+Υπαρκτός Παϊσιανισμός+ το σύγχρονο ελληνικό πολιτειακό οικοκοδόμημα

The-Greek-Scream

Στην Ελλάδα πολύ συχνά αναρωτιόμαστε για το κοινωνικό και πολιτειακό οικοδόμημα της χώρας στο οποίο κυριαρχεί η διαφθρορά που συνοδεύεται, από την εκκωφαντική απουσία της δικαιοσύνης από τη μία, και την παθητικότητα, τον ωχαδερφισμό της κοινωνίας από την άλλη.

Αν χαλαρώσουμε και φιλοσοφήσουμε λίγο όλη τη συμπεριφορά του συστήματος εξουσίας (του πυρήνα αλλά και των δορυφόρων του) θα δούμε ότι όλες οι δυνάμεις της “ευθύνης” και του “άγχους για το καλό της πατρίδας” συγκλίνουν στην ξεπέτα των ζητημάτων, το μπάλωμα των υποθέσεων, στο… fast-track κουκούλωμα. Οι πολίτες βλέπουμε τις ακαθαρσίες να βγαίνουν από το βόθρο, αλλά οι άνθρωποι του συστήματος σπρώχνονται ποιος θα κλείσει πρώτος το καπάκι.

Το ίδιο κουκούλωμα έκαναν οι βασιλείς κι οι αυλοκόλακες με τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, τα ελλείμματα, τα σκάνδαλα με τις μίζες, τα βατοπέδια και τους παπάδες, τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τη Χρυσή Αυγή, τη διαφθορά στα σώματα ασφαλείας, τη διαφθορά στον κρατικό μηχανισμό, και άλλα που καλά θα είναι να είμαστε καλά για να θυμόμαστε. Κοινό σημείο κάθε περίπτωσης: κάποιος έτρεχε και έκλεινε το καπάκι του βόθρου χωρίς πρώτα να τον καθαρίζει κανείς. Αναμενόμενο ήταν σε κάθε άνοιγμα τα πράγματα να γίνονται όλο και χειρότερα.

Οι υπόλοιποι που ψάχνουμε λίγη αλήθεια, που στεκόμαστε πάνω από τα ζητήματα και έχουμε ανάγκη να τα αναλύσουμε, που ζητάμε να εξεταστούν οι υποθέσεις και να τιμωρηθούν οι υπαίτιοι, είμαστε οι “ανθέλληνες“. Με τον τρόπο τους, οι άνθρωποι που μια ζωή υπηρέτησαν τη διαπλοκή, είτε μπαινοβγαίνοντας στο βόθρο, είτε ως τσιλιαδόροι που έτρεχαν να κλείσουν το καπάκι σε περιπτώσεις υπερχείλισης, χαρακτηρίζουν τους υπόλοιπους κάτι σαν «μύγες» που τη βρίσκουν να κάθονται πάνω στις ακαθαρσίες και να τις σκαλίζουν! Ενώ αυτοί είναι κάτι σαν συμπαθέστατες «μέλισσες» που πετάνε από λουλούδι σε λουλούδι και βλέπουν τη θετική πλευρά της ζωής…

Ε, λοιπόν, όλη αυτή η θεώρηση και οι συμβολισμοί έχουν και θρησκευτική διάσταση! Για την ακρίβεια διαβάστε μία -φερόμενη ως- διδαχή του Γέροντα Παϊσίου [1] η οποία θα μπορούσε να έχει τίτλο «Ύμνος στο κουκούλωμα». Το θέμα με το οποίο καταπιάνεται αφορά το ποιά θα μπορούσε να είναι μια σοφή  απάντηση στους ανθρώπους που παραπονιούνται για τη διαφθορά και ανηθικότητα των κληρικών για την οποία μάλιστα μπορεί να έχουν ακόμα και αποδείξεις για κάτι τέτοιο.

Οι ισχυρές ενδείξεις ή και αποδείξεις δεν θα πρέπει να έχουν καμία σημασία για τους «χριστιανοταλιμπάν παϊσιανιστές». Είναι εμφανές ότι, κατά μία έννοια, οι άνθρωποι που διακινούν τέτοιες ασυναρτησίες (κάποιοι από τους οποίους είναι και αξιωματούχοι) επικαλούνται έμμεσα το δικαίωμά τους να μην εφαρμόζουν το Σύνταγμα και τουν νόμους, αλλά να εφαρμόζουν κατευθείαν Παΐσιο, να εφαρμόζουν «κουκούλωμα»Μπορεί να μην μπορούμε να τους μέμψουμε για όλα τα κακά και στραβά που συμβαίνουν, όμως σίγουρα μπορούμε να τους κατηγορήσουμε ευθέως ότι οι δήθεν “διδασκαλίες” τους προσπαθούν να μετατρέψουν την απάθεια και τον ωχαδερφισμό από ασθένεια της κοσμικής πολιτείας σε στάση “σεμνότητας” και “αρετής“. Κι έτσι, με τον τρόπο που θέλουν οι άρχοντες, επειδή έτσι εξυπηρετούνται τα συμφέροντα τους, διδάσκεται και το ποίμνοιο: εκπαιδεύουν τον θρησκευόμενο κόσμο στην υποταγή και τη συνενοχή στο κουκούλωμα.

Βρείτε τις αναλογίες με τις εμπειρίες σας και τη συνολικότερη συγκυρία και θα καταλάβετε αμέσως γιατί το σύγχρονο ελληνικό πολιτειακό οικοδόμημα θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως +Υπαρκτός Παϊσιανισμός+.


elder-paisiosΡωτήσαμε μιὰ μέρα τὸν Γέροντα γιὰ τὸ ἑξῆς πρόβλημα ποὺ ἀντιμετωπίζουμε:

«Ἔρχονται μερικοὶ ἄνθρωποι καὶ μᾶς λένε:Ὁ τάδε ἱερέας παίρνει πολλὰ λεφτὰ ἀπὸ τὰ μυστήρια, ὁ δεῖνα καπνίζει πολλὰ τσιγάρα καὶ πηγαίνει στὰ καφενεῖα, ὁ ἄλλος λένε πὼς εἶναι ἀνήθικος καί, γενικά, βγάζουν ἕνα δριμὺ κατηγορητήριο ἐναντίον τῶν κληρικῶν καὶ μάλιστα παρουσιάζουν μαζὶ κι ἀποδείξεις τῶν ὅσων λένε. Σ’ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους τί μποροῦμε νὰ λέμε;»

Τότε, ὁ Γέροντας ἄρχισε νὰ μᾶς λέει:

«Γνώρισα ἐκ πείρας ὅτι σ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ οἱ ἄνθρωποι εἶναι χωρισμένοι σὲ δύο κατηγορίες. Τρίτη δὲν ὑπάρχει -ἢ στὴ μία θὰ εἶναι ἢ στὴν ἄλλη.

Ἡ μία, λοιπόν, κατηγορία τῶν ἀνθρώπων μοιάζει μὲ τὴ μύγα… ὅταν δεῖ τὴν ἀκαθαρσία, τότε ἀμέσως θὰ κατέβει καὶ θὰ καθίσει πάνω σ’ αὐτὴν καὶ θὰ ἀρχίσει νὰ τὴν ἀνασκαλεύει…Εἶναι ἡ κατηγορία τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἔχει μάθει πάντα νὰ σκέφτεται καὶ νὰ ψάχνει νὰ βρεῖ ὅ,τι κακὸ ὑπάρχει, ἀγνοώντας καὶ μὴ θέλοντας ποτὲ νὰ σταθεῖ στὸ καλό.

Ἡ ἄλλη κατηγορία τῶν ἀνθρώπων μοιάζει μὲ τὴ μέλισσα. Ἡ ἰδιότητα τῆς μέλισσας εἶναι νὰ βρίσκει καὶ νὰ κάθεται σὲ ὅ,τι καλὸ καὶ γλυκὸ ὑπάρχει…

Ὅταν σ’ ἕνα δρόμο βρεθοῦν νὰ περπατοῦν δύο ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ἀνήκουν στὶς δύο αὐτὲς κατηγορίες, τότε φτάνοντας στὸ σημεῖο ἐκεῖνο ὅπου ἕνας τρίτος ἔκανε τὴν «ἀνάγκη» του, ὁ ἄνθρωπος τῆς πρώτης κατηγορίας, θὰ πάρει ἕνα ξύλο καὶ θ’ ἀρχίσει νὰ σκαλίζει τὶς ἀκαθαρσίες.

Ὅταν, ὅμως περάσει ὁ ἄλλος, τῆς δεύτερης κατηγορίας, ποὺ μοιάζει μὲ τὴ μέλισσα, προσπαθεῖ νὰ βρεῖ τρόπο νὰ τὶς σκεπάσει μὲ χῶμα καὶ μὲ μία πλάκα, γιὰ νὰ μὴν αἰσθανθοῦν καὶ οἱ ἄλλοι περαστικοὶ τὴ δυσωδία αὐτή, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὶς βρωμιές».

Καὶ κατέληξε ὁ Γέροντας:

«Ἐγὼ σὲ ὅσους ἔρχονται καὶ μοῦ κατηγοροῦν τοὺς ἄλλους -καὶ μὲ δυσκολεύουν- τοὺς λέω αὐτὸ τὸ παράδειγμα καὶ τοὺς ὑποδεικνύω νὰ διαλέξουν σὲ ποιὰ κατηγορία θέλουν νὰ βρίσκονται καὶ ἀναλόγως νὰ ψάξουν νὰ βροῦν καὶ τοὺς ἀνάλογους ἀνθρώπους τῆς κατηγορίας τους».

Από όλο αυτό, ας κρατήσουμε λοιπόν την τελευταία αποστροφή που θέτει και το ουσιαστικό δίλημμα. Ας αναλογιστούμε και ας αποφασίσουμε με ποιους θέλουμε να είμαστε. Με αυτούς που κουκουλώνουν ή με αυτούς που ξεσκεπάζουν και ζητούν κοινωνική δικαιοσύνη;

Τέλος, να απαντήσουμε και στο θέμα που μπορεί να τεθεί από πιστούς ότι αλλοιώνουμε τα λεγόμενα του γέροντα, ο οποίος ίσως τα είπε με άλλα συμφραζόμενα. Πράγματι, ακόμα και να ειπώθηκαν αυτά τα πράγματα από τον μοναχό, το οποίο εν γένει είναι το πρώτο που θα πρέπει να ερευνάται, μπορεί να ειπώθηκαν σε ένα διαφορετικό πνέυμα που αφορούσε περισσότερο το θέμα των ιεροκατήγορων (στην εκκλησιαστικη γλωσσα) που συνηθίζουν να σχολιάζουν κουτσομπολεύοντας τις μικρές συνήθειες των κληρικών (αν και η ερώτηση που του γίνεται αρχικά αφορά και ανηθικότητα με αποδείξεις).

Αυτό που αφήνουν στην άκρη όσοι σπέρνουν την δήθεν αμφιβολία με τον παραπάνω τρόπο είναι ότι ένα θρησκευτικό κείμενο όταν διαβάζεται προκαλεί τον αναγνώστη να δει την υπερβατική διάσταση των γραφομένων, να δει μια βαθύτερη σοφή αλήθεια, μια γενίκευση. Υπό αυτή την έννοια, πρέπει να σκεφτόμαστε που καταλήγουν τα περιεχόμενα νοήματα αν τα προεκτείνουμε και δε πρέπει να δεχόμαστε μια υπερασπιστική γραμμή του ύφους: “Έλα μωρέ, δες το ρηχά! Λέει απλά πράγματα, μη πας με το μυαλό σου μακριά!“.

Εξάλλου, είναι πολύ μακρά η παράδοση που αν δε πάει το μυαλό του σκεπτόμενου λαού μακριά, πάει το μυαλό της εξουσίας για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της. Και τι κάνει παραδοσιακά; παίρνει θρησκευτικά κείμενα που είναι αρκούντως απλοϊκά, θωλά και χωρίς ξεκάθαρα συμφραζόμενα (ενίοτε τα αλλοιώνει αν χρειαστεί) και τα χρησιμοποιεί για να χειραγωγήσει τον κόσμο.

Και αυτό είναι ένα ακόμα κείμενο που έχει όλα τα απαραίτητα χαρακτηριστικά για να χρησιμοποιηθεί από κάποιους για επικίνδυνες γενικεύσεις και να επιχειρήσουν όλα αυτά που εξέφρασε ως φοβους το παρόν άρθρο.

Αναφορές

[1] Bρήκαμε τη “διαδαχή” Παΐσιου στο enromiosini.gr, όμως υπάρχει αναρτημένη σε πάρα πολλά θρησκευτικά ιστολόγια.

[2] Διαβάστε ένα προηγούμενο άρθρο της Γαλαρίας πάνω σε μια άλλη -φερόμενη ως- διδαχή Παΐσιου που υποτίθεται ότι εξηγεί το λόγο που ο Θεός επιτρέπει να πεθαίνουν μερικοί άνθρωποι πολύ νέοι.

Κατηγορία: Ενημέρωση, Κοινωνία, Πολιτική, Πολιτισμός
Tags: , , , , , , , , , , , , , , .


Σχολιάστε...