Κάποια πρώτα συμπεράσματα

Όπως ήταν αναμενόμενο, η επομένη των εκλογών βρήκε το ποσοστό του δικομματισμού σε ιστορικά χαμηλά. Με το ΠΑΣΟΚ να βρίσκεται λίγο πριν την διάλυση και την ΝΔ ανίκανη να εκφράσει πλειοψηφικά την δεξιά, φαίνεται πως η κατάσταση έχει αρχίζει να μεταβάλεται. Φυσικά η μεταβολή δεν έχει πολύ σχέση με αυτό που παρουσιάζουν οι τίτλοι των καναλιών από το βράδυ της Κυριακής. Όχι το πολιτικό σκηνικό δεν αλλάζει επειδή δεν μπήκαν στην Βουλή η Διαμαντοπούλου, η Νταλάρα, ο Γερουλάνος και ο Πρωτόπαπας, κ.α. αλλά επειδή φαίνεται να γίνονται ανακατατάξεις σε όλο το πολιτικό φάσμα ώστε να γίνει διαχειρίσιμη η κατάσταση από τον καθένα χωριστά.

Πριν απ’ όλα, αυτό που φαίνεται ξεκάθαρα από το απότελεσμα των εκλογών, είναι πως ο κυρίαρχος λαός την ημέρα της γιορτής της Δημοκρατίας, που δεν έχει αδιέξοδα, ψήφισε αδιέξοδο. Ψήφισε δηλαδή ακυβερνησία καθώς “δε βγαίνουν τα νούμερα” για οποιαδήποτε ορθολογική κυβέρνηση συνεργασίας. Αν και το χαρτί της ακυβερνησίας, όπως και το χαρτί Ευρώπη ή όχι/ευρώ ή δραμή, δεν παίχτηκε με έντονο τρόπο προεκλογικά από τα μεγάλα κόμματα και τα παπαγαλάκια τους στα ΜΜΕ (ίσως γιατί πόνταραν στη συγκυβέρνηση των δύο), η τρομοκρατία για μια ακυβέρνητη και ασυνεπή προς τους δανειστές της χώρα, όπως και οι συνέπειες που θα έχει αυτό, ήταν ο κύριος μοχλός εκβιασμού προς την κοινωνία το προηγούμενο διάστημα.

Κατά την γνώμη μου το αποτελέσμα των εκλογών έδειξε πως σε αυτόν τον εκβιασμό, ο κόσμος απάντησε με αδιαφορία, επαναπροσδιορίζοντας τους όρους του πολιτικού διαλόγου. Με γνώμονα αυτό, νομίζω πως μπορώ ακόμη ακόμη να καταλάβω και κάποιες από τις ψήφους που πήρε η Χρυσή Αυγή. Παρά τις υποδείξεις, ιστορικές, ιδεολογικές, αντιφασιστικές, και τις παρεκλήσεις της Αριστεράς, ολόκληρου του κινηματικού χώρου αλλά και κάθε αξιοπρεπή ανθρώπου για μη ψήφο στην Χρυσή Αυγή, ο κόσμος απάντησε: “Ναι ρε καλύτερα φασίστας, παρά να με κοροιδεύουν” ή “γίνομαι φασίστας με όσους με κοροϊδεύουν”, διαλέγεις και παίρνεις. Απάντησε με μια πόλωση δηλαδή, αμείλικτη και διάχυτη προς δικαίους και αδίκους, σαν αντεπίθεση σ’ αυτά που υπομένει τόσο καιρό.

Φυσίκα, με την κατάσταση που δημιουργείται μετεκλογικά και τα σενάρια θρίλερ των διερευνητικών εντολών, αυτού του είδους η συμπεριφορά του εκλογικού σώματος, φαντάζομαι πως θα εκλείψει. Άλλωστε ένα από τα στοιχήματα που πρέπει να δωθούν στην μετά της 6 Μαίου εποχή, είναι ο πολιτικός λόγος και η συμπεριφορά των πολιτικών να είναι άμεσα συνδεδεμένη και με τις πολιτικές τους αποφάσεις. Αυτή η αναντιστοιχία, που κυριάρχησε τα τελευταία δύο χρόνια, με πολιτικούς που ψηφίζανε μνημόνια και όμως στεναχωριόντουσαν για το λαό ή που αγόρευαν για την δημοκρατία και όμως δρούσαν αντίθετα από το περι κοινού δικαίου αίσθημα που εξέφραζε η κοινωνία στους δρόμους μέσα σε νέφη χημικών, είναι πρόκληση για μια κοινωνία που εξέρχεται της πλάνης στην οποία ζούσε από την μεταπολίτευση και μετά.

Δεύτερο συμπέρασμα. Το κέντρο (κεντροδεξιά και κέντροαριστερά) δεν υπάρχει πιά. Η πόλωση γίνεται όλο και πιο έντονη γιατί δεν υπάρχει “τρίτος δρόμος” – γιατί φάνηκε ότι είναι γκρεμός.

Η κεντροδεξιά, λαική δεξιά και βαλκανομνημονιακή ΝΔ, προεκλογικά ήταν μόνο στα λόγια κόμμα με αναφορές στον κέντρο και την μετριοπάθεια, αφού έκανε ότι μπορούσε για να συσπειρώσει και να εκφράσει αυτή τον δεξιό πόλο, αρθρώνοντας έναν εμετό ακροδεξιάς φρασεολογίας. Τώρα, ο Σαμαράς βγαίνει και καλεί πίσω τον κάθε πικραμένο με σκοπό να “επανιδρύσει” την μεγάλη ευρωπαική κεντροδεξιά παράταξη, αλλά σε αυτές τις συνθήκες και με το ζυγό του μνημονίου υπάρχει άραγε ακόμη τέτοιο υποκείμενο? Και πολύ περισσότερο, μπορεί αυτό το υποκείμενο να εκφραστεί πάλι μέσα από την ΝΔ? Η προσωρινή λύση του Καμμένου για το σύστημα έσωσε τα προσχήματα αλλά για πόσο ακόμη?

Από την άλλη, αυτοί που σχεδίαζαν την οικονομική και κοινωνική αφαίμαξη της χώρας και την αποκτήνωσή της, δεν μπορεί παρά να είχαν υπολογίσει και τις αντιδράσεις της κοινωνίας, πόσο μάλλον στην ιδιαίτερη περίπτωση της Ελλάδας, όπου τα κινηματικά αντισωμάτα υπάρχουν ακόμη, τουλάχιστον πολύ περισσότερα, απ’ ότι σε χώρες της ευρωπαική περιφέρειας που βρίσκονται στην ίδια θέση με εμάς. Κατά την γνώμη μου η περίπτωση της ΔΗΜΑΡ και του Φώτη Κουβέλη, ήταν και συνεχίζει να είναι μια προσπάθεια, όλος αυτός ο κόσμος που θα πολωνόταν και θα έφυγε από την στρεβλή κεντρόαριστερά του ΠΑΣΟΚ, να μπορούσε να ενσωματωθεί από ένα “μια από τα ίδια” πολιτικό μόρφωμα, που φυσικά θα ήταν όσο το δυνατόν πιο ακύνδινο και συνεπες με τις προσταγές των “ανωτέρω”. Η αποτυχία του Κουβέλη να αποτυπώσει εκλογικά, έναν κόσμο που διάλεξε να εκφραστεί μέσα από το ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα που έχει ουκ ολίγες φορές κατηγορηθεί ότι υποθάλπει αναρχικούς, είναι με τους μετανάστες κτλ κτλ, δείχνει μια αντίστοιχη και εδώ και πολλά χρόνια πρωτοφανή συσπείρωση και στον αριστερό πόλο.

Συμπέρασμα για Χρυσή Αυγή:

Προσπερνώ για λόγους συντομίας, τους όποιους χαρακτηρισμούς για την ίδια την Χρυσή Αυγή. Απορία μου, που δεν έχω ακόμη καταφέρει να απαντήσω, είναι εαν η παρουσία της Χρυσής Αυγής, είναι τελικώς για το σύστημα, περισσότερο βλαπτική παρά βοηθητική. Ιδιαίτερα, μετά από την παράσταση “πλαδαρό-μαυροτσούκαλος φύρερ” του Μιχαλολιάκου το βράδυ της Κυριακής, που έδειξε να τα βάζει με όλους και με όλα. Ίσως να γνωρίζει και ο ίδιος πως αυτή η “συγκυρία” δεν θα ξαναέρθει ποτέ (να πάρει δηλάδη 8% στο Δίστομο!!), οπότε ίσως να θέλησε να στήσει την ακροδεξιά του, ασυμβίβαστη με το καταστημένο παράσταση, που θα την βλέπουν οι επόμενες γενιές ασπόνδυλων της οργανωσούλας του και θα χαίρονται μέσα στην νεοναζιστική τους αυτοαναφορικότητα.

Μένει να δούμε ποιά άλλη η χρησιμότητα της Χρυσής Αυγής, πέραν από την επικουρική τους συνδρομή σε επιχειρήσεις των ΜΑΤ, στην όποια επόμενη κινητοποίηση. Όπως και να έχει, το φαινόμενο εκφασισμού της κοινωνίας και η είσοδος της Χρυσής Αυγής στην βουλή δεν είναι κάτι το οποίο μπορούμε να το δούμε επιπόλαια και γι αυτό μια ενδελεχής ανάλυση για την αντιμετώπισή τους αλλά και για την επούλωση των φασιστικών πληγών στο σώμα της κοινωνίας, που έχουν ανοίξει πολιτικοί και ΜΜΕ (βλέπε οροθετικές ιερόδουλες, δημόσιος διάλογος για το μεταναστευτικό, υγειονομικές βόμβες κτλ) πρέπει να μπει υψηλά στην ατζέντα τόσο του κινήματος όσο και της Αριστεράς.

Κατηγορία: Πολιτικές Αναλύσεις
Tags: , , , , .


Σχόλια...

Σχολιάστε...