Το φοιτηταριό…

Ανάμεσα στις δύο δόσεις εθνικών εκλογών μεσολάβησε μία φοιτητική δόση. Μπορεί να μην έχουν όλοι άμεση σχέση με τα Πανεπιστήμια και συνεπώς να μην τις θεωρούν καίριες, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο και για τις πολιτικές νεολαίες που, ως εργολάβοι για το “νεροκουβάλημα” των ιδεών των φορέων που ανήκουν και τις χρηματοδοτούν, δεν διαφέρουν και πολύ από τους εξουσιαστές μας. Πριν περάσουμε, όμως, σε μια πρόχειρη σκιαγράφηση των φοιτητικών παρατάξεων, να υπενθυμίσουμε ότι τη συγκεκριμένη χρονιά ψηφίστηκε ένας ακόμα “νέος νόμος Πλαίσιο” που μαζί με την υποχρηματιδότηση κατάφερε να θέσει με επιτυχία σε υπο-λειτουργία ολόκληρη την Τριτοβάθμια δημόσια εκπαίδευση.

.

Ο νέος “νέος νόμος”

Η ιστορία έδειξε ότι ο συγκεκριμένος νόμος ήρθε απλώς και μόνο για να καταργήσει πανεπιστημιακό άσυλο, καθώς μόνον οι διατάξεις που αναφέρονται σε αυτό είναι αυστηρώς καθορισμένες, ενώ αντίθετα πολλά άλλα σημεία είναι αρκετά ασαφή. Είναι χαρακτηριστικό ότι η υπουργός περιφανευόταν για τον “εκσυγχρονισμό” του νομικού πλαισίου που κατάφερε, αφού όπως έλεγε “οι χίλιες σελίδες του νόμου έγιναν 160”, όμως αυτό που ουσιαστικά έγινε είναι όλες οι εξειδικεύσεις να περάσουν στους εσωτερικούς κανονισμούς των Ιδρυμάτων, οι οποίοι μάλιστα για να γραφτούν θα κόστιζαν 45εκ. ευρώ [δείτε εδώ]. Το κατακερματισμένο και πολύμορφο νομικό πλαίσιο που θα προέκυπτε δεν είχε στόχο την ελευθερία των Ιδρυμάτων, ήταν ένας τρόπος να πολιορκηθούν τα Πανεπιστήμια ένα-ένα. Ήταν κάτι ανάλογο με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων για τους εργαζόμενους. Για παράδειγμα, θα ήταν πολύ δυσκολότερο να τεθούν ακαδημαϊκά κριτήρια από το υπουργείο για την ιδρυση 3ετών προγραμμάτων σπουδών (άφηνε ανοιχτό παράθυρο ο νόμος), όμως είναι σίγουρο ότι θα κατάφερναν να ξεκινήσουν τη “θεσμοθέτηση” από κάποιο Ιδρυμα που θα ήλεγχαν και μετά ναλειτουργήσει ο “καλός ανταγωνισμός” και να ακολουθούσαν οι υπόλοιποι!

Για μία λεπτομερή ανάλυση σχετικά με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο που πέραν του ασύλου, καταργούσε τις πτυχιακές εξεταστικές, μείωνε τον αριθμό των διδακτικών συγγραμμάτων εισήγαγε τα φοιτητικά δάνεια και άφηνε τα Πανεπιστήμια στο έλεος των ιδιωτών με επόμενο βήμα την εισαγωγή διδάκτρων μπορείτε να βρείτε εδώ. Επίσης διαβάστε ένα σημείωμα πάνω στα περελκόμενα του “νέου τύπου ανταγωνισμού” στην Τριτοβάθμια όπως αυτός επιχειρήθηκε να οριστεί από τα νομοθετήματα των τελευταίων ετών

Αν τελικά έχει η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΠΘ να επιδείξει κάτι για αυτές τις τελευταίες χρονιές είναι ότι έφερε τη “σύγκλιση” Πανεπιστημίων και σχολικών μονάδων! Λειτουργούσαν και οι δύο βαθμίδες πολλές φορές χωρίς θέρμανση, κάποιοι μαθητές στα μεν λιποθυμούσαν από την ασιτία ενώ στα δε το φαγητό στις φοιτητικές λέσχες υποβαθμίστηκε ακόμα περισσότερο, Πανεπιστήμια και ΤΕΙ μέσα στην χρονιά ανέστειλαν την λειτουργία τους και το ίδιο έγινε σε ένδειξη διαμαρτυρίας και για τις διαφόρων λογιών ελλείψεις στα σχολεία. Μη ξεχνάμε ότι για αρκετούς η κ. Διαμαντοπούλου θα μείνει στην ιστορία ως “η Υπουργός της φωτοτυπίας”. Η αποθέωση ήρθε με το “νομικίστικό” κλέψιμο πολλών εκατομυρίων από τα αποθεματικά Πανεπιστημίων (και νοσοκομείων) για την εξόφληση των τοκογλύφων δανειστών.

Υπήρξαν, βέβαια, και άλλα γεγονότα, ίσως μικρότερης σημασίας, τα οποία όμως δεν πρέπει να αφήνουμε να περνάνε απαρατήρητα [1] [2][3] [4].

.

Οι φοιτητικές εκλογές και το φάντασμα του φοιτητικού κινήματος

Οι φοιτητικές εκλογές διεξήχθησαν φέτος μέσα σε ένα κλίμα απομαζικοποίησης των γενικών συνελεύσεων και των συλλογικών διαδικασιών, παρότι η χρονιά άρχισε με καταλήψεις λόγω των προαναφερόμενων. Η αποχή ήταν μεγαλύτερη από πέρσι ενώ σημειώθηκε πτώση της ΔΑΠ, ακόμη μεγαλύτερη της ΠΑΣΠ και σχετικά μικρή άνοδο των αριστερών δυνάμεων [αποτελέσματα].

Ο νόμος Διαμαντοπούλου, όπως αναφέραμε και παραπάνω, ψηφίστηκε παρά τις αντιδράσεις φοιτητών και εργαζομένων. Το φοιτητικό κίνημα που αποτελείται από κομμάτια της αριστεράς, της αναρχίας και ανένταχτους, για άλλη μια φορά δεν κατάφερε να απευθυνθεί σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Απ’ ότι διαπιστώνουμε, η τελευταία ήττα (περι ήττας πρόκειται και ας μην επιθυμούν ορισμένοι να το παραδεχθούν) ήταν καθοριστική για τα όσα ακολούθησαν μέσα στην χρονιά μιας και η συμμετοχή των φοιτητών στις επόμενες κινητοποιήσεις-απεργίες δεν ήταν η αναμενόμενη. Οπότε ο όρος ‘κίνημα’ περισσότερο πρέπει να εννοεί μία ιστορική συνέχεια των όσων έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια παρά μία επαρκώς μαζική πολιτική έκφραση με διάρκεια που φτάνει αξιοπρεπώς μέχρι σήμερα. Οι φοιτητές τα τελευταία χρόνια, από τους 300 μετανάστες μέχρι το κεντρικό πολιτικό σκηνικό, δεν διακρίνονται για τα προωθημένα προτάγματα τους.

Η αναθεώρηση του άρθρου 16 αποτράπηκε επιτυχώς, αλλά το να συνεχίζει η αριστερά στα πανεπιστήμια να ευλογεί τα γένια της με τα όσα έγιναν πριν από 7 χρόνια είναι αδιάφορο και δεν παράγει κάτι. Βλέποντας κανείς τις αριστερές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στο χώρο των Πανεπιστημίων, αλλά και την αναρχία, θα παρατηρήσει ότι πρωτεύων μέλημά τους είναι η περιφρούρηση της ιδεολογικής καθαρότητάς τους, το οποίο καταλήγει σε μία στείρα αυτοαναφορά. Ορισμένοι προσπαθούν να χτίσουν ή να διατηρήσουν την ταυτότητα του αριστερού του αναρχικού ή του κομμουνιστή, χωρίς αυτά που λένε να τα εννοούν.

Είναι αλήθεια ότι η ψυχολογία του κόσμου έπεσε έπειτα από την ψήφιση 2 συνεχόμενων νομοσχεδίων παρά τις καθολικές αντιδράσεις. Είναι επίσης αλήθεια ότι το κίνημα των φοιτητών δοκίμασε όποιο μέσο είχε, βάσει των συσχετισμών και της ποιότητας των στελεχών του, χωρίς να έχει σημαντικά κοινωνικά στηρίγματα. Και την ένταση της προσπάθειας πρέπει να την κρίνουμε σκεπτόμενοι το πως σκέφτεται ένας νέος από τους πολλούς, που χωρίς καταβολές και βαθύτερη ιδεολογική σκέψη, συμμετείχε ενεργά στις κινητοποιήσεις. Στα μάτια του αυτό που έγινε ήταν μία πολύ μεγάλη προσπάθεια η οποία όμως δεν κατέληξε στο επιθυμητό.

Όμως το Πανεπιστήμιο δεν είναι το κέντρο των κοινωνικών εξελίξεων, μην έχουμε καμία αμφιβολία για αυτό. Ένας από τους σημαντικότερους λόγους που η πολιτική δραστηριότητα ήταν φθίνουσα στους χώρους των φοιτητών τα τελευταία χρόνια είναι ότι γρήγορα καταλάβαμε όλοι οι Έλληνες, μαζί κι οι φοιτητές, ότι οι μάχες που χρειάζονται σε εποχές χρηματοοικονομικού πολέμου είναι πολύ σκληρότερες και συνθετότερες από την εαντίραση σε έναν νόμο πλαίσιο. Ξαφνικά, εκεί που οι φοιτητές ως κοινωνική ομάδα θεωρούσαν ότι είχαν μπει στο στόχαστρο των πολιτικών υποβάθμισης, αντιληφθήκαμε ότι στο στόχαστρο ήταν τελικά το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Θα ήταν σημαντικό να υπήρχε σήμερα ρεύμα και στα Πανεπιστήμια, όμως η άρνηση των κινηματικών δυνάμεων να κάνουν αυτοκριτική και να δημιουργήσουν τόσα χρόνια πιο μόνιμες και ενεργές δομές συναποφάσεων, τελικά κατέστησε αδύναμη την φοιτητική κοινότητα να βγεί έξω από τα Πανεπιστήμια και να παίξει ρόλο σε κεντρικό επίπεδο.

.

Οι πρώτες και καλύτερες… σε πτώση

Στην αντίπερα όχθη, οι κυβερνητικές παρατάξεις της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ είναι αυτές, που θα λέγαμε, κατέχουν την πολιτιστική ηγεμονία στα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Αρχίζοντας το πολιτικό τους “έργο” στις εγγραφές των πρωτοετών φοιτητών, δεν διστάζουν να παίξουν μπουνιές μεταξύ τους για το ποιος θα προσεγγίσει πρώτος τους νεοεισαχθέντες. Το όλο πράγμα βέβαια συνεχίζει στα κλαμπ και στις καφετέριες μιας και είναι αυτοί που παραδοσιακά προσφέρουν στο φοιτητικό κοινό απλόχερα αλκοόλ και πάρτυ. Εκδηλώσεις που δεν διστάζουν να τις διαφημίζουν με μισό ή εντελώς γυμνές παρουσίες με σκοπό να προσεγγίσουν όλο και περισσότερο κόσμο. Τα τελευταία δύο με τρία χρόνια ανακάλυψαν και τα διαφημιστικά σποτάκια. Τα παραθέτουμε μόνο και μόνο επειδή είναι ενδεικτικά του σεξισμού και του οχαδερφισμού που προωθούν στην νεολαία  αναπαράγοντας πιστά lifestyle τύπου Κωστόπουλου [1][2]. Για κριτική στο επικρατές life style δες στο τέλος.

Ως επίσημοι φορείς (α)πολιτικοποίησης είναι αυτοί που αποδεδειγμένα και καθημερινά αναπαράγουν την λογικού του νεποτισμού (ημέτεροι σε μεταπτυχιακά). Γαλουχώντας τόσα χρόνια τα μέλη τους στην κλεψιά  ή το χειρότερο στην ανοχής της καθώς και στην κοροϊδία του συναδέλφου-συνανθρώπου δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους χορτασμένους κλέφτες που διέλυσαν τον κοινωνικό ιστό της χώρας. Και έχοντας, οι ίδιοι αυτούς ως πρότυπα ερεθίζονται με την εξουσία που δρα απροκάλυπτα και πέρα από κάθε κοινωνική νομιμοποίηση και δικαιοσύνη [1], [2].  Πέρα, λοιπόν, από τους ηλικιωμένους χειροκροτητές, στο ακροατήριο του Σαμαρά και του Βενιζέλου παραβρίσκονται και τέτοια άτομα που ακόμη και σήμερα γλείφουν  και αλληλοκαρφώνονται για να βολευτούν αύριο. Και όταν ο ίδιος ο αρχηγός τους επικαλείται αυτή την νεολαία ως το “μέλλον της χώρας”, τότε όποιος συνεχίζει να τρέφει αυταπάτες για τον ρόλο τους στα Πανεπιστήμια,ή ανήκει στην ίδια κατηγορία με αυτούς ή πολύ απλά είναι βλάκας.

Επιπλέον, είναι γνωστές οι σχέσεις των μεγαλοστελεχών των παρατάξεων με τα μαγαζιά της νύχτας και το πως το περισσότερο χρήμα που κινείται σε πολλές τοπικές κοινωνίες  προέρχεται κυρίως από τις τσέπες των φοιτητών.  Έτσι, λοιπόν, βλέπει κανείς πολιτικές νεολαίες να λειτουργούν μόνο και μόνο για να κονομάνε 5 άνθρωποι που κάνουν τα νταραβέρια με τα μαγαζιά και κανονίζουν τα πάρτυ. Ακολουθεί ενδεικτικό απόσπασμα από άρθρο με τίτλο “Aσυλο Ωρα Μηδεν” από το eagainst, που καταδεικνύει τον τρόπο λειτουργίας των παραπάνω δύο κυβερνητικών παρατάξεων.

“Η ΔΑΠ ΝΔΦΚ Ιωαννίνων έχει στήσει έναν ιστό που λυμαίνεται το πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και τις συνειδήσεις των φοιτητών του. Διατηρεί υπό τον έλεγχο της τουλάχιστον τρία καταστήματα, το κλαμπ Βογκ, την καφετέρια Λα Σουιτ και το κλαμπ Έξω. Εργαζόμενοι σε αυτά είναι κυρίως νυν στελέχη της ΔΑΠ Ιωαννίνων, οι οποίοι ανταμείβονται με μεροκάματα για το… έργο τους στις σχολές. Μάλιστα, υποχρεούνται να φέρουν έναν συγκεκριμένο αριθμό πελατών στα συγκεκριμένα καταστήματα, ούτως ώστε να διατηρήσουν τη συγκεκριμένη εργασία. Να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν λειτουργούν απλά ως στέκια, αλλά ως ψηφοθηρικοί οργανισμοί. Υπεύθυνος και μέτοχος σε ένα εκ των καταστημάτων μάλιστα, είναι αιώνιος «φοιτητής», στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας και εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία «κεφάλι» της τοπικής φοιτητικής οργάνωσης της ΔΑΠ. Φοιτητές-στελέχη της ΔΑΠ Ιωαννίνων οργανώνουν πάρτι σε αυτά τα καταστήματα αναφέροντας ως οργανωτή πολλές φορές τις ίδιες τις σχολές και όχι την παράταξη τους ή τα δικά τους ονοματεπώνυμα, με το κέρδος να πηγαίνει στους ίδιους, στο κατάστημα και ένα μερίδιο στην φοιτητική παράταξη. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο λειτουργεί και η ΠΑΣΠ Ιωαννίνων με το κατάστημα Λάουντ. Άλλες τέτοιες κερδοσκοπικές δραστηριότητες είναι οι διοργανώσεις εκδρομών με αναφορά της σχολής ως διοργανωτή, ενώ στην πραγματικότητα τα κέρδη πηγαίνουν στους ίδιους και, κάποιες φορές, στην φοιτητική παράταξη. Σχετικά πρόσφατο μάλιστα είναι το σκάνδαλο της κατάχρησης κρατικών κονδυλίων από την ΔΑΠ ΝΔΦΚ Ιωαννίνων. Ενώ τα χρήματα στέλνονταν για προμήθεια γραφιστικού υλικού από όλες τις φοιτητικές παρατάξεις, η ΔΑΠ πλαστογραφώντας τις υπογραφές των υπόλοιπων καταχράζονταν τα χρήματα αυτά. Για την ληστεία αυτή δεν υπήρξε καμία τιμωρία, καμία απόδοση ποινικής ευθύνης.”

*Lifestyle και φοιτητές: μπροσούρα της αυτοοργανωμένης συλλογικότηταςφοιτητές σε κρίση ταυτότητας” που δραστηριοποιήθηκε στα πλαίσια των σχολών από την άνοιξη του 2005 έως το καλοκαίρι του 2007 οπότε και τερμάτισε τη δράση της.

Κατηγορία: Εκπαιδευτικά, Κινήματα, Πολιτική
Tags: , , , , , , , , , .


Σχόλια...

Σχολιάστε...