«Μέχρι την τελευταία σταγόνα»: μια διδακτική ιστορία… λαδιού από την Πάτρα!

s1lpnd

Εισαγωγικό σχόλιο από τη Γαλαρίας:

Είναι πολλές οι φορές που αναγκάζεσαι να εξηγήσεις τι είναι ο ριζοσπαστισμός, τι είναι να ανατρέπεις καταστάσεις αρτηριοσκληρωτικές που πάντοτε έχουν κοινό παρονομαστή την καταπίεση των πολλών για την καλοπέραση κάποιων λίγων.

Και στις κουβέντες μπαίνουν τα τράστ (trusts), τα φάντς (funds), οι τρέιντερς (traders), τα γκόλντεν μπόις (golden boys), τα μεγάλα τα άπιαστα συμφέροντα, οι στοές, οι Ρόθτσιλντ, η λέσχη Μπίλντερμπεργκ και ένα κάρο άλλα συνωμοσιολογικά και μη, σχετικά και άσχετα.

Χάνεται έτσι μέρος της ουσίας, η οποία είναι ότι η καθεστηκυία πραγματικότητα, επιβάλλεται μεν από του λίγους μέσω διαφόρων μηχανισμών, όμως η εμπέδωσή και αναπαραγωγή της γίνονται από τους πολλούς. Κάποιοι από τους πολλούς γίνονται μέρος του ίδιου του μηχανισμού επιβολής. Καμία εξουσιαστική μειοψηφία δε μπορεί να επιβληθεί χωρίς την δημιουργία μίας ιεραρχίας καταπιεστών που, στην τελική, κάθε επίπεδο συμφωνεί να παίρνει το μερίδιό του για τη συμμετοχή του στο παιχνίδι.

Ερχόμαστε, έτσι, και στην αληθινή ιστορία που ακολουθεί η οποία δείχνει πόσο “φτυάρι” και “κλαδεφτήρι” πρέπει να πέσει για να αλλάξει κάτι στο συνολικό σύγχρονο ελληνικό κατασκεύασμα… Τί είδους ακρωτηριασμοί πρέπει να γίνουν στα χέρια εκείνα που κρατάνε επ’ ώμου το θρόνο του βασιλιά και τον περιφέρουν στα στενά των πληβείων ενώ ξεδιάντροπα και τσιφλικαδόρικα απολαμβάνουν και το τελευταίο ψίχουλο που πέφτει από το φαγοπότι των αρχόντων. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όσον αφορά την ιστορία που παρουσιάζεται στη συνέχεια, μάλλον ταιριάζει το «μέχρι και την τελευταία σταγόνα», που έλεγε και η παλιά διαφήμιση ελαιόλαδου.

Τα ίδια χέρια που κλέβουν από τη μία πλευρά, είναι έτοιμα να σε βάλουν στη θέση σου από την άλλη, ή ακόμα και να σε εξομολογήσουν όταν θα σε έχουν πείσει πόσο “αμαρτωλός” είσαι που θες δικαιοσύνη και ελευθερία. Μπορεί τα χέρια αυτά, λοιπόν, να παρουσιάζονται ως άκρα πολλών προσώπων, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για προσωπεία: από πίσω κρύβεται το ίδιο σιχαμένο πρόσωπο της εξουσίας.

separator

Μία ιστορία… λαδιού

Επειδή στην Πάτρα  στις δημοτικές εκλογές του 2014 πλειοψήφησαν οι κομμουνιστές (σημείωση Γαλαρίας: ο δήμαρχος Κώστας Πελετίδης ήταν υποψήφιος του ΚΚΕ, η δε αντιπολίτευση είναι ο ευρύς συνδυασμός του ΣΥΡΙΖΑ), είναι φυσικό να ξεχνάνε τα μεγάλα και κεφαλαιώδη προβλήματα της πόλης και ως «κολλημένοι κομμουνιστές» να επιμένουν να ασχολούνται με τρίχες, όπως π.χ. πώς θα ανακουφιστούν (έστω και λίγο) οι συμπολίτες μας που υποφέρουν.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, οι διοικούντες το δήμο σκέφτηκαν κάτι απλό: να αξιοποιήσουν κατά τον πιο πρόσφορο τρόπο την δημοτική περιουσία. Κι ανάμεσα στα περιουσιακά στοιχεία τού δήμου υπάρχουν και… ελιές! Μιας και στο σχέδιο πόλης έχουν ενταχθεί αγροί και χωράφια, πολλά των οποίων έχουν ήδη απαλλοτριωθεί προκειμένου να ανοιχτούν δρόμοι, να γίνουν πλατείες, να χτιστούν σχολεία κλπ, είναι λογικό να υπάρχουν μεταξύ τους και κάποια με ελιές.

Η απλή σκέψη της δημοτικής αρχής, λοιπόν, ήταν να καταγράψει τις ελιές των απαλλοτριωμένων εκτάσεων και στην συνέχεια να παραχωρήσει το δικαίωμα συλλογής και εκμετάλλευσης του ελαιοκάρπου τους σε άπορες οικογένειες, άνεργους, πολύτεκνους κλπ. Μοίρασε τις σχετικές άδειες στους δικαιούχους κι εκείνοι ξαμολήθηκαν να βγάλουν το λάδι των οικογενειών τους. Όλα καλά ως εδώ και μπράβο στον δήμαρχο και στην ομάδα του, που σκέφτηκαν κάτι τέτοιο. Όμως… Όμως, τώρα αρχίζουν τα προβλήματα.

Πρώτα-πρώτα, σε κάποια από τα χωράφια που προαναφέραμε, πλάκωσε η αστυνομία για να συλλάβει τους ελαιοσυλλέκτες. Μάταια οι άνθρωποι επέδειξαν την άδεια του δήμου κι άδικα διαμαρτυρήθηκαν, αφού τα όργανα της τάξης ήσαν ανένδοτα: έπρεπε να συλλάβουν τους κλέφτες και να τους προσαγάγουν για εξακρίβωση στοιχείων. Ευτυχώς, κάποιος από τους «κλέφτες» κατάφερε και ενημέρωσε τηλεφωνικά την αρμόδια του δήμου, η οποία έσπευσε στο αστυνομικό τμήμα. Στην ερώτησή της «γιατί τους συλλάβατε, αφού σας έδειξαν την άδεια με την υπογραφή τού δημάρχου;», η απάντηση ήταν αφοπλιστική:

«Κυρία μου, τόσα χρόνια αυτές τις ελιές τις μαζεύουμε εμείς οι αστυνομικοί για να βγάζουμε το λάδι μας»!

Τελικά, οι εκπρόσωποι του νόμου κατάλαβαν ότι η υπόθεση δεν θα εξελισσόταν προς το συμφέρον τους αν την παρατραβούσαν, και άφησαν ελεύθερους τους «εγκληματίες». Πρόλαβαν, όμως, να προσθέσουν «πείτε τους, τουλάχιστον, να φέρουν και σε μας κανένα τενεκέ λάδι».

Ανοίγουμε παρένθεση για να κάνουμε μια απαραίτητη διευκρίνιση. Φυσικά, οι αστυνομικοί του τοπικού τμήματος δεν πήγαιναν οι ίδιοι να μαζέψουν ελιές. Γι’ αυτή την δουλειά υπήρχαν συνεργεία με τον κατάλληλο εξοπλισμό (όχι σαν τους φουκαράδες που τους κάλεσε ο δήμος να μaζέψουν ελιές κι εκείνοι δεν είχαν ούτε λιόπανα). Οι αστυνομικοί έκαναν, απλώς, τα στραβά μάτια ενώ, παράλληλα, φρόντιζαν να απομακρύνουν τους περίεργους. Κλείνουμε την παρένθεση και συνεχίζουμε.

Ανακουφισμένοι, οι άνθρωποι γύρισαν στα σπίτια τους. Όμως, εκεί τους περίμενε άλλη μια έκπληξη. Δυο υπάλληλοι του δήμου πήγαν με άγριες διαθέσεις για «τσαμπουκά», επειδή όπως είπαν:

«Αυτές τις ελιές τις μαζεύουμε εμείς με τους αστυνομικούς και μοιραζόμαστε το λάδι χρόνια τώρα»!

Προφανώς, οι δυο υπηρέτες τού δήμου ήσαν σίγουροι πως είχαν αποκτήσει κάποιο δικαίωμα χρησικτησίας επί της δημοτικής περιουσίας.

Οι -έκπληκτοι με όσα τους συνέβαιναν- άνθρωποι ξανατηλεφώνησαν στην αρμόδια, η οποία ζήτησε να μιλήσει με τους «διαμαρτυρόμενους» δημοτικούς υπαλλήλους και τους επέπληξε αυστηρά, προειδοποιώντας τους για τις συνέπειες που θα είχαν αν επέμεναν. Τελικά, εκείνοι κατάλαβαν ότι ο «τσαμπουκάς» τους δεν θα έβγαζε πουθενά και αναγκάστηκαν να φύγουν. Όχι, όμως, δίχως να προσθέσουν με αγανάκτηση: «τέτοιες μαλακίες κάνει ο Πελετίδης και δεν πρόκειται να ξαναβγεί». Το ότι κανένας δεν πίστεψε ότι αυτοί οι δυο είχαν ψηφίσει Πελετίδη, δεν έχει καμιά σημασία.

Κι αν όλα αυτά σας ακούγονται απίθανα, περιμένετε διότι δεν φτάσαμε ακόμη στο καλύτερο…

Το ίδιο βράδυ, παρουσιάστηκαν σε άλλη οικογένεια ελαιοσυλλεκτών τέσσερις ιερείς τής κοντινής εκκλησίας, απαιτώντας να σταματήσει αμέσως η διαδικασία συλλογής τού ελαιοκάρπου, διότι:

«Αυτές τις ελιές τις μαζεύουμε εμείς χρόνια τώρα, για να βγάζουμε το λάδι για τα καντήλια της εκκλησίας»!

Φυσικά, έγινε πάλι το -συνηθισμένο πια- τηλεφώνημα στην αρμόδια. Όμως, οι εν λόγω ιερείς ήσαν τόσο φορτικοί και τόσο επίμονοι ώστε χρειάστηκε η προσωπική παρέμβαση του δημάρχου για να πειστούν να αποχωρήσουν και να αφήσουν τους ανθρώπους στην ησυχία τους. Προφανώς, οι σεμνοί λευίτες διαπίστωσαν με αγανάκτηση ότι ο κομμουνιστής (και, σίγουρα, άθεος) δήμαρχος δεν έδινε δεκάρα για τα καντήλια τους…

Είτε σας αρέσουν οι ιστορίες λαδιού είτε όχι, δείτε -ή και ξαναδείτε- την πρώτη ιστορία («Το Ρολόι») από την εξαιρετική σπονδυλωτή ταινία «Το κανόνι και τ’ αηδόνι», των Ιάκωβου και Γιώργου Καμπανέλλη (σε σενάριο του πρώτου). Θα ξοδέψετε 34 λεπτά από την ζωή σας αλλά δεν θα μετανοιώσετε ποτέ.

~~~:{Χ}:~~~

Πηγές:

  • Αυθεντική πηγή: το δεύτερο κομμάτι της ανάρτησης με τίτλο «Μια ιστορία… λαδιού» προέρχεται από το teddygr.blogspot.gr στο οποίο έγιναν μικρές παρεμβάσεις της Γαλαρίας. Ο αρχικός συντάκτης σημειώνει ότι: «Παρά τις λογοτεχνικές παρεμβάσεις του γράφοντος, η ιστορία που παρουσιάζεται είναι πέρα για πέρα αληθινή».
  • Φωτογραφία από εδώ.

Κατηγορία: stigalaria, Αναδημοσιεύσεις, Κοινωνία, Πολιτική, Πολιτισμός
Tags: , , , , , , , , , , , , , , , .


Σχόλια...

Σχολιάστε...