Ένα σύντομο σχόλιο
Υπάρχουν πράγματα που θέλαμε να γράψουμε εδώ και καιρό σχετικά με τον οικολογικό παροξυσμό ο οποίος αποσυνδέεται όλο και περισσότερο από την πολιτική. Τον ίδιο δρόμο ακολούθησαν και οι ανθρωπιστικές οργανώσεις τις τελευταιες δεκαετίες, οι οργανώσεις κοινωνικής ευθιξίας με αναφορά στον άνθρωπο (ή ακόμα και τα λοιπά ζωντανά) και ένα σωρό άλλες τέτοιες οργανωμένες προσπάθειες υπερστοχευμένης δραστηριότητας.
Τελικά, χωρίς να θέλω να γενικέυσω πέρα από εκεί που πρέπει, αυτό που επιδιώκουν -είτε το θέλουν οι ίδιοι οι ενεργοί αυτοί άνθρωποι είτε όχι- είναι να βαφτίσουν κάποια δημόσια πρόσωπα ως υπαίτιους αθωώνοντας τις πολιτικές. Σαφώς και τα πρόσωπα παίζουν πάντα σημαντικό ρόλο, αλλά να μη φτάνουμε και στο σημείο να καταδικάζουμε περισσότερο το φέρον από ότι το περιεχόμενο του.
Επίσης, ως οργανώσεις είναι ανάμεσα στους παράγοντες που έχουν καταφέρει να πολυδιασπάσουν τον έντονο προβληματισμό του σύγχρονου αθρώπου για πολλούς τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, και κυρίως για ότι συνδέεται με επιχειρηματική δραστηριότητα του κέρδους, σε υποχώρους όπου οι “στρατευμένοι” κάθε οργάνωσης παρουσιάζουν σε εναν-δύο τομείς “υπερευαισθησία” ενώ στους άλλους παρουσιάζουν προκλητική “αναισθησία” και κοινωνική “αφασία”.
Με άλλα λόγια ο προοδευτικός προβληματισμός μετατρέπεται/μετσχηματίζεται σε απολιτίκ ευαισθησίες και καλοσαμαριτισμό που δε μπορούν να τα βάλουν σε καμία περίπτωση με τις απάνθρωπες και άπληστες πολιτικές εκμετάλλευσης και το πλέγμα εξουσίας τους. Συνεπώς ούτε και αποτελούν ουσιαστική απειλή για αυτούς…
Στη συνέχεια αναδημοσιεύουμε ένα ενδιαφέρον άρθρο, που παρουσιάζει αρκετά στοιχεία, στη βάση των οποίων συμφωνούμε.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Το ομότιτλο άρθρο του Γ.Ρακκά
από την εφημερίδα Ρήξη (τεύχος 42), δημοσιεύτηκε και στο μπλογκ ‘Αρδην, όπου υπάρχει και μία σχετική συζήτηση.
Δυστυχώς, σ’ αυτό το ρεύμα αναδείχθηκε –πέρα από τους αμιγώς «πράσινους καπιταλιστές» τύπου Αλ Γκορ και Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ– ένα μεγάλο κομμάτι του οικολογικού κινήματος, το οποίο περιλαμβάνει εκατοντάδες μη κυβερνητικές οργανώσεις, ενώ στην κεφαλή του βρίσκονται τα πράσινα ευρωπαϊκά κόμματα. Αυτά έχουν εγκαταλείψει ακόμα και τις ελάχιστες αναφορές στη συνολική οικολογική οπτική, που τα χαρακτήριζε άλλοτε. Αρνούνται πλέον ότι το πρόβλημα εντοπίζεται, εκ θεμελίων, στην κοινωνία, την οικονομία και τον πολιτισμό της μόλυνσης, και ως εκ τούτου απαιτείται μια συνολική εναλλακτική λύση και όχι γραφειοκρατικές και τεχνοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Γι’ αυτό και έχουν προσχωρήσει στην ενσωμάτωση στους θεσμούς της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης –έστω ως η συνομιλούσα οικολογική αντιπολίτευση– καταλήγοντας εντέλει να επικροτούν ακόμα και τις πιο εγκληματικές πράξεις των αυτοκρατορικών επιτελείων (όπως τότε που οι Ευρωπαίοι Πράσινοι υποστήριξαν τον βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας). Το αντάλλαγμα, βεβαίως, είναι η προβολή τους από τους κολοσσούς των ΜΜΕ, αλλά και η συστηματική διοχέτευση πόρων μέσω ευρωπαϊκών προγραμμάτων, χρηματοδοτήσεις από φορείς και ιδρύματα του μεγάλου κεφαλαίου κ.ο.κ.
Η πράσινη παγκοσμιοποίηση στην Ελλάδα
Στην Ελλάδα οι φορείς της «πράσινης παγκοσμιοποίησης» είναι ποικιλώνυμοι, εκκινούν δε από εντελώς διαφορετικές αφετηρίες.
Σ’ αυτούς μπορούμε να συγκαταλέξουμε μερίδα των ΜΜΕ, όπως, για παράδειγμα, την Καθημερινή, την τηλεόραση και το ραδιόφωνο του Σκάι, τα οποία έχουν αναλάβει τον τελευταίο καιρό σειρά πρωτοβουλιών για το περιβάλλον (δενδροφυτεύσεις, καμπάνιες, συναυλίες, όπως αυτή για τα δάση κ.ο.κ.). Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα Μέσα αυτά έχουν υιοθετήσει μια γραμμή τύπου Αλ Γκορ, σε ό,τι αφορά στα περιβαλλοντικά ζητήματα – δεδομένου, μάλιστα, και του πασίδηλου και πανθομολογούμενου φιλοατλαντισμού που τα χαρακτηρίζει. Έτσι, για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της συναυλίας του Σκάι για τα δάση, την τιμητική του είχε ο «πράσινος», αλλά και εκλεκτός των Αμερικανών, Πατριάρχης Βαρθολομαίος, μήνυμα του οποίου προβλήθηκε ζωντανά μπροστά σε 70.000 κόσμο.
Υπάρχουν μη κυβερνητικές οργανώσεις, με κυριότερες αυτές που ασχολούνται με την ανακύκλωση και την αειφορία, οι οποίες εκταμιεύουν δεκάδες ευρωπαϊκά προγράμματα για «δράσεις» (sic) αμφιβόλου αποτελεσματικότητας ή αρέσκονται στη συγκέντρωση χορηγιών από τον ιδιωτικό τομέα, προωθώντας πρωτοβουλίες για την πράσινη εταιρική ευθύνη κ.ο.κ. Έτσι, για παράδειγμα, στους «ευγενικούς χορηγούς» του Δικτύου Μεσόγειος S.O.S. –όπου προεδρεύει το μέλος των Οικολόγων-Πράσινων, Ν. Χρυσόγελος– μπορεί κανείς να βρει την αυτοκινητοβιομηχανία TOYOTA (μήπως επειδή με το «πρασίνισμα» της καταναλωτικής συνείδησης θα πουλήσει περισσότερα υβριδικά αυτοκίνητα;), η Τράπεζα Αττικής, η Τράπεζα Κύπρου, η Αθηναϊκή Ζυθοποιία1 κ.ο.κ.
Υπάρχουν επίσης εταιρείες και ιδρύματα, με κορυφαία την Ελληνική Εταιρεία Προστασίας του Περιβάλλοντος και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς, η οποία έχει να επιδείξει πολύ πλατιά δράση, από την επίβλεψη για την τήρηση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας μέχρι την περιβαλλοντική εκπαίδευση, την αποκατάσταση ιστορικών ναών και άλλων οικημάτων που αφορούν στην πολιτιστική κληρονομιά, την προστασία των υδάτινων πόρων, των βιοτόπων κ.ο.κ.. Ηγετική φυσιογνωμία της εταιρείας είναι ο –πασίγνωστος στους αναγνώστες της Ρήξης– Κώστας Καρράς, μέλος επί χρόνια της Λέσχης Μπίντελμπεργκ, θιασώτης της ελληνοτουρκικής φιλίας και πρόεδρος του διαβόητου CDRSEE (Κέντρο για τη Συμφιλίωση και τη Συνεργασία στη Νοτιοανατολική Ευρώπη). Η «Ελληνική Εταιρεία» εκφράζει την παράδοση της οικολογικής, υποτίθεται, ευαισθησίας των αρχουσών τάξεων, γι’ αυτό και χρηματοδοτείται κυρίως από οικογένειες εφοπλιστών (Λαιμός, Ποταμιάνος, Ίδρυμα Λεβέντη κ.λπ.), από τον Θ. Παπαλεξόπουλο (πρώην πρόεδρο του ΤΙΤΑΝΑ) κ.λπ.
Η ιδεολογική-πολιτική διαπάλη
Εξίσου μεγάλο κεφάλαιο του ζητήματος «πράσινη παγκοσμιοποίηση» στην Ελλάδα, που συνδέεται βέβαια με το ποιόν και τις δραστηριότητες των φορέων της, είναι η ιδεολογική και πολιτική προώθηση μιας εκδοχής της οικολογίας συμβατής με τα σχέδια, τις επιδιώξεις και τις συνθήκες που επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση στη χώρα και την ευρύτερη περιοχή.
Έτσι, για παράδειγμα, οι Οικολόγοι-Πράσινοι συμμερίζονται και εκφράζουν πλήρως τις αρχές της φιλελεύθερης δημοκρατίας, των ατομικών δικαιωμάτων, της πολυπολιτισμικότητας και του κοσμοπολιτισμού, που λειτούργησαν και λειτουργούν εν είδει ιδεολογικής προμετωπίδας του πλανητικού νεοϊμπεριαλισμού. Γι’ αυτό, είτε ως «προσωπικότητες του οικολογικού χώρου» είτε κομματικά, έχουν τοποθετηθεί στο πλευρό του σε πολύ σημαντικά ζητήματα: Ως Οικολόγοι-Πράσινοι αντέδρασαν οργισμένα (το δελτίο Τύπου του κόμματος τιτλοφορούνταν «Νίκησε το βιβλίο της υστερίας») στην απόσυρση του οργουελιανής εμπνεύσεως βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού. Επιφανή μέλη των Πρασίνων δε, όπως ο Μ. Τρεμόπουλος και ο Ν. Χρυσόγελος, στήριξαν ενυπογράφως το αγγλοαμερικανικό Σχέδιο Ανάν – σε αντίθεση, μάλιστα, με τους Οικολόγους-Περιβαλλοντιστές της Κύπρου2. Επίσης, ο Μ. Τρεμόπουλος προκάλεσε την οργή των προσφυγικών σωματείων όταν πρότεινε, από τη θέση του νομαρχιακού συμβούλου που κατέχει, να τιμήσει η Θεσσαλονίκη ως παιδί της τον Κεμάλ Ατατούρκ, ακολουθώντας τον Γ. Μπουτάρη, ο οποίος είχε προβεί σε παρόμοιες δηλώσεις κατά τα τέλη του 1990, στα πλαίσια ελληνοτουρκικού επιχειρηματικού φόρουμ που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη.
Ένα άλλο παράδειγμα αφορά στη θέση που πήρε η Οικολογική Εταιρεία Έβρου σχετικά με τη συμφωνία Ελλάδας, Βουλγαρίας, Ρωσίας για την πραγματοποίηση του αγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη. Ξεκινώντας από παρόμοιες αφετηρίες, κι από μια οικολογίστικη προσέγγιση της πραγματικότητας, η οποία υποβαθμίζει όλες τις άλλες διαστάσεις, η Οικολογική Εταιρεία κατήγγειλε τη σύναψη της συμφωνίας υποστηρίζοντας ότι ο αγωγός θα προκαλέσει ανυπολόγιστες οικολογικές καταστροφές κι ότι η συμφωνία είναι… νεοφιλελεύθερης λογικής! Στην πράξη, όμως, και ανεξαρτήτως προθέσεων, η θέση αυτή δημιουργεί τετελεσμένα εντελώς αντίθετα από ό,τι αυτοί οι οικολόγοι του Έβρου διακηρύσσουν. Διότι, πολύ απλά, η ακύρωση της συμφωνίας δεν σημαίνει τίποτε άλλο πέρα από την… επίταση της ενεργειακής μας εξάρτησης από τις Η.Π.Α. και τη διαιώνιση της υποτέλειάς μας στην παρακμάζουσα αυτοκρατορία, συνθήκες που δεν υπόσχονται –έστω!– την καλύτερη αντιμετώπιση του… περιβάλλοντος. Αξίζει να σημειώσουμε ότι τη θέση αυτή υιοθέτησαν τόσο οι Οικολόγοι-Πράσινοι όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ κατά την κύρωση της συμφωνίας του αγωγού στη Βουλή.
Όπως και σ’ όλες τις περιπτώσεις των Πράσινων κομμάτων της Ευρώπης, ο αξιοθαύμαστος ρεαλισμός που επιδεικνύουν στην πράξη, στηρίζοντας πτυχές και πλευρές του φιλελεύθερου σχεδίου της παγκοσμιοποίησης, επενδύεται μ’ έναν διακηρυκτικό βερμπαλισμό που μάχεται να πείσει περί του αντιθέτου. Κι εδώ, όμως, οι κομφορμιστικές ροπές δεν αφήνουν χώρο παρά για πενιχρά αποτελέσματα: Έτσι, για παράδειγμα, το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα δεν είναι μια δύναμη που διεκδικεί την αποπαγκοσμιοποίηση, αλλά μια «παγκόσμια αντιπολίτευση» που μάχεται για «έναν κόσμο που χωράει πολλούς κόσμους»3. Η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης παραμένει κορυφαία προτεραιότητα, ενώ τη συνοδεύει πάντοτε κι ένας υφέρπων –και τόσο χαρακτηριστικός για ευρωπαϊκό πράσινο κόμμα– ευρωκεντρισμός («πολλά από τα σημερινά προβλήματα [...] δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν στα στενά όρια του έθνους-κράτους, αλλά στο πλαίσιο της πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης και ενός νέου οικολογικού, δημοκρατικού και ειρηνικού ευρωπαϊκού προτύπου για τον υπόλοιπο κόσμο»)4. Και βέβαια, όποιος τολμήσει να είναι πιο σαφής, πιο αποτελεσματικός και ταυτόχρονα πιο ριζοσπαστικός –όπως ο Τσάβες και ο Μοράλες– δεν μπορεί παρά να εισπράττει από τους ίδιους τη χλεύη και την αποστροφή. Τα σημερινά ελληνικά κόμματα αντιπροσωπεύουν γερασμένες, ξεπερασμένες αντιλήψεις και έχουν παγιδεύσει τη χώρα σ’ έναν ρόλο φτωχού συγγενή στις διεθνείς εξελίξεις. Τα πρότυπά τους είναι συχνά βγαλμένα από το παρελθόν (π.χ. σοβιετικό μοντέλο), από άλλες πραγματικότητες (λατινοαμερικανικά καθεστώτα), είναι νεοφιλελεύθερα, λαϊκίστικα ή ασαφή5.
Και, βεβαίως, μ’ αυτές τις κατευθύνσεις τα πραγματικά αίτια της οικολογικής εξάντλησης, τόσο σε ό,τι αφορά στην Ελλάδα όσο και για ολόκληρο τον πλανήτη, δεν μπορούν παρά να παραγκωνίζονται. Έτσι, απουσιάζει η κριτική στη λογική της μεγέθυνσης αυτής καθεαυτήν, ως θεμέλιας λογικής πάνω στην οποία δομήθηκε το καπιταλιστικό φαντασιακό. Ή, στα καθ’ ημάς, δεν γίνεται καμία αναφορά ούτε στον ελληνικό παρασιτισμό, ο οποίος έχει καταστήσει τη εκποίηση του φυσικού και του πολιτιστικού πλούτου της Ελλάδας ως την υπ’ αριθμόν ένα επικερδή επιχείρηση στη χώρα μας, ούτε σε καίρια ζητήματα όπως ο αθηνοκεντρισμός, οι περιφερειακές ανισότητες, η υποβάθμιση της ελληνικής υπαίθρου μέσα από τη μετατροπή της σε θέρετρο των κατοίκων της μεγάπολης κ.ο.κ.
Όλα αυτά βεβαίως είναι ψιλά γράμματα για τους δημοσκόπους, οι οποίοι αποφάσισαν να αναδείξουν, μεσούσης της καθολικής πολιτικής κρίσης που μαστίζει την Ελλάδα, τους Πράσινους ως ένα από τα ανερχόμενα κόμματα διαμαρτυρίας στον τόπο μας. Ποιος ξέρει; Έτσι, ίσως η ψήφος διαμαρτυρίας των Ελλήνων πολιτών ανακυκλωθεί σ’ ένα ακόμα άλλοθι για την παράταση ζωής του Θεάτρου Σκιών το οποίο ζούμε…
……………………………
1. Πηγή: Ιστοσελίδα του Δικτύου Μεσόγειος SOS: http://www.medsos.gr/content/view/397/134/
2. Εφημ. Ελευθεροτυπία, 09/04/2004.
3. Η Παγκοσμιοποίηση, το Πράσινο Κίνημα και το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, Ανακοίνωση των Οικολόγων-Πράσινων. (http://www.ecogreens.gr/gr/modules.php?name=News&file=article&sid=223)
4. Πολιτική Στρατηγική και τακτική των Οικολόγων Πρασίνων, Τακτικό και Καταστατικό Συνέδριο, 29-30 Μαρτίου 2008.
5. Ό.π.
Γ. Ρακκάς
Ωστόσο, τουλάχιστον για λόγους δεοντολογίας, θάπρεπε να δημοσιεύσεις και την απάντηση που δώθηκε σε όλον αυτό τον οχετό της εντελώς αστήριχτης επίθεσης του ΑΡΔΗΝ εναντίον των Οικολόγων Πράσινων. Είμαι σίγουρος οτι δεν θα σε έπειθαν τα επιχειρήματα (γιατί είσαι ήδη πεισμένος), αλλά θα έβλεπες (επίσης τουλάχιστον) μια άλλη συμπεριφορά, ένα παράδειγμα ήπιας συζήτησης παρά το βάρος της συκοφαντίας.
Είναι κάποιοι, οι οποίοι έχουν αναλάβει προσωπικά να αποτύχει το πιθανό σενάριο οι Οικολόγοι Πράσινοι να ξεπεράσουν το ΛΑΟΣ. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.
@bioannis,
περιμένουμε κάποια παραπομπή στην οποία να παραπέμπεται ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης. Εννοείται ότι θα την επεξεργασούμε και εμείς.
Η συσχέτιση με αυτούς που προσπαθουν να ρίξουν τους Οικολόγους κάτω από το Λάος δε με αφορά. Ότι γράφουμε είναι καθαρά πολιτικό, ούτε και μπορώ να συγκρίνω τα “ασύγκριτα”.
Να λοιπόν το κομμάτι/απάντηση:
1. ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ Says:
11/10/2008 at 17:10
1. ΠΕΡΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ
Αντιγράφω από την ιδρυτική διακήρυξη των Οικολόγων Πράσινων:
“Είμαστε ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, αλλά όχι επειδή υπερασπιζόμαστε τα έθνη – κράτη”.
2. ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ, ΩΣ “ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ”
Στα κινήματα που συναντιούνται στα Κοινωνικά Φόρουμ, υπάρχουν δυνάμεις ριζικά αντίθετες στην παγκοσμιοποίηση (προβάλλοντας ως απάντηση την τοπική κλίμακα και πάντως όχι τη νοσταλγία για τα εθνικά κράτη), αλλά και δυνάμεις που μιλούν για “μια άλλη παγκοσμιοποίηση”. Ο συμβιβασμός αυτός εκφράζεται με τις αναφορές στη “νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση”. Με ποιό δικαίωμα θα μπορούσαν οι Οικολόγοι Πράσινοι να εμφανίσουν το κίνημα αυτό ως δύναμη “που διεκδικεί την αποπαγκοσμιοποίηση”;
3. ΠΕΡΙ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑΣ ΚΑΙ ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΩΝ
Οι Ευρωπαίοι Πράσινοι είχαν καταδικάσει ρητά τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ, με επίσημη ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Πράσινων Κομμάτων στις 28.4.1999. Τη θέση αυτή είχαν στηρίξει 26 πράσινα κόμματα, με μόλις 4 εναντίον (ανάμεσά τους και οι Γερμανοί του Γ.Φίσερ). Υπάρχει κάποια άλλη τοποθέτηση των Ευρωπαίων Πράσινων που ξέρει ο συντάκτης του άρθρου και αγνοώ εγώ; Προφανώς τα ελληνικά ΜΜΕ είχαν δώσει τότε ελάχιστη δημοσιότητα στη θέση των ευρωπαίων Πράσινων γιατί τους ενδιάφερε κυρίως η στάση του Φίσερ. Ελπίζω πάντως να μη θεωρείται “στήριξη των βομβαρδισμών” η παράλληλη αποδοκιμασία και του καθεστώτος Μιλόσεβιτς στην ίδια ανακοίνωση.
Το θέμα συνέχισε να απασχολεί το διεθνές πράσινο κίνημα και μετά τη λήξη των βομβαρδισμών. Για τη στάση των Γερμανών τέθηκε, από κόμματα όπως οι Πράσινοι της Σκωτίας, μέχρι και θέμα διαγραφής τους από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία των Πράσινων. Ο επίλογος γράφτηκε με την ομόφωνη συμβιβαστική διατύπωση στην Παγκόσμια Χάρτα των Πράσινων (Καμπέρα Αυστραλίας, 2001), όπου καταδικάζεται κάθε στρατιωτική επέμβαση εκτός ΟΗΕ, αφήνοντας παράθυρο μόνο για επιχειρήσεις σωτηρίας πληθυσμών από άμεσο κίνδυνο.
Να θυμίσω τέλος ότι στην επέμβαση του ΝΑΤΟ μπορούσε να είχε ασκήσει βέτο οποιαδήποτε χώρα-μέλος του, ανάμεσά τους και η Ελλάδα. Δεν το έκανε η τοτε κυβέρνηση Σημίτη, αλλά ούτε και το ζήτησε δημόσια κανένα ελληνικό κόμμα. Αντίθετα με τους Ευρωπαίους Πράσινους, όλοι αυτοί θα μπορούσαν να είχαν σταματήσει τους βομβαρδισμούς.
4. ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΚΑΙ ΑΓΩΓΟΣ ΜΠΟΥΡΓΚΑΣ-ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ
Οι Οικολόγοι Πράσινοι υποστηρίζουν σε κάθε ευκαιρία την απεξάρτηση από το πετρέλαιο. Η απεξάρτηση αυτή σημαίνει και ενεργειακή απεξάρτηση από τις Η.Π.Α. (αλλά και από τους αντιπάλους τους που επίσης μας προμηθεύουν με πετρέλαιο). Υπήρχε λόγος να κάνουν οι Οικολόγοι Πράσινοι εξαίρεση από τη θέση τους αυτή, για ένα έργο που θα φέρει στο Αιγαίο τάνκερ διπλάσιου μεγέθους από αυτά που σήμερα μπορούν να περάσουν τα Δαρδανέλια;
Όσο για την αντίσταση στις Η.Π.Α., έχω την αίσθηση ότι η Βουλγαρία που μετέχει ενεργά στο σχέδιο του αγωγού, πολιτικά είναι ακόμη πιο φιλοαμερικανική από ό,τι η χώρα μας: νομίζω μάλιστα ότι είχε ταχθεί και υπέρ της εισβολής στο Ιρακ. Αν ο αγωγός ενοχλούσε πραγματικά τις Η.Π.Α., δε θα έβαζαν κάποια “εμπόδια” μέσω Βουλγαρίας;
5. ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΚΑΙ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ
Η Λατινική Αμερική έχει φυλετικούς διαχωρισμούς (όπου Ινδιάνοι και μιγάδες είναι συνήθως οι φτωχότεροι), έχει συγκέντρωση της γης σε λίγους μεγαλοκτηματίες, και έχει και πολύ περιορισμένη μεσαία τάξη. Τι από όλα αυτά ταιριάζει με την ελληνική πραγματικότητα, ώστε οι πολιτικές για την αντιμετώπισή τους να αποτελούν πρότυπο και για τη χώρα μας; Αποτελεί η αναφορά σε “άλλες πραγματικότητες” χλεύη και αποστροφή;
Για την Αριστερά είναι λογικό ο Τσάβες να αποτελεί πηγή έμπνευσης πολύ θετικότερη από την πρώην ΕΣΣΔ. Το πράσινο κίνημα όμως τι σχέση μπορεί να έχει με τα πυρηνικά εργοστάσια που σχεδιάζει η Βενεζουέλα και που διατηρεί ήδη η Βραζιλία, με την εξάπλωση των μεταλλαγμένων σε χώρες που κυβερνούνται από την αριστερά, με το σχεδιαζόμενο αγωγό αερίου Βενεζουέλα-Βραζιλία-Αργεντινή που θα διασχίζει το δάσος του Αμαζονίου; Επιπλέον υπάρχει η τραυματική εμπειρία από την πολύχρονη ομηρία της Ινκριντ Μπετανκούρ, αλλά και το πείραμα που επιχείρησαν οι Πράσινοι της Βραζιλίας στη συνεργασία τους με το Λούλα και που τέλειωσε άδοξα με την πρόσφατη παραίτηση της Μαρίνα Σίλβα από τη θέση της υπουργού Περιβάλλοντος.
6. ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ
από το Προγραμματικό Πλαίσιο των Ο.Π. για την απουσία(;) της κριτικής στην ανάπτυξη και τον υδροκεφαλισμό
” Σημαντικές πλευρές της οικολογικής κρίσης οφείλονται στην απόλυθτη προτεραιότητα που δίνεται στην οικονομία…. Αντί λοιπόν να προσπαθούμε να προσαρμόσουμε τα πάντα στις “οικονομικές αναγκαιότητες”…, προτάσσουμε το περιβάλλον και την κοινωνική συνοχή ως πλαίσιο το οποίο η οικονομία οφείλει να σέβεται. Η προσαρμογή αυτή αποτελεί για μας κεντρικό στοιχείο του αιτήματος για βιώσιμη ανάπτυξη”.
” Το 65% του ελληνικού χώρου είναι ορεινές και “μειονεκτικές” περιοχές. Εκεί το πρόβλημα δεν είναι οι άμεσες παρενέργειες της ανάπτυξης, όσο η προβληματική διαχείριση και η απογύμνωσή τους από ιοκονομικές δραστηριότητες και πληθυσμό. Η ιδιότυπη αυτή περιθωριοποίηση των δύο τρίτων της χώρας επαναφέρει στο προσκήνιο το ξεχασμένο αίτημα της αποκέντρωσης…”
7. ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ, ΜΜΕ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΚΟΠΟΙ
Μέχρι και τις εκλογές του 2007, η σχέση των μεγάλων ΜΜΕ με τους Οικολόγους Πράσινους θύμιζε εμπάργκο. Αποκορύφωμα ήταν οι δημοτικές του 2006, όταν τα μεγαλύτερα ιδιωτικά κανάλια αγνόησαν ακόμη και τη ρητή παρέμβαση του ΕΣΡ προκειμένου να αποκλείσουν την ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΑΘΗΝΑ. Ο μέσος πολίτης έμαθε για τους Οικολόγους Πράσινους μόλις το βράδι των εκλογών του 2007, όταν κάποιοι “άγνωστοι” πήραν 50% περισσότερο από τον πολυδιαφημισμένο κ.Παπαθεμελή.
Το ποσοστό του 2007 ήταν η αρχή για να παγιωθεί ένα ενδιαφέρον ανάμεσα σε αυτούς που είτε αγνοούσαν την ύπαρξη των Οικολόγων Πράσινων είτε είχαν πειστεί από τις φήμες της προεκλογικής περιόδου (”η ψήφος όσων δε μπουν στη Βουλή καταλήγει στο πρώτο κόμμα”).
Από το καλοκαίρι λοιπόν του 2008, όταν η ΝΔ φαινόταν ακόμη πρώτο κόμμα και ο Κ.Καραμανλής φλέρταρε με το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών, οι δημοσκόποι και κάποια ΜΜΕ ανακάλυψαν ότι ένα έκτο κόμμα στη Βουλή θα μπορούσε να του χαλάσει τα σχέδια. Κι αν τώρα τα δεδομένα έχουν αλλάξει, είναι πια δύσκολο να ξανασπρωχθεί στην αφάνεια ένας πολιτικός σχηματισμός που βγήκε από αυτή χωρίς τη βοήθεια ΜΜΕ και δημοσκοπήσεων.
Ενδιαφέρον είναι πάντως ότι το κοινό που ενημερώνεται από τα ΜΜΕ εξακολουθεί να ξέρει τα πάντα για τα ποσοστά που δίνουν στους Ο.Π. οι δημοσκοπήσεις αλλά ελάχιστα για τις θέσεις τους.»
Και για περισσότερα:
http://www.ecogreens.gr/ekloges/egfiles/ElectionFAQ.html
Το προηγούμενο σχόλιο ανέβηκε στο μπλογκ ‘Αρδην. Όπως σημείωσα, και επαναλαμβάνω για να μην αρχίσουμε τα copy-paste υπάρχει εκεί μία σχετική συζήτηση με ενδιαφέροντα σχόλια.
http://www.ardin.gr/blog/?p=233
Προφανώς και θα επανέλθουμε στο θέμα.
Pingback: Η ΩΡΑ ΤΗΣ (ΦΟΥΚΑΡΙΑΡΑΣ!) ΓΗΣ « Στη Γαλαρια
Pingback: “Οικολογία και Πολιτική Οικολογία. Τα πράγματα στη θέση τους!” | στη γαλαρία... blog