!

Οι κοινωνίες, με τις αρχές, τη δομή ανάπτυξης και λειτουργία τους είναι εχθροί των ζώων, του περιβάλλοντος, των δικαιωμάτων των πολιτών τους (αν και είμαστε υποσύνολο του ζωικού βασιλείου) και αντί να αλλάξουν τη δομή αυτή (αφαιρετικά το εννοώ) φτιάχνουν ένα Ειδικό Φρουρό – Υπερήρωα που προσπαθεί να τους σώσει από την εκάστοτε «ειδική» αυτοδιάβρωση. Η διάβρωση αυτή όμως είναι συνολική και αφορά το αξιακό επίπεδο του κρατικού μηχανισμού και της κοινωνίας, αλλά ακόμα περισσότερο αφορά την απάνθρωπη βάση του οικονομικό-κοινωνικού μοντέλου ανάπτυξης.

Έτσι, δεν είναι μόνο η αυτο-διάβρωση του κράτους την οποία παραδέχεται το σύστημα, ούτε καν η διαδηλωμένη πρόθεσή του να καταστρατηγεί πρώτο τα δικαιώματα των πολιτών, είναι και η ροπή προς την παρανομία των μυημένων στις αρχές του συστήματος. Αποδέχεται για παράδειγμα πως η επιχείρηση είναι νομοτελειακά ένα αντικοινωνικό στοιχείο οικονομικής (και μόνο λέω εγώ) ανάπτυξης που είναι κόντρα στις ανάγκες μία υγιούς κοινωνίας:
-> θα προσπαθήσει να κλέψει από τους φόρους,
-> να βάλει κάμερες ή άλλη τεχνολογία για να σε παρακολουθεί (VODAFON-ΕRICSSON),
-> θα προσπαθήσει να σε κοροϊδέψει (χαλασμένα κρέατα σε supermarket, κακής ποιότητας ή επικύνδυνα προϊόντα γενικότερα),
-> θα προσπαθήσει να σε κυβερνήσει (χορηγίες κάτω από το τραπέζι για πολιτικούς και κόμματα εξουσίας με σκοπό τη ευμενή μεταχείρισή τους)
-> θα βρομίσει δυσανάλογα με τους πολίτες το περιβάλλον και θα εκμεταλλευτεί τους φυσικούς πόρους για το κέρδος,
-> θα εκμεταλλευτεί την οικονομική ανισότητα σε παγκόσμιο επίπεδο και θα ξεζουμίσει το εργατικό δυναμικό προσφέροντας μόλυνση και πενιχρά εισοδήματα
-> θα εκμεταλλευτεί ακόμα και 8χρονα παιδιά (βλ. ΝΙΚΕ) για την παραγωγή προϊόντων σε φτωχές χώρες (ας μη ξεχνάμε υπάρχει και ένα ειδικό σήμα πλέον σε «ευαίσθητα προϊόντα» του lifestyle ανθρωπισμού που εγγυάται ότι το προϊόν δεν παράχθηκε μέσω εκμετάλλευσης της παιδικής εργασίας)

Η λύση που μας προτείνουν…

Άρα, να γιατί πρέπει να λες τα παράπονα σου στην Προστασία του Καταναλωτή, να προσφεύγεις στην Επιτροπή Ανταγωνισμού, να γιατί αν σε «καμερώνει» κάποιος πρέπει να προσφύγεις στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και αν κάποια επιχείρηση ρίχνει τα απόβλυτά της στο νερό που πίνεις ή σε ότι τρώς σε αντίστοιχες αρχές, κλπ, κλπ…

Η λίστα των ειδικών αρχών είναι τεράστια ήδη, και απ’ ότι φαίνεται θα γίνει μεγαλύτερη όσο «εκσυγχρονίζονται» οι κοινωνίες. Μία παρατήρηση είναι ότι στην Ελλάδα έχουμε 50.000 αστυνομικούς που, όπως οι ίδιοι λένε, δεν μπορούν να μας εγγυηθούν την ασφάλειά μας από τα κοινά ποινικά εγκλήματα, και έτσι μαζί με τις ειδικές αρχές και τα πολυμελή συμβούλιά τους στο τέλος όλοι θα ανήκουμε σε μία αρχή προστασίας… του εαυτού μας…

Κλείνω με τη θέση μου που είναι και προβληματισμός μαζί, ότι η ύπαρξη τόσων θεσμοθετημένων «ειδικών οργάνων προστασίας» για τον σκεπτόμενο πολίτη θα πρέπει να είναι σημάδι ύπαρξης και ανατροφής περισσότερων και πιο επικίνδυνων απειλών από διάφορα συμφέροντα. Σε καμία περίπτωση δεν συνιστά πρόοδο, όπως ωραιοποιείται εσκεμμένα. Είναι η τεκμηριωμένη απόδειξη ότι το σύστημα σήμερα επιτρέπει και αναθρέφει περισσότερα τέτοια φαινόμενα στο όνομα της ίδιας της προστασίας των ανθρώπων που προσβάλλονται.

πρωτοβουλίες δημιουργίας από το κράτος τέτοιων αρχών, είναι προσπάθεια αποενοχοποίησης του ίδιου και αγιασμού των όποιων προσπαθειών. «Μακάρι να δουλέψει, εγώ έκανα ότι έπρεπε»! Στην πραγματικότητα όμως τα πράγματα είναι προφανώς διαφορετικά και αφού το κράτος ντυθεί το μανδύα του καθωσπρεπισμού το ίδιο δολοφονεί εξ επαφής ακόμα και αυτό το λίγο… που λιγότερο δε γίνεται!!!