Μεϊμαράκης: απόφοιτος ‘τσαντρικής σχολής αλλά με καριέρα στα κομματικά οικοκυρικά

Η Δεξιά συνηθίζει να στοχοποιεί το δημόσιο υπάλληλο, αν όχι ως ανήθικο πολίτη, τουλάχιστον ως τεμπέλη και αντιπαραγωγικό εργαζόμενο, ο οποίος έχει βρει προνομιακό καταφύγιο στον δημόσιο τομέα όπου “κανείς δε σε κουνάει“. Κι αφού τον έχει βαφτίσει “ανεπαρκή προνομιούχο“, έρχονται μετά να οριοθετήσουν και το τί σημαίνει ο συνδικαλισμός και μαζική εκπροσώπηση τέτοιων ανθρώπων: σχεδόν μαφία.

Τέτοια υποννοούμενα και συνειρμούς χρησιμοποιεί όλο το φάσμα της Δεξιάς για τον δημόσιο τομέα: η νεοφιλελεύθερη, η εκσυχρονιστική, η λαϊκή, η εθνικιστική, ακόμα και η πυροβολημένη λαϊκίστικη Δεξιά του Λεβέντη, όλοι αυτοσυστήνονται ως εχθροί της διαφθοράς του δημοσίου η οποία οφείλεται -βεβαίως, βεβαίως- στους υπαλλήλους και μόνο σ’ αυτούς.

Έχουν βρει έναν τρόπο, ρε παιδί μου, αυτοί οι “χειρότεροι” να τους ανοίγονται οι πόρτες της εργασίας στις υπηρεσίες και τους οργανισμούς του κράτους! Bέβαια, όσοι ασπάζονται και προπαγανδίζουν αυτή τη θεώρηση, δε μπαίνουν στον κόπο να εξετάσουν τις ευθύνες τους. Φαντάζομαι δεν ακούν για πρώτη φορά στη ζωή τους ότι πληθώρα δημοσίων υπαλλήλων διορίζονταν από τα βουλευτικά γραφεία και τους κομματικούς μηχανισμούς τους, ενώ οι ίδιοι εμφανίζονταν ως πολέμιοι του αντιπαραγωγικού και διεφθαρμένου κράτους.

Θυμάμαι τον “επανιδρυτή του κράτους” Κώστα Καραμανλή και την θητεία του (2004-2009) και με πιάνει τραγέλαφος. Οι εξυπηρετήσεις και διορισμοί ημετέρων είχαν ακόμα και ειδική ονομασία “τα γαλάζια παιδιά“, και οι εύνοια νομιμοποιόταν αυθαίρετα λέγοντας ότι είχαν αδικηθεί επί των ημερών ΠΑΣΟΚ (νόμος Παυλόπουλου για μονιμοποιήσεις, διορισμοί στο Μουσείο Ακρόπολης, κουμάντα Ρουσόπουλου στην ΕΡΤ, κ.α. πολλά).

Τα “βαριά” βιογραφικά της Δεξιάς

Ρίχνοντας μια ματιά στα βιογραφικά πολλών συντηριτικών πολιτικών προσώπων που επιπλέουν χρόνια στο πολιτικό σύστημα, μπορούμε να βγάλουμε όμορφα συμπεράσματα. Θα καταλάβουμε ότι οι άνθρωποι στους οποίους θα ταίριαζε ο χαρακτηρισμός “διευθαρμένος, αργόσχολος και αντιπαραγωγικό δημόσιος υπάλληλος” είναι ακριβώς αυτοί οι πολιτευτές. Το πρώτο, περί διαφθοράς είναι αποδεδειγμένο, το δεύτερο είναι εκτίμηση κοιτώντας τα συνήθως άδεια έδρανα της Βουλής, και το τρίτο θεωρείται βέβαιο αν κρίνουμε από την κατάσταση της Ελλάδας μετά από 40 χρόνια διακυβέρνησης του δικομματισμού. Για να μην πιάσουμε τους γόνους γνωστών οικογενειών που δεν έχουν εργαστεί ποτέ στη ζωή τους και απολαμβάνουν πλήρη εργασιακό βίο εντός Βουλής.

Τα σόγια της Δεξιάς είναι πασίγνωστα. Η οικογένεια των Μητσοτάκηδων όμως ίσως το τρανότερο παράδειγμα. Ο γέρος Κωσταντίνος έφτασε να παίρνει 3 συντάξεις (1) δημοσιογράφου επειδή είχε η οικογενειά του μια τοπική κρητική εφημερίδα και τον είχαν βάλει αρχισυντάκτη για μερικά φεγγάρια όταν ήταν μικρός, 2) δικηγόρου που δεν εργάστηκε σχεδόν ποτέ ως τέτοιος, και φυσικά 3) βουλευτή). Είναι αυτός που ακόμα και στα κοντά 100 του μας λέει πως πρέπει να σφίξουμε το ζωνάρι.

Το ίδιο ταλέντο κληρονόμησαν και τα παιδιά του. Να με συγχωρείτε αλλά δε μπορώ να θυμηθώ τι επαγγέλεται η Θεοδώρα ή ο αδερφός της ο Κυριάκος. Για πολλούς σαν αυτούς, όπου και να ψάξεις θα βρεις μόνο για την πολιτική σταδιοδρομία τους και τίποτα περί επαγγελματικής δραστηριότητς.

Αυτό, όμως, καθόλου δεν τους εμποδίζει να είναι οι πρώτοι και καλύτεροι στην κριτική απέναντι στους εργαζόμενους. Στο δρόμο που χάραξε ο μπαμπάς. Για παράδειγμα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήθελε σε μια νύχτα -αν γινόταν- να απολύσει χιλιάδες εργαζόμενους από το δημόσιο και θεωρεί παράσημό του το ότι κατάφερε να διώξει αρκετούς.

Περιέργως, η παράταξή τους η ΝΔ, στην οποία μοστράρουν κατά κόρον τέτοιοι ανεπάγγελτοι, αντί να κοιτάει την καμπόυρα της, έχει κάνει σύνθημα το “να δώσουμε χώρο τους πετυχημένους, τους άριστους που τα κατάφεραν στην επαγγελματική τους ζωή“.

Αυτά είναι παρελθόν! Είναι;

Οι “πετυχημένοι και εύποροι” της Δεξιάς ερεθίζονται τα μάλλα όταν έχουν να κάνουν με κάποιον που δεν έχει πολλά ένσημα ή πολλά λεφτά και πάει κόντρα στα συμφέροντά τους. Γιαυτό χασκογελούν συχνά λέγοντας ότι ο σαραντάρης Τσίπρας είναι απαίδευτος στη ζωή, δεν εργάστηκε πολύ και έγινε και πρωθυπουργός. Είναι αλήθεια… χάος χωρίζει τον σαραντάχρονο Τσίπρα από τον σαρανταενός χρονών Κώστα Καραμανλή ο οποίος ήταν γνωστός τοις πάσι για τα επαγγελματικά κατορθώματά του πριν γίνει πρόεδρος της ΝΔ και λίγα χρόνια αργότερα πρωθυπουργός (εκλεγμένος βουλευτής από τα 30 του). Για να μη πιάσουμε την πιτσαρία που άνοιξε για 2 χρόνια ο Αντώνης Σαμαράς στις ΗΠΑ (που φυσικά έσκισε! όπως λέει ο ίδιος) πριν ασχοληθεί με την πολιτική. Τί να λέμε τώρα;

Τέλος πάντων, μου πέρασε από το μυαλό ότι όλα αυτά είναι παρελθόν και ότι ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης ως 60άρης, θα έχει να παρουσιάσει κάποια επαγγελματική δραστηριότητα. Διάβολε, είπα μέσα μου, αφού τα μιλάει καλά τα λαχαναγορίτικα, έχει και το περήφανο μουστάκι του, θα έχει κάνει λαχαναγορά, λιμάνι, δουλειές στην πιάτσα, ή δε ξέρω τι άλλο! Δε μπορεί!

Παρόλα αυτά, ρίχνοντας μια ματιά στο βιογραφικό που προβάλει ο ίδιος για τον εαυτό του (παρατίθεται στο τέλος), δε θα σας πω ψέμματα… απογοητευτηκα. Όπως στα περισσότερα βιογραφικά επιφανών Δεξιών, υπάρχουν κάποιες σχετικά καλές σπουδές (αυτός είναι δικηγόρος) και ύστερα κομματικός συνδικαλισμός και κομματική προϋπηρεσία. Συνδικαλισμός που δε συνδέεται με κανένα ανοιχτό κοινωνικό κίνημα, καμία πλατιά πρωτοβουλία δράσης για κάποιο ζήτημα, κανένα συνδικάτο ή σύλλογο εργαζομένων (εξαίρεση: μια υποψία ενασχόλησης στον δικηγορικό σύλλογο Αθηνών). Διαβάζει μόνο για μόνοχνωτο κομματικό συνδικαλισμό, δραστηριότητες και αξιώματα που είχε ως επαγγελματίας πολιτευτής της ΝΔ.

Κάτι σαν κομματικά οικοκυρικά, ένα πράγμα.

Ο Βαγγέλης έχει πατήσει τα 60 (γενημένος τος 1953) και αναφέρει στο βιογραφικό του με υπερηφάνια ότι: “Το 1982 υπηρετεί ως οπλίτης, την στρατιωτική του θητεία.“. Πουθενά όμως δεν υπάρχει ένα αντίστοιχο υπερήφανο σχόλιο για το επαγγελμά του και κανα κατόρθωμα από όταν το ασκούσε;;

Αυτά σε ένα κόμμα, ας θυμιθούμε, το οποίο υποτίθεται δίνει έμφαση στην “προσωπική επαγγελματική επιτυχία και αριστεία” για να αξιολογήσει το πολιτικό προσωπικό. Ή τουλάχιστον τους απέναντί της.

Σαν συμπέρασμα

Ο ευγενής αστός Βαγγέλης (όπως αποκάλεσε τον εαυτό του στη Βουλή πρόσφατα), ο ομιλών τη λαχαναγορίτηκη διάλεκτο, ο…  ‘τσαντρικής σχολής να ‘ούμε, μάλλον δεν έχει και πολλά ένσημα από πραγματική εργασία.

Έχτισε βιογραφικό με κομματικά οικοκυρικά.

Αριστούχος… ‘τσαντρικής σχολής, δηλαδή, και έτοιμος για πρωθυπουργός!

baggelis_meimarakis_oikokurika

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ (από την προσωπική σελίδα του)

Aρχηγός της Νέας Δημοκρατίας.1989-2015: Είκοσι έξι Χρόνια Εμπιστοσύνης. Εκλέγεται Βουλευτής με τη Ν.Δ. στην Β’ Αθήνας το 1989, και σ`όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις (1989, Ιούνιο και Νοέμβριο), 1990, 1993, 1996, 2000, 2004, 2007, 2009. 2012 (Μάιος και Ιούνιος) και 2015.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953. Είναι παντρεμένος με την Ιωάννα Κολοκοτά και έχει δυο κόρες. Δικηγόρος, πτυχιούχος της Νομικής Αθηνών, της σχολής Πολιτικών Επιστημών και του τμήματος Δημόσιας Διοίκησης της Παντείου, με ειδίκευση στα φορολογικά και διατριβή στα εκλογικά συστήματα. Ασχολήθηκε με το φοιτητικό συνδικαλισμό στη Πάντειο και υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη της ΟΝΝΕΔ (1974). Το 1982 υπηρετεί ως οπλίτης, την στρατιωτική του θητεία. Το 1984 ήταν υποψήφιος στον Δικηγορικό Σύλλογο της Αθήνας με τον συνδυασμό του Νώντα Ζαφειρόπουλου που υποστήριζε η Νέα Δημοκρατία, ενώ το Νοέμβριο του ιδίου έτους αναλαμβάνει Πρόεδρος της Ε.Ε. (Εκτελεστικής Επιτροπής) της ΟΝΝΕΔ. Στο Β’ Συνέδριο της Ν.Δ. (Θεσ/νίκη) εκλέγεται πρώτος στη Κεντρική Επιτροπή, πρώτος και στη Ε.Ε. της Ν.Δ. και ως το Μάρτιο του 87′ οδηγεί την ΟΝΝΕΔ σε μεγάλες νίκες στις φοιτητικές εκλογές και στο πρώτο της Συνέδριο.

Σήμερα είναι: Βουλευτής Β’ Αθηνών.

Διετέλεσε:
Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων από 29/6/12 έως 6/2/15. Πρόεδρος Ινστιτούτου Δημοκρατία Κωνσταντίνος Καραμανλής. Υπουργός Εθνικής Αμύνης από 16/2/06, έως 7/10/09. Ο πρώτος Γραμματέας Κεντρικής Επιτροπής στην ιστορία της Νέας Δημοκρατίας. Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ.(1991-1992). Υφυπουργός Πολιτισμού (αρμόδιος για τον Αθλητισμό) από 3/12/92, έως 12/10/93. Στις 24/4/94 στο Γ’ Συνέδριο της Ν.Δ., επανεξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος. Μέλος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης. Αναπληρωματικό μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στη Βορειοατλαντική Συνέλευση. Πρόεδρος της ΟΚΕ Αθλητισμού και Αντιπρόεδρος της ΟΚΕ Οικονομικών. Μέλος της επιτροπής Εκλογικού Αγώνα της Ν.Δ. για τις εκλογές 22ας Σεπτεμβρίου 1996. Μέλος της Κεντρικής Οργανωτικής Επιτροπής του Δ` Συνεδρίου της Ν.Δ., υπό τον Γ. Ράλλη. Υπεύθυνος Κεντρικής Επιτροπής του Τομέα Υποδομών της Ν.Δ. (Μεταφορές- επικοινωνίες, περιβάλλον χωροταξία – Δημόσια έργα, Ολυμπιακά Εργα 2004). Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος, μέλος της Κ.Ε. (Κεντρικής Επιτροπής) και της Ε.Ε. (Εκτελεστικής Επιτροπής) της Ν.Δ., ενώ συμμετείχε ως μέλος και στις ΟΚΕ Αθλητισμού και Οικονομικών. Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής του εκτάκτου Συνεδρίου ‘‘Αρχών και Θέσεων’’ της Ν.Δ. το 2000. Γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Νέας Δημοκρατίας μέχρι την 7/04/2001.

Υ.Γ. Από χαζό και από τρελό ταυτόχρονα στο ίδιο στούντιο μαθαίνεις τις μεγαλύτερες αλήθειες.

Κατηγορία: stigalaria, stigalaria poster, Κοινωνία, Πολιτική, Πολιτισμός, Χαβαλές
Tags: , , , , , , , .


Σχόλια...

Σχολιάστε...