Μια συνοπτική κριτική/αποτίμηση των βιβλίων και της σκέψης του R. Lewontin

του Lucifugo, redevil1917.blogspot.com

Continue Reading »

Επιστολή της υπουργού Παιδείας (+ όλο το μακρυνάρι: Δια Βίου Μάθησης-Ημιαπασχόλησης και Θρησκοληψίας) Άννας Διαμαντοπούλου προς τους πρυτάνεις για το πως θα πρέπει να κινηθούν για το θέμα του Πανεπιστημιακού Ασύλου.

Προφανώς και οι κινήσεις του ΠΑΣΟΚ είναι μεθοδικότατες και “προσεκτικές” (με την ύπουλη έννοια) καθώς φρόντισε να μην ξεκινήσει οποιαδήποτε κουβέντα στις αρχές Δεκέμβρη όταν και υπήρχε μία κάποια ένταση λόγο της επετείου για τη δολοφονία Γρηγορόπουλου.

Απλά εμείς αναρωτιόμαστε… όταν υπάρχουν δημοσιεύματα όπως αυτό για την κατάντια με τις επι πληρωμή εργασίες (απλές, πτυχιακές, μέχρι και εκπόνηση μεταπτυχιακών εργασιών) οι οποίες καθορίζουν τον εκπαιδευτικό ανταγωνισμό και την αξιοκρατία στο ελληνικό πανεπιστήμιο (έστω μερικώς), στοιχεία που βάζουν βόμβα στα θεμέλια της εκπαιδευτικής διαδικασίας και του αντικρύσματος κάθε πτυχίου ΑΕΙ/ΑΤΕΙ…

… είναι δυνατόν η παρέμβαση της υπουργού να είναι ένα σύνολο οι “συστάσεις” για το πως θα “καθαρίσουν” οι πανεπιστημιακοί χώροι από συλλογικότητες που έχουν καταλάβει μικρούς αχρησιμοποίητους πανεπιστημιακούς χώρους και μάλιστα στο όνομα της “δυνατότητας χρήσης” από της ακαδημαϊκή κοινότητα;;

… είναι δυνατόν να δρομολογεί την εφαρμογή κατα γράμμα του νόμου της Γιαννάκου και της Νέας Δημοκρατίας, για τη χαρτογράφηση των χώρων κάθε πανεπιστημίου, για το που δηλαδή θέλει η κυβέρνηση και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί να αποδίδουν άσυλο και πού όχι;;

Και εδώ πρακτικά επιβεβαιώνεται το κόμπλεξ της κάθε κυβέρνησης η οποία επιχειρεί να επιβάλλει το υπάρχον κοινωνικό συμβόλαιο και να μην αφήσει χώρους, σε φυσικό και θεσμικό επίπεδο, ώστε να “αναπνέουν” δυνάμεις αντίρρησης. Το κοινωνικό συμβόλαιο που πρώτο και σημαντικότερο όρο έχει την ευρρυθμία της Αγοράς και τα υψηλά κέρδη των παρασιτικών τάξεων.

Ακολουθεί η επιστολή της υπουργού, οι εμφάσεις στο κείμενο είναι της ίδιας της Διαμαντοπούλου…

===

Επειδή η Κοινωνία το απαιτεί και η Κυβέρνηση έχει πλήρη συνείδηση των ευθυνών της, και με δεδομένο ότι η Πανεπιστημιακή Κοινότητα εξέφρασε κατά τη Σύνοδο των Πρυτάνεων την πλήρη ετοιμότητά της να συζητήσει τα θέματα που σχετίζονται με το ακαδημαϊκό άσυλο, θα παρακαλούσα αυτό να γίνει όσο το δυνατόν πιο άμεσα, έχοντας ως βάση ότι :

1. Κάθε Πανεπιστήμιο θα πρέπει να ορίσει επακριβώς τους χώρους που προβλέπονται για έρευνα και εκπαίδευση, ώστε η οριοθέτηση του ασύλου να δίνει και τη δυνατότητα αποτελεσματικής εφαρμογής του. Στόχος θα πρέπει να είναι η ουσιαστική εφαρμογή του ακαδημαϊκού ασύλου για την προστασία της ελεύθερης έκφρασης όλων των μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας, της αδιάλειπτης λειτουργίας της εκπαίδευσης και της έρευνας στα Ιδρύματα, και της δημόσιας περιουσίας.

2. Πρέπει να διασφαλιστεί η άμεση επικοινωνία των Πανεπιστημίων με τους λοιπούς αρμόδιους για την εφαρμογή των προβλέψεων του Νόμου και των εσωτερικών κανόνων λειτουργίας των Πανεπιστημίων με στόχο να καθοριστούν τα όρια δράσης, ο συγχρονισμός μεταξύ τους και να δηλωθούν οι αμοιβαίες υποχρεώσεις, ώστε τα λαμβανόμενα μέτρα να οδηγούν στην αντιμετώπιση αυτών των περιστάσεων σε πραγματικό χρόνο.

3. Όλες οι ενέργειες θα πρέπει να γίνουν στο δεδομένο πλαίσιο του ισχύοντος νόμου και με απαρέγκλιτη συμμόρφωση προς τις συνταγματικές επιταγές, και με σεβασμό, τόσο στην αποστολή των Πανεπιστημίων, όσο και στην ιστορία του θεσμού.

Συμπληρωματικά, θα πρέπει – και νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε σε αυτό- να αντιμετωπιστούν και τα εξής δύο ζητήματα:

α. Κάθε Ίδρυμα θα πρέπει να προχωρήσει στην πλήρη καταγραφή των όποιων χώρων τελούν υπό μακρόχρονη κατάληψη, ώστε να ανακτήσουν οι δικαιούμενοι, φοιτητές, καθηγητές και λοιπά μέρη της ακαδημαϊκής κοινότητας την ελεύθερη πρόσβαση σε αυτές.

β. Κάθε Πανεπιστήμιο θα πρέπει να λάβει διαρκή μέτρα περιφρούρησης της συνολικής του περιουσίας, αλλά και της ασφάλειας των προσώπων που νόμιμα βρίσκονται εκεί, ώστε στο μέλλον να αποτραπούν καταστροφές οι οποίες δυσχεραίνουν το ακαδημαϊκό έργο, επιβαρύνουν τον φορολογούμενο πολίτη και προσβάλουν την αξιοπρέπεια όλων μας.

Κύριοι Πρυτάνεις και Πρόεδροι,

Η κυβέρνηση προσδοκά να έχει τις απαντήσεις σας σε όλα τα παραπάνω θέματα το ταχύτερο δυνατόν. Εκτιμώ ότι στο αμέσως προσεχές διάστημα μπορούν να κατατεθούν σχετικές προτάσεις, ώστε να αρχίσει η συζήτηση μέσα σε καθορισμένο χρονοδιάγραμμα για την προστασία του ακαδημαϊκού ασύλου ως συνώνυμο της ελεύθερης έκφρασης ιδεών.

Στην προσπάθειά σας αυτή θα έχετε την αμέριστη υποστήριξη του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων του οποίου ο σεβασμός προς την, κατά το γράμμα του Συντάγματος, «πλήρη αυτοδιοίκηση» των ΑΕΙ παραμένει απόλυτος.

Θεωρώ ότι είναι σημαντικό να μην ακολουθούμε τα γεγονότα, αλλά να τα προλαμβάνουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ας εγγυηθούμε όλοι μαζί ένα φωτεινό μέλλον για το ελληνικό Πανεπιστήμιο αρχίζοντας από τα πλέον βασικά, όπως η ακώλυτη λειτουργία του εκπαιδευτικού έργου.

Η ΥΠΟΥΡΓΟΣ

ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

====

Σχετικά άρθρα στο indy.gr  [1] [2].

από Τα ΝΕΑ, ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Μάνος Χαραλαμπάκης (Δευτέρα 1/02/2010)

Ανθεί η βιομηχανία εκπόνησης πτυχιακών εργασιών και διδακτορικών διατριβών, με το αζημίωτο, μέσω Ίντερνετ

«Υπεύθυνη Διεκπεραίωση Εργασιών ΑΕΙ & ΤΕΙ. Πτυχιακές εργασίες: Μέγιστος χρόνος υλοποίησης: 3 μήνες. Μορφή παραδοτέου εγγράφου: ψηφιακή. Τύπος εργασίας: με ερωτηματολόγια. Κόστος (έως 70 σελίδες):
βιβλιογραφική 1.100 ευρώ. Με ερωτηματολόγιο: 1.300 ευρώ. Εργαστηριακή: 1.500 ευρώ. (…)».

Με αυτό τον τρόπο επιχειρεί να προσελκύσει φοιτητές μια από τις δεκάδες εταιρείες που λειτουργούν στο Διαδίκτυο και αναλαμβάνουν να συγγράψουν πανεπιστημιακές εργασίες. Πρόκειται για τη «βιομηχανία» εκπόνησης πτυχιακών εργασιών, ακόμη και διδακτορικών διατριβών, που ανθεί στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Μπορεί πολλοί φοιτητές να ξενυχτούν, να ψάχνουν, να διαβάζουν και να καταβάλλουν μεγάλο κόπο για να ολοκληρώσουν μια εργασία τους, κάποιοι άλλοι όμως επιλέγουν άλλο τρόπο για να πάρουν το πτυχίο τους. Σημαντική προϋπόθεση, να έχουν χρήματα. Με ποσό περίπου όσο ένας ικανοποιητικός μηνιαίος μισθός, από 1.000 έως 1.500 ευρώ, μπορούν να αγοράσουν μια εργασία.

Continue Reading »

Ο Μίκης Θεοδωράκης, προσωπικά, δε θεωρώ ότι κατάφερε να ξεπεράσει ως προσωπικότητα της Αριστεράς τα ίδια τα τραγούδια του. Τα τραγούδια του σίγουρα εξέφρασαν την Αριστερά και την προοδευτική σκέψη ολόκληρες δεκαετίες. Ο ίδιος, αν και με τα παράσημα της εξορίας, νομίζω ότι εδώ και πολλά χρόνια δεν μπορεί να αποτελεί σύμβολο της σύγχρονης Αριστεράς, σίγουρα πικραίνει και αυτους που τον είχαν ως σύμβολο παλαιότερα, για λόγους που μπορεί να τους καταλάβει εύκολα κανείς.

Ο Θεοδωράκης προβάλει με κάθε ευκαιρία την “πατρίδα”, την “Ελλάδα” και διαρκώς τοποθετεί τη σκέψη του απέναντι στις “δυνάμεις” που επιβουλεύονται, δήθεν, την Ελλάδα και χρησιμοποιεί συχνά σχήματα συνομοσίας έξωθεν δυνάμεων που θέλουν το κακό μας. Το βασικότερο όμως είναι ότι έχει μία εμμονή στο να αναφέρεται στην ΕΛΛΑΔΑ λες και η Ελλάδα είναι ΜΙΑ και ενιαία. Αυτό είναι μία βασική διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην ταξική ανάλυση που κάνει η Αριστερά και στην αντίστοιχη αστική λογική που επικρατεί από το κέντρο και δεξιότερα. Η Ελλάδα δεν είναι μία, υπάρχουν πολλές Ελλάδες: των προυχόντων, των τραπεζιτών, των αφεντάδων και των παρασίτων και αυτή των υπηκόων παρακολουθητών της διαχείρισης της ζωής τους απο την ΤιΒι. Ποιά από όλες είναι, ή ακόμε παραπέρα θέλουμε να είναι, η πατρίδα μας είναι αντικείμενο συζήτησης. Όταν παρουσιάζεται, όμως, μονίμως κάποιος ως προστάτης της πατρίδας που κινδυνέυει από τους έξω χωρίς να φροντίζει πρωτίστως να δηλώνε ποιά είναι η δική του πατρίδα από τις παραπάνω, τότε δε μπορεί παρά να είναι “εθνικόφρον”.

Η Αριστερά ποτέ δεν ήταν ενάντια στην πατρίδα, αν και όπως φαίνεται και παραπάνω πάντοτε έθετε υοπό συζήτηση το πώς ορίζεται αυτή, και πολέμησε για την πατρίδα που αντιλαμβανόταν σε πάνω από ένα επίπεδα: το καθαρά εθνικό-κρατικό που έχει να κάνει με την κυριαρχία ενός λαού σε ένα τόπο, αλλά και ως πολέμια των πολιτικών που εξαπολύαν επίθεση κάθε φορά, π.χ ναζισμό, χούντα. Ποτέ όμως δεν αφιέρωσε λόγια μεγάλα στο να πείσει για την “αγάπη για την πατρίδα”. Δεν είναι λοιπον παράλογο να βλέπει κάθε ιδεολόγος Αριστερός με προβληματισμό τον Θεοδωράκη.

Είναι να αναρτιέται κανείς γιατί τα τελευταία χρόνια όλες οι δημόσιες παρεμβάσεις του Θεοδωράκη είναι για τα εθνικά θέματα: Μακεδονικό, Κυπριακό, ελληνοτουρκικές σχέσεις κλπ, ενώ ελάχιστα μπορεί να θυμάται κανείς για τις παρεμβάσεις του στις εντονότατες κοινωνικές εκρήξεις που συμβαίνουν εδώ και μία δεκαετία. Ο Μίκης δε χαλάει το “μελάνι” του για την ανεργία, τις εκμεταλλευτικές σχέσεις εργασίας, το εκπαιδευτικό, τις μεγαλοκομπίνες των τραπεζών και το ρόλο ενδιαμέσου που έχουν τα πολιτικά στελέχη της χώρας. Δε ξοδεύει το μελάνι του για το πως ζουν οι νέοι, για το πως αναπτύσσεται ολοένα και περισσότερο η τάξη των νεόπτωχων μικροαστών, για το έδαφος που κερδίζουν κάποιες ακροδεξιές ομάδες οι οποίες αλλωνίζουν διαμορφώνοντας νέο κλίμα τρόμου στις γειτονιές των μεγάλων πόλεων. Ούτε η καταστολή ενοχλεί τον “Μίκη”, ούτε και οι ταλαίπωροι μετανάστες, οι άνθρωποι-φαντάσματα τον ενοχλούν τόσο που να πιάσει την πένα του καλλιτέχνη και να γράψει δύο κουβέντες…

Αντίθετα, ακόμα και οι φυσικές του παρουσίες κινούνται σε μία ιδιόρρυθμη λογική συναδέλφωσης της κοινωνίας με τους “διώκτες” της!

Τι καλός που ήταν ο Χριστόδουλος, τι καλός ο στρατός που μας φυλλάει, τι καλή η ΝΔ που προόδευσε τον πολιτικό μας πολιτισμό, τι καλός κι ο Σαμαράς που θα σώσει την Ελλάδα στο μέλλον!

Continue Reading »

Αναδημοσιεύουμε από themotorcycleboy

============================================================================================================

Κάνω πολύ χάζι αυτή την αμηχανία που προκύπτει σε κάθε χειμωνιάτικη αγροτική κινητοποίηση. Οι άνθρωποι της κυβέρνησης κατανοούν «το δίκαιο των αιτημάτων» και εύχονται «ταχεία ανάρρωση», οι άνθρωποι της αντιπολίτευσης «παρίστανται και χαιρετίζουν», που έλεγε κι ένας φιλαράκος γραμματιζούμενος. Οι εξωκοινοβουλευτικοί συμπαρίστανται από μακριά (επειδή κάτι παιδιά που πήγαν πέρσι στους Κρητικούς αγρότες στο λιμάνι κοντέψανε να φάνε μαγκουριές), αναγνωρίζοντας την αγωνιστική διάθεση των «αγωνιζόμενων». Και οι τηλεοπτικοί αρλεκίνοι φυσάνε τις σερπαντίνες τους σε απευθείας μετάδοση –ανάλογα με την κατεύθυνση του ανέμου. Τρελό γέλιο!

Εγώ πάλι, θυμάμαι τους αγρότες «αντεπαναστάτες» που περάσανε από μαχαίρι οι Μπολσεβίκοι όταν η Σοβιετική Επανάσταση πάλευε να εδραιωθεί –σκέφτομαι οτι όλοι καταδικάζουν τέτοιου είδους πρακτικές αλλά πολλοί, ενδόμυχα, εύχονται να καθαρίζανε για πάρτη τους στις καθιερωμένες αγροτικές κινητοποιήσεις τίποτα βρικόλακες Μπολσεβίκοι. Βολικό, όσο να πεις!

Οι αγρότες υπήρξαν, σε επίπεδο θεωρίας, καρφί στο μάτι του Μαρξισμού –επειδή αποτελούσαν απολίθωμα του φεουδαρχικού συστήματος παραγωγής το οποίο θα έπρεπε, νομοτελειακά, να έχει δώσει τη θέση του στον καπιταλισμό. Για να περάσουμε (στη βάση της ίδιας νομοτέλειας) και μέσω της δικτατορίας του προλεταριάτου, στον κομμουνισμό. Τι γίνεται όμως όταν όλες οι εξεγέρσεις του προηγούμενου αιώνα σημειώθηκαν σε χώρες με αυξημένο τον αγροτικό τομέα; Τι γίνεται όταν, αντί οι εναπομείναντες αγρότες να στρατευτούν πίσω από την εργατική πρωτοπορία, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο; Ντρεσάρισμα της θεωρίας -λενινισμός, μαοϊσμός, καστρισμός, αυτό γίνεται.Κι άντε μετά να βγάλεις άκρη περί του ότι πολλοί Ρώσοι αγρότες επέμεναν να συρρέουν (ακόμα και κρυφά) στα οπιοπωλεία-εκκλησίες, επέμεναν να διατηρούν τις εθνικιστικές τους τάσεις, αντιδρώντας στην επανάσταση! Άντε να καταλάβεις γιατί οι Κουβανοί αγρότες κρύβανε στις στάνες τους Μπαρμπούδος ενώ οι Βολιβιανοί αγρότες τρέχανε να εισπράξουν την αμοιβή της επικήρυξης του Τσε Γκεβάρα! (Το θέμα περί ταξικής συνείδησης, δεν έχω σκοπό να το ανοίξω άλλο εδώ).

Πολλή ιστορία –αρκετά τα παραδείγματα.

Η οικογένειά μου έχει αγροτικές ρίζες κι εγώ για χρόνια στριφογύρισα σε αγροτικές περιοχές –άλλοτε λόγω συγγένειας, άλλοτε για να κονομήσω κάνα μεροκάματο, μαζί με τους υπόλοιπους φτωχομπινέδες φοιτητές. Είχα και κάτι φίλους «λάτρεις της επιστροφής στη φύση» -τέλος πάντων, έχω κάνει κάποιο μικρό «αγροτικό». Θυμάμαι λοιπόν πως ξεκίνησε το σημερινό πρόβλημα των αγροτών (που, φυσικά, αντικατέστησε τα παλιότερα προβλήματά τους –μη νομίσεις οτι ο πρωτογενής ήταν ποτέ παράδεισος στην Ελλάδα!)

Το κουμπί ονομαζόταν «ποσοστώσεις». Όταν ο (ταρατατζούμ) «εθνάρχης» έβαλε τη χώρα στην ΕΟΚ ξεκίνησε αυτό το μανίκι με τον έλεγχο της αγροτικής παραγωγής –κάτι ανάλογο πήγαν να κάνουν οι Αμερικάνοι με τη NAFTA κι ακόμα σφάζονται στη Λατινική Αμερική. Αλλά οι δικοί μας αγρότες το παίξανε πιο διαλλακτικά κι ευρωλιγούρικα. Ένας από τους λόγους είχε να κάνει με τα κατάλοιπα του Εμφυλίου στην ελληνική ύπαιθρο –βλέπεις, μπορεί ο Εμφύλιος να έληξε στις απρόσωπες πόλεις, αλλά το γινάτι κρατάει ακόμα στην ύπαιθρο. «Εμένα, μου σκότωσε τον πατέρα ο Καραλίβανος για να του κλέψει τη σοδιά, αναγκάστηκα να θρέφω τη μάνα και τις αδερφές μου από 10 χρονών», μου είχε απαντήσει ένας γέρος όταν τον ρώτησα πως διάολο γίνεται να ψηφίζει τόσα χρόνια Δεξιά –κόντρα στα συμφέροντά του. Παραδίπλα, φυσικά, υπήρχε άλλη περίπτωση όπου τον πατέρα τον είχαν σκοτώσει οι Χίτες –δεν ξεχνιούνται εύκολα όλα αυτά, για την ακρίβεια δεν ξεχνιούνται ποτέ –απλώς εξαφανίζονται όταν οι άνθρωποι πεθάνουν. Κάπως έτσι διαμορφώθηκε η πολιτική συνείδηση στην ύπαιθρο, οι πληγέντες από τους αντάρτες έγιναν πατροπαράδοτοι Δεξιοί, οι πληγέντες από τον στρατό και τους παραστρατιωτικούς έγιναν ΚΚΕδες ή Πασόκοι…. Και η «ποσόστωση» έφερε «επιδότηση» -μπήκε το νερό στ΄αυλάκι. Πληρώνονταν οι καλλιεργητές για να πετάνε την παραγωγή στις χωματερές και μετά πληρώνονταν για να ΜΗΝ καλλιεργούν κι αργότερα τους πλήρωναν για να καλλιεργούν ζημιογόνα προϊόντα. Και μη μου πεις περί αγάπης των αγροτών για τη γη τους κι άλλα τέτοια χίπικα –ή μην τα πεις σε τίποτα καφενεία της επαρχίας, επειδή θα σε φυτέψουν σε κάνα περιβόλι να παριστάνεις το σκιάχτρο.

Τα πράγματα στράβωσαν και λόγω της NAFTA –η ευρωπαϊκή γεωργία (και η ελληνική πολύ περισσότερο) χαρακτηρίζεται από την αξιοποίηση μικρών και κατακερματισμένων εκτάσεων. Συγκριτικά με κάτι Καναδάδες για παράδειγμα, όπου ο αγρότης ψεκάζει το χωράφι του με ελικόπτερο –επειδή έχει έκταση λίγο μεγαλύτερη από την πόλη της Λαμίας, ας πούμε. Τουτέστιν το είδε ασύμφορο το άθλημα η Ευρωπαϊκή Ένωση κι αποφάσισε να τελειώνει με αυτόν τον τομέα παραγωγής. Πως όμως να γίνει αυτό, όταν έβαλες τους αγρότες να καλλιεργήσουν προϊόντα σύμφωνα με τις εμπορικές σου ανάγκες, τους έβαλες να αγοράσουν μηχανήματα, τους έβαλες να ξεσκίσουν τη γη τους και τους επιδότησες από πάνω; Θα πέφτανε κυβερνήσεις αν κόβονταν μαχαίρι όλα αυτά –κι έτσι η Ε.Ε. έβαλε σε εφαρμογή το «σχέδιο τραβεστί». Άρχισε δηλαδή να επιδοτεί τη μετατροπή της χρήσης γης –όπου χωράφι φτιάξε ξενώνα, αγροτικό ροντέο, χιονοδρομικό κέντρο, σινεμά, φτιάξε κάτι άλλο ρε παιδί μου! Και οι εναπομείναντες αγρότες επιδοτήθηκαν για να το γυρίσουν σε τρε σικ βιολογικές καλλιέργειες –το καλύτερο που είχα διαβάσει ήταν η επιδοτούμενη εκτροφή σαλιγκαριών, «πράσινη τσόχα –εύκολο χρήμα»!

Και ζήσανε αυτοί καλά; Οπωσδήποτε!

Διότι ο αγροτικός πληθυσμός έχει αυξημένο το αίσθημα του συντηρητισμού, «έτσι μάθαμε, έτσι κάνουμε –τι είναι αυτά τα καινούργια κόλπα τώρα;» Κι άντε να πείσεις τον άλλον που καλλιεργεί 30 χρόνια τη γη οτι το μέλλον είναι το «ίνγκλις μπρέκφαστ»! Εδώ χτικιάσανε να τον γυρίσουν από την καλλιέργεια του ροδάκινου στην καλλιέργεια καπνού –τι να λέμε τώρα!

Κι άντε, να συνυπολογίσουμε οτι ανέβηκε το μορφωτικό επίπεδο στην επαρχία, ήρθαν οι σπουδαγμένοι γιοι των αγροτών που βλέπουν «μακρύτερα». Πάει τώρα ο μάγκας στον γέρο και του ξηγιέται περί «χοντρή κονόμα με μηδέν κόπο», στρίβει το μουστάκι ο γέρος που θυμάται οτι ακόμα και τις επιδοτήσεις τις παίρνει με κομματική ταυτότητα –αλλά τον αγαπάει τον γιο του –πείθεται να του κάνει το χατήρι.
Στήνεται το επόμενο πρωί στην Αρμόδια Διεύθυνση του Υπουργείου Γεωργίας ο μάγκας, για να κάνει τα χαρτιά του, περί «μετατροπής της χρήσης γης». Τον κοζάρει ο πρόθυμος υπάλληλος, ψάχνει τη λίστα με τα δικαιολογητικά, «να δω τα συμβόλαιά σας;» ζητάει. Παγώνει ο μάγκας. «Τι συμβόλαια; Τα χωράφια τα έχουμε πάππου προς πάππου! Δεν υπάρχουν χαρτιά!» διαμαρτύρεται. «Εντάξει», συμβιβάζεται ο υπάλληλος που έχει και αναδουλειές, «έχετε τουλάχιστον τίποτα επίσημα σχεδιαγράμματα –που να δείχνουν οτι πρόκειται περί καλλιεργήσιμης γης και όχι δάσους;»
Κάνω μια παρένθεση εδώ, έτυχε να βρεθώ σε μια τέτοια περίσταση, πριν από χρόνια, συνοδεύοντας μορφωμένο φίλο, όταν πήγε να καταθέσει χαρτιά για ένταξη στο Κτηματολόγιο (το προηγούμενο –όχι αυτό το τελευταίο που πλήρωνες και έμπαινες άνευ ελέγχου για να βγεις αμέσως μόλις γίνει ο έλεγχος!) Τελικά, αποδείχτηκε τότε οτι δεν υπήρχε τίποτα που να επιβεβαιώνει την ιδιοκτησία ενός μεγάλου μέρους των αγροτικών εκτάσεων και περί δάσους μόνο κάτι φωτογραφίες τραβηγμένες από γερμανικά Στούκας έχουν βρεθεί –άντε βγάλε άκρη, κλείνω την παρένθεση.
Γυρίζει λοιπόν ο γιος στον πατέρα μπαϊλντισμένος, τον χτυπάει στην πλάτη και αποφαίνεται, «καλά ξηγιέσαι γέρο, μ΄αυτούς δεν βγαίνει άκρη, να χέσω τα πτυχία μου μέσα, και πάω τώρα στο καφενείο επειδή ψάχνουνε τρίτον για πρέφα -άντε εσύ στα μπλόκα και πάρτους τα χοντρά».

Τόσο απλά, οι αγρότες παραμένουν προσκολλημένοι σε καλλιέργειες προϊόντων που κανένας δεν θέλει ν΄αγοράσει (αφού έρχονται απ΄έξω φτηνότερα), οι κυβερνήσεις παραμένουν κοροϊδεύουσες τις εκλογικές τους πελατείες και βαφτίζουν το κρέας σε ψάρι για να δώσουν ρεγάλο στους αγρότες τα χρήματα που προορίζονται για μετατροπή χρήσης γης… (Κάνω απλούστευση εδώ πέρα, με σχηματικό τρόπο –δεν έχω όρεξη να αναλύσω διεξοδικότερα, μόνο την άποψή μου θέλω να εξηγήσω).

Τόσο απλά ο αγροτικός τομέας βγαίνει από την παραγωγική διαδικασία και εντάσσεται στην παρασιτική διαβίωση.

Κι ακόμα πιο απλά, το εκάστοτε κράτος που είναι πέραν του δέοντος πρόθυμο να ανοίξει τα κεφάλια 100 παιδιών αν τολμήσουν να διαδηλώσουν στο κέντρο της Αθήνας και να συλλάβει τα 180 απ΄αυτά με την κατηγορία της παρακώλυσης συγκοινωνιών και της σύστασης συμμορίας –αυτό το ίδιο κράτος κουνάει στοργικά το κεφάλι όσο οι αγρότες κλείνουν τις εθνικές οδούς, ή καταστρέφουν τις μπαριέρες και τα δεντράκια της Θεσσαλονίκης μπουκάροντας με τα τρακτέρ. «Other the one and other the other», που έλεγε κι ένας φιλαράκος, αγγλομαθής! 8 μήνες (στην καλύτερη) προφυλάκιση στον πιτσιρικά που (λένε ότι) πέταξε μια μολότοφ, πρώτη θέση στα δελτία ειδήσεων για τους αγροτολεβέντες που καίνε λάστιχα και κλείνουν τα σύνορα σε ζωντανή σύνδεση!

Αμηχανία σε ντο ελάσσονα, στο δρόμο προς Ελασσόνα.

Οι μόνοι που δεν δείχνουν αμήχανοι (καθότι αυτοδιαφημίζονται ως πολυμήχανοι) είναι οι μεταπράτες των πόλεων οι λιανοπωλητές αέρα κοπανιστού –ξέρεις εσύ! Αυτοί που θέλουν ένα κράτος χωροφύλακα, ένα κράτος δραστήριο στην καταστολή όσων εμποδίζουν τις εισπράξεις τους αλλά ταυτόχρονα αλληθωρίζον αναφορικά με τις δικές τους λαμογιές. Αυτοί παίζουν το ρόλο του χορού τραγωδίας: «βουλιάζουμε, καταστρεφόμαστε, χάνουμε λεφτά, εμποδίζεται το εμπόριο, μας πνίγουν τα γραμμάτια!» ξεχνώντας φυσικά να αναφέρουν οτι πουλάνε μεταποίηση κάκιστης ποιότητας σε τιμές ανάλογες των κριασιόν μεγάλων παρισινών μετρ.

Κι αν ρωτήσεις ποιος φταίει, τότε η κουβέντα γυρνάει στο μεταφυσικό. Οι «μεσάζοντες», οι «αγρότες του Κολωνακίου», οι «δημόσιοι υπάλληλοι» (αυτοί κολλάνε παντού), ο Χαλίφης Χαρούν Αλ Ρασίδ και η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ… Μπορεί κι οι μετανάστες!

Είμαι γενικά υπέρ των κινητοποιήσεων, επειδή είμαι άνθρωπος που του αρέσουν τα πάρτι –άσχετα αν δεν πηγαίνω λόγω διαφορετικών μουσικών προτιμήσεων. Μια φορά έπεσα κιόλας σε μπλόκο αγροτών στα διόδια των Μαλγάρων –αναγκάστηκα να γυρίσω πίσω στη Θεσσαλονίκη και να φορτώσω τη μηχανή στο τρένο, έκανε και σκατόκρυο, πέρασα ακόμα μια μέρα στην πόλη, δεν έπαθα κανένα μεγάλο κακό. Γι΄αυτό και η άποψή μου περί αγροτικών κινητοποιήσεων συνοψίζεται στον γνωστό στίχο του Τζίμι Χέντριξ:

«Ας πέσουν τα βουνά, αρκεί να μην πέσουν πάνω μου».

“ΦΡΕΝΟ” ΣΤΑ ΜΠΛΟΚΑΚΙΑ – ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ

(από τα ΝΕΑ, 27/01/2010)

Δέσμη προτάσεων για την προστασία των εργαζομένων με ευέλικτες μορφές απασχόλησης και ρυθμίσεις για τη μείωση του χρόνου απονομής συντάξεων, την αντιμετώπιση της ανεργίας και της εισφοροδιαφυγής ανακοίνωσε χθες η ηγεσία του υπουργείου Εργασίας.

Continue Reading »

Στην Ελευθεροτυπία δημοσιεύθηκε το “προσωπικό ευχαριστώ” του νεοεκλεχθέντα πρωθυπουργού (τότε πίσω στο 2004) Κώστα Καραμανλή.

.

Continue Reading »

Το σημερινό φύλλο της Ελευθεροτυπίας (22/01/2009) μιλάει για “φουλ τρέξιμο” και πολλά γκάζια που ετοιμάζεται να δώσει το ΠΑΣΟΚ στην ελληνική οικονομία!

.

Να προσέξουν λίγο όμως οι περισπούδαστοι συμβούλοι το πολύ το τρέξιμο γιατί ελοχεύουν κίνδυνοι!

Αλλά ποιοι είμαστε εμείς που θα υποδέιξουμε ή θα συμβουλέψουμε;; Τίποτα ειδικοί; Τίποτα Επαγγελματίες;

Γιαυτό μπορούν να συμβουλευτούν ΤΟΝ “Επαγγελματία” που την “ψώνισε”, άρχισε να τρέχει… και τελικά “πήρε στη μασχάλη” το μοτέρ του φορτηγού του!

Πριν λίγες ημέρες είχαμε αναδημοσιευσιε το άρθρο του Χρ. Κάτσικα: “Ένας πάμπλουτος κόσμος με μυριάδες φτωχούς”. Σήμερα, με ένα άλλο άρθρο το οποίο παρουσιάζει στοιχεία για την κατασπατάληση της τροφφής από τις ανεπτυγμένες κοινωνίες, δίνουμε συνέχεια στη συζήτηση για τα “άκρα” τα οποία επικρατούν στον πλανήτη. Από τη μία πλευρά οι πλούσιοι και φτωχοί στις ανεπτυγμένες χώρες και από την άλλη πλευρά οι φτωχοί και απείρως φτωχότεροι των αφρικανικών και γενικά υποβαθμισμένων χωρών.

.

Παγκόσμια Διατροφική Κατασπατάληση

δημοσιευθηκε στο tvxs.gr (Πηγή: Institut Bruxellois pour la Gestion de l’Environnement)

Σε παγκόσμιο επίπεδο, το 1/4 της τροφής που παράγεται πετιέται πριν ακόμη καταναλωθεί. Τα νούμερα είναι συνταρακτικά τη στιγμή που γνωρίζουμε ότι το 13% του παγκόσμιου πληθυσμού υποφέρει από υποσιτισμό. Συλλογή ερευνών καταδεικνείει την τεράστια κατασπατάληση τροφής και ενέργειας ανά τον κόσμο.

Κάθε χρόνο, το 40% της διαθέσιμης τροφής στις ΗΠΑ, πετιέται σύμφωνα με έρευνα του επιστημονικού περιοδικού PLOS One, που δημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο του 2009. Αυτή η σπατάλη αντιστοιχεί σε περίπου 48,3 δισεκατομμύρια δολάρια και 40 000 δισεκατομμύρια λίτρων χαμένου νερού, που με τη σειρά τους αντιστοιχούν στις ετήσιες ανάγκες 500 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Όσον αφορά το σύνολο των αναπτυγμένων χωρών, η διατροφική σπατάλη έχει μετρηθεί ανάμεσα στο 30 και το 40% της παραγωγής τροφής. Στις πλούσιες χώρες, η δαπάνη τροφής οφείλεται κυρίως στο κύκλωμα της διανομής: οι διανομείς αναλαμβάνουν ελάχιστο κόστος σε σχέση με τις ημερομηνίες λήξης και πετούν όλα τα προϊόντα που οπτικά δεν φαίνονται τέλεια. Τεράστιες ποσότητες φαγητού χάνονται επίσης κατά την διαδικασία μεταποίησης των τροφίμων, κατά την μεταφορά τους αλλά και μέσα στις κουζίνες μας. Στις φτωχές χώρες, ένα τεράστιο μέρος της τροφή χάνεται πριν ακόμη καταναλωθεί.

Στις Βρυξέλλες η κατασπατάληση φτάνει τα 15,2 κιλά ανά κάτοικο το χρόνο, εκ των οποίων το 12% είναι οικιακά σκουπίδια και 175 ευρώ τροφής πετιέται κατευθείαν στον κάδο το χρόνο. Στην Μεγάλη Βρετανία, σύμφωνα με αναφορά του Πρωθυπουργού, εκτιμάται ότι το 1/3 της τροφής που θα αγορασθεί θα βρεθεί στα σκουπίδια, όντας κατάλληλο προς κατανάλωση. Η σπατάλη αντιστοιχεί σε 13 δισεκατομμύρια ευρώ το χρόνο και στο 2,4% των ετήσιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου της χώρας.

Το ενεργειακό κόστος της σπατάλης τροφίμων

Σύμφωνα με έρευνα του βρετανικού οργανισμού WRAP, εάν οι Άγγλοι σταματούσαν να ξοδεύουν άσκοπα τροφή, οι θετικές συνέπειες για τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, θα ισοδυναμούσαν με την κατάργηση ενός στα πέντε αυτοκίνητα που κυκλοφορούν: το 60% της τροφής που πετιέται αρκεί για να παράγει ενέργεια που ηλεκτροδοτεί πόλεις του 1 εκατομμυρίου κατοίκων.

Η τροφή είναι η πρώτη πηγή εκπομπής αερίων του θερμοκηπίου. Από τη στιγμή της παραγωγής έως την διαχείριση αποβλήτων, ο κύκλος ζωής της τροφής ενός Γάλλου, αντιπροσωπεύει κατά μέσο όρο περίπου το 20% του συνόλου των καθημερινών εκπομπών. Επίσης, κατά την διάρκεια της παραγωγής και μέσα στα νοικοκυριά, χάνονται τεράστιες ποσότητες νερού.

Μάλιστα, το σάιτ planetoscope, αναδεικνύει με άμεσο τρόπο την καταδαπάνηση τροφής, εμφανίζοντας στην οθόνη το κόστος της σπατάλης τροφής στις ΗΠΑ και στον κόσμο, ανά δευτερόλεπτο που περνά. Οι αριθμοί αυξάνονται συνεχώς, μήπως όμως θα έπρεπε να μετρούν αντίστροφα;

Έχουμε να σχολιάσουμε κι άλλα πράγματα για το περιστατικό αυτό

Continue Reading »