Τι να κρατήσουμε από τη συζήτηση με τα συντηρητικά ανακλαστικά της κοινωνίας για την υπόθεση Ν.Ρωμανού

my mommy told me to kill the cop in my headΜετά Χριστόν προφήτες, δε έχει νόημα. Όμως, μετά των γεγονότων αναλυτές είναι υποχρέωσή μας να είμαστε. Γιατί απλά οι εμπειρίες δε μπορεί να στοιβάζονται χωρίς ανάλυση και να κινδυνεύουν να παραποιηθούν σαν όνειρα με πολλές σκιές.

Η υπόθεση του Νίκου Ρωμανού ήταν, εκτός από νικηφόρα, σίγουρα διδακτική για όσους αναζητούν κάποιες αλήθειες κι όχι να ετοιμολογούν με εξυπνακισμούς και στερεότυπα. Σε αυτό το κείμενο θα ήθελα να αποτυπώσω κάποιες σκέψεις που είχα κατά την εξέλιξη των γεγονότων, αλλά και ύστερα από την ευτυχή κατάληξή τους.

Δεν ανακατεύουμε τα σκατά! Αν ο αγώνας είναι έντιμος μιλάει από μόνος του

Όταν άρχισε το ζήτημα με το αίτημά του Ν.Ρ. είδαμε τον ατελείωτο βόθρο της κοινωνίας να ανακινείται ενάντια σε ένα παιδί, που εκτός των άλλων υπήρξε και θύμα συγκεκριμένων εμπειριών. Η αρχική παγωμάρα που ένιωσα και με έκανε να μη μπορώ να μπω στη διαδικασία συζήτησης, στη συνέχεια έγινε εσκεμμένη τακτική. Διότι αντιλήφθηκα από νωρίς ότι όταν έχεις ένα βαρέλι με νερό και σκατά, δεν το ανακατεύεις γιατί κινδυνεύεις να κάνεις ένα άσχημο ομοιογενές μείγμα. Είναι καλύτερα να το αφήσεις να ηρεμήσει ως ετερογενές μείγμα και να είσαι βέβαιος ότι τα σκατά, αφού αράξουν στην επιφάνεια για λίγο, στο τέλος θα πάνε εκεί που τους αξίζει: στον πάτο.

Μια κοινωνία φοβική, ανίκανη να κάνει μερικά συλλογιστικά βήματα παραπέρα από τα συντηρητικά ανακλαστικά της, καχύποπτη, και ενδόμυχα χαιρέκακη για όποιον τρώει τα μούτρα του μαχόμενος για τα δικαιώματά του και τις ιδέες του, πρόσθετε τόνους ακαθαρσίες στο βαρέλι της δημόσιας συζήτησης. Και έχουμε κάποιους που παίζουν αυτό το παιχνίδι “επαγγελματικά” και κάποιους άλλους που απλά είναι κατώτεροι των περιστάσεων και είναι επιρρεπείς στο να αναπαράγουν ανοησίες. Και μπαίνει το πρώτο ερώτημα: τι στο καλό να συζητήσεις για ένα τέτοιο θέμα με έναν …………. (βάλτε οποιοδήποτε πολιτικό, ή μη, χαρακτηρισμό) με τον οποίο δεν έχεις κανένα σημείο επαφής; Κι ακόμα περισσότερο αν υποπτεύεσαι ότι έχεις να κάνεις με έναν “επαγγελματία”;

Υπάρχουν άνθρωποι (όχι απαραίτητα φασίστες ή ακραίοι), για παράδειγμα, που πιστεύουν ότι ο σωφρονισμός θα πρέπει να είναι εγκλεισμός σε ένα δωμάτιο ενός τετραγωνικού μέτρου που ουσιαστικό σκοπό έχει να σου κάνει τη ζωή του κρατούμενου όσο γίνεται πιο δύσκολη κι όχι να εξετάσει αν και πως μπορεί να επανενταχθεί ο φυλακισμένος άνθρωπος ως ελεύθερος και υγιής πίσω στην κοινωνία. Γι’ αυτούς, φυλακισμένος και δικαιώματα είναι δύο λέξεις απόλυτα ασύμβατες. Άλλος κόσμος δε μπορεί να ξεφύγει από τα συντηρητικά ανακλαστικά (έχουμε όλοι τον “μπάτσο” μέσα μας λίγο-πολύ) της νομιμοφροσύνης, της αντίληψης ότι ο νόμος είναι φτιαγμένος για το κοινό καλό, και μόνο γι’ αυτό, από κάποιο σοφό και δίκαιο ον. Δεν μπορεί να σκεφτεί ότι οι νόμοι σε ένα μεγάλο βαθμό έχουν λόγο ύπαρξης ως κανόνες αναπαραγωγής της καταπίεσης και της ανισότητας. Ούτε μπορεί να σκεφτεί ότι εκτός των ποινικών υποθέσεων, υπάρχουν και άνθρωποι που διώκονται για την πολιτική δράση τους, ή όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση με αφορμή μια ποινική υπόθεση* τιμωρούνται σαν ιδεολογικοί εχθροί του συστήματος**. Δε μπορεί να αντιλαμβανόμαστε, με άλλα λόγια, τους φυλακισμένους με ένα ενιαίο τρόπο, ως ανθρώπους που εκδηλώνουν αυθαίρετα παραβατική συμπεριφορά η οποία πηγάζει πάντοτε από το ίδιο σκεπτικό.

Συμπέρασμα: υπάρχει τεράστια ιδεολογική/φιλοσοφική απόσταση με τους ανθρώπους που δε μπορούν να επεξεργαστούν την πολυπλοκότητα μιας τέτοιας κατάστασης και να δουν ότι οι στερεότυπες αντιλήψεις αδυνατούν και “δε φτάνουν” για να αναλυθεί σε βάθος η ουσία της υπόθεσης.

Σε τέτοιες περιπτώσεις που έχει να κάνεις με τέτοιους συνομιλητές, λοιπόν, καλύτερα είναι να ενεργήεις κινηματικά όσο μπορείς περισσότερο, να συσπειρώσεις καταρχήν τον κόσμο που είναι διατεθειμένος να σε καταλάβει και να ακολουθείς πιστά το δικό σου πλάνο. Και απλά περίμενε οι ανοησίες να πάνε στον πάτο υποταγμένες στους “φυσικούς νόμους της λογικής”. Αρκεί, βέβαια, να υπάρχουν κατά το απαιτούμενο χρονικό διάστημα, άνθρωποι που είναι διατεθειμένοι να χάσουν πολλά, ή και όλα, για το δίκιο του αγώνα τους.

Και εδώ το κίνημα που αναπτύχθηκε είχε μπροστάρη τον Ν.Ρ. που ήταν έτοιμος να χάσει πολλά. Όσο πέρναγε ο καιρός και το παιδί αυτό συνέχιζε άκαμπτα τον αγώνα του, κι όσο οι αναρχικοί σύντροφοί του και όλοι οι υπόλοιποι αναδείκνυαν το θέμα με αλληλεγγύη, τόσο δημιουργούταν μία δυναμική στήριξης. Καταρχήν κατάλαβε κι ο πιο χαζός ότι 10-20-30 μέρες απεργίας πείνας δεν είναι “λόγια  του αέρα”, δεν είναι “άντε λέμε και μια μαλακία να περάσει η ώρα”. Κάτι πρέπει να συμβαίνει με έναν άνθρωπο που φτάνει στο σημείο να βάλει το σώμα του σαν τελευταίο χαρτί σε ένα τραπέζι διαπραγμάτευσης με την εξουσία και το απάνθρωπο σύστημα σωφρονισμού.

Επίσης, έγινε κατανοητό και στον τελευταίο ότι αυτός ο αγώνας ήταν έντιμος, καθαρός, δεν περιείχε ψήγμα υστεροβουλίας, ούτε το διαπραγματευόμενο ήταν ένα αυστηρά προσωπικό κέρδος. Αυτό είναι συνταρακτικό και τρομακτικό μαζί για τον μέσο άνθρωπο που έχει μάθει να μην αγωνίζεται για τίποτα που δεν θα του αποφέρει κάτι σε προσωπικό επίπεδο. Ως “παιδί ευκατάστατης οικογένειας”, “κακομαθημένο από τα βόρεια προάστια” θα έπρεπε βάσει της λαϊκής “σοφίας” να κάτσει στα αυγά του, να βρει ένα καλό δικηγόρο, και να βγει έξω σε κανα οχτάρι χρόνια να βάλει και μία γραβάτα και να συνεχίσει τη ζωή του. Καταλαβαίνουμε ότι όλοι αυτοί, παρότι ως κανόνες λογικής μπορεί να εφαρμόζουν σε κάποιες περιπτώσεις, στην περίπτωση αυτή ακούγονται πλέον ως χυδαιότητες και εκθέτουν όσους  εκστομίζουν.

Τώρα όλος αυτός ο κόσμος που ήταν απέναντι στον αγώνα του Ν.Ρ., μαζί και εμείς όσοι ήμασταν αλληλέγγυοι, θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι ένας έντιμος διαρκής αγώνας που έχει κοινό παρονομαστή τις προοδευτικές ανθρώπινες αξίες μπορεί να βρει συμπαράσταση στην κοινωνία, μπορεί και να κερδίσει.

Η ιστορία τιμωρεί τους σαλτιμπάγκους και φτιάχνει τα δικά της σύμβολα

 Ο Ν.Ρ. είναι θαρραλέος, είναι επίμονος, είναι ένας έξυπνος θυμωμένος νέος και δείχνει να υπηρετεί τις ιδέες του. Δεν είναι ήρωας και ευτυχώς δεν είναι νεκρός. Δεν έχουμε ανάγκη από ήρωες και ειδικά νεκρούς, διότι έχουμε πολλούς και πολλές φορές κακομεταχειριζόμαστε τη μνήμη τους. Αυτοί που καταλάβαμε τον συγκεκριμένο αγώνα του, δικαιολογώντας ή διαφωνώντας κάθετα με το λόγο που έφτασε στη φυλακή, χαρήκαμε που τον κέρδισε παραμένοντας ζωντανός. Και μαζί του κερδίσαμε όλοι μια καλύτερη επόμενη μέρα.

Η ιστορία, δηλαδή το αποτέλεσμα των ενεργειών των ανθρώπων που διαμορφώνουν την εκάστοτε πραγματικότητα, είναι αυτή που τελικά δείχνει ποιοι αξίζουν να μνημονεύονται και ποιοι όχι. Ποιοι άνθρωποι και ποιες ενέργειες-αγώνες αξίζουν να αποτελούν παράδειγμα και ποιοι καλύτερα είναι να ξεχνιούνται γρήγορα.

Όπως ειπώθηκε παραπάνω, δεν έχουμε ανάγκη από ήρωες, αυτό που έχουμε ανάγκη είναι τα φωτεινά παραδείγματα σαν αυτό τον έντιμο και επίμονο αγώνα που θα έχει θέσει σίγουρα στους συμβολισμούς και τις αναφορές της σύγχρονης (κινηματικής κι όχι μόνο) ιστορίας. Στο τέλος-τέλος, είναι η πρακτική απόδειξη ότι οι ηγεσίες είναι για να χλευάζονται και να ξεπερνιούνται. Τι άλλο να πει κανείς για το γεγονός ότι αυτή η αιχμή που δημιουργήθηκε για το δικαίωμα ενός κρατούμενου στη μόρφωση (μαζί με όλα τα παρελκόμενα ζητήματα που τέθηκαν) συσπείρωσε σε τέτοιο βαθμό τον προοδευτικό κόσμο, ίσως τον ριζοσπαστικοποίησε κιόλας πάνω στο θέμα “άνθρωποι και φυλακή”, όταν η έρμη κοινοβουλευτική Αριστερά δε μπορεί τόσα χρόνια να θέσει μια κόκκινη γραμμή και να ρίξει τις κυβερνήσεις από ανθρώπους-μαριονέτες.

Και όλο θέμα έχει και μία ακόμα ενδιαφέρουσα διάσταση. Σε μία περίοδο που γίνεται μια συντεταγμένη προσπάθεια να αποκαθηλωθούν οι ιστορικοί δημοκρατικοί κοινωνικοί αγώνες και οι συμβολισμοί τους (βλ. το πρόσφατο ακροδεξιό κρεσέντο για το “κατασκευασμένο Πολυτεχνείο”, τον “ήρωα Ντερτιλή”, την “ανυπαρξία νεκρών”, κλπ), έρχεται η περίσταση αυτή όπου οι άνθρωποι των κοινωνικών αγώνων όχι απλά αμύνονται υπέρ μιας παρακαταθήκης, αλλά δημιουργούν εκ νέου νικηφόρους αγώνες και συμβολισμούς αναφοράς, ακόμα και χωρίς ανθρωποθυσίες.

Η παραβατικότητα ενάντια στην εξουσία, κατά τις αντιλήψεις της κοινωνίας

Κι αν θέλουμε να δούμε μία ακόμα αντίφαση στις αντιλήψεις που κυριαρχούν ευρύτερα  στην κοινωνία, θα πρέπει να αναρωτηθούμε εμείς οι ίδιοι, να ρωτήσουμε και τον διπλανό μας, το εξής απλό και ύστερα να αναζητήσουμε μαζί, όχι την επιφανειακή, αλλά τη βαθιά και σύνθετη αλήθεια για να απαντήσουμε:

Γιατί δεν υπάρχει στολή για τα καρναβάλια “καλού δεσμοφύλακα”, “καλού υπουργού δικαιοσύνης”, στολή “ήρωα πρωθυπουργού”, ή όποιων άλλων καλοθελητών της εξουσίας που εμφανίζονται πάντοτε έτοιμοι να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα μας …

και τα παιδιά μας θέλουν να ντύνονται Ρομπέν των Δασών που την πέφτει στους έχοντες για να δώσει στους ταλαίπωρους, ή προτιμούν τη στολή του σούπερ-πλούσιου Μπάτμαν, που μπορεί να μην ξέρει τι έχει αλλά τα βάζει με όλη τη μαφία και τους διεφθαρμένους μπάτσους και πολιτικούς του Γκόθαμ, ή του επίσης προύχοντα (οποία ειρωνεία ξανά κακομαθημένος φραγκάτος!!) Ζορό που την πέφτει στην διεφθαρμένη αστυνομία και τους δυνάστες των φτωχών άρχοντες που ανήκουν στη δική του μάλιστα κοινωνική τάξη;

Και αυτό δεν το κάνουν μόνα τους τα παιδιά, τα παραινούν οι γονείς και μετά τα ντύνουν και τα βγάζουν και φωτογραφίες που τις κρατάνε για να τις δείχνουν μια ζωή. Πειστήρια “ανυποταξίας και ηρωισμού”… “δες εδώ, ο Νικολάκης Ζορό”.

Αλλά όταν κάποιος πολίτης ή ομάδα πολιτών δρα παραβατικά, ακόμα και απειροελάχιστα, ενάντια στην εκφάνσεις τις εξουσίας, η προκαθορισμένη αντίδραση των περισσοτέρων είναι να την εξομοιώνουν με την κοινή ποινική παραβατικότητα που μπορεί να έχει οποιοδήποτε σκοπό. Βάζω στοίχημα ότι το χορό του καθωσπρεπισμού πρώτοι-πρώτοι σέρνουν οι ίδιοι που ντύνουν τα παιδιά τους Ζορό ή ντύνονται και οι ίδιοι Ζορό σε προχωρημένη ηλικία (βλ. τον καρνάβαλο Π.Ψωμιάδη).

Αυτό φυσικά δεν το αναφέρω σαν ερώτημα που δικαιολογεί την αξιόποινη πράξη για την οποία καταδικάστηκε ο Ν.Ρ., είναι περισσότερο ένας απλός προβληματισμός γενικότερος πάνω στο πως βλέπει η κοινωνία την παραβατικότητα ενάντια στην εξουσία. Απλός μεν, δύσκολο δε να απαντηθεί εύκολα, πολύ περισσότερο με στερεότυπα και προκαταλήψεις.

separator

* Σημείωση 1: για την ιστορία (περισσότερα στο infowar):

Τον Οκτώβριο του 2014, το δικαστήριο που δικάζει τους έξι συνολικά κατηγορούμενους για την απόπειρα ληστείας του 2013, αποφαίνεται ότι κανένας τους δεν βαρύνεται με συμμετοχή στην ΣΠΦ, κάνοντας αποδεκτή την εισαγγελική πρόταση να τους δικάσει για ποινικό αδίκημα και όχι σύμφωνα με τον αντιτρομοκρατικό νόμο. Καταδικάζονται όμως στην ανώτατη δυνατή ποινή για το αδίκημα και χωρίς την αναγνώριση κανενός ελαφρυντικού, παρά την εισαγγελική εισήγηση για αναγνώριση ελαφρυντικών. Ο εισαγγελέας έδρας Νίκος Πεπόνης είχε σημειώσει στην αγόρευσή του: Πρώτη φορά βλέπω ληστεία που να αφήνουν τους ομήρους ελεύθερους, κατά δε την καταδίωξη, ενώ είχαν το επάνω χέρι διαθέτοντας βαρύ οπλισμό, ούτε πυροβόλησαν τους αστυνομικούς που τους καταδίωκαν ούτε χρησιμοποίησαν τον όμηρο σαν ασπίδα για να διαφύγουν…”

** Σημείωση 2: Δε συμφωνώ με τον αυτοπροσδιορισμό του Ν.Ρ. και άλλων που βρίσκονται στην φυλακή για εγκληματικές ενέργειες, ότι είναι πολιτικοί κρατούμενοι, όποια κι αν είναι η πολιτική η ιδεολογική αφετηρία τους. Ναι, σύμφωνοι, τους συμπεριφέρονται εκδικητικά κι ασύμμετρα για τις πράξεις τους λόγω του πολιτικού τους προσανατολισμού. Υπό αυτή την έννοια τους μεταχειρίζονται ως πολιτικούς εχθρούς. Καθόλου λεπτομέρεια δεν είναι ότι υπάρχει συγκεκριμένη εγκληματική πράξη που έχουν φυλακιστεί και δεν είναι ίδιες περιπτώσεις με ανθρώπους που διώκονται και προφυλακίζονται για μήνες ως συμμέτοχοι σε τρομοκρατικές οργανώσεις χωρίς καν στοιχεία (ή άλλους που τους φυτεύουν στοιχεία όπως τσάντες με μολότοφ για να τους πάνε με τον αντιτρομοκρατικό για παραδειγματισμό και εκφοβισμό των υπολοίπων.

Ένας χαρακτηρισμός πολλές φορές έρχεται μαζί με ένα αίτημα, και το αίτημα που έρχεται στο μυαλό μου όταν χαρακτηρίζω κάποιον ως “πολιτικό κρατούμενο” είναι ότι πρέπει να αφεθεί ελεύθερος διότι διώκεται ανυπόστατα με μόνο κατηγορητήριο τα πολιτικά του φρονήματα. Το οποίο δεν ισχύει σε αυτή την περίπτωση. Αν πάλι το αίτημα είναι να σταματήσει αυτή η ασυμμετρία και ο πολιτικός ρεβανσισμός εις βάρος όσων είναι πολιτικά αντίθετοι με το καθεστώς, τότε σαφώς συμφωνούμε.

Σε κάθε περίπτωση, το ότι η βία είναι αναπόφευκτο συστατικό για να ηττηθεί το εξουσιαστικό μπλοκ μιας ιστορικής περιόδου δεν καθιστά αυταπόδεικτο το δικαίωμα κάθε μέλους της κοινωνίας, ανεξάρτητα από τις συνθήκες και τη συνειδησιακή ετοιμότητα των υπολοίπων, να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως υποκείμενο που ανά πάσα στιγμή μπορεί να ασκεί βία και να την θεωρεί μέρος της βίας που τελικά θα αλλάξει την ιστορία.

Κατηγορία: Κινήματα, Κοινωνία, Πολιτικές Αναλύσεις, Πολιτική
Tags: , , , , , , , , , , , , , .


Σχόλια...

  1. Ο/Η UrbanToilet είπε και λάλησε:

    πολύ ωραίο κείμενο.

  2. Ο/Η Christos είπε και λάλησε:

    ωραίο κείμενο.
    Μια ένσταση: η 2η υποσημειωση δεν βγαζει νοημα. Δεν εχει σχεση δηλαδη το αν καποιος ειναι πολιτικος κρατουμενος με το αν συμφωνουμε ή οχι με το οτι πηρε τα οπλα “ανεξαρτητα απο τις συνθηκες”. Η αντιμετωπιση των 4 από την αστυνομια μετα τη συλληψη τους, η σταση τους καθολη τη διαρκεια της προανακρισης και μετα τη φυλακιση τους, η μεγιστη των ποινων χωρις την αναγνωριση ελαφρυντικων, η αρνηση στις εκπαιδευτικες αδειες, ολα αυτα συγκλινουν στο οτι αντιμετωπιζονται οντως ως (και ειναι) πολιτικοι κρατουμενοι.

  3. Ο/Η ark είπε και λάλησε:

    Γεια χαρά Χρήστο,
    Δε θα διαφωνήσω καθόλου στο κομμάτι ότι τους συμπεριφέρονται εκδικητικά κι ασύμμετρα για τις πράξεις τους λόγω του πολιτικού τους προσανατολισμού. Υπό αυτή την έννοια τους μεταχειρίζονται ως πολιτικούς εχθρούς.

    Από την άλλη, μιλάμε για μια παράνομη πράξη υπαρκτή κι όχι για μία φυλάκιση πολιτική όπως για παράδειγμα όταν φορτώνουν σε κάποιον τσάντες με μολότοφ σε μια διαδήλωση για να τον πάνε με τον αντιτρομοκρατικό. Η όποιον προφυλακίζουν για μήνες με ανυπόστατα στοιχεία για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, έτσι για εκφοβισμό όσων αντιδρούν στο καθεστώς.

    Υπάρχει δηλαδή μια χοντρή διαφορά που έχει να κάνει με το αίτημα που υπονοεί ένας χαρακτηρισμός.
    – Αν το “πολιτικός κρατούμενος” υπονοεί ένα αίτημα να σταματήσει το κράτος να τους εκδικείται για τα πολιτικά τους φρονήματα τότε συμφωνώ απόλυτα (αυτό ισχύει και για άλλους κρατούμενους σε λευκά κελιά).
    – Αν το “πολιτικός κρατούμενος” υπονοεί ότι διώκονται και κρατούνται εν γένει άδικα από ένα καθεστώς εχθρό, το οποίο καθεστώς δεν το αναγνωρίζουν ως εξουσία διότι “έχουμε πόλεμο”, τότε δε θα συμφωνήσω. Εκτός των άλλων, χάνεται η έννοια της πολιτικής δίωξης αθώων λόγω φρονημάτων (που έχουμε πολλούς τέτοιους ανθρώπους που υπόκεινται σε διώξεις και ταλαιπωρίες).

    Θα προσπαθήσω να βελτιώσω λίγο την σημείωση να φαίνεται η συζήτησή μας.
    Ευχαριστώ για την παρέμβαση.

Σχολιάστε...