H ουσία του ερωτήματος του δημοψηφίσματος σε μια εικόνα

Από την μία πλευρά, η κυβέρνηση εξηγεί τη χρηστική αξία ενός ΟΧΙ στο  δημοψήφισμα, στα πλαίσια μιας δύσκολη εθνική διαπραγμάτευση.

Από την άλλη, η αντιπολίτευση αρχικά προσπάθησε αντί-θεσμικά υποτιμώντας την ελληνική Βουλή να παρέμβει και να πιέσει παρέα με τους ξένους παράγοντες για να αλλάξει το ερώτημα στο δημοψήφισμα σε κάτι ευκολότερο στο να τρομοκρατήσει. Στη συνέχεια, αποφάσισαν να δράσουν παρα-θεσμικά και διαστρευλώτικά διατυμπανίζοντας “ψηφίζουμε ΝΑΙ στο ευρώ, ψηφίζουμε ΝΑΙ στην Ευρώπη“. Αυτοί που κατηγορούν την κυβέρνηση ότι προχωράει σε ένα “αντισυνταγματικό δημοψήφισμα και επιχειρεί την υφαρπαγή της ψήφου του λαού”, ουσιαστικά κάνουν ακριβώς αυτό στην πράξη:

  • επιβεβαιώνουν και επιβεβαιώνονται από τους ακραίους νεοφιλελεύθερους κύκλους της ΕΕ που απειλούν ότι η χώρα μας θα πάθει και θα της κάνουν τα χειρότερα,
  • διαστρεβλώνουν το ερώτημα του δημοψηφίσματος υιοθετώντας της χειρότερη προπαγάνδα για το τι πρόκειται να συμβεί ύστερα από ένα ΟΧΙ,
  • τελικά προσπαθούν να εξαπατήσουν τον πολίτη και να του υφαρπάξουν μια  δήλωση υποταγής παρασύροντάς τον σε ένα δημοψήφισμα, όχι στα μέτρα που εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα, αλλά σε ένα πλαίσιο συνθηκών κατατρομοκράτησης και καταστροφολογίας που ευθέως βολεύουν όσους έχει η Ελλάδα απέναντι της στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Ως μέρος αυτού του σχεδιασμού, μέχρι και τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών έβαλαν στο παιχνίδι ο οποίος εξέδωσε μια αυθαίρετη και γελοία ανακοίνωση ότι -δήθεν- το ερώτημα του δημοψηφίσματος “αλλα λέει και άλλα εννοεί!“. Ένα επιχείρημα που θα έκανε να γελάσει κάθε νομικό παγκόσμια: φανταστείτε κάποιο δικηγόρο να λέει “στην κατάθεση του ο μάρτυρας άλλα λέει και άλλα εννοεί!“. Και αυτό το “άλλο που εννοεί” καθορίζεται από το πως δήλωσε ότι θα εκλάβει ο Σόιμπλε το ΟΧΙ του λαού κι όχι από τη διατύπωση του ερωτήματος.

Ο καλύτερος τρόπος να δούμε την ουσία του δημοψήφισματος

Αναβάλλοντας μια εκτενέστερη τοποθέτηση για τη συγκυρία, εδώ αυτό που μας απασχολεί είναι με ποιο τρόπο μπορεί να δει κάποιος πιο ξεκάθαρα το δημοψήφισμα. Αυτό δεν αφορά τόσο τον κόσμο που θα ψηφίσει με ιδεολογικά κριτήρια ενάντια στον οικονομικό πόλεμο και με στόχο την κοινωνική χειραφέτηση, αλλά κυρίως όσους ταλανίζονται για το ουσιαστικό διακύβευμα.

Ως έχουν τα πράγματα, δεν πρόκειται για ένα δημοψήφισμα αποφασιστικού χαρακτήρα για τη θέση της Ελλάδας στους οργανισμούς και διακρατικές ενώσεις που συμμετέχει. Θα ήταν τέτοιο αν εξειδίκευε της κινήσεις  για να αλλάξει αποφασιστικά το στάτους της χώρας. Όμως, λόγω της πιεστικής και κρίσιμης συγκυρίας όπου όλα υπονοούνται και όλα είναι πιθανά, ο λαός μπορεί να επιστρέψει την τρομοκρατία όλων αυτών των χρόνων και να προειδοποιήσει ότι είναι διατεθημένος να μπει σε βαθύτερες αναζητήσεις στο μέλλον αν χρειαστεί. Θα έχει την ευκαιρία να δείξει αν έχει αναπτύξει όλα αυτά τα χρόνια μια συλλογική εθνική συνείδηση/νοημοσύνη και πλέον θεωρεί ότι το δόγμα “με κάθε θυσία στο ευρώ” δεν εξασφαλίζει τίποτα περισσότερο από το ότι τελικά θα κάνει τη θυσία που ψυχολογικά τον έχουν προετοιμάσει. Για τη δε Ευρωπαϊκή Ένωση δε τίθεται επί του παρόντος ούτε εξ ανακλάσεως.

Το ερώτημα που τίθεται στον ελληνικό λαό διατυπώνεται σαφέστατα και τον καλεί να εγκρίνει/απορρίψει το πακέτο υφεσιακών μέτρων που προτείνει η Ευρώπη. Υποτίθεται ότι αυτό που θέλει ο λαός πολιτικά να γίνει το έχει εκφράσει ήδη στις πολύ πρόσφατες εκλογές: “πραγματική διαπραγμάτευση, τέλος στη λιτότητα, απομείωση χρέους, πολιτικές αντιστροφής της ύφεσης, στήριξη της κοινωνίας να επουλώσει τα τραύματά της“. Τώρα, σε μια κρίσιμη στιγμή της διαπραγμάτευσης, καλείται να πει τη γνώμη του για την τιμωρητική πρόταση των δανειστών. Έχει την ευκαιρία να θέσει ως προταιρεότητα τις ανάγκες του και να απαιτήσει από όλες τις εμπλεκόμενες πολιτικές ηγεσίες να τις σεβαστούν (οι ξένοι και οι εσωτερικοί διαφωνούντε) / υπηρετήσουν (οι δυνάμεις που θα το θέλουν).

Για όλα τα παραπάνω, θα πρέπει να αποτραπεί η επιχείρηση υφαρπαγής μιας δήλωσης υποταγής από τον Έλληνα πολίτη στις ντιρεκτίβες του νεοφιλελεύθερου διευθυντηρίου των Βρυξελλών.

Ο κόσμος πρέπει να αντιληφθεί ότι το ουσιαστικό σημείο που καλούμαστε να απαντήσουμε δεν είναι αν θέλουμε εμείς την Ευρώπη, αλλά αν δείχνει να μας θέλει “αυτή η Ευρώπη” με το συγκεκριμένο συσχετισμό πολιτικών δυνάμεων και συμφερόντων.

Καλούμαστε, λοιπόν, να εκτιμήσουμε ξανά

  • την κατάσταση της χώρας, το αποτέλεσμα και τις ευθύνες όλων αυτών που επέβαλλαν ως “εθνοσωτήρια” τα προγράμματα λιτότητας 5 χρόνια τώρα, που στόχο είχαν να καθυποτάξουν την ελληνική κοινωνία και να στίψουν την ελληνική οικονομία για να πληρώνονται μερικώς ή συνολικώς παράνομα χρέη,
  • την κατάσταση σε όλη την Ευρώπη και το πως η διαχείριση της ελληνικής κρίσης προκάλεσε τραγικά αρνητικά αποτελέσματα, μοναδικά σε επίπεδο ευρωζώνης και συνολικά στον ανεπτυγμένο σε καιρό ειρήνης,
  • το ύφος και το περιεχόμενο όλων των προτάσεων των δανειστών τους 5 αυτούς μήνες οι οποίες δε σέβονται στο ελάχιστο την απόφαση του ελληνικού λαού να βρεθεί επιτέλους μια λύση προς μια άλλη κατεύθυνση.

Η απόφαση του ελληνικού λαού, αν χρησιμοποιηθεί έξυπνα από την ελληνική πολιτική ηγεσία, μπορεί να βοηθήσει για να επιτευχθεί μια κατά πολύ καλύτερη συμφωνία σε μια άλλη βάση, να προασπίσει το δικαίωμα του λαού να είναι κυρίαρχος (και εν δυνάμει όλοι οι λαοί), να δημιουργήσει προοδευτικές συζητήσεις στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, ίσως και ρήγματα στο μπλοκ της εξουσιαστικής ελίτ.

Ένα πόστερ για το δημοψήφισμα

Όλη αυτή η απλή συλλογιστική, που μπορεί να βοηθήσει αρκετό κόσμο να δει τα πράγματα καθαρότερα, παρουσιάζεται συνοπτικά στο πόστερ που ακολουθεί.

Στο κέντρο εμφανίζεται το ΑΕΠ διαφόρων χωρών της Ευρώπης από την αρχή της κρίσης του 2007-2008 μέχρι και σήμερα. Το διάγραμμα δείχνει την ελληνική οικονομία να έχει υποβαθμιστεί κατά 1/4 ενώ καμία άλλη χώρα δεν ξεπέρασε το 10-12% αντίστοιχης ύφεσης. Το αρνητικό αποτέλεσμα των πολιτικών των μνημονίων ήταν για την Ελλάδα κατά 2 τουλάχιστον φορές χειρότερο από τη χειρότερη επόμενη χώρα της ΕΕ.

Και δε φτάνει αυτό, καθώς το χειρότερο υφεσιακό σημείο δεν το έχουμε αφήσει στο παρελθόν για να κοιτάξουμε το μέλλον, αλλά είναι ακριβώς το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε σήμερα. Και γιαυτό φταίνε πρώτα οι πολιτικές και ύστερα η πολιτική διαχείριση, τα κόμματα και οι φορείς που έκαναν κουμάντο.

Γιαυτό επιμένω: κοιτώντας μια τόσο ξεκάθαρα ζοφερή εικόνα και δυσανάλογα ζοφερότερη για εμάς τους Έλληνες, αυτό που πρέπει να εκφράσουμε ως λαός είναι αν πιστεύουμε ότι ότι “αυτή η Ευρώπη”, που είναι περισσότερο των αγορών και λιγότερο των λαών, δείχνει με όλες τις επιλογές της, τη συμπεριφορά της, τον αυταρχισμό της, ότι μας θέλει.

Να καλέσουμε έτσι τις ξένες πολιτικές ηγεσίες να σταματήσουν να κρύβονται πίσω από το δάχτυλό τους για όσα προκάλεσαν μαζί με τους εγκάθετους Σαμαροβενιζέλους στην Ελλάδα, και τους ευρωπαϊκούς λαούς προ των ευθυνών τους για ότι συμβαίνει και ότι πρόκειται να συμβεί.

 

referendum question

Κατηγορία: stigalaria, stigalaria poster, Κοινωνία, Πολιτικές Αναλύσεις, Πολιτική
Tags: , , , , , , , , , , .


Σχόλια...

Σχολιάστε...