Οι «αγραβάτωτοι» στο ρινγκ της ευρωπαϊκής διαπραγμάτευσης

suplicy_sleep

Τόση μούγκα που είχε πέσει τελευταία από πλευράς Γρμανίας και Μέρκελ, νομίζαμε ότι «όλοι στο σπίτι κοιμούνται». Βέβαια κάτι τηλεφωνάκια τα κάνανε σε όποιον κάθε φορά επρόκειτο να συναντηθεί με την ελληνική πλευρά.

Και ξαφνικά, ξύπνησαν και άρχισαν τις «διαρροές» στο Reuters έμμεσων τελεσιγράφων: να πάρει -λέει- η κυβέρνηση πίσω τις αντιμνημονιακές υποσχέσεις.

Δηλαδής;
Να παραιτηθεί η ελληνική κυβέρνηση μια εβδομάδα μετά τις εκλογές για χάρη της φράου και του γερμανικού οράματος κινεζοποίησης της περιφέρειας της ΕΕ;

Και ο λαός, μανδάμ; Ο λαός που ψήφισε για κανονική αξιοπρεπή διαπραγμάτευση να το βουλώσει κι αυτός…;

Άραγες…
να μη τους έχουν πει ότι έπεσε το «κάστρο των Σαμαρο-Βενιζέλων»…;
ή να βρίσκονται ακόμα σε φάση άρνησης…;

marathon1_1Η γαλλική Figaro χαρτογραφεί τις κινήσεις της ελληνικής αντιπροσωπείας

Πάντως, κρίνοντας από το φύλλο πορείας των «αγραβάτωτων», τη στάση της Βέρμαχτ, και διάφορες εμπειρίες από αγώνες αθλητικής «διαπραγμάτευσης» σε ρινγκ του μποξ, μπορούμε να διδαχθούμε τα εξής για τη στρατηγική των παιχτών και την τοποθέτησή τους στο ρινγκ.

Ο λιγότερο ευέλικτος παίχτης, ή αυτός που είναι αρκετά πιο έμπειρος, παίρνει συνήθως την κεντρική θέση στο ρινγκ, ενώ ο πιο γρήγορος και ευέλικτος παίχτης που αμφισβητεί τον ισχυρό, προτιμά να στριφογυρίζει γύρω από το κέντρο ελπίζοντας ότι θα πάρει την ψυχολογία του τελευταίου και θα του δοθούν ευκαιρίες για χτυπήματα.

Η Γερμανία έχει πάρει τη θέση του ισχυρού στο κέντρο του ρινγκ: φαινομενικά νωθρή αλλά κινούμενη παρασκηνιακά βάζει κόντρες σε όλα τα επίπεδα. Το πρόβλημά της είναι ότι «απαντάει» στις κινήσεις του ευέλικτου αντιπάλου και δεν έχει τολμήσει μέχρι στιγμής να πάρει πρωτοβουλίες. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχει τα μέσα να επιτεθεί, αλλά κυρίως ότι δε μπορεί να εκτιμήσει επακριβώς πόσο αποφασισμένος είναι ο αντίπαλος, ούτε και να εξασφαλίσει ότι έχει πλήρη εικόνα τη στρατηγική του και για όλες τις άλλες παραμέτρους του αγώνα. Συνεπώς, προτιμά τη συντηρητική στάση που εξασφαλίζει ότι δεν θα έχει απώλειες από λάθος ενέργειές της ίδιας, και ότι θα έχει μικρές απώλειες από τις ενέργειες του αντιπάλου.

Από την άλλη πλευρά, οι «αγραβάτωτοι», παίζουν με σύστημα σβούρας γύρω από τον κεντρικό παίχτη. Φαίνονται πιο γρήγοροι και φρέσκοι, παίζουν με σαφώς πιο ανοιχτά χαρτιά και κινήσεις στο φως. Από τις εκλογές μέχρι σήμερα, ανέλπιστα, έχουν καταφέρει να περάσουν πολλά χτυπήματα στον αντίπαλο χωρίς να έχουν απειληθεί ιδιαίτερα. Ο μεγάλος φόβος είναι να μη κουραστούν πρώτοι και στριμωχτούν κάποια στιγμή στα σχοινιά.

Muhammad Ali

Float like a butterfly sting like a bee.
Mohamed Ali

τικ-τακ, τικ-τακ, τικ-τακ, τικ-τακ…

Τώρα, το μεγάλο ερώτημα είναι ποιον ευνοεί το πέρας του χρόνου, ποιος θα καταβληθεί από την κούραση πρώτος. Ποιος θα πιεστεί νιώθοντας ότι χάνει τον έλεγχο που όφειλε να έχει.

Για χίλιους δύο λόγους, εμείς ως λαός αλλά και η πολιτική ηγεσία μας που έχει τον επιτελικό ρόλο, νιώθουμε ότι από τις 25 Ιανουαρίου έχει αρχίσει ένα νέο ματς. Έτσι, παρότι έχουμε χάσει πολλές προηγούμενες μάχες, βλέπουμε ότι μια νίκη τώρα μπορεί να ρεφάρει κάποιες από τις παλιές ήττες. Έχουμε μάθει, δε, και στην αβεβαιότητα: αν θα έχουμε δουλειά τον άλλο μήνα, αν θα πάρουμε κανονικά τη σύνταξη, αν θα μας πάρει το σπίτι η τράπεζα, αν θα χρειαστεί να μεταναστεύσουμε για να επιβιώσουμε, κ.ο.κ. Ζούμε, έτσι, το περίπλοκο παρόν που εγγυμονεί ένα αβέβαιο μέλλον, ως τη συνέχεια των συνθηκών αβεβαιότητας και αστάθειας, που έχουν ενταθεί κατά τα μνημονιακά χρόνια.

Από την άλλη πλευρά, δεν είμαι σίγουρος ότι αυτό το παιχνίδι, με τον τρόπο που παίζεται, ευνοεί την πολιτική της τάξη της Γερμανίας (δείτε τι λέει ο γερμανικός τύπος, από μετά τις ελληνικές εκλογές μέχρι μία εβδομάδα ύστερα). Όταν έχεις μάθει να ελέγχεις πλήρως τις καταστάσεις, να μη δείχνεις αδυναμία ούτε στιγμή (αυτό είναι και το πνεύμα της προτεσταντικής λιτότητας που έχει επιβάλλει η σχολή της Φρανκφούρτης), αλλά ούτε και να ρισκάρεις με κινήσεις, τότε αμφιβάλλω αν μπορείς να λειτουργήσεις σε μια φάση αλλοπρόσαλλη για τα γούστα/μέτρα σου. Κινδυνεύεις να μπεις σε μία κατάσταση άρνησης να αποδεχθείς επί της αρχής τις συνθήκες κάτω από τις οποίες θα γίνει η διαπραγμάτευση. Αν αυτό συνδυαστεί με την αλαζονεία που είναι κακός σύμβουλος για κάθε επικυρίαρχο, τότε μοιραία αυξάνεται η πιθανότητα να είσαι εσύ που θα χάσεις την ψυχραιμία σου και να κάνεις το μεγάλο λάθος, κι όχι ο φρέσκος κινητικός αντίπαλός σου.

Κι εκεί ελπίζεις το χτύπημα που θα δεχθείς από τον αντίπαλο μποξέρ, είτε να είναι ανίσχυρο, ή να σε βρει ξώφαλτσα και να σε σώσει η βαζελίνη που έχεις σοβατίσει το πρόσωπό σου…

Κατηγορία: stigalaria, Διεθνή, Οικονομία, Πολιτικές Αναλύσεις, Πολιτική
Tags: , , , , , , , , , , , , , .


Σχόλια...

Σχολιάστε...