Ξεκάθαρο το μήνυμα Μεϊμαράκη στο debate: “Αγάπη μόνο…”

Απογοητευτικό το debate, επιβεβαίωση των χαμηλών προσδοκιών που έχει ο κόσμος για το μέλλον.

Σε καιρούς τεράστιας ταξικής σύγκρουσης με διαρκείς επιθέσεις των εκρποσώπων της κυρίαρχης ελίτ σε όλα τα επίπεδα (διεθνείς οργανισμοί και διακρατικές ενώσεις, χρηματοπιστωτικό σύστημα, εσωτερική μπλοκ από συστημικά κόμματα, διαπλοκή και ΜΜΕ), ακούσαμε πολύ λίγα για το πως οι εργαζόμενοι θα μπορέσουν να αλλάξουν τους συσχετισμούς και να δώσουν αγώνες για μεγάλες ριζοσπαστικές αλλαγές.

Η πρεμούρα της Δεξιάς είναι λογικό να είναι η εφαρμογή του κάθε νεοφιλελεύθερου μνημονίου ως νέο κοινωνικό συμβόλαιο που νομιμοποιεί μια διαρκή κατάσταση εκτάκτης ανάγκης και πάνω από όλα διατηρεί την κατανομή του πλόυτου και τις σχέσεις παραγωγής το δυνατόν απείραχτες.

Αντίθετα, η ανησυχία της Αριστεράς δε μπορεί παρά να είναι η ανάδειξη των αδιεξόδων και της βαρβαρότητας του καπιταλιστικού συστήματος, η ριζοσπαστικοποίηση και αμφισβήτηση των νορμών, και τελικά η χάραξη δρόμων προοδευτικής διεξόδου μέσα από οργανωμένες συγκρούσεις.

Για αυτά τα τελευταία ακούσαμε ελάχιστα πράγματα, με εξαίρεση το εσωτερικό μέτωπο της διαπλοκής, το οποίο είναι σαφώς ταξικότατο, δυστυχώς όμως το αντιλαμβάνεται κανείς ως το τελευταίο καταφύγιο που βρίσκει ο ΣΥΡΙΖΑ μετά το στραπάτσο για το κάτι μεταλύτερο που επαγγελόταν.

Ως αναφορά αυτούς και αυτά που αναμετρήθηκαν στη συζήτηση, το συμπέρασμα είναι ότι με τον ηλίθιο, τον τιποτένιο, και τον επαγγελματία ψεύτη δε μπορείς να τα βάλεις.

Δε μπορεί η Αριστερά να λέει μισόλογα για πράγματα που δεν πιστεύει με την ίδια μαεστρία και αναισθησία που ο εκπρόσωπος των διαχρονικά εκμεταλλευτών του μόχθου μπορεί. Δε μπορεί η Αριστερά να εμπνέει και να δίνει ελπίδα μιλώντας για μνημόνια και συμφωνίες σαν αυτές που έχουν διαμορφωθεί και είναι σαφέστατα προϊόν εκβιασμών. Αυτό είναι το ντιζαβαντάζ  Τσίπρα έναντι Μεϊμαράκη.

Το χαμήλωμα του πήχη και ο “ΑΝέντιμος συμβιβασμός” (βάσει των επιδιώξεων εταίρων και δανειστών) στέκει μόνο αν όλο αυτό αποτελεί ένα ενδιάμεσο στάδιο μιας πορείας μεγάλων και αγώνων με ορίζοντα κάποιων λίγων χρόνων.

Όσον αφορά τα τρέχοντα… η αλήθεια, λοιπόν, είναι μία: η τρέχουσα συμφωνία μπορεί να είναι μια βάση πάλης μόνο εάν έτσι κερδιθεί χρόνος για επίθεση μεγάλων διαστάσεων στην εσωτερική διαπλοκή, και αν επίσης συνδεθεί το πρόγραμμα με την μεγάλη απομείωση του δημόσιου χρέους!

Διαφορετικά επιβεβαιώνεται ο κίνδυνος που επεσήμαινε παλιότερο άρθρο της Γαλαρίας. Τότε οι θεσμοί τραβάγανε ο ένας από εδώ (για τις μνημονιακές μεταρρυθμίσεις και τη λιτότητα) και ο άλλος από εκεί (για τη μη μείωση του χρέους), και η Ελλάδα κινδύνευε να χάσει και στα δύο μέτωπα.  Χαρακτηριστικά έλεγε το άρθρο:

“αν ο ένας τραβάει για να μας βγάλει το σακάκι, κι ο άλλος τραβάει για να μας πάρει το παντελόνι, είναι εμφανές ότι αυτό που θέλουν -τελικά- είναι να μας ξεβρακώσουν!”

Δε ξέρω αν έχει μεγαλώσει μέχρι σήμερα ο κίνδυνος να μας “ξεβρακώσουν”, πάντως δε μικραίνει κιόλας αν δούμε τις μεγάλες παραχωρήσεις που έχει κάνει η ελληνική πλευρά.

Baggelas-agaph-mono-re-kontopoutane

Εκτός από το ζήτημα διαφοράς ύψους, από τον Μεϊμαράκη ακούσαμε…

ότι όλα λύνονται με αγάπη μόνο (και τα συνακόλουθα περί εθνικής ομόνοιας, συννενόησης, κλπ). Τι ζητάει ο άνθρωπος; Αγάπη, τίποτα άλλο! Το παλιό και το καινούργιο θα συνυπάρξουν. Οι κλέφτες και οι αστυνόμοι θα κάτσουν επιτέλους μαζί στο ίδιο τραπέζι, και αφού τα βρούνε σε ένα μίνιμουμ πραγμάτων, θα βάλουν από κοινού τάξη στο πολυτάραχο Φαρ Ουέστ.

Ο Μεϊμαράκης είπε ότι ως πρωθυπουργός δεν πρόκειται να διαπραγματευτεί για το οτιδήποτε ουσιαστικό. Το χρέος το θεωρεί μεν “όχι και τόσο βιώσιμο“, αλλά δε πρόκειται και να το πει ανοιχτά γιατί θα του κόψουν την καλημέρα οι φίλοι του στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα που ελέγχουν την Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, την ΕΚΤ, τον ESM, και ΔΝΤ.

Κάλεσε το λαό να ψηφίσει τη ΝΔ και αυτόν για πρωθυπουργό. Ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι, παρότι θα έχει στρωμμένο μνημονιακό πρόγραμμα και χωρίς διαπραγματευτικά ντράβαρα, είπε ότι δεν μπορεί να υποσχεθεί τίποτα για το πρώτο εξάμηνο της ενδεχόμενης διακυβέρνησής ΝΔ. Ίσως, κάτι θετικό αρχίσει να φαίνεται κατά το δεύτερο εξάμηνο του 2016.

Λίγο νωρίτερα, βέβαια, εγκαλούσε τον Τσίπρα που εν μέσω πρωτοφανών συνθηκών σύγκρουσης με τους ισχρούς της ΕΕ και χωρίς ουσιαστικούς συμμάχους (πέρα από το λαό) για τη διαπραγμάτευση, με ένα Γιούρογκρουπ κάθε μέρα, συν ένα δημοψήφισμα, ο ΣΥΡΙΖΑ “δεν κατάφερε τίποτα παρόλο που κυβέρνησε επί… 6 ολοκληρους μήνες”.

Κατά τα άλλα… δύσκολοι οι κανόνες να τους καταλάβεις

Ο άνθρωπος που ειρωνευόταν διαρκώς τον πολιτικό του αντίπαλο, που τον είπε 20 φορές νεομνημονιακό, κάτι λίγες ψεφτάκο, πονηρούλη, αρχηγό κόμματος της διαφθοράς και της διαπλοκής (!!), που του έλεγε ότι έχει αλλάξει από την υπογραφή του μνημονίου και ότι δεν τον αναγνωρίζει ενώ τον εμπιστευοταν (κι άλλος απογοητευμένος ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ;;), ότι τα έχει χαμένα και ότι τέλος πάντων δεν έχει καταλάβει ακόμα τίποτα από όσα έχει υπογράψει ως πρωθυπουργός…

… χρειάστηκε 3 ολόκληρες ώρες, συπεριλαμβανομένων μερικών διαλλειμάτων με εντατικά μαθήματα, για να καταλάβει και να αφομοιώσει τους κανόνες της κουβέντας που είχε συμφωνήσει εξαρχής!

Φεύγοντας από το ραδιομέγαρο, κατήγγειλε την ΕΡΤ.

άντρας!

baggelas-pites

Κατηγορία: stigalaria, stigalaria poster, Κοινωνία, Πολιτική, Πολιτισμός, Χαβαλές
Tags: , , , , , , , , , .


Σχόλια...

Σχολιάστε...