Λύση για την Ελλάδα δεν υπάρχει να προϋποθέτει φτώχεια

ελλάδα

Το άρθρο του Κ. Λαπαβίτσα είναι εξαιρετικό και σε εκλαϊκευμένο λόγο. Ψύχραιμα τεκμηριωμένο προχωράει σε μελέτη περιπτώσεων (case-studies) κλπ. και το κυριότερο δεν δαιμονοποιεί μία επιλογή που έχουμε, αυτή της αποχώρησης από το Ευρώ, όπως κάνουν κατά κόρον τα ΜΜΕ, ούτε όμως και την ωραιοποιεί.

Ειδικά για το τελευταίο, όσοι καταλαβαίνουν και δεν προπαγανδίζουν απλά την κινδυνολογία περί απόσχισης από την ευρωζώνη, ανάμεσα σε αυτούς και εμείς όσο μπορούμε από τον χώρο αυτό, εμμένουμε εδώ και μήνες να λέμε ότι λύση χωρίς δυσκολίες και φτώχεια δεν υπάρχει.

Να το λέμε να το χωνέψουμε καλά οι εμείς πρώτα, αλλά και ο κόσμος που ψάχνει μερικές αλήθειες να πιαστεί…

Λύση χωρίς να προϋποθέτει φτώχεια και πολύ προσπάθεια από τον λαό, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει για την Ελλάδα.

Εννοώντας ότι το βιωτικό επίπεδο δε μπορεί με καμία μαγική διαδικασία να επιστρέψει στο ψέμα του παρελθόντος: στην υπερκατανάλωση και τη ζωή με δανεικά. Εννοώντας επίσης ότι ούτε η κανονικότητα μπορεί να επιστρέψει άμεσα. Θα περάσουμε μία εποχή ανακατατάξεων, είτε τις προκαλέσουμε εμείς ως κοινωνία διεκδικώντας κάτι καλύτερο για το μέλλον, είτε συνεχίσουν να τις προκαλούν μονομερώς οι έχοντες την εξουσία μαζί με τους επικυρίαρχους δανειστές μας.

Φτώχεια και χαμήλωμα του πήχη στις πολυτέλειες (δηλ. περιορισμός αγοραστικής δύναμης) δε σημαίνει όμως περιθωριοποίηση ανθρώπων με ανεργία και ζωή στο δρόμο. Ούτε ψυχοκοινωνική απαξίωση. Είναι μεν ένα αναγκαίο στάδιο να ζήσουμε με λιγότερα, τα οποία όμως όσο γίνεται θα μπορούσαμε να εγγυόμαστε εμείς οι ίδιοι ότι θα τα διαθέτουν όσο γίνεται περισσότεροι. Να μην περισσεύει κανείς.

Διότι το χειρότερο για τον κοινωνικό-πολιτικό πολιτισμό μας είναι να νομιμοποιήσουμε ως “φυσικό φαινόμενο” την μαζική καταστροφή ανθρώπων για να πετύχουμε την επιβίωσή μας. Ο καπιταλισμός έχει πετύχει να διαχύσει την ιδεοληψία ότι οι κρίσεις σε οικονομικό επίπεδο, που είναι ενδογενείς και συστημικές, είναι ένα κυκλικό φυσικό φαινόμενο που συμβαίνει σχεδόν όσο φυσικά εναλλάσσονται οι εποχές του χρόνου. Κάτι σαν νομοτέλεια πέρα και πάνω από τις επιλογές του ανθρώπου. Κι εκεί που θα πρέπει να πολεμήσουμε την προπαγάνδα αυτή περί κρισιακού ντετερμινισμού που δεν εξαρτάται από το οικονομικό σύστημα, θα είναι το τελειωτικό πλήγμα να επικρατήσει και η απορρέουσα ανθρωποφάγα άποψη “Τι να κάνουμε; Κάποιοι πρέπει να πεθάνουν για να μη πεθάνουμε όλοι!”.

Το ζήτημα λοιπόν, είναι να φτωχύνουμε συνδιαμορφώνοντας συλλογικά και περιμένοντας τα αποτελέσματα ενός νέου κοινωνικού πλάνου διαρθρωτικών μετασχηματισμών το οποίο α) θα ανακτήσει την βιωσιμότητα της χώρας σε παραγωγικό και οικονομικό επίπεδο, β) αλλά κυρίως θα προκαλέσει μία ευρεία ανακατανομή εξουσίας υπέρ των χαμηλών τάξεων. Και φυσικά τα δύο αυτά είναι εντελώς αλληλένδετα, καθώς η εξουσία μπορεί να προκύψει μόνο από διαφορετική κατανομή της ιδιοκτησίας πάνω στην παραγωγή.

Όλα αυτά απαιτούν την απεμπλοκή από τη νομισματική Ένωση με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό και για την συμμετοχή μας στη σημερινή Ε.Ε. Και για να συμπληρώσω για να μην παρεξηγούμαι: αυτή είναι μία γενική αλλά σαφής κατεύθυνση, όμως το πόσο θα κερδίσουμε σαν εργαζόμενος λαός από τις παρασιτικές τάξεις (και νοοτροπίες, θα πρόσθετα) εξαρτάται από εμάς κι όχι από το πόσο επαναστατικά το καταγράφει ο οποιοσδήποτε σε ένα κείμενο.

Κατηγορία: Κινήματα, Κοινωνία, Πολιτικές Αναλύσεις
Tags: , , , , , , , .


Σχόλια...

Σχολιάστε...