Η προκήρυξη που έστειλε στα «ΝΕΑ» η Σέχτα Επαναστατών, με την οποία αναλαμβάνει την ευθύνη για τη δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια.

Continue Reading »

Την καλύτερη στιγμή για τους καρχαρίες της εκπαίδευσης ήρθε η νομιμοποίηση των ιδιωτικών μαγαζιών τους τα οποία προσωρινά θα λέγονται “εκπαιδευτηρίων μεταλυκειακής εκπαίδευσης” και ως αναμένεται λίαν συντόμως… “ανωτεροτατότατης εκπαίδευσης”.

Αρχικά την είδηση αναδημοσιεύουμε από μέρος ανάρτησης του neolaia.gr:

Το Υπουργείο Παιδείας απέστειλε δελτίο τύπου σχετικά με τα ΚΕ.Μ.Ε. (Κέντρα Μεταλυκειακής Εκπαίδευσης) στα οποία η Υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου χορήγησε άδεια λειτουργίας. Η Άννα Διαμαντοπούλου, μετά τις εισηγήσεις του Εθνικού Κέντρου Πιστοποίησης, υπέγραψε σήμερα, Τρίτη, 27/07/2010, τις νέες άδειες λειτουργίας των Κέντρων Μεταλυκειακής Εκπαίδευσης. Υπεγράφησαν 30 άδειες από τις 40 αιτήσεις που είχαν υποβληθεί. 40 κολέγια είχαν εγκριθεί πέρσι από τον Άρη Σπηλιωτόπουλο, αλλά η αδειοδότηση ακυρώθηκε.

Continue Reading »

Τέτοιες μέρες, το 2001, βρισκόμασταν στον απόηχο της συνόδου των G8 στη Γένοβα της γειτονικής Ιταλίας.  Οχτώ πρόεδροι θα βρίσκονταν (μαντρωμένοι) στο Palazzo Ducale για   να καθορίσουν τις τύχες των λαών του κόσμου… Στην ιστορία του κινήματος ενάντια στη σύγχρονη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, οι μέρες αυτές έμειναν στη μνήμη ως οι χειρότερες , από πλευράς καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Πολλοί διαδηλωτές τραυματίζονται και συλλαμβάνονται απο τις δυνάμεις της “τάξης”. Οι καραμπινιέροι βαρούν  αδιακρίτως και στο ψαχνό. Η αστυνομία ΔΟΛΟΦΩΝΕΙ εν ψυχρώ… κάνει εφόδους σε σπίτια, κοινωνικά κέντρα και κτίρια όπου στεγάζονται μέσα ενημέρωσης και νομικές υπηρεσίες τόσο κατα τη διάρκεια της συνόδου όσο και μετά. Χαρακτηριστική η έφοδος  στo σχολείο Diaz.

Ακολουθεί άρθρο απο τα αρχεία της  Ελευθεροτυπίας 29/07/2001

“Αγαπημένη μου Δουλτσινέα,

με δυο σφαίρες στο κεφάλι πυροβολήθηκε η θέληση των Ανθρώπων να αντισταθούν στην πολιτική του διαρκούς κέρδους. Θανατώθηκε προς στιγμή μέσα απ’ το άψυχο σώμα του 23χρονου Κάρλο Τζουλιάνι, που αφού εκτελέστηκε εν ψυχρώ από τους δούλους, των κυρίων που ζουν στα παλάτσα, ξανασκοτώθηκε από τις ρόδες του τζιπ, που πέρασε από πάνω του για σιγουριά. Οτι δεν θα ξανασηκωθεί να τους πετάξει τον πυροσβεστήρα, φωνάζοντάς τους κατάμουτρα την Αλήθεια που φρικιάζουν ν’ ακούσουν. Οτ’ είναι τυλιγμένοι με πανοπλίες παλιάτσικες, σηματάκια, κορδονάκια, φιγουρατζίδικα εξαρτήματα μιας αποκριάς που κορδώνεται μπροστά στον καθρέφτη, και προσπαθεί να ντύσει το μηδέν με κάτι που να το κάνει μισό, έστω, ένα.

Αλλά ο τρόμος παραμένει. Ζωγραφισμένος στις πανοπλίες που μαρτυρούν τη γύμνια. Εξοπλισμοί στο κεφάλι για προστασία από όπλα που κανείς ποτέ διαδηλωτής δεν έχει. Εξοπλισμοί στο σώμα για προστασία από όπλα, που κανείς ποτέ διαδηλωτής -ούτε οι ακραίοι- δεν έχει. Εξοπλισμοί στα πόδια για προστασία από όπλα, που κανείς ποτέ πολίτης -ούτε οι ακραίοι- δεν έχει. Εξοπλισμοί στα χέρια για προστασία απ’ τις πέτρες και για απάντηση στις πέτρες σφαίρες, χημικά, ραβδιά, για έναν πόλεμο, που κανείς διαδηλωτής δεν άνοιξε με όπλα.

Ενας κινούμενος τρόμος, τρομοκρατημένος, φοβισμένος μέχρι τη ραχοκοκαλιά, ένα κινούμενο καθοδηγούμενο εκπαιδευμένο να κινείται από ένα μόνο ένστικτο: το φόβο. Αυτόν που του εμπνέει ο καλογυαλισμένος κύριος με το κουστούμι μέσα στην απαστράπτουσα λιμουζίνα που παριστάνει τον εκπρόσωπο του λαού. Κι αυτός, ένα φοβισμένο ανθρωπάκι, με ξεχωριστή αντρειοσύνη όταν απέναντι κουνάει το δάχτυλο στον αφελή, αμόρφωτο, εκβιαζόμενο απ’ την ανεργία της κόρης ψηφοφόρο, αλλά πρόθυμο ταραγμένο οσφυοκάμπτη, όταν του κουνήσει το δάχτυλο το πραγματικό αφεντικό, που κρύβεται -ή δεν κρύβεται- πίσω από την αναπαυτική πολυθρόνα των μπίσνες.

Των κάθε είδους μπίσνες. Από αυτές που πωλούνται ως δημόσιο συμφέρον μέχρι εκείνες που βαφτίζονται εθνικό συμφέρον, κοινοτικό συμφέρον, διεθνής εικόνα, παγκόσμια ισορροπία, νέα τάξη πραγμάτων, που είναι τόσο παλιά όσο παλιός είναι και ο πρώτος πρωτόγονος που αμφισβήτησε τη γεροντοκρατία των σπηλαίων.

Οταν με ρωτάνε το ίδιο πάντα ερώτημα, σκέφτομαι την ίδια πάντα απάντηση. Θυμάσαι στις παλιές φτωχικές γειτονιές πόσο κοντά, πόσο ζεστά ήταν οι άνθρωποι μεταξύ τους; Πόσο συχνά γελούσαν, τραγουδούσαν, κλαίγαν αντάμα, εμπιστεύονταν τον μπακάλη, ελέγχανε τον μανάβη και τον φούρναρη; Θυμάσαι πόσο αφεντικά ήταν του σπιτικού τους;

Κοίταξε γύρω σου. Κοίτα τον εαυτό σου, το σπίτι σου. Και μέτρα. Κοίταξε τον πατέρα σου και τη μάνα σου. Και ρώτα μια νύχτα ειλικρινά το μέσα σου. Σαν αφεντικό του εαυτού σου και της φαμίλιας σου, σαν ελεύθερος άνθρωπος να διαλέγεις, να ορίζεις την τύχη σου, σαν ευτυχισμένος, γεμάτος, πλήρης άνθρωπος, είσαι μπροστά ή πίσω απ’ τους γόνους σου;

Και μέτρα και το ποσοστό της ευθύνης που σου αναλογεί, που αναλογεί στον καθένα μας για το πιο μεγάλο έγκλημα που διαπράττουμε κάθε μέρα, κάθε στιγμή σε βάρος της ίδιας μας της ζωής: Ανεχόμαστε. Αδιαμαρτύρητα. Υποτελικά. Αβουλα. Ανεχόμαστε. Αυτό είναι το όπλο των εκμαυλιστών μας. Οτι ανεχόμαστε. Γι’ αυτό καθείς που δεν ανέχεται είναι απειλή μεγάλη. Γι’ αυτό ο Τζουλιάνι, και κάθε Τζουλιάνι έπρεπε να πεθάνει. Και να συνθλιβεί για σιγουριά.

Οσο πιο πολύ τον πατάτε, τόσο πιο βαθιά φυτρώνει στο χώμα. Κι όσο πιο βαθιά φυτρώνει, τόσο πιο μεγάλο γίνεται το λουλούδι του.

Κάρλο Τζουλιάνι, σε έσπειρε όπως πάντα το χέρι του θεριστή. Και σε ποτίζουν όπως πάντα τα δάκρυα των άδολων Ανθρώπων. Θα γίνεις το άνθος μιας ακόμη καλλιέργειας. Στα χωράφια απ’ όπου παίρνουμε τον καρπό της Ελπίδας. Για ένα καλύτερο αύριο”

=========

Σίγουρα ο Τζουλιάνι δεν ήταν ο πρώτος (και δυστυχώς ούτε ο τελευταίος) νεκρός της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Ίσως ο πρώτος Ευρωπαίος του αιώνα μας. Πρέπει και έχουμε χρέος να αναφέρουμε την ακτιβίστρια Susanne Bendotti που χτυπήθηκε από αυτοκίνητο και σκοτώθηκε, στη προσπάθειά της να διασχίσει τα γαλλο-ιταλικά σύνορα με σκοπό να φτάσει στην διαδήλωση της Γένοβας.

Τη  Maria Jose Olivastri (συνδικαλίστρια)  , η οποία συμμετείχε στις διαδηλώσεις και το πτώμα της βρέθηκε σε ένα κανάλι της Πάδοβας 2 βδομάδες αφότου τελείωσε η σύνοδος. Η ιατροδικαστική έρευνα μαρτυρά ότι η Μaria βιάστηκε, βασανίστηκε και στραγγαλίστηκε. Η υπόθεση έκλεισε  με τελικό πόρισμα ότι η δολοφονία της δεν ήταν πολιτική.

Τον Eduardo Parodi, στενό φίλο του Carlo Giuliani, που  πέθανε λίγους μήνες μετά τη σύνοδο (για την ακρίβεια στη Ζυρίχη αφότου είχε συμμετάσχει στην διαδήλωση της 2ας Φεβρουαρίου ενάντια στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ της Νέας Υόρκης) αφού αντιμετωπίζε σοβαρά προβλήματα υγείας που συνδέονται με τη χρήση αερίου CS(τα γνωστά δακρυγόνα)

Και σίγουρα ο κατάλογος αυξάνει με εκθετικούς ρυθμούς αν ρίξουμε μια ματιά στην Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική…

*Σχετικά με το χρονικό της συνόδου μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ

Επιπλέον στο tvxs.gr: Αποζημίωση χωρίς δικαίωση για την οικογένεια του Κάρλο

Γράφουμε αρκετές φορές για διάφορους χώρους/πόλεις που καλώς ή κακώς γνωρίζουμε καλύτερα. Όμως ποτέ δεν είδαμε τα σχετικά θέματα ως απομονωμένα. Γι εμάς η συζήτηση πάνω σε κάθε επιμέρους ειδικό ζήτημα αποσκοπεί στο να δημιουργηθεί ένα ξεχωριστό “εργαλείο σκέψης” το οποίο να μπορεί να χρησιμοποιηθεί γενικότερα, με την προϋπόθεση ότι η γενίκευση έχει γίνει με πολλή προσοχή.

Εδώ λοιπόν θα σχολιάσουμε τον τρόπο με τον οποίο οι κατέχοντες θέσεις εξουσίας μπορούν να “σχεδιάζουν”, με στρατηγικές και πονηρές δήθεν μεθοδεύσεις, τις εξελίξεις βάσει της δικής τους προσωπικής ατζέντας η οποία δεν έχει απαραίτητα εκτεθεί στο κοινό ευθέως. Ακόμα κι όταν η ατζέντα αυτή αποκαλύπτεται από τις ενέργειές τους, φροντίζουν να κάνουν τους Κινέζους, αλλά και πάλι όταν τους δοθεί η πρώτη ευκαιρία επανέρχονται με ακόμα πιο προκλητικό τρόπο να οδηγούν τα πράγματα στην ύποπτη κατεύθυνση που έχουν επιλέξει.

.

Το προκείμενο θέμα

Το προκείμενο θέμα που θα εξετάσουμε είναι, εκ πρώτης όψης, ένα θέμα πολιτισμικό και έχει να κάνει με το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Η περιφραγμένη Πανεπιστημιούπολη έχει πολύ μεγάλη έκταση και είναι κακιά συνήθεια κάποιων να παρατάνε αδέσποτα τετράποδα θεωρώντας ότι θα έχουν φαΐ και κάποιους να τα προσέχουν. Ο φιλοζωικός σύλλογος του Πανεπιστημίου (ο οποίος έχει φροντίσει να στειρωθούν τα ζώα) αλλά και η συμπεριφορά των φοιτητών συνολικά είναι εντελώς προστατευτική προς τα ζώα, παρότι έχουν αναφερθεί και επιθέσεις από τους σκύλους, καθότι η δυναμική της “αγέλης” μερικές φορές ξεπερνά τα όρια. Επί του θέματος, η αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα ζώα επιβιώνουν για λίγους μόνο μήνες αφού παρατηρείται το φαινόμενο της “φόλας”.

Δεκάδες σκύλοι έχουν θανατωθεί τα τελευταία χρόνια. Πριν λίγες ημέρες είχαμε νέα κρούσματα όπου αρκετοί σκύλοι βρέθηκαν νεκροί. Η πρυτανεία εξέδωσε μία ανακοίνωση 4 ισομηκών παραγράφων [*]. Εκεί αναφέρεται το πρόβλημα και οι ενέργειες του Πανεπιστημίου, ανάμεσα στις οποίες είναι και η δημιουργία ενός ελεγχόμενου καταφυγίου για τα αδέσποτα.

Μία όμως παράγραφος από τις τέσσερις (η 3η) αναφέρει τα εξής:

Θα πρέπει, επίσης, να επισημανθεί ότι σε αντίθεση με την οργάνωση των Πανεπιστημίων πολλών Ευρωπαϊκών χωρών, όπου υπάρχει αυστηρά ελεγχόμενη με ιδιωτική αστυνομία Πανεπιστημιούπολη τόσο σε κλειστούς χώρους όσον και σε ανοικτούς, η Πανεπιστημιούπολη των Ιωαννίνων, η οποία είναι η μεγαλύτερη της Ελλάδας με έκταση 3.500 στρεμμάτων και στεγασμένους χώρους ~235.000 τ.μ., είναι πλήρως προσβάσιμη από όλους τους πολίτες της χώρας. Η όλη φύλαξη των κτιρίων εναπόκειται σε ελάχιστο αριθμό τεσσάρων (4) φυλάκων με νυχτερινές βάρδιες μόνο για την Κεντρική Πύλη.

Και εδώ αρχίζει κανείς να γίνεται καχύποπτος, να φτάνει ακόμα και στο σημείο να αμφιβάλει για το ποίο είναι το ακριβές θέμα και ο στόχος του δελτίου τύπου της πρυτανείας.

.

Σεκιούριτι για τα … ¨κακόμοιρα” τα αδέσποτα

Continue Reading »

Αναδημοσίευση από εδώ

Ο πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου Γεώργιος Σίδερης αποκάλυψε στον “Αθήνα 9,84″ πως το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο που αποτελεί κρατική περιουσία, δάνεισε στην Τράπεζα Πειραιώς λόγω έλλειψης ρευστότητας της τελευταίας, το ποσό των 350 εκ. ευρώ!!! Το ερώτημα, εάν ισχύουν αυτά που λέει ο  Γ. Σιδέρης, είναι ποιος πρέπει να εξαγοράσει ποιον;…

Continue Reading »

Ο τέως πρόεδρος του Συνασπισμού Ν. Κωνσταντόπουλος επέλεξε να χτυπήσει το σύστημα απο μέσα με μια επαναστατική δράση χωρίς προηγούμενο! Ανέλαβε πρόεδρος της ΠΑΕ Παναθηναϊκός. Πληροφορίες που αναφέρουν στην σοσιαλιστική αναδόμηση της ΠΑΕ Παναθηναϊκός εξετάζονται ως ανακριβείς.

Άντε και ο Κουβέλης στον Ολυμπιακό!

Μέσα από τα επίσημα δίπλα στα θεωρεία
μια μερα η επανάσταση δε θα ‘ναι ουτοπία

Ιούλιος μήνας και σίγουρα το καλοκαίρι ακόμα δεν το έχουμε νιώσει από καιρικής άποψης. Για όλα τα πράγματα, βλέπετε, χρειάζονται και οι κατάλληλες προϋποθέσεις για να τα νιώσει κανείς, και σίγουρα ο καιρός δε θυμίζει τόσο καλοκαίρι. Όμως είναι και άλλες παράμετροι που επηρεάζουν τις ανθώπινες αισθήσεις, όπως το τί να το κάνεις το καλοκαίρι αν δεν έχεις φράγκο στην τσέπη; Αλήθεια χωρίς φράγκο υπάρχει το καλοκαίρι, ορίζεται τέτοια εποχή; Η’ μάλλον ορίζεται αλλά όχι όπως παλιά, τώρα είναι η εποχή που βλέπεις αναγκαστικά επαναλήψεις στην τηλεόραση, και θα σκέφτεσαι να ανοίξεις τον κλιματισμό ακόμα και στον καυσωνα. Είναι παράμετροι που μπορούν να βάλουν τις αισθήσεις σε “καταστολή”!

Ειδικά για ένα κόσμο που ζει σε πόλεις μακρυά από τη θάλασσα και δεν έχει διέξοδο εξοχικού, χωριού κοντά στη θάλασσα το θέμα φράγκα είναι τεράστιο. Κάποιοι φοιτητές θα τη βρούν τη δουλειά με “επισκέψεις σε φίλους”. Διάφορα ζευγάρια, ακόμα και οικογενειάρχες κανονίζουν διακοπές με “ανταλλαγές σπιτιών”. Οι καλές περιπτώσεις είναι αυτοί που φιλοξενούν στο πατρικό τους (π.χ) σπίτι στο χωριό ένα φιλικό ζευγάρι, ώστε το καλοκαίρι να φιλοξενηθούν στο σπίτι των δευτέρων που ενδεχομένως είναι πιο κοντά στη θάλασσα. Κανένας παραπονεμένος ή ριγμένος! Υπάρχουν και οι άλλοι οι οποίοι μόνο αν “φιλοξενηθούν” παίζει να δούνε διακοπές αυτό το καλοκαίρι…

Άλλο όμως με απασχολεί κοιτώντας κυρίως τους νεολαίους οι οποίοι είτε είναι ακόμα φοιτητές, είτε άνεργοι, είτε και ημι-υπο-παρα-επι-απασχολούμενοι για 300 ευρώ, ακόμα και τους τυχεράκηδες των 590 ευρώ (πώην 700ευρώ). Θυμήθηκα τα παιδικά μου χρόνια όπου στις καλοκαιρινές παρέες μας κάναμε συχνά “κόντρες” για οτιδήποτε είχε να κάνει με το καλοκαίρι.

- Έχω φάει 54 παγωτά

- Εγώ 20, πότε πρόλαβες ρε αλάνι τόσα πολλά;

Ερχόταν ο αλλος και παραπονιόταν ότι έτρωγε “οικογενειακό” και δε μπορούσε να τα μετρήσει, ή ο αλλος που πιανόταν συχνά πυκνα να έχει φάει… 20 παγωτά μεσα σε μία μέρα απλά για να είναι Ο ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΑ ΠΑΓΩΤΑ.

Πέρναγε αυτή η κουβέντα, τα γόνατα κι οι αγκώνες μάτωναν στη μπάλα και στα σκαρφαλώματα στα δέντρα όπου κι εκεί υπήρχαν οι αγορίστικες κόντρες μας. Όπου κουραζόμασταν και από εδώ το φέρναμε, από εκεί, ξαναστήναμε τις “κόντρες” στα μπάνια της θάλασσας.

- Εμείς θα πάμε για μπάνιο αύριο. Οικογενειακώς! Θα είναι το 30ο μου μπάνιο!

- Εγώ έχω κάνει περισσότερα, νόμίζω 60, μπορεί και 80.

- Καλά εμένα ο ξαδερφός μου έχει κάνει 400 μπάνια…

.

Η μαλακία πήγαινε σύννεφο. Στη Χαβάη να μας πήγαινες ο counter των παγωτών και των μπάνιων εκείειει… μέτραγε ακάθεκτος και φαντασιωνόμαστε να φτάσει μέχρις εκεί που ξέραμε να μετράμε. Τα παιδικά όνειρα ήταν άμεσα συνδεδεμένα με τις κόντρες αυτές, όχι μόνο από την ανταγωνιστική τους πλευρά αλλά κι από την πλευρά του ότι αυτά όριζαν σε μεγάλο βαθμό την “καλοπέραση” του καλοκαιριού. Για πολλά παιδιά που δεν αντιμετώπιζαν άλλα προβλήματα (π.χ σοβαρά οικογενειακά), αυτά θα έκριναν το τι θα απαντάγαμε στο συμμαθητή μας όταν πάλι απο Σεπτέμβιο πηγαίναμε σχολείο και μας ρώταγε “πως περασες στις διακοπές;”

Ύστερα ήρθαν τα bmx, οι σόυζες στις πλατείες με τις γριές να μας φωνάζουν για τα πάντα σχεδόν, μετά κανα μηχανάκι για κάποιους το οποίο έφερνε και την πρώτη γκόμενα…, και έτσι κυλίσανε τα καλοκαίρια!

Τώρα πια με αρκετές άσπρες τρίχες στο κεφάλι και τα πρώτα αραιώματα μας, κάθομαι και σκέφτομαι τα ονειρά μας ως γενιά και τους καλοκαιρινούς μας στόχους. Ως γενιά που είναι πλέον παραγωγική, ή τουλάχιστον εν δυνάμει παραγωγική…

Σκέφτομαι λοιπόν, πόσοι νέοι θα κάνουν ας πούμε 100 μπάνια στη θάλασσα που κάποιοι τα φτάνανε τότε ως δεκάχρονα, 15χρονα. Ή πόσοι θα καταφέρουν πάνε 2-3 μέρες διακοπές κάπου. Αφήστε που νούμερα όπως το 100, ακόμα και το 20-30 είναι “μεγάλα” ακόμα και για παγωτά ή καφέδες για τους νέους. Και κυριολεκτικά να το πάρεις, δηλαδή, ο άφραγκος νέος τη σήμερον ημέρα δε μπορεί ούτε τον πύραυλον τον 4χ4 να χαρεί εις πολλές επαναλήψεις! Άλλοτε βγαίναμε και φέρναμε γύρα τα στέκια μας, τώρα θα πήγαίνουμε από παγκάκι σε παγκάκι με θέα τους περαστικούς, στην καλύτερη, την ξεθωριασμένη τέντα της απέναντι πολυκατοικίας σε μία πιο πιθανή περίπτωση.

Εκεί φτάσαμε οι νέοι τριαντάρηδες ή εκεί μας φτάσανε καλύτερα, να μη μπορούμε να κάνουμε ούτε αυτά τα οποία ονειρευόμασταν ως 10χρονα… Κατά τα άλλα είμαστε ελεύθεροι και απολαμβάνουμε την ισοπολιτεία και τη δημοκρατία! Ά, ρε κενωνία, αλλους τους ανεβάζεις κι άλλους…

Κλείνοντας δείτε το παρακάτω βίντεο από την ταινία Άσπρη Γάτα Μάυρος Γάτος, του Κουστορίτσα και το τραγούδι Bubamara του G.Bregovic. Αν και ο τίτλος του τραγουδιού στα ελληνικά σημαίνει άλλο πράγμα και θα μπορούσε να περιγράψει την κοινωνική σιγή πριν τη φθινοπωρινή καταιγίδα, δείτε το με αισιοδοξία και αν δεν έχετε δει την ταινία κάντε το.

Το άρθρο που ακολουθεί είναι του δημοσιογράφου Διονύση Ελευθεράτου και δημοσιεύθηκε λίγες εβδομάδες νωρίτερα στην εφημερίδα ΠΡΙΝ. Το θέμα του έχει να κάνει με τις Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρίες, ιδιωτικές επιχειρήσεις θεάματος που δεν έχουν ουδεμία σχέση με αυτό που λέμε “αθλητισμό της κοινωνίας”, οι οποίες χρωστάνε πολλά χρήματα στο δημόσιο και μονίμως καταφέρνουν να αποφεύγουν την πληρωμή! Όπλα τους ο οπαδισμός/κοπαδισμός, η μονόπλευρη παραενημέρωση των αθλητικών εφημερίδων και ο κοτζαμπασισμός του πολιτικού προσωπικού της Ελλάδας…

Continue Reading »