Κανείς δεν είναι πάνω από τους νόμους διατείνονται οι κύριοι της κυβέρνησης…εκτός από αυτούς βέβαια…
Το Σύνταγμα έχει θεσπίσει την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων για να “προσέχει” τα προσωπικά μας δεδομένα. Η Αρχή πολλές φορές τους έβαζε εμπόδια στα σχέδια που είχαν. Είχε αποδείξει πως ήταν ένας από τους θεσμούς που σέβονταν τουλάχιστον τον “εαυτό” του.
Αυτές τις μέρες που η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων αποφάσισε πως είναι παράνομο να μας καμερώνουν η κυβέρνηση την έγραψε κανονικά και την παραίτησε. Κυβέρνηση και εισαγγελέας του Αρείου Πάγου αποφάσισαν μεταξύ τους και αγνοώντας το Σύνταγμα, ότι η Αρχή λέει μαλακίες. Έβγαλε απόφαση ο εισαγγελέας πως μπορούν να καμερώνουν κανονικά τον κόσμο που διαδηλώνει και η κυβέρνηση σιγοντάρει. Οι μπάτσοι εκμεταλλεύονται την ευκαιρία και όταν πάνε να τους ελέγξουν οι της Αρχής απαντούν με το κυνικό: “παρακολουθούν με εισαγγελική παραγγελία την κυκλοφορία και τους πεζούς”, ενώ η κυκλοφορία είχε σταματήσει.
Μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια μας και μεις κοιμόμαστε… ως πότε…? ώσπου να (ξανά)καεί ο κώλος μας. Να κάνουμε κανα νταβαντούρι όπως τον Αύγουστο με τις φωτιές και μετά να συγκεντρωθούμε ξανά στις μικρές ζωές μας.
Εγώ λύση δεν μπορώ να δώσω…ακούω…
δείτε και:
Τίποτα δεν είναι Δεδομένο
Τη σπας ή δε την σπας την γαμημένη?!
Σε κτίριο κοντά στο ΕΜΠ ο «μεγάλος αδελφός» που κατέγραφε την πορεία του Πολυτεχνείου
Η δημοκρατία τους, είναι πάνω από τους νόμους τους
ΓΙΑΤΙ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ ΟΙ ΚΑΜΕΡΕΣ
Παραιτείται η Μισή Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων
υ.γ. το 1-1-4 θυμίζει κάτι?? λέω γω…
Ο ΕΛΕΓΧΟΣ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΟΙ “ΕΙΔΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ”
Ο προβληματισμός αυτός μπορεί να μπει σε ένα γενικότερο πλαίσιο περί ΕΛΕΓΧΟΥ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑΣ της δημόσιας -και μη- ζωής. Θεωρώ ότι είναι ξεκάθαρο πως πρόκειται για μία παραδοχή, από πλευράς εξουσίας (κρατούντων θεσμών και οργάνων διακυβέρνησης), ότι η ροπή της είναι η καταπάτηση των δικαιωμάτων του κόσμου και γενικότερα της νομιμότητας την οποία έχει η ίδια ορίσει.
Αναφέρω μερικά παραδείγματα:
-> ΑΣΕΠ, αποδέχεται πως η εξουσία (τους) δημιουργεί πελατειακές σχέσεις με τους πολίτες και θεσμικά προσπαθεί να επέμβει.
-> Αντικειμενικά Κριτήρια Φορολόγησης, (αν και δεν είναι θεσμικό οργανό) η φιλοσοφία του αποδέχεται πως δεν μπορεί το κράτος να ελέγξει την ισχύ των δηλωμένων εισοδημάτων των πολιτών και ορίζει αυθαίρετα (πολλές φορές) κριτήρια πάνω στην ιδιοκτησία των πολιτών (αντικείμενα πολυτελείας, κυβισμός αυτοκινήτων κ.α). Αποδέχεται ότι οι υπάλληλοί του “τα παίρνουν” και ότι οι προιστάμενοί τους απλά δημιουργόύν μία ιεραρχία διάβρωσης και τίποτα περισσότερο.
-> Ειδικά Σώματα Ελέγχου, τα οποία συνίστανται σε δημόσιους οργανισμών για την τήρηση της νομιμότητας στο εσωτερικό τους. Π.χ. στην Αστυνομία το γνωστό Εσωτερικών Υποθέσεων που λειτουργεί στην ίδια ακριβώς βάση: του ότι η αστυνομία ως θεσμικό και εκτελεστικό όργανο επιτήρησης της νομιμότητας παρουσιάζει τα συμτώματα διάβρωσης. Παρόμοια φαινόμενα προσπαθούν να λύσουν τα ειδικά αυτά σώματα σε άλλες περιπτώσεις.
-> Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, το κράτος παραδέχεται πως δε μπορεί να ελέξει ούτε αυτή την διάσταση των δικαιωμάτων των πολιτών. Πέρα από τους νόμους που είναι σαφείς και θα έπρεπε να τηρούνται, με την εξουσία-πολιτεία να εγγυούνται την ισχύ και όχι να αποτελούν τους πρώτους και καλύτερους παραβάτες και καταπατητές τους.
Το ενδιαφέρον είναι πως οι θεσμικές παρεμβάσεις αυτές, η δημιουργία δηλαδή τέτοιων οργάνων επί συγκεκριμένων καθηκόντων, παρουσιάζεται από τις κυβερνήσεις ως «πρόοδος». Είναι «τιμή και καμάρι» των κοινωνιών μας ότι πλέον υπάρχει ένας «χάρτης δικαιωμάτων» συνταγματικά και γενικότερα νομικά κατοχυρωμένων, με τον Νομοθέτη να λειτουργεί πάντα για το καλό μας και τον νομοθετικό εκσυχρονισμό. Πλέον, οι ανεπτυγμένες κοινωνίες του δυτικού κόσμου, έχοντας το νομοθετικό πλαίσιο αυτό, εξειδικεύουν τη δράση τους με την πολιτεία να συνδράμει δημιουργώντας Παραρτήματα Επιτήρησης της Νομιμότητας. Αυτό είναι μία περίληψη των ισχυρισμών των κρατούντων.
Όμως ουσιαστικά, αναφορικά με το κράτος και την πολιτεία, πρέπει να παρατηρήσουμε πως τις περισσότερες φορές είναι ο πολιορκητικός κριός και ο βασικός αμφισβητητής που ανοίγει το δρόμο και στους «ενδιαφερόμενους» ιδιώτες για καταστρατήγηση των δικαιωμάτων και της νομιμότητας. Αυτός ο ρόλος δεν είναι αποτέλεσμα διάβρωσης, είναι αποτέλεσμα οργανωμένης πολιτικής παρέμβασης του κράτους στη δημόσια ζωή. Οι κάμερες όταν παρακολουθούν μία εκδήλωση πολιτών υπό σαφών εντολών αξιωματικών της αστυνομίας, ως φαινόμενο δεν αποτελεί στοιχείο διάβρωσης, όπως μπορεί να ισχυριστεί (ίσως) κάποιος για την περίπτωση του πρόσφατου σκηνοθετημένου ξυλοδαρμού αλλοδαπών στο Α.Τ. Ομονοίας. Το κράτος βάζει κάμερες και κοιτά τους περαστικούς, πως λοιπόν θα μας προφυλάξει από τον ιδιώτη που κάνει το ίδιο. Πως αυτό ή οι θεσμοί του μπορούν να εγγυηθούν κάτι τέτοιο; Μήπως η πιο πειστική εγγύηση είναι να παραιτηθεί –καταρχήν- από την αξίωση του να παραβαίνει το ίδιο το ιδιωτικό απόρρητο ων πολιτών;…Εδώ όμως μιλάμε για κρατική πρωτοπορία και όχι ευαισθησία…
Να διαφυλλάξουμε τα δικαιώματα των ζώων!…
Όμως και για τις αρκούδες που χάνονται υπάρχει η αντίστοιχη φιλοζωική-οικολογική οργάνωση, όπως πιθανον για τις φώκιες, φάλαινες και τα βατράχια με ροζ βούλες ίσως (??!!). Αν παρατηρήσουμε, η βάση της ύπαρξης των οργανώσεων αυτών είναι στην ίδια βάση με αυτή των ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΩΝ Επιτηρητών της Νομιμότητας που αναφέρθηκαν παραπάνω!
Οι κοινωνίες, με τις αρχές, τη δομή ανάπτυξης και λειτουργία τους είναι εχθροί των ζώων, του περιβάλλοντος, των δικαιωμάτων των πολιτών τους (αν και είμαστε υποσύνολο του ζωικού βασιλείου) και αντί να αλλάξουν τη δομή αυτή (αφαιρετικά το εννοώ) φτιάχνουν ένα Ειδικό Φρουρό – Υπερήρωα που προσπαθεί να τους σώσει από την εκάστοτε «ειδική» αυτοδιάβρωση. Η διάβρωση αυτή όμως είναι συνολική και αφορά το αξιακό επίπεδο του κρατικού μηχανισμού και της κοινωνίας, αλλά ακόμα περισσότερο αφορά την απάνθρωπη βάση του οικονομικο-κοινωνικού μοντέλου ανάπτυξης.
Έτσι, δεν είναι μόνο η αυτο-διάβρωση του κράτους, την οποία παραδέχεται το σύστημα, ούτε καν η διαδηλωμένη πρόθεσή του να καταστρατηγεί πρώτο τα δικαιώματα των πολιτών, είναι και η ροπή προς την παρανομία των μυημένων στις αρχές του συστήματος. Αποδέχεται για παράδειγμα πως η επιχείρηση είναι νομοτελειακά ένα αντικοινωνικό στοιχείο οικονομικής (και μόνο λέω εγώ) ανάπτυξης που είναι κόντρα στις ανάγκες μία υγιούς κοινωνίας:
-> θα προσπαθήσει να κλέψει από τους φόρους,
-> να βάλει κάμερες ή αλλή τεχνολογία για να σε παραγκολουθεί (VODAFON-ΕRICSSON),
-> θα προσπαθήσει να σε κοροϊδέψει (χαλασμένα κράτα σε supermarket, κακής ποιότητας προϊόντα),
-> θα προσπαθήσει να σε κυβερνήσει (χορηγίες «ειδικού σκοπού» για πολιτικούς και κομματα εξουσίας με σκομό τη ευμενή μεταχείρισή τους)
-> θα βρωμίσει δυσανάλογα με τους πολίτες το περιβάλλον και θα εκμεταλλευτεί τους φυσικούς πόρους για το κέρδος,
-> θα εκμεταλλευτεί την οικονομική ανισότητα σε παγκόσμιο επίπεδο και θα ξεζουμίσει το εργατικό δυναμικό προσφέροντας μόλυνση και πενιχρά εισοδήματα
-> θα εκμεταλλευτεί ακόμα και 8 χρονα παιδιά (βλ. ΝΙΚΕ) για την παραγωγή προϊόντων από φτωχές χώρες (μη ξεχνάμε στην ίδια βάση της συζήτησης υπάρχει και ένα ειδκό σήμα πλέον σε «ευαίσθητα προϊοντα» του lifestyle ανθρωπισμού που εγγυάται ότι το προϊόν δεν παράχθηκε μέσω εκμετάλλευσης της παιδικής εργασίας)
Η λύση που μας προτείνουν…
Άρα να γιατί πρέπει να λές τα παραπονά σου στην Προστασία του Καταναλωτή, να προσφεύγεις στην Επιτροπή Ανταγωνισμού, γιατί αν σε «καμερώνει» κάποιος πρέπει να προσφύγεις στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και αν κάποια επιχείρηση ρίχνει τα απόβλυτά της στο νερό που πίνεις σε αντίστοιχες αρχές, κλπ, κλπ…
Η λίστα των ειδικών αρχών είναι τεράστια ήδη, και απ’ ότι φαίνεται θα γίνει μεγαλύτερη όσο «εκσυγχρονίζονται» οι κοινωνίες. Μία παρατήρηση είναι ότι στην Ελλάδα έχουμε 50000 αστυνομικούς που, όπως οι ίδιοι λένε, δεν μπορούν να μας εγγυθούν την ασφάλειά μας από τα κοινά ποινικά εγγλήματα, και έτσι μαζί με τις ειδικές αρχές και τα πολυμελή συμβούλιά τους στο τέλος όλοι θα ανήκουμε σε μία αρχή προστασίας… του εαυτού μας…
Κλέινω με τη θέση μου που είναι και προβληματισμός μαζί, ότι η ύπαρξη τόσων θεσμοθετημένων «ειδικών οργάνων προστασίας» για τον σκεπτόμενο πολίτη θα πρέπει να είναι σημάδι ύπαρξης και ανατροφής περισσότερων και πιο επικίνδυνων απειλών από διάφορα συμφέροντα. Σε καμία περίπτωση δεν είναι σημάδι ύπαρξης προόδου, όπως ώραιοποιείται εσχεμμένα. Είναι η τεκμηριωμένη απόδειξη ότι το σύστημα σήμερα επιτρέπει και αναθρέφει περισσότερα τέτοια φαινόμενα στο όνομα της ίδιας της προστασίας των ανθρώπων που προσβάλονται.
Η πρωτοβουλίες δημιουργίας από το κράτος τέτοιων αρχών, είναι προσπάθεια αποενοχοποίησης του ίδιου και αγιασμού των όποιων προσπαθειών. «Μακάρι να δουλέψει, εγώ έκανα ότι έπρεπε»! Στην πραγματικότητα όμως τα πράγματα είναι προφανώς διαφορετικά και αφού το κράτος ντυθεί το μανδύα του καθωσπρεπισμού το ίδιο δολοφονεί εξεπαφής ακόμα και αυτό το λίγο… που λιγότερο δε γίνεται!!!
το ανω comment έγινε post. μια γενικοτερη θεωρηση των πραγματων. ωστόσω το προβλημα παραμένει και ειναι μπροστά μας. εμφανίζεται καθημερινα σε διάφορες εκφανσεις και ειναι προβλημα ελευθεριας και ατομικων και συλλογικων δικαιωμάτων. οσοι καναπεδακηδες καποτε ειχατε περπατησει χιλιομετρα δρομων καλεισθε να επαναδραστηριοποιηθειτε. ισως αυτο ειναι μια λύση???
Pingback: Ο έλεγχος νομιμότητας και οι “ειδικές αρχές πρστασίας” « στη γαλαρία
και η απάντηση της κυβέρνησης…
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=855356